"Φιλελληνισμός τότε και τώρα"

  

Από τη στιγμή που "στήθηκε"  αυτό το ηλεκτρονικό σημειωματάριο (blog) είχαμε θέσει ως σκοπό να παρουσιάζουμε θέματα πολιτισμού που αφορούν την Αίγινα, καθώς και γεγονότα και δράσεις που προάγουν την πνευματική ζωή του τόπου.

   Οφείλουμε όμως σήμερα Κυριακή 20 Μαΐου να κάνουμε μια εξαίρεση και να σχολιάσουμε την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας όχι μόνο επειδή το πάνελ των ομιλητών ήταν υψηλού επιπέδου, αλλά γιατί το θέμα και η συζήτηση που ακολούθησε ήταν αξιόλογη.

   Ο Σύλλογος των Ενεργών πολιτών, τον οποίο απαρτίζουν κυρίως πρόσωπα που αγαπούν - λατρεύουν την Αίγινα, φίλοι που έχουν επενδύσει εδώ και φροντίζουν και αγωνιούν για τον τόπο όσο ελάχιστοι ντόπιοι, είχαν την ωραία ιδέα να οργανώσουν αυτή την ημερίδα με τίτλο: "Φιλέλληνες τότε και τώρα", σε μια κρίσιμη χρονικά στιγμή για την Ελλάδα. Στο μεσοδιάστημα δύο εκλογικών αναμετρήσεων, που πολλά λέγονται και γράφονται για τη σχέση μας με την Ευρώπη, που διατυπώνονται πολλά διλήμματα και αρκετή κινδυνολογία εκτοξεύεται.

   Την εκδήλωση προλόγισε ο καθηγητής επικοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου,Αιγινήτης πλέον, κ. Δημήτρης Ποταμιάνος ο οποίος και περιέγραψε τους στόχους της συζήτησης. Ο γλυκύς ομιλητής και φίλος της Αίγινας κ. Θάνος Βερέμης, ιστορικός, έκανε μια εμπεριστατωμένη εισήγηση για τα είδη των φιλελλήνων αναφερόμενος στους ιδεολόγους φιλέλληνες, τους πρώην αγωνιστές της Γαλλικής Επανάστασης που πλέον είχαν  μείνει χωρίς δουλειά. Έκανε αναφορές σε γνωστά ονόματα όπως στον Γεώργιο Κάνινγκ, το Βύρωνα, το Σανταρόζα, τον Χάους, τον Κάρολο Ι' χωρίς να παραλείψει να αναφερθεί στη δράση του Ιωάννη Καποδίστρια. Ακολούθησε ο κ. Θάνος Κονταργύρης οικονομολόγος, ο οποίος μετέφερε τις εμπειρίες και τις εικόνες από τη Φραγκφούρτη και γενικά την Ευρώπη με τους πολίτες να βρίσκονται στο πλευρό της Ελλάδας, αλλά τους Έλληνες της διασποράς να απουσιάζουν. Η τρίτη εισήγηση έγινε από το συγγραφέα Πέντρο Ολάγια και ήταν πολύ αξιόλογη. Και οι τρεις αυτές εισηγήσεις πυροδότησαν έναν έντονο διάλογο με αρκετά πισωγυρίσματα στο "τότε". Θα λέγαμε πως το μεγαλύτερο μέρος της εκδήλωσης απασχόλησε το "χθές". Αυτό όμως που μας "καίει" είναι το "τώρα". Δυστυχώς το αποφεύγουμε ή δεν θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε.

   Μπορεί η αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου να γέμισε με επώνυμους και σκεπτόμενους ανθρώπους που τιμούν με την παρουσία τους και το ενδιαφέρον τους αυτές τις εκδηλώσεις,  όμως για άλλη μια φορά παρατηρήθηκε ελάχιστη συμμετοχή Αιγινητών. Κρίμα!

Δύο Άγιοι από την Παχιοράχη της Αίγινας

 Στο χωριό της Παχιοράχης στην Αίγινα πανηγύρισαν οι κάτοικοι την εορτή των δύο Αγίων, Ιούλιου και Ιουλιανού. 

Οι Άγιοι Ιουλιανός και Ιούλιος οι οποίοι κατάγονταν πιθανότατα από την ευρύτερη περιοχή της Παχείας Ράχης. Το 319 μ. Χ. γεννιέται ο Ιουλιανός  και το 330 μ. Χ. ο αδελφός του Ιούλιος  από πλούσια χριστιανική Αιγινήτικη οικογένεια. Τη στοιχειώδη εκπαίδευση την έλαβαν στην Αίγινα. Στη συνέχεια παρακολούθησαν ανώτερες σπουδές στην Αθήνα, όπου και σπούδασαν μαζί με το Μέγα Βασίλειο, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Ιουλιανό, τον μετέπειτα αυτοκράτορα  του Βυζαντίου, τον ονομαζόμενο   «παραβάτη».

   Ο  Ιούλιος και ο Ιουλιανός, θαυμάζοντας το έργο του Αποστόλου Παύλου, αποφάσισαν να τον μιμηθούν. Μετά τη χειροτονία τους  στην Αθήνα, άρχισαν τη μεγάλη πορεία τους κηρύσσοντας την χριστιανική πίστη στα αφιλόξενα κράτη της Βαλκανικής, στη Βοημία, την Πολωνία και την Ουγγαρία.  Αναφέρεται ότι χειροτονήθηκαν το 365 μ. Χ. ο Ιούλιος σε ιερέα και ο Ιουλιανός σε διάκονο. Πριν φύγουν από την Αίγινα, σύμφωνα με την παράδοση, έκοψαν δύο ίσια ξύλα και τα έκαναν μπαστούνια, με τη βοήθεια των οποίων διέσχισαν τις περιοχές στις οποίες διέδωσαν το λόγο του Χριστού. Πρώτος προορισμός τους η Κόρινθος στην οποία ανέπτυξαν σημαντική δράση. Δεν παρέμειναν εξαιτίας του κινδύνου της σύλληψης και της θανάτωσής τους από τους οπαδούς του Αρείου. Έτσι άλλαξαν ρότα και το 377 μ.Χ. απέπλευσαν από την Κόρινθο με προορισμό την Κεντρική Ευρώπη. Σύμφωνα με μία παράδοση οι δύο Άγιοι  έφθασαν στην Ιταλία όπου τους συνέλαβε ο αυτοκράτορας Ουάλης και τους έστειλε στο Δούναβη, για να ενισχύσουν το Ρωμαϊκό  στρατό. Χαρακτηριστικό της δράσης τους και του ιεραποστολικού ζήλου τους είναι ένα περιστατικό που συνέβη σε ένα χωριό της περιοχής του Δούναβη. Εκεί είδαν όλους τους κατοίκους συγκεντρωμένους στην πλατεία και στη μέση ήταν δεμένος ένας νεαρός δαιμονισμένος. Οι ιερείς του χωριού ετοιμάζονταν να τον κάψουν, για να γλιτώσει το χωριό. Οι Άγιοι εξόρκισαν το δαιμόνιο και κάνοντας το σημείο του σταυρού τον θεράπευσαν. ΄Ολο  το πλήθος έμεινε κατάπληκτο, η  τιμωρία ματαιώθηκε, ο νεαρός σώθηκε και το σημαντικότερο ήταν ότι πολλοί πίστεψαν στο Θεό του Ιούλιου και του Ιουλιανού, τον αληθινό Θεό που τους αποκάλυψαν.

    Στα  χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και ενώ πάπας Ρώμης ήταν ο Δαμάσος ο Α΄, τα δύο αδέλφια επισκέφθηκαν τη Ρώμη [370 μ. Χ.], με σκοπό να προσκυνήσουν τον τόπο που αποκεφαλίστηκε ο Απόστολος Παύλος, αλλά και τους τάφους των πρώτων χριστιανών. Εκεί οι Άγιοι συναντήθηκαν με δύο σημαντικά για την μετέπειτα πορεία τους πρόσωπα. Ο πρώτος ήταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος, από τον οποίο εξασφάλισαν  γραπτή άδεια να μπορούν ελεύθερα να διαδίδουν το Χριστιανισμό σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Και ο δεύτερος ήταν ο πάπας της Ρώμης, ο οποίος, διακρίνοντας τις ικανότητες τους, τους έστειλε στη Βόρεια Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο, για να  βοηθήσουν τον επίσκοπο της περιοχής Άγιο Αμβρόσιο. Ο επίσκοπος Αμβρόσιος τους ανέθεσε την Εκκλησία της Νοβάρας, που είχε ιδρύσει ο Άγιος Λαυρέντιος, στη Λομβαρδία.  Στην περιοχή αυτή επιτέλεσαν και το μεγαλύτερο έργο τους. Βάπτισαν χριστιανούς, έκτισαν ναούς – σύμφωνα με την παράδοση σχεδόν 100 ο καθένας τους- θεράπευσαν αρρώστους, γκρέμισαν ειδωλολατρικούς ναούς, απάλλαξαν τους πιστούς από το παγανιστικό πνεύμα κ.α. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι επανέφεραν την ειρήνη στην εκκλησία της Νοβάρας.

  Ύστερα από 50 χρόνια ιεραποστολικής εργασίας  θέλησαν να αποσυρθούν και να ασκητέψουν. Τα  δύο αδέλφια θα χώριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Ο Ιουλιανός έμεινε στο Γκοτζάνο στη λίμνη Ματζιόρε, ενώ ο Ιούλιος διάλεξε ένα ερημικό νησάκι το Κούσιο στη λίμνη  Όρτα. Το νησί που είχε διαλέξει ο Ιούλιος ήταν έρημο και απομονωμένο, ένας βράχος γεμάτος  ερπετά, όπου κανένας βαρκάρης δεν πλησίαζε από φόβο. Τότε ο Ιούλιος άπλωσε το ράσο του επάνω στο νερό και πέρασε απέναντι. Εκεί με τη βοήθεια του Θεού και με τη δύναμη του Χριστού, που σύμφωνα με το Ευαγγελικό χωρίο: «να πατάς επάνω σε φίδια και σκορπιούς» [Λουκ. 10,19], ο Άγιος τα υπόταξε.

   Ο Ιουλιανός  αρρώστησε βαριά και κοιμήθηκε σε ηλικία 72 ετών τον Ιανουάριο του 391 μ. Χ. Ο Ιούλιος έζησε ήρεμα για άλλα 10 χρόνια με προσευχή και νηστεία στο νησί του, το οποίο πήρε και το όνομά του. Η μνήμη του Αγίου Ιουλιανού εορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, του Αγίου Ιούλιου στις 31 Ιανουαρίου και η ανακομιδή των λειψάνων τους στις 19 Μαΐου. Στο χωριό της Παχείας Ράχης η μνήμη τους εορτάζεται στις 19 Μαΐου, όπου υπάρχει πλέον παρεκκλήσιο στον παλαιό ναό των Ταξιαρχών αφιερωμένο στη μνήμη τους. Στην Αίγινα επίσης εορτάζουν και στις 30 Ιουλίου  κατά τη σύναξη των Αιγινητών Αγίων στον ομώνυμο Ιερό Ναό στη περιοχή Λιβάδι, όπου φυλάσσονται και τμήματα από τα λείψανα των δύο Αγίων.

      

Το νέο βιβλίο του Αργύρη Φορτούνα.

«ΑΙΓΙΝΑ

Στα  χρόνια της Γερμανικής κατοχής»

   Με αυτό τον τίτλο κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία της Αίγινας, από τις εκδόσεις «Οσελότος» το τέταρτο βιβλίο του κ. Αργύρη Φορτούνα. Πέντε χρόνια μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου του που διαπραγματευόταν τα γεγονότα της Κατοχής στην Αίγινα, ο κ. Φορτούνας σπάει για άλλη μια φορά τη σιωπή των οχυρών και των πολυβολείων του Τούρλου με ένα καινούργιο βιβλίο που αφηγείται άγνωστα περιστατικά, γεγονότα και στιγμιότυπα των χρόνων εκείνων.

   Υλικό, μνήμες, αφηγήσεις που δεν χώρεσαν στα δύο πρώτα βιβλία αλλά κυρίως σπάνιο φωτογραφικό υλικό, σπάνια αρχεία, ημερολόγια και αλληλογραφία,που ανακαλύφθηκαν σε πλειστηριασμό στην Ιταλία τροφοδοτούν τις σελίδες του παρόντος βιβλίου και δεν το καθιστούν απλά ενδιαφέρον, αλλά συλλεκτικό.

   Μέσα από ένα εξαιρετικό φωτογραφικό υλικό που περιήλθε στην κυριότητα του συγγραφέα χάρη στην επιμονή και την αγάπη φίλων του αναγνωστών από το εξωτερικό που ήταν και η αιτία για την συγγραφή του, ο ανυποψίαστος αναγνώστης έχει την ευκαιρία να αντικρίσει τα πρόσωπα των Γερμανών διοικητών της Αίγινας, των φρουράρχων, των απλών στρατιωτών, των Αιγινητών εργατών, των Γερμανίδων γυναικών που διασκέδαζαν τους στρατιώτες. Εικόνες από μια Αίγινα που πλέον έχει φύγει ανεπιστρεπτί, το καΐκι «Κική» που εκτελούσε δρομολόγια μεταξύ Πειραιά και Αίγινας και που με αυτό ο Βέλτερ «μετέφερε», φυγάδευσε για να ακριβολογούμε, τις αρχαιότητες. Φωτογραφικό υλικό από το ναύσταθμο της Σαλαμίνας με το πλήρωμα του υποβρυχίου που μετά από μία ώρα έμελλε να βυθιστεί ανοικτά  του Τούρλου, αλλά και Γερμανικών στρατιωτικών αεροπλάνων και πολυβόλων. Τέλος μοναδικές φωτογραφίες από τον ανελέητο βομβαρδισμό του Πειραιά.

   Ο κ. Αργύρης Φορτούνας για άλλη μια φορά επεξεργάζεται με θαυμαστή πνευματική ενάργεια το υλικό του και με τη χαρισματικά παραστατική αφήγησή του, κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα του βιβλίου του. Τα κείμενά του γραμμένα σήμερα, και έχοντας την απαραίτητη ασφάλεια της ωριμότητας των χρόνων που πέρασαν, αναφέρονται σε ιστορίες και γεγονότα από την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Κυρίως όμως εστιάζουν στο ρόλο, τη συμπεριφορά και το ήθος των ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν εκείνα τα χρόνια. Διερμηνέας ο ίδιος αλλά και η αδελφή του Διονυσία Μπράουν – Φορτούνα κατόρθωσαν να διαδραματίσουν έναν ιδιαίτερο ρόλο μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, προειδοποιώντας, αποσιωπώντας, προφυλάσσοντας ή κρύβοντας ακόμα συκοφαντικές επιστολές Ελλήνων προς τους Γερμανούς διοικητές. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αναδύεται μια ολόκληρη εποχή. Η συμπεριφορά των κατακτητών, αλλά και των κατακτημένων που είχαν κατορθώσει – κάποιοι από αυτούς - να έχουν εξοικειωθεί με τον κατακτητή και να συναλλάσσονται άφοβα, προκλητικά και με αναίδεια. Η πείνα, η αθλιότητα, ο αγώνας του λαού για αξιοπρεπή επιβίωση, αλλά και η ελπίδα για ελευθερία και ανεξαρτησία.

    Διαβάζοντας τις σελίδες  του βιβλίου, αναγνωρίζει ο αναγνώστης το κουράγιο του συγγραφέα να σπάσει μετά από τόσα χρόνια τη σιωπή. Όχι τη σιωπή που σήμερα απλώνεται  στους χώρους των οχυρών και επιβάλλεται από τα πρώτα βήματα στον επισκέπτη, αλλά εκείνη τη σιωπή που κάποιοι συνειδητά επιβάλλουν κλείνοντας ερμητικά την πύλη της ιστορικής γνώσης.

  Ο κ. Αργύρης Φορτούνας τολμά και γράφει ιστορία. Για τους νεότερους Αιγινήτες η ιστορία δεν γράφεται μόνο στους τσιμεντένιους τοίχους των οχυρών και των παρατηρητηρίων, στα σκοτεινά υπόγεια και στα πολυβολεία, στους θαλάμους και στις  στοές. Η ιστορία καταγράφεται με πόνο ψυχής  από αυτούς που απόμειναν να θυμούνται και να προκαλούν τη μνήμη και την κρίση μας. Από αυτούς που στέκονται αγέρωχοι στο αλώνι της ιστορίας έτοιμοι να μας ταξιδέψουν σε χρόνους περασμένους αλλά όχι αξέχαστους. Σε αφηγήσεις, ιστορίες, διηγήσεις που πονούν ακόμα και ματώνουν. Γιατί όχι.

  

"Οι Γερμανοί ξανάρχονται"

  Δεν είναι εφιάλτης ούτε κακόγουστη φάρσα. Είναι πραγματικότητα. Οι Γερμανοί ξανάρχονται κι αυτή τη φορά μέσα από τη συγγραφική πένα των Αλ. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου. Πρόκειται για το ομώνυμο θεατρικό έργο το οποίο μεταφέρθηκε κατόπιν και στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστή πάντα τον αξεπέραστο Βασίλη Λογοθετίδη.
   Η Θεατρική ομάδα του 2ου Γυμνασίου Αίγινας παρουσιάζει την κωμωδία αυτή  σε τρεις παραστάσεις την Παρασκευή 18 , το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Μαΐου 2012  στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης με ώρα έναρξης 21.00 μ. μ.

Στην Επίδαυρο μια μέρα...

   Μονοήμερη εκπαιδευτική εκδρομή πραγματοποίησε το 2^ο Γυμνάσιο Αίγινας την Παρασκευή 11 Μαΐου στον αρχαιολογικό χώρο της Επιδαύρου. Ο καλός καιρός, η μεγάλη συμμετοχή των μαθητών και μαθητριών και ο σημαντικός προορισμός ήταν οι τρεις παράγοντες που συνέβαλαν στην επιτυχία της εκδρομής. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να ξεναγηθούν στο κοίλο και την ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου από το φιλόλογο καθηγητή του σχολείου κ. Λαγουρό Γεώργιο, να επισκεφθούν το Μουσείο και τον περιβάλλοντα χώρο του Ασκληπιείου. Στη συνέχεια οι εκδρομείς επισκέφθηκαν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λυγουριού. Ένα  άγνωστο για πολλούς αλλά ενδιαφέρον ιδιωτικό μουσείο με πλούσια  εκθέματα στα οποία περιλαμβάνονται πετρώματα κάθε είδους, όστρακα απολιθώματα από θαλάσσιους οργανισμούς, έντομα, ερπετά και μικρά είδη ζώων. Πριν την αναχώρηση από το λιμάνι των Μεθάνων για Αίγινα, το πρόγραμμα περιελάμβανε επίσκεψη και γεύμα στο λιμάνι της Επιδαύρου.

  Η εκδρομή αυτή πραγματοποιήθηκε επειδή τη συγκεκριμένη ημέρα υπήρχαν πρωινό και απογευματινό δρομολόγιο προς Μέθανα και Πόρο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται η ανάγκη σύνδεσης των νησιωτικών περιοχών του Σαρωνικού κάτι που συμβάλει στην επικοινωνία και την ανάπτυξη του τόπου.

"Ο Δράκος" του Ευγένιου Σβαρτς στην Αίγινα

  Δεν πρόκειται για άλλη μια παράσταση από την Θεατρική Ομάδα του Γενικού Λυκείου του ΕΠΑΛ και του ΙΕΚ της Αίγινας. Πρόκειται για μια σπουδαία παράσταση από την καλοδουλεμένη ομάδα των παιδιών που παρουσιάζεται αυτήν την εποχή στην Αίγινα και ολοκληρώνει τις παραστάσεις της την Κυριακή 13 Μαΐου. Ένα σπουδαίο πολιτικό έργο, επίκαιρο όσο ποτέ που  αναλύει και ψυχογραφεί τις σχέσεις της εξουσίας με τον απλό πολίτη. Η εκμετάλευση, η καταπίεση, η βία, η αδικία και όσα ακολουθούν σκιαγραφούνται έντονα από το Ρώσο Θεατρικό συγραφέα.

   Η καθηγήτρια κασι σκηνοθέτης της παράστασης κατόρθωσε για άλλη μία φορά να κατεβάσει στην πλατεία ένα δύσκολο έργο, ν ατο κάνει προσιτό και κατανοητό, έχοντας στη διάθεσή της έμπειρα παιδιά από παλαιότερες παραστάσεις αλλά και νεότερο υλικό. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές παράστασης για την επίπονη και επίμονη δουλειά τους όλο το χειμώνα προκειμένου να παρουσιάσουν αυτό το έργο.

   Αναρωτιέμαι αν οι Αιγινήτες έχουν συνηδειτοποιήσει το μέγεθος της προσπάθειας των παιδιών αλλά και την αξία του εγχειρήματος. Τα τελευταία χρόνια - το έχουμε ξαναγράψει - οι θεατρικές ομάδες  του νησιού μας και ιδιαίτερα αυτές των νέων παιδιών έχουν να παρουσιάσουν όχι απλά αξιόλογο έργο αλλά πολιτιστική και πνευματική δουλειά επιπέδου. Πολιτιστική προσφορά σε έναν μικρό τόπο που θα τη ζήλευαν και επαγγελματίες του είδους.

   Να  ευχαριστήσουμε και να συγχαρούμε τους ηθοποιούς έναν  προς έναν: Νιόβη Σπυριδάκη, Γιώργος Γιαννακόπουλο, Αντώνη Σκλάβαινα, Ελένη Καπόλου, Παντελή Μπέση, Δέσποινα Καλαφάτη, Νεκτάριο Πιτσιλό, Μανώλη Κασιμάκη, Νίκο Καρβούνη, Στέλιος Γιαννακόπουλο, Γιώργο Τσάλα, Τόλη Λιαμίρα, Δώρα Λυκούρη, Ελένη Ρουσάκου, Καλλιόπη Νάτση, Χρυσάνθη Ρωπαΐτη, Δήμητρα Παπασεβαστού, Ελπίδα Καρβούνη, Κατερίνα Πεσλή, Ηρακλή Κρομμύδα, Τίνα Τζάθα, Ελευθερία Κλιμαντήρη, Λαμπρή Γρυπαίου. Επίσης τους συντελεστές: Λάγια Μαστρογιαννίδου, Βασιλική Παπαδημητρίου, Πολύνα Στοφόρου, Στέλλα Σώρρου, Απόστολο Δαμοράκη, Αχιλλέα Παπαχαραλαμπίδη, Παναγιώτη Σάντα,  Παναγιώτη Καλουσίδη, Ουρανία Κομματά.

   Για την υπόθεση του έργου μπορείτε να διαβάσετε σε προηγούμενη ανάρτησή μας.

   Η παράσταση παίζεται στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας  με ώρα έναρξης στις  21.00 μ. μ.

Φραγκίσκος Κάππος... τίτλοι τέλους

 Αποχαιρέτησε την Αίγινα σήμερα ο μεγάλος Αιγινήτης εικαστικός. Γεμάτος από την αγάπη των συμπολιτών του που τον ακολουθούσαν σε κάθε νέα του δημιουργία, πρωτοπόρος, δεινός συζητητής, συγγραφέας, αρθρογράφος, σκηνογράφος στο Εθνικό Θέατρο, άριστος γνώστης του αντικειμένου του.Γεννήθηκε το 1938 και συνεργάστηκε με το Μάνο Κατράκη, την Ελένη Βακαλό, το Γιάννη Τσαρούχη ενώ στο εξωτερικό γνώρισε το Τζόρτζιο Ντε Κίρικο. Τις τελευταίες  ημέρες ήταν γνωστό ότι ο Φραγκίσκος ήταν άρρωστος. Η απουσία του αφήνει φτωχότερη καλλιτεχνικά το νησί του που τόσο αγάπησε ο χρωστήρας του. Η προτελευταία του έκθεση είχε πραγματοποιηθεί σε ιδιωτική αίθουσα ακριβώς απέναντι από το Λαογραφικό Μουσείο όταν ο Φραγκίσκος πειραματιζόταν στη ζωγραφική σε τσίγκο και είχε αποσπάσει πολύ κολακευτικά σχόλια. Ανάμεσα στα άλλα που είχε πει ήταν πως εκείνη η έκθεση ήταν και η τελευταία του. Πειραματιζόταν συνεχώς σε νέες φόρμες, με νέα υλικά και αυτό χάριζε στο έργο του νεανικότητα και φρεσκάδα. Γεναιόδωρος απέναντι στους νέους. Είχε κατορθώσει να συνομιλεί μαζί τους στη γλώσσα τους και να διατηρεεί πρόφιλ  στο Facebook, ΄κάτι που εντυπωσίαζε ιδιαίτερα.  Τον θυμόμαστε με πόση αγάπη και τρυφερότητα όταν είχε μιλήσει στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης για τα έργα   του Ιωάννη Δέδε,  στα εγκαίνεια της έκθεσης το Σεπτέμβριο του 2010 αλλά και τη σημαντική έκθεση που είχε πραγματοποιήσει στον ίδιο χώρο πριν από πολλά χρόνια με πολύ μεγάλη επιτυχία

. Είχε επαινέσει τη δουλειά της Θεατρικής Ομάδας Κυψέλης σε ιδιωτικές μας συζητήσεις και πάντα με πολύ ευγένεια ρωτούσε για νέες του δουλειές. Είναι πολύ συγκινητικά τα λόγια που ένα βράδυ, μετά το τέλος μιας παράστασης μας είπε στην αυλή του Λοαγραφικού.  Στην αίθουσα  του Πνευματικού Κέντρου Κυψέλης υπάρχει ένα από τα τελευταία του έργα που είχε δωρίσει στο Πν. Κέντρο μετά από την έκθεσή του.Η τελευταία του ατομική έκθεση ήταν στο Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας για τρεις ημέρες το Νοέμβριο του 2007. Πολλά σπίτια στην Αίγινα δημόσιοι χώροι αλλά και συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό φιλοξενούν πρωτότυπα έργα του ή μεταξοτυπίες. Παντού σε όλα δεσπόζει το Αιγινήτικο τοπίο, το φως, η αύρα και οι αποχρώσεις του νησιού που τόσο αγάπησε.

   Πραγματικά του αξίζει ο τίτλος του ζωγράφου της Αίγινας.

   Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο Πέμπτη 10 Μαΐου στον Ιερό Ναό Εισοδίων Θεοτόκου Αίγινας (Παναγίτσα) στις τρεις  το μεσημέρι..