Χρήστος Γιανναράς: "η καταστροφή ως ευκαιρία"

Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου βιβλίου του πολυγραφότατου κοινωνιολόγου και θεολόγου Χρήστου Γιανναρά, καθηγητή του Πάντειου Πανεπιστημίου ο οποίος μέσα από τις επιφυλλίδες του στην "Καθημερινή" έχει αναδειχθεί σε έναν ασίγαστο κριτή της νεοελληνικής κοινωνίας, παραθέτουμε ένα μικρό - αναγκαστικά - απόσπασμα από το καινούργιο του βιβλίο, έτσι όπως το παρουσίασε ο Κ. Παπαγιώργης στην εβδομαδιαία "lifo".
  

 Ο Γιανναράς έχει στοχαστεί σφαιρικά όσο και ιστορικά το φαινόμενο του νεοελληνικού κρατιδίου. Στην επιφυλλίδα με τίτλο «Κάλλιον αφτιασίδωτη υποτέλεια» προειδοποιεί τον αναγνώστη του: «Η σημερινή επιφυλλίδα είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ιδεολόγους εθνικιστές - οπαδούς του “ελληνοχριστιανισμού”, του κοραϊσμού, του “εκσυγχρονισμού”, ή όποιους άλλους». Προκλητικά, αλλά διόλου άτοπα, προτάσσεται μια «παιγνιώδης υπόδειξη» του Μάνου Χατζιδάκι: «Να φέρουμε τους Ευρωπαίους να μας κυβερνήσουν, ώστε να μπορέσουμε εμείς ν’ ασχοληθούμε με τα ουσιώδη». (Ξεχνάει ο Μάνος ότι οι πρώτοι που ήρθαν με κυβερνητικά καθήκοντα ήταν οι Άγγλοι και οι Βαυαροί;) Εν πάση περιπτώσει, γεωγραφικά σύνορα αποκτά η χώρα με την ίδρυση του «εθνικού» κράτους το 1821, αφήνοντας εκτός συνόρων τα τρία τέταρτα των ελληνόφωνων πληθυσμών του βαλκανικού, μικρασιατικού και μεσανατολικού χώρου. Ο ελληνισμός, με άλλα λόγια, οι πόλεις-κράτη των αρχαίων αλλά και η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ουδέποτε απέβλεψαν σε παρόμοιο σχήμα. Το ιμπέριουμ των Ρωμαίων είναι κατοπινό μόρφωμα.

«... Ο Ελληνισμός συνέχισε να παράγει πολιτισμό με πανανθρώπινη εμβέλεια, όντας υποτελής στους Ρωμαίους αρχικά και υπόδουλος στους Οθωμανούς αργότερα. Η πολιτιστική του δυναμική εξελληνίζει ένδοθεν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έτσι ώστε όταν η Δύση υποτάσσεται στα βαρβαρικά φύλα και αποκόβεται (με το Σχίσμα, το 1054) από τον πολιτισμό της χριστιανικής Οικουμένης η λέξη “Ρωμηός” να σημαίνει τον φορέα της πολιτιστικής συνέχειας του Ελληνισμού. Ακόμα και κάτω από τον οθωμανικό ζυγό ο Ελληνισμός συνεχίζει τη δημιουργική ανέλιξη της γλωσσικής του συνέχειας, την πολιτική ως κοινό άθλημα πραγμάτωσης του «κατ’ αλήθειαν» βίου (στην αυτοδιοικούμενη κοινότητα) - παράγει ποίηση, τραγούδι, εκπληκτική αρχιτεκτονική, έκπαγλη φορεσιά, αξεπέραστους θεσμούς συνεργατικούς». Το συμπέρασμα του Γιανναρά είναι υποβλητικό:

Ο Ελληνισμός τελειώνει ιστορικά με την ίδρυση του «εθνικού κράτους»!

        

Αυτό το απίθανο σύμφυρμα χριστιανο-αρβανιτο-βλαχο-φαναριωτο-κρητικών και ό,τι βάλει ο νους μας ελευθερώνεται ως προτεκτοράτο των Άγγλων και μέσω της Μεγάλης Ιδέας του Κωλέττη (που την έφερε από τα Παρίσια) πουλάει παρόν για ν’ αποκτήσει μέλλον. Αν λογαριάσουμε τους τοπικούς πολέμους, τους εμφυλίους, τους παγκόσμιους πολέμους, τις εκστρατείες προς Ανατολάς, τις χούντες και τις μούντζες που εξαναγκάστηκε να υποφέρει αυτό το κρατίδιο, μπορούμε να εκτιμήσουμε τις συνέπειες. Μια χώρα που βρισκόταν από αιώνων μεταξύ Ανατολής και Δύσεως αποφάσισε να στραφεί προς τη Δύση, πιθηκίζοντας τα πάντα (ενδυμασία, θεσμούς, κράτος, στρατό, παιδεία, λογοτεχνία, αθλητισμό). Και μόνο η βίαιη αλλαξοφορεσιά των φουστανελάδων πολεμιστών που αναγκάστηκαν να φορέσουν «τα στενά» αρκεί για να μεταδώσει το πνεύμα του μιμητισμού. Και μόνο η μανιώδης αρθρογραφία μεταξύ Φαρμακίδη και Οικονόμου εξ Οικονόμων (ο τελευταίος έδωσε προσφάτως τα’ όνομά του σε ποδοσφαιρική ομάδα!) αρκεί για να δώσει μια ιδέα των νέων συνθηκών.

    «Διακόσια χρόνια πασχίσαμε οι Νεοέλληνες να γίνουμε Ευρωπαίοι και δεν καταφέραμε παρά μόνο τον βυθισμό μας στη μοναξιά, στην ανημπόρια, στην καθυστέρηση. Ούτε Ευρωπαίοι ούτε Έλληνες πια, αλλά ένα μπάσταρδο τριτοκοσμικό συμπίλημα των ελαττωμάτων του μεταπράτη και του παρακμιακού. Και σήμερα το μεταπρατικό οικοδόμημα του “εθνικού” μας κράτους καταρρέει με πάταγο μέσα στη διεθνή χλεύη».

                                   

   Είναι προφανές ότι στην αρνητική κριτική ο θεολόγος παίρνει άριστα. Ακόμα και όταν, μιλώντας για ανελλήνιστους, φτάνει μέχρι σημείου να προτείνει μια ξένη κατοχή, μια απροσχημάτιστη υποδούλωση για να συνεχίσει να υπάρχει ο Ελληνισμός, δεν χάνει το θέμα του. Η ξένη κατοχή, βέβαια, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Τόσο οι Άγγλοι, που κάποτε «έκλειναν» τον Πειραιά για ψύλλου πήδημα, όσο και οι Αμερικανοί, που διαδέχτηκαν τους Βρετανούς στον θρόνο της «προστασίας», ήξεραν ότι αυτό το πληθυσμιακό σύμφυρμα δεν έχει ιστορική μοίρα. Είναι μήπως τυχαίο ότι στο μόνο ζήτημα που οι Νεοέλληνες κέρδισαν επαίνους ήταν οι πόλεμοι; Κατσαπλιάδες ξεκίνησαν, κατσαπλιάδες συνέχισαν και νυν κουκουλοφόροι.

    Mοιραία, λοιπόν, φτάνουμε στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Ο δικομματισμός δεν άφησε τίποτα όρθιο στη διάρκεια της τελευταίας τριακονταετίας. Εξού και το επαχθές χρέος, η αναβίωση του «δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί», τα κομματικά μίση και βέβαια η ανάδειξη μιας κάποιας Αριστεράς στη θέση του εθνοσωτήρα. Υπάρχει, τάχα, περιθώριο ανάκαμψης; Πώς να συνεννοηθούν κόμματα και κομματίδια, όταν το μόνο που μετράει είναι το παραταξιακό άχθος; Αν και σήμερα ίσχυε ο αττικός οστρακισμός, είναι βέβαιο ότι δεν θα είχε απομείνει ούτε ένας πολιτικός στο κλεινόν άστυ. Και όμως, μέσα στον καταχανά θα πρέπει με ό,τι μας απέμεινε να σηκώσουμε μπόι, να τείνουμε χείρα φιλίας, να βρούμε ό,τι χάσαμε από τον καλό εαυτό μας. Η παρακμή της χώρας είναι κατάδηλη. Ωστόσο, δεν είναι η μόνη. Δεν ανήκουμε στη Δύση, προφανές αυτό, ανήκουμε στα Βαλκάνια, είμαστε χώρα αρχοντοξεπεσμένη, κι αν βρούμε τη λύση θα είναι αρχοντοξεπεσμένη κι αυτή.

ΝΕΦΕΛΗ, για ποιό ταξίδι κίνησες να πας;

"

" Για ποιό ταξίδι κίνησες να πας; Θα μας θυμάσαι  και θα μας αγαπάς;"

  Απόψε Τετάρτη η Νεφέλη μας αποχαιρέτησε. Εννοείτε για πάντα. Το ταξίδι της θα είναι πολύ μακρινό. έκλεισε έτσι ένας κύκλος ταξιδιών της στον Αργοσαρωνικό. Ήταν άνοιξη του 2001 όταν ήρθε μεγάλη και αγέρωχη από τη μακρινή Κορέα, για να φέρει έναν άλλο αέρα στα ταξίδια μας, με τα απέραντα σαλόνια και τις αναρίθμητες πολυθρόνες της μα κυρίως με τις κυλιόμενες σκάλες της. Κάπου πίσω από καθίσματα και πόρτες κάποιες παλιές ξεχασμένες επιγραφές στα Κορεάτικα θύμιζαν το μακρινό παρελθόν της, τότε που μαζί με τα άλλα τρία αδέλφια της συνέδεαν  νησιά της Κορέας και ο ιδιοκτήτης της τα πούλησε όταν οι Κορεάτες έφτιαξαν γέφυρες για να τα συνδέσουν. Όταν ήρθε ήταν διαφορετική. Της πρόσθεσαν σαλόνια και μετά ράμπες στο γκαράζ για να χωράει περισσότερα αυτοκίνητα. Η ταχύτητα της στην αρχή ήταν μόλις 55 λεπτά μέχρι την Αίγινα. Μετά άρχισαν οι περικοπές και η οικονομία. Τότε ήταν κάτασπρη και ανήκε στην Saronikos Ferries μετά στην Hellenic Seaways. Τότε κατηφόριζε μέχρι Σπέτσες, τώρα τελευταία με το ζόρι μέχρι τον Πόρο. Οι εποχές άλλαξαν. Η κρίση μπήκε στη ζωή μας. Οι επιβάτες λιγόστεψαν. Τα δρομολόγια μειώθηκαν. Οι εταιρίες άλλαξαν πολιτική και προτεραιότητες. Ο "σώσων ευατόν σωθήτω".

   Κάπως έτσι η αφράτη βασίλισσα του Σαρωνικού σφύριξε για τελευταία φορά απόψε στις 17.45 στο λιμάνι της Αίγινας, αποχαιρετώντας επιβάτες και νησί, ανθρώπους και τόπους, νερά και γλαροπούλια που τη συνόδευαν τόσα χρόνια στα ταξίδια της. Και  ήταν το σφύριγμά της δυνατό, επίμονο, θρηνητικό, σπαρακτικό.Σφύριγμα θανάτου. Σφύριγμα τέλους.Σαν πένθιμη καμπάνα. Και  την αποχαιρέτησαν όσοι ήταν εκεί. Και εκείνη σφύριζε μέχρι το φανάρι του Μπούζα θέλοντας το αντίο της να φτάσει και στο τελευταίο σπίτι της Αίγινας. Θέλοντας να στείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ που τη συντροφέψαμε στα ταξίδια της. Θέλοντας να μας ευχαριστήσει  που την διαλέξαμε να συμμετέχει αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά στα ταξίδια της φυγής μας, της ξεγνοιασιάς μας, στα  ταξίδια της λύπης αλλά και της χαράς μας, του ερχομού ενός αγαπημένου ανθρώπου κοντά μας. Γιατί το καράβι , το όποιο καράβι για τους νησιώτες γίνεται ένα με τη ζωή τους, γίνεται δικό τους. Είναι η ζωή τους. Τα καράβια λένε οι παλαιοί ναυτικοί, ότι έχουν ψυχή. έτσι είναι.

   Η πώλησή της συζητιόταν από τότε που έφυγε το 'Άρτεμις" της ίδιας εταιρίας. Η Νεφέλη κρατά την αλυσίδα του ¨"φευγιού" τόσων και τόσων πλοίων που τα τελευταία έντεκα χρόνια έχουν φύγει από τα νερά μας. Ο κατάλογος είναι μακρύς.

   Η Νεφέλη θα φύγει μακρυά. Λένε πως πουλήθηκε στη Βενεζουέλα. Μεγάλο το ταξίδι. Θα τη συνοδεύουν οι ευχές μας σε αυτό το μεγάλο ταξίδι της. Κι εμείς εδώ ενώ θα θυμόμαστε όσα ζήσαμε στα σαλόνια και στους μπουλμέδες της, θα αναρωτιόμαστε συγχρόνως  αν σε λίγο θα έχουμε καράβια για να ταξιδεύουμε.

Η Κυψέλη τίμησε το δάσκαλο της

  

    Βράδυ Σαββάτου 2 Ιουνίου  και η αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου υποδέχεται παλαιούς μαθητές του αλησμόνητου δασκάλου και παπά του χωριού Ιωάννη Ηλιόπουλου. Τριάντα ένα χρόνια από την κοίμηση του  το Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης τίμησε σε μία σεμνή τελετή με ομιλητές τον Γυμνασιάρχη του 2ου Γυμνασίου Αίγινας κ. Μπήτρο Γ. και τον κ. Ανδρέα Αποστολίδη, τη μνήμη του ανθρώπου εκείνου που με τον αγώνα του, τη δράση, την προσφορά, την επιμονή και την υπομονή του συνέβαλε στην πνευματική και πολιτιστική αναβάθμιση του χωριού. Τον άνθρωπο εκείνο που - με δυό λόγια - έμαθε γραφή και ανάγνωση σε γενιές Κυψελιωτών. Ανάμεσα στους ακροατές της εκδήλωσης ο πρώην Δήμαρχος κ. Δ. Μούρτζης ,ο συγγραφέας Κ. Σταμάτης, οι συναδέλφισσες του κ. Ελ. Κάτσα και Γρ. Μαρίνη, ο Διευθυντής του 1ου Γυμνασίου Αίγινας π. Νικόλαος Σαββόπουλος, ο διευθυντής του Δημ. Σχολείου Κυψέλης κ. Β. Γκίνης οι ιερείς π. Φιλόθεος  και π. Νεκτάριος Κουκούλης, οι κ. Νίκος Πούντος, Α. Εμμανουήλ, Φ. Χατζηπέρης, Κ. Μοίρας εκπαιδευτικοί και παλαιοί μαθητές του.

   Ο Ιωάννης Ηλιόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά το 1910. Ο πατέρας του καταγόταν από τα Τρόπαια Γορτυνίας και η μητέρα του από την Άμφισσα. Σε μικρή ηλικία ορφάνεψε από πατέρα. Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στον Πειραιά και συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Αποφοίτησε το 1929 με  βαθμό άριστα (9,2). Στην Κυψέλη (τότε Χαλασμένη) στις 4 Δεκεμβρίου 1930 και ανέλαβε υπηρεσία στις 7 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Ως δάσκαλος και διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Κυψέλης υπηρέτησε επί τριάντα πέντε  συναπτά χρόνια.

   Όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις εκθέσεις που υπέβαλλε ως όφειλε κατά τακτά χρονικά διαστήματα στον επιθεωρητή Δημοτικών Σχολείων της Α΄  Περιφέρειας Πειραιά, το Δημοτικό Σχολείο Κυψέλης στεγαζόταν μέχρι τότε στο σημερινό Κοινοτικό κατάστημα και ήταν διτάξιο. Αμέσως εφάρμοσε το νόμο περί υποχρεωτικής φοιτήσεως και σε λίγο διάστημα το προήγαγε σε τριτάξιο το 1935 και σε τετρατάξιο το 1937. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα παιδιά που οι γονείς για πολλούς και διάφορους λόγους δεν τα άφηναν να φοιτήσουν στο σχολείο να έρθουν σε αυτό και να αυξηθούν οι μαθητές  σε τέτοιο βαθμό που να κριθεί αναγκαία και επιτακτική η ανεύρεση και απαλλοτρίωση οικοπέδου  για την ανοικοδόμηση καινούριου κτιρίου.

   Ο δάσκαλος Ηλιόπουλος για να πετύχει το σκοπό του, δέχεται να εργαστεί εντελώς δωρεάν επί δεκαεπτά μήνες ως γραμματέας της κοινότητας με σκοπό την ανασυγκρότηση αυτής αλλά κυρίως για να βρει τρόπο, δηλαδή πόρους για να χτιστεί το νέο σχολείο. Με προσωπικές του ενέργειες κατορθώνει ώστε ο φόρος από το εργοστάσιο τσιμέντων «Ηρακλής», στη θέση Λεόντι, να προορίζεται για το σκοπό της ανέγερσης του σχολείου.

   Με βασιλική απόφαση ο θεμέλιος λίθος του σχολείου τίθεται στις 17 Φεβρουαρίου του 1937. Το κτίριο ανεγείρεται εντός δεκαέξι μηνών και εγκαινιάζεται αρκετά αργότερα – μεσολαβεί ο πόλεμος η κατοχή ο εμφύλιος – στις 4 Δεκεμβρίου του 1958, αφού έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες και έχουν προστεθεί κι άλλες αίθουσες και βοηθητικοί χώροι. Η ανέγερση επιχορηγήθηκε με το ποσόν των 475.000 δραχμών της εποχής εκείνης. Η ανέγερση έγινε σε οικόπεδο έκτασης 7.000 τ. μ. το οποίο παλαιότερα ήταν λατομείο πωρόλιθου. Αναφερόμαστε στο χώρο που σήμερα καταλαμβάνει το Δημοτικό Σχολείο, το Νηπιαγωγείο, το Γυμνάσιο και το Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.

    Στα πέτρινα χρόνια της Γερμανικής κατοχής ο δάσκαλος αντιμετωπίζει και ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα. Αυτό της κακής διατροφής των μαθητών. Οργανώνει με πολύ κόπο και προσωπικές θυσίες, μαθητικά συσσίτια, τα οποία διακόπτονται τον Οκτώβριο του 1940 και επαναλειτουργούν από το Μάϊο του 1941. Αναφέρεται ενδεικτικά ότι η πείνα εκείνη την εποχή, αφάνισε κυριολεκτικά την Κυψέλη. Τέσσερα με δέκα άτομα πέθαιναν καθημερινά στην Αίγινα.

    Ως  εκπαιδευτικός εργάζεται μέρα και νύχτα για τα παιδιά του. Τον απασχολεί το σχολείο του και πως οι μικροί μαθητές του θα μάθουν όχι μόνο γράμματα αλλά και τις μεγάλες αξίες της ζωής. Σκοπός του να δώσει στην κοινωνία ολοκληρωμένους ανθρώπους που θα διαπνέονται από αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και την πατρίδα.

Ο δάσκαλος Ιωάννης Ηλιόπουλος διακρίθηκε και σε άλλους τομείς. Ευσεβής ο ίδιος και κατεχόμενος από ιερό ζήλο κήρυττε το λόγο του Θεού στα χωριά του νησιού, είχε ιδρύσει Κατηχητικά Σχολεία, βοηθούσε τους πάσχοντες και τους αρρώστους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας.

  Συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές. Έγινε ιδρυτικό μέλος και  ανάδοχος του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας, «Ο Καποδίστριας». Ήταν αντιπρόσωπος της Α΄Πανελλήνιας Γεωργικής Εκθέσεως, υπηρέτησε ως έκτακτος επιμελητής Αρχαιοτήτων Αίγινας, ως πρόεδρος της επιτροπής εράνου Παναγίου Τάφου το 1939, ως Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Παιδικής Ιματιοθήκης Αίγινας. Συμμετείχε στην επιτροπή του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Αίγινας. Διετέλεσε προϊστάμενος του Απογραφικού τομέα της Κοινότητας Κυψέλης, πρόεδρος της επιτροπής εράνου υπέρ των Εκκλησιών και μέλος της επιτροπής αναθεώρησης των εκλογικών καταλόγων της Κοινότητας Κυψέλης.

    Τον Απρίλιο του 1950 κλήθηκε από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης Προκόπιο να εισέλθει στην ιερωσύνη. Χειροτονείται ιερεύς και λαμβάνει το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη. Προσέφερε τις υπηρεσίες του και διακόνησε τις ενορίες και τα μοναστήρια της Αίγινας. Λειτουργούσε και κήρυττε συνεχώς.

 

   Στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου, κατέβηκε στον τάφο και συγκέντρωσε όλα τα λείψανα του Αγίου.

   Πέντε χρόνια πριν από το θάνατό του, σοβαρή καρδιακή ασθένεια δεν του επέτρεπε να εργάζεται. Ωστόσο συνέχισε να εξομολογεί, να νουθετεί, να διδάσκει, να συμπαραστέκεται σε όσους τον επισκέπτονταν. Πυκνή ήταν η αλληλογραφία του με τα πνευματικά του παιδιά τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Κοιμήθηκε  στις 20 Ιουνίου του 1981.

Ο δάσκαλος και μετέπειτα ιερέας Ιωάννης Ηλιόπουλος στάθηκε πρωτοπόρος για τα εκπαιδευτικά πράγματα της Αίγινας στην εποχή του. Οι πρωτοβουλίες του ήταν επαναστατικές όχι μόνο στο χώρο της περιβαλλοντικής αγωγής που αναφέραμε, αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς. Ο ζήλος του πρωτοφανής. Η αυστηρότητά του μνημειώδης αλλά και η γνήσια και ανιδιοτελής αγάπη για τους μαθητές του άφησαν εποχή. Το παράδειγμά του ενέπνευσε πολλούς συναδέλφους και συνεχίζει να εμπνέει. Το έργο του παραμένει σημείο αναφορά και κρίση για τους νεότερους. Απόδειξη ότι από το χωριό της Κυψέλης έχουν προέλθει όχι μόνο καλοί οικογενειάρχες, σωστοί επαγγελματίες, αλλά και προικισμένοι και ταλαντούχοι δάσκαλοι, καθηγητές, ιερείς, επίσκοποι, επιστήμονες, άνθρωποι που υπηρέτησαν τα κοινά, πρωτοπόροι σε όλους τους κλάδους, πνευματικοί εργάτες των γραμμάτων και των τεχνών.

  Η παρουσία του μεγάλου αυτού δασκάλου και κοινωνικού εργάτη παραμένει και σήμερα ζωντανή, μέσα από τις μνήμες, τις αφηγήσεις των μαθητών και των ανθρώπων που έζησαν και εργάστηκαν κοντά του.

  

Ιωάννης Ηλιόπουλος

ο δάσκαλος , ο ιερέας, ο άνθρωπος.

Στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης, σήμερα Σάββατο και ώρα 20.30 μ. μ. πραγματοποιείται εκδήλωση μνήμης και τιμής για το μεγάλο δάσκαλο της Κυψέλης αρχιμανδρίτη Ιωάννη Ηλιόπουλο. Μνήμες αφηγήσεις, φωτογραφικό υλικό από τη ζωή, τη δράση την προσφορά του ανθρώπου που σφράγισε τα εκπαιδευτικά κοινωνικά εκκλησιστικά πράγματα του τόπου από το 1930 όταν διορίστηκε στο Δημοτικό Σχολείο της τότε Χαλασμένης μέχρι την ημέρα του θανάτου του, τον Ιούνιο του 1981.

   Ομιλητές της εκδήλωσης οι Μπήτρος Γεώργιος, Διευθυντής του 2ου Γυμνασίου Αίγινας και Αποστολίδης Ανδρέας.