Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Γιορτάζει η Μεσοσπορίτισα στην Παχιοράχη

   
















  Κατανυκτική η ατμόσφαιρα  με  αναφορές σε  χριστουγεννιάτικα διηγήματα  του Παπαδιαμάντη  στη Μεσοπσπορίτισα της Παχιοράχης. Ο κοιμητηριακός ναός  του χωριού γιορτάζει  των Εισοδίων της Θεοτόκου 21  Νοεμβρίου και πολλοί πιστοί από το Μαραθώνα και από  τα γύρω  μικρά χωριουδάκια τιμούν την  εορτή με τη συμμετοχή  τους. Συνεπής στην ετήσια εορτή ο εφημέριος της Παχιοράχης αρχιμανδρίτης π.Φιλόθεος χάρη στον οποίο  τα  ταπεινά εκκλησάκια  της  περιοχής έχουν πάρει  ζωή και λειτουργούνται  τακτικά.

   Το ναΰδριο  είναι ταπεινό αλλά άριστα  φροντισμένο και τη γνωστή  προέκταση  όπως συνηθίζεται προς  τα δυτικά  για τις ανάγκες  των πιστών, άλλωστε  το πναηγύρι είναι χειμωνιάτικο.

   Αν  κάποιος επισκεφθεί  το χώρο αξίζει να μπει  στο κοιμητήριο  που βρίσκεται  στα  βόρεια  του ναού και να  δει  το μικρό πέτρινο μνηνείο  που αναγράφει τα ονόματα των ιερέων της Παχιοράχης  της γνωστής οικογένειας  Τρίμη.
  Επίσης για  τους εραστές  της  φύσης  της  Αίγινας  στα  ανατολικά  του ναού υπάρχει  μια μεγάλη φυσικήδ εξαμενή νερού  ή αλλιώς  "Σουβάλα", από τις μεγαλύτερες  στην Αίγινα καθώς  και  τμήμα από πέτρινο μονοπάτι  που συνδέει  τη  Χρυσολεόντισσα  με τον οικισμό και  το Όρος.




'Λιμάνι Αίγινας" .... μια από τα ίδια

  Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε αυτούς τους γενναίους καπετάνιους και τα πληρώματα που κατορθώνουν να προσεγγίζουν τα πλοία τους σε αυτό το λιμάνι παρωδία  θέλοντας έτσι να εξυπηρετήσουν τους εκατοντάδες των επιβατών  που περιμένουν καρτερικά την αποβίβαση ή την επιβίβαση τους. Θεατές ενός έργου παλιού, πολύ παλιού και βαρετού αλλά πολύ επικίνδυνου.
  Βαρεθήκαμε να γράφουμε και να μιλάμε για αυτό το λιμάνι στο οποίο έχουν τρακάρει (ναυαγήσει) πλοία, έχει δοκιμαστεί η υπομονή μας, έχουν βραχεί επιβάτες και αυτοκίνητα, έχουν ριψοκινδυνεύσει επισκέπτες, προσκυνητές, φίλοι της Αίγινας, ντόπιοι και παραθεριστές. Δεν έχουμε κουραστεί όμως. 
   Σήμερα  το έργο επαναλήφθηκε. Καταμεσήμερο και ο έμπειρος και άξιος Π.Μακαρατζής πλοίαρχος  του "Απόλλωνα" κατόρθωσε με πολύ κίνδυνο να προσεγγίσει για να εξυπηρετήσει εκατοντάδες επιβάτες που περίμεναν στωικά στα εκδοτήρια, λίγο πριν επιβιβαστούν μούσκεμα από τα κύματα που ανέβαιναν  στο λιμάνι.
   Αυτό το λιμάνι μας αξίζει; Άλλωστε όπως δήλωσε κυνικά ένας παλιός δημοτικός άρχοντας: "Δεν υπάρχει θέμα. Αυτό συμβαίνει τρεις φορές  το χρόνο". Πως να ξεχαστεί τέτοια δήλωση;
  Οι φωτογραφίες  είναι από το κινητό  του κ. Παπαλεονάρδου Δημοσθένη.


Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Η "Παναγίτσα" ο ναός που εγκαινίασε ο Άγιος Νεκτάριος.

  Η "Παναγίτσα" ο ναός που εγκαινίασε ο Άγιος Νεκτάριος είναι ο πιό  φωτογραφημένος ναός -λόγω θέσης - μετά τον Άη -Νικόλα  το θαλασσινό στην Αίγινα.
   Ο  όμορφος ναός  που κτίστηκε στη θέση μιας παλαιάς μικρής  εκκλησούλας  την οποία οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούσαν "Παναγίτσα" κτίστηκε  στις αρχές  του αιώνα. Η παλαιότερη - η μικρή - μνημονεύεται ότι υπήρχε το 1673  και κατεδαφίστηκε  το 1906 για να κτισθεί η σημερινή.
  Στην μικρή εκκλησία, κατά τη διάρκεια  του αγώνα  εκκλησιάζονταν κυρίως Στερεοελλαδίτες, Αιβαλιώτες, Μοσχονήσιοι και Ψαριανοί πρόσφυγες. Το 1841  έγινε επίσημα  ενοριακός ναός.
   Η ανέγερση της σημερινής εκκλησίας ολοκληρώθηκε  το 1912 - 1913 οπότε και εγκαινιάστηκε από  τον Άγιο Νεκτάριο.

   Η  θέση  του  παλαιού και του νέου ναού γειτνίαζε με  τα εργαστήρια  των  σφουγγαράδων  γι΄αυτό το 1899 αφιερώνεται από τους εργάτες της βιοτεχνίας σπόγγων μεγάλη εικόνα  των Τριών Ιεραρχών.

   Το εσωτερικό  του ναού κοσμείται από αγιογραφίες  του  Αιγινήτη αγιογράφου Σταμάτη Σταματιάδη, του Κ. Λιώνη αλλά και του φημισμένου Αγιορείτη Αγιογράφου  γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη.Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης η εικόνα  του Αγίου Σώζοντα στο τέμπλο  του ναού , έργο του Αγίου Σάββα του εν Καλύμνω.
   Ο ναός αρχιτεκτονικά  παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον  μ ετο πυργοειδές κωδωνοστάσιο, τον οκταγωνικό τρούλο με τα οκτώ παράθυρα αλλά και τους δύο μικρούς  τρουλίσκους. Το 1924 στο κωδωνοστάσιο τοποθετήθηκε ρολόι.

  Η  "Παναγίτσα" που εορτάζει  των Εισοδίων της Θεοτόκου στις  21  Νοεμβρίου είναι σημείο αναφοράς  για την πόλη της Αίγινας. Από  τις χαρακτηριστόκατες ψηφίδες  της παραλίας  που  ενέπνευσε  τους ζωγράφους  που έζησαν και δημιούργησαν στην Αίγινα όπως ο Σπύρος Βασιλείου και η Μαρία Πωπ. Στέκεται  στην άκρη  του λιμανιού  και προστατεύει  την πόλη αλλά ιδιαίτερα  τους ναυτικούς  της.


Διακρίνεται  στην εικόνα αυτή του 1910 ο ναός  χωρίς σκεπή. Οι εργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα. Σε πρώτο πλάνο  το μηχάνημα  που διαμορφώνει  το λιμάνι  της Αίγινας.
  Οι πληροφορίες που δημοσιεύουμε  προέρχονται από  το βιβλίο  "Χριστιανική Αίγινα" του Σοφοκλή Δημητρακόπουλου.




Τότε που γκρέμιζαν το Γυμνάσιο της Αίγινας

  Ψάξαμε πολύ για να βρούμε μια έστω φωτογραφία από  το παλιό Γυμνάσιο της Αίγινας. Δυστυχώς στο διαδίκτυο δεν αποθηκεύτηκε κάτι. Ήταν άλλωστε τέτοια η φόρα να γκρεμιστεί τότε το παλιό κτίριο του Γυμνασίου (κατασκευής 1970 περίπου), όπου στέγαζε σε δύο βάρδιες το 1ο Γυμνάσιο και το Λύκειο Αίγινας, αλλά και μεγάλη η διάθεση και η προσμονή για ένα καινούργιο σύγχρονο κτίριο.
   Η μπλουντόζα  τα πήρε όλα στο πέρασμά της. Ισοπέδωσε ένα ιστορικό κτίριο. Λίγοι τότε αναρωτηθήκαμε γιατί να μην μείνει έστω ένα κομμάτι από το παλιό κτίσμα με τα μεγάλα μπαλκόνια,  την αίθουσα τελετών και τον φοίνικα. Μάταιοι και περιττοί συναισθηματισμοί.
   Τότε στα "Νέα  του Σαρωνικού"  είχα  δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο "Η μοναξιά  του Φοίνικα" που κάποιοι  διαβάζοντάς το συγκινήθηκαν και κάποιοι άλλοι προβλημματίστηκαν για  την επιλογή του γκρεμίσματος και την ιδέα να κτιστεί στον ίδιο χώρο το σημερινό μεγαθήριο.
   Θυμηθήκαμε αυτό το κείμενο σήμερα  που το θέμα  του πλημμυρισμένου νέου κτιρίου είναι στην επικαιρότητα και θέμα συζήτησης και σχολιασμού στα ηλεκτρονικά μέσα.

Οι φωτογραφίες είναι σημερινές. Ελπίζουμε μήπως οι κυρίες Μπέση Αναστασία ή η κ.Λεούση Αννίτα έχουν κάποιες φωτογραφίες και δημοσιεύσουν έστω για ιστορικούς λόγους.
  

Η  μοναξιά  του Φοίνικα.

     Κάποτε  γύρω από τις ρίζες του υπήρχαν τα θεμέλια ενός όμορφου σχολείου. Γύρω από τα κλαδιά του τιτίβιζαν οι νεανικές ψυχές των σημερινών μεσόκοπων και ώριμων ηλικιακά Αιγινητών. Γύρω  από αυτόν τον φοίνικα ορθωνόταν το 1ο Καποδιστριακό Γυμνάσιο Αίγινας. Ένα σχολείο πλήρως εξοπλισμένο για την εποχή του, άνετο, ευήλιο, ευάερο, με μεγάλες  αίθουσες που διέθεταν πολλά παράθυρα ώστε το φως του ήλιου να πλημμυρίζει κάθε γωνιά  και να φωτίζει τα παιδικά πρόσωπα. Υπήρχαν εργαστήρια, βιβλιοθήκη, γραφεία, αποθήκες, αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Με το πέρασμα των δεκαετιών, την αύξηση των μαθητών καθώς και το διαχωρισμό των έξι τάξεων σε Γυμνάσιο και Λύκειο, το σχολείο λειτούργησε μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα σε διπλή βάρδια, ενώ μέχρι το 2005 φιλοξένησε το Τεχνικό Λύκειο. Την τελευταία  δεκαετία, η κακή συντήρηση  του κτιρίου  είχε κάνει  προβληματική τη λειτουργία του. Τα  σημάδια κόπωσης στο κουφάρι του , αλλά  και εγκατάλειψης ήταν έκδηλα.

    Έτσι  αποφασίστηκε η  τμηματική κατεδάφιση του   και  η ανέγερση στη θέση του ενός νέου, σύγχρονου κτιρίου. Η  κατεδάφιση  του  σήμανε  και την κατεδάφιση ενός ιστορικού  σχολείου  που πήρε μαζί του  - στα μπάζα – τις αναμνήσεις  και τη σχολική ζωή τριάντα πέντε χρόνων και πλέον.

   Μυριάδες  διδακτικές ώρες, χιλιάδες μαθητές από την Αίγινα, το Αγκίστρι, τα Μέθενα, έλαβαν την εγκύκλιο μόρφωσή τους στις αίθουσες του. Εκατοντάδες καθηγητές δίδαξαν τη γνώση , την αγωγή  και διέπλασαν χαρακτήρες. Αλήθεια πόσοι εκπαιδευτικοί  ξεκίνησαν με όνειρα την καριέρα τους και έκαναν με τρακ τα πρώτα τους βήματα στην έδρα; Πόσα τρεμάμενα χέρια  έλυσαν εξισώσεις στους πίνακες; Πόσες κιμωλίες έλιωσαν  μέχρι να γραφτεί σωστά  το  H2 O; Πόσα   πρωτάκια  μπήκαν  με  δέος  μέσα σε αυτή την αυλή και  ανέβηκαν με αγωνία τα  σκαλιά του α΄ ορόφου; Πόσοι μαθητές έδωσαν εξετάσεις  στα θρανία του; Πόση αγωνία, πόσο άγχος, πόσα όνειρα  χώρεσαν σε τετράδια  Πανελληνίων; Πόσα  παιδιά  έπαιξαν, έτρεξαν, είπαν ποιήματα, υποδύθηκαν ρόλους σε γιορτές, διάβασαν σκέψεις, τραγούδησαν, χόρεψαν;  Έγραψαν στο τοίχο το όνομα τους, τα αγαπημένα τους τραγούδια, την ομάδα τους, το συγκρότημα τους, τον έρωτα τους; Πόσες  φιλίες, πόσοι έρωτες,  πόσοι χωρισμοί, πόσες φωνές, πόσες αποβολές, πόσοι καβγάδες, πόσα βραβεία, πόσα αριστεία, πόσες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, πόση ζωή γνώρισε αυτό το σχολείο; Μια ζωή. Μια ολόκληρη ζωή. Πάνω από 35 χρόνια  εκεί  στεγαζόταν η παιδεία  της Αίγινας.

   Ο  χώρος  που στεγάζεται η παιδεία  ενός τόπου είναι ιερός. Ο  χώρος που  φιλοξενεί ψυχές ανθρώπων είναι ιερός. Γι’ αυτό το κτίριο  του Καποδιστριακού Γυμνασίου Αίγινας ήταν ένα ιστορικό κτίριο. Μέσα  σε αυτό έμαθαν γράμματα οι σημερινοί Αιγινήτες.

  Κανείς  όμως  δε το σκέφτηκε. Κανείς  Δε το φαντάστηκε. Κανείς  δεν υποψιάστηκε το κενό  που θα δημιουργηθεί στις ψυχές  από το γκρέμισμα του. Και όμως  συνέβη. Πολλοί  είναι αυτοί που όταν περνούν απέξω,  ξαφνιάζονται, σοκάρονται, στενοχωριούνται.

   Οι  επιτακτικές  ανάγκες  για νέες  σχολικές στέγες  έστρεψαν τις μπουλντόζες εναντίον αυτού του κτιρίου. Κανείς  δεν σκέφτηκε δίπλα στα νέα κτίρια [τύπου Γκράβας] να διατηρηθεί έστω ένα μικρό τμήμα [τιμής ένεκεν] από το παλαιό κτίριο. Αλλά τι λέμε τώρα; Οι συναισθηματισμοί δεν χωρούν στα νέα ψυχρά κτίρια του Ο.Σ.Κ. που τουλάχιστον θα μπορούσαν να προσαρμοστούν στην αρχιτεκτονική, το ύφος και το χρώμα του τόπου που τα φυτεύουν.

         Σήμερα  έχει απομείνει , ανάμεσα στα χαλάσματα ο φοίνικας του κήπου, του αίθριου, να θυμίζει ότι κάποτε εκεί, γύρω από αυτόν υπήρχε το παλιό Γυμνάσιο. Τουλάχιστον έμεινε κάτι. Ίσως επειδή είναι  δύσκολο να ξεριζώσεις  έναν τόσο μεγάλο  φοίνικα. Όπως  και να   γκρεμίσεις  μια ολόκληρη ζωή.


 Γιώργος Μπήτρος





Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Στην Πολωνία από χθες μεταφέρθηκε λείψανο του Αγίου Νεκταρίου

  Μεγάλη και λαμπρή υποδοχή επεφύλαξαν χιλιάδες Ορθόδοξοι Πολωνοί στην άφιξη της "χειρός"  του Αγίου Νεκταρίου χθες  το απόγευμα  στη Βαρσοβία  της Πολωνίας. Με ειδική αποστολή την οποία αποτελούν οι αρχιμανδρίτης π.Αμφιλόχιος Γελαδάκης, ο αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως π. Νεκτάριος Δαρδανός και ο κ. Παναγιώτης Κλήμης, το χέρι  του Αγίου μεταφέρθηκε για προσκύνηση στην Πολωνική πρωτεύουσα, όπου και θα παραμείνει για μερικές ημέρες. Να θυμίσουμε ότι στην Πολωνία υπάρχουν χιλιάδες Ορθοδόξων που ευλαβούνται ιδιαίτερα  τον Άγιο Νεκτάριο.

  Οι  φωτογραφίες προέρχονται από τη προσωπική σελίδα  του πρωτ. Ακίνδυνου Δαρδανού Γενικού Αρχιερατικού επόπτη της Μητροπόλεως, πατρός του δ. Νεκταρίου Δαρδανού.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

"Αιάκειον" και "Ρέμβη" φόρεσαν τα Χριστουγεννιάτικα τους

 Δύο απο τα μεγαλύτερα παραλιακά καφέ της Αίγινας το "Αιάκειον" και η "Ρέμβη" θέλοντας να συμβάλουν στην αλλαγή της ψυχολογίας μας λόγω κακοκαιρίας αλλά και να δώσουν έναν εορταστικό προσανατολισμό στις μέρες και στις νύχτες μας, φρόντισαν να στολίσουν τους χώρους  τους με  χριστουγεννιάτικα στολίδια και λαμπιόνια. 
  Ιδιαίτερα ο φωτεινός διάκοσμος τούτες  τις νύχτες και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται  είναι ένα γερό αντίδοτο για τη θλίψη που σκόρπισε ο κυκλώνας.
  Να  συγχαρούμε τους ιδιοκτήτες των δύο καφέ και να ευχηθούμε να τους ακολουθήσουν γρήγορα και τα υπόλοιπα καταστήματα της παραλίας και των στενών της Αίγινας για να περάσουμε γρήγορα στο εορταστικό κλίμα  των ημερών που ακολουθούν.




"Κάθε ψέμα, κρύβει μια αλήθεια" στον κινηματογράφο "Τιτίνα"

   Συνεχίζει δυναμικά ο κινηματογράφος "Τιτίνα" προβάλλοντας ποιοτικές ταινίες κάθε Παρασκευή - Σάββτο και Κυριακή. Ώρες προβολών: Παρασκευή 08.30, Σάββατο 6.30 και 8.30, Κυριακή 6.30.
   Η ταινία αυτού του τριημέρου είναι Τσέχικης παραγωγής με   τίτλο: "Κάθε ψέμα, κρύβει μια αλήθεια"

(Kawasakiho Ruze)
Σκηνοθεσία: Γίαν Χρέμπεκ
Τσέχικη ταινία, 2009
Ο διακεκριμένος ψυχίατρος Πάβελ Γιόσεκ πρόκειται να τιμηθεί με το «Memory of the Nation» από την κυβέρνηση της Τσεχίας, για το επιστημονικό έργο του και την προσφορά του στην πατρίδα. Τόσο η όμορφη γυναίκα του όσο και η γοητευτική κόρη του είναι πολύ χαρούμενες για αυτό το βραβείο. Ομως ο Λούντεκ, ο γαμπρός του, ο οποίος εργάζεται στην ερευνητική ομάδα που κινηματογραφεί τη ζωή του Πάβελ, ανακαλύπτει ότι ο πεθερός του βρισκόταν στη λάθος πλευρά της ιστορίας πίσω στα χρόνια της Κομμουνιστικής Τσεχοσλοβακίας...

Ποιος μπορεί να κρίνει τις αδικίες του παρελθόντος; Ποιος μπορεί να τις συγχωρήσει; Μπορεί ο χρόνος να τις απαλύνει; Μπορεί η υπομονή στη συνέχεια να εξαγοράσει τις αδικίες; Το δράμα του Γιαν Χρεμπέκ, που βασίζεται στο βραβευμένο σενάριο του Πετρ Γιαρτσόφσκι, υφαίνει ένα περίπλοκο σύμπλεγμα κοινών αποριών και προσφέρει ένα ολοκληρωμένο σύνολο αντιφατικών απαντήσεων. Πρόκειται για την πρώτη Τσέχικη ή Σλοβάκικη παραγωγή που έχει γίνει ποτέ, με επίκεντρο τη συνεργασία των κομμουνιστικών μυστικών υπηρεσιών.

Η Σοφία Βέμπο και το Πολυτεχνείο

 Ένα άγνωστο στιγμιότυπο  από  τις μέρες  της εξέγερσης  του Πολυτεχνείου μας θυμίζει  η εξαιρετική αυτή φωτογραφία εκείνων  των ημερών.
  Τη βραδιά του Πολυτεχνείου η Σοφία Βέμπο βρισκόταν στο διαμέρισμα της επί της οδού Στουρνάρα και παρακολουθούσε τα τανκς από το μπαλκόνι της να εισβάλλουν στο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Λίγο αργότερα κατέβηκε στην είσοδο της πολυκατοικίας της, άνοιξε την πόρτα και έβαλε μέσα, στο σπίτι της, όσους ''τυχερούς'' φοιτητές έβλεπε να περνάνε αλαφιασμένοι από μπροστά της. Η κίνηση της αυτή μαθεύτηκε, διαδόθηκε αμέσως και έτσι η Ασφάλεια χτύπησε το κουδούνι της. Η ίδια αρνήθηκε ότι συμβαίνει κάτι και οι ασφαλίτες αποχώρησαν - ποιος θα τολμούσε, άλλωστε, να πειράξει την Τραγουδίστρια της Νίκης;

  Από  το ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Τα "Λουτρά" της Σουβάλας το χειμώνα.

   Εξορμήσεων  Περιβαλλοντικής Ομάδας συνέχεια. Και  αυτή τη φορά κάποια μέλη της ομάδας επισκέφθηκαν  την παραλία  των "Λουτρών" που το καλοκαίρι σφύζει από ζωή και  την προτιμούν πολλοί παραθεριστές  και κάτοικοι της Σουβάλας  και των γύρω περιοχών.
   Η εικόνα  και εδώ δεν είναι καθόλου κολακευτική. Καρότσια από σούπερ μάρκετ, ξαπλώστρες και φουσκωτές  βαρκούλες συνθέτουν   το  χειμωνιάτικο σκηνικό  της παραλίας  που κάποιοι φεύγοντας  άφησαν εκεί  όσα  δεν θα  τους χρειάζονταν  το χειμώνα, όπως και τις βάσεις από τις ομπρέλες.
  Ποιός  μπορεί  να είναι περήφανος  για αυτήν την κατάσταση; Και  γιατί πρέπει μόνο κάποιος να φταίει και όχι όλοι μας που επιτρέπουμε να  συνεχίζετε  αυτή η εικόνα. Ασφαλώς  το Μάιο θα πάμε και  θα κάνουμε το ετήσιο καθήκον μας  παρουσία  των τοπικών μέσων και θα βγάλουμε  και αρκετές  σέλφι για να δείξουμε  ότι εμείς λύνουμε  το πρόβλημα. Θα  προτείνουμε  λύσεις και θα καυτηριάσουμε συμπεριφορές  σε σχόλια στο Facebook.  Γιατί έστι  συνηθίζεται πλέον........


 
  Οι φωτογραφίες είναι  του μαθητή Αντώνη Πάλλη.