Η στιγμή του στοχασμού και της ρέμβης σε ένα πολύβουο στενό που όμως η φασαρία του δεν τον ενοχλούσε καθόλου. Εκείνος μόνος του να ησυχάζει, να σκέφτεται και να γλυκοχαιρετά τους πάντες.
Έτσι ήταν ο κύριος Θανάσης. Έτσι θα τον θυμόμαστε. Σε ένα τραπεζάκι να κουτσοπίνει και να απολαμβάνει την ηρεμία μετά την κούραση της μέρας. Μια εικόνα που έρχεται από πολύ παλιά. Από τα χρόνια εκείνα που ο Έλληνας αγωνιζόταν σκληρά για το βιοπορισμό του, για να καλύψει τα έξοδα της οικογένειας, για να την κρατήσει όρθια. Και όταν τέλειωνε την ημέρα του, λίγο πριν γυρίσει στο σπίτι του έπινε ένα κρασί στη ταβέρνα της γειτονιάς του. Για να πάρει μια ανάσα, να πει δυο κουβέντες, να αναπνεύσει.
Μια εικόνα βαθιά και απόλυτα ελληνική. Γνήσια και αληθινή. Το τραπεζάκι, το κρασί στο ποτήρι κι αν δεν υπάρχει παρέα, υπάρχει ο ουρανός. Υπάρχει ο Θεός. Υπάρχουν οι φίλοι που κάπου και εκείνοι υπάρχουν και αναπνέουν.
Εκείνες τις στιγμές που ο άνθρωπος μένει μόνος και πίνει μόνος γυρίζει κοιτά τον ουρανό, σηκώνει τα χέρια του ψηλά κι αρχίζει να χορεύει το δικό του ζεϊμπέκικο.
Πραγματικά εκείνα τα βράδια που τον έβλεπα, κατάκοπο, αλλά περήφανο, περίμενα να σηκωθεί και να χορέψει το δικό του ζεϊμπέκικο.
Έτσι θέλω να θυμάμαι αυτόν τον βιοπαλαιστή, τον αγνό και τίμιο αγωνιστή της καθημερινότητας, τον ταπεινό εργάτη, τον τίμιο και αληθινό οικογενειάρχη. Τον ήσυχο άνθρωπο, τον ευγενικό τον καταδεχτικό.
Ο Θεός τον διάλεξε αυτές τις Άγιες ημέρες του Δωδεκαημέρου να τον πάρει κοντά του και ο Θανάσης άνοιξε τα χέρια του ψηλά και ανέβηκε στην αγκαλιά του αιώνιου Πατέρα.
Ωστόσο η εικόνα του κουρασμένου μαχητή εκεί στο τραπεζάκι του θα μένει πάντα ζωντανή στη μνήμη μας.
Άλλωστε όπως λέει και ο ποιητής:
"Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος, για να είναι ευτυχισμένος
λίγο ψωμί λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση"
Οδ. Ελύτης.