Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο μέσα σε λίγες γραμμές να αποτυπώσεις την φυσιογνωμία και το έργο ενός τόσο χαρισματικού ανθρώπου.
Σ όλη του τη ζωή ,υπήρξε παραδειγματικός γιος, αδελφός, σύζυγος, πατέρας , θείος , παππούς φίλος μα πάνω απ’ όλα δάσκαλος για όλους μας αλλά και για όλους όσους τον γνώριζαν. Ο Θεός τον προίκισε με πολλές αρετές και τάλαντα που αξιοποίησε στο έπακρο.
Άριστος μαθητής και εξαιρετικός φοιτητής με αστείρευτη δίψα για μάθηση, αποφοίτησε από την Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία.
Ως δάσκαλος
υπηρέτησε σε πολλά δυσπρόσιτα μέρη , ένα απ΄αυτά το Αηδονοχώρι της Καρδίτσας
όπου εργάστηκε με αποφασιστικότητα, θάρρος και πλήρη ευσυνειδησία για το
λειτούργημα που επιτελούσε. Ήταν ο πρώτος που στόλισε ένα Χριστουγεννιάτικο
δέντρο και έφερε το έθιμο αυτό, στο χωριό. Βλέποντας την πείνα και την ανέχεια
που υπήρχε ,φρόντισε τα παιδιά ,τους μαθητές του, να έχουν κάθε μέρα στο
σχολείο ένα βρασμένο αυγό για να το τρώνε στο διάλειμμα, επειδή πολλά απ’ αυτά
λιποθυμούσαν κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Τον τίμησαν για την προσφορά του
λέγοντας μάλιστα πως ήταν δάσκαλος που δίδαξε έμπρακτα Χριστό και Ελλάδα.
Ο διορισμός του στην Αίγινα , η Αιγηνούλα του, όπως συνήθιζε να την ονομάζει, αποτέλεσε σταθμό στη ζωή του. Στο μονοθέσιο σχολείο της Χλόης παρέδιδε εκτός από τα μαθήματα των έξι τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, μαθήματα κολύμβησης .
Γι αυτό ,τιμήθηκε ιδιαίτερα από την Πολιτεία και την Ελληνική Θαλάσσια Ένωση, το 1969. Συμμετείχε σε παρελάσεις κρατώντας μια μεγάλη σημαία της Κύπρου, οργάνωσε χορωδίες , γιορτές ,εκδρομές , συσσίτια, για τα παιδιά ,που ήταν τόσο απαραίτητα εκείνη την εποχή. Αλλά και τα καλοκαίρια του τα περνούσε ως Αρχηγός στις παιδικές κατασκήνωσεις του Υπουργείου Παιδείας, για να είναι δίπλα στα παιδιά.
Το 1990 συνταξιοδοτήθηκε ,αφού είχε διατελέσει Διευθυντής σε Δημοτικό σχολείο του Αιγάλεω για αρκετά χρόνια , εφαρμόζοντας πολύ πρωτοποριακές και σύγχρονες πρακτικές που είχε αποκτήσει με την μετεκπαίδευση του στη ΣΕΛΔΕ και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο .
Φύση άκρως
καλλιτεχνική ασχολήθηκε με την ζωγραφική και συμμετείχε σε 4 μεγάλες εκθέσεις
στην Αθήνα και στην Αίγινα ,
με το θεάτρο, με την μουσική, παίζοντας πιάνο, ακορντεόν και κιθάρα , με την ψαλτική ,που με την φωνή του συνέπαιρνε το εκκλησίασμα όταν διάβαζε το Πιστεύω.
Η αγάπη και ο σεβασμός του για την φύση ήταν το κινητρο για την ενασχόληση του με την μελισσοκομία, για αρκετά χρόνια αφού πρώτα σπούδασε στο Ινστιτούτο Γεωργικών Επιστημων του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.
Άνθρωπος με αξίες όπως την αίσθηση του δικαίου, με απέραντη αγάπη για την οικογένειά του, αισιόδοξος ,με θετική διάθεση και πάντα πρόθυμος να συντρέξει και να βοηθήσει , όποιον του το ζητούσε.
Πνεύμα ανήσυχο και ελεύθερο, εξερευνητής με θάρρος και αποφασιστικότητα να κατακτήσει τον κόσμο όλο ,ταξίδεψε στα πέρατα της γης. Είμαι σίγουρη, πως και σήμερα με την ίδια διάθεση, ξεκινά το τελευταίο της ζωής του ταξίδι, στον Παράδεισο.Σε ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα αυτά που μας δίδαξες ΜΠΑΜΠΑ μου !!!!!
Ήσουν και θα παραμείνεις ο φάρος της ζωής μας!!!!!!! Καλή Ανάσταση !!!!!
"Στον
Δάσκαλο " Ποίημα του Κωστή Παλαμά
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ό,τι σ’
απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’
αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη
δύναμη μές στο κορμί σου μένει,
Μην
κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε
τώρα πιο βαθιά,
Ο πόλεμος να μην μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθιά.
Τι κι αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε
κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που
κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή!
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!