Τι εορτάζουμε τη Μεγάλη Δευτέρα;

 

  Βρισκόμαστε στις πρώτες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος που συνήθως περνούν στα "ψιλά" και όλοι προσδοκούν τις μεγάλες μέρες όπως τη Μεγάλη Πέμπτη και την Παρασκευή.

Κι όμως μέσα στο συναξάρι αυτών των ημερών και την υμνολογία κρύβονται πολλά διαμαντάκια και όμορφες στιγμές της προετοιμασίας μας  για το Πάσχα.

 Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ του γιου του Ιακώβ ο οποίος απέκτησε τον επιθετικό προσδιορισμό "πάγκαλος" λόγω των αρετών του, μα κυρίως της μεγάλης πίστης και αφοσίωσής  του στο πρόσωπο του Θεού. Είναι ο Ιωσήφ που τα αδέλφια του τον πούλησαν σε εμπόρους φοβούμενοι ότι ο πατέρας Ιακώβ λόγω της μεγάλης αγάπης προς το πρόσωπό του θα του έδινε όλη την περιουσία. Ο Ιωσήφ καταλήγει δούλος στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου. Χάρη στις ικανότητες του αλλά και την χάρη του Θεού, τον οποίο ποτέ δεν εγκατέλειψε, έφθασε στο αξίωμα του αντιβασιλέα της Αιγύπτου. Εκεί τον συναντούν οι επαίτες αδελφοί του παρακαλώντας να αγοράσουν λίγο σιτάρι λόγω της πείνας που είχε πέσει στον τότε κόσμο.

   Παράλληλα στην Εκκλησία ακούγεται ανάμεσα στις άλλες παραβολές και το περιστατικό που αφορά την "ξηρανθείσα συκή". Ο Χριστός θέλησε να χορτάσει την πείνα του και αναζήτησε ένα σύκο σε ένα κοντινό δέντρο. Η συκιά όμως ήταν άκαρπη και την επιτίμησε. Εκείνη ξεράθηκε. Το περιστατικό αυτό μας θυμίζει η Εκκλησία θέλοντας να μας προτρέψει να μην μείνουμε χωρίς καλά έργα ακόμα και τώρα  παραμονές του Πάθους του Κυρίου.

  Όμως εδώ γεννιέται ένα άλλο ερώτημα. Τελικά ο Χριστός τιμωρεί; Ο Χριστός επιβάλλει  τη δύναμη του ως Θεός - δημιουργός και Παντοκράτορας στη φύση. Δίνει εντολή στη φουρτουνιασμένη θάλασσα της Τιβεριάδας να ηρεμήσει, γκρεμίζει τους πάγκους των εμπόρων μέσα στο Ναό, αλλά δεν  τιμωρεί κανέναν από αυτούς και τώρα έρχεται να επιτιμήσει ένα δέντρο.

  Ο Χριστός δεν τιμωρεί κανέναν άνθρωπο. Αντιθέτως έρχεται να συγχωρήσει και να σώσει τον άνθρωπο. Ένας Θεός τιμωρός μας είναι εντελώς περιττός. Άλλωστε έχουμε τόσους τιμωρούς συνανθρώπους μας γύρω μας. Οι παιδαριώδεις αντιλήψεις που έχουν αναπτυχθεί εδώ και αιώνες γύρω από έναν Θεό που κρατά "τεφτέρι" και συνεχώς τιμωρεί το πλάσμα Του, για έναν τρομοκράτη Θεό και σαδιστή Πατέρα  είναι όχι μόνο ανακριβείς και γελοίες αλλά και επικίνδυνες. Ο Θεός είναι ο πατέρας της παραβολής του Ασώτου. Ο Νυμφίος που κινείται αγαπητικά προς τον άνθρωπο σε σημείο αυτοθυσίας και αυτοπροσφοράς. 

'Ιδού ο Νυμφίος έρχεται....."

 

   Στο πνεύμα και το ύφος των ημερών οι σημειώσεις αυτήν την βδομάδα καθημερινά θα αναφέρονται στα μεγάλα γεγονότα που θα μας οδηγήσουν στα πάθη του Θεανθρώπου.

   Στην Ανατολή της Μεγάλης Εβδομάδας ακούσαμε στον Όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας που ψάλθηκε απόψε το βράδυ στις εκκλησιές της Ορθοδοξίας, να κυριαρχεί η παρέλευση του παλαιού κόσμου της φθοράς και της πτώσης.

 Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα ακούσαμε το περιστατικό της άκαρπης συκής, την παραβολή των δύο υιών και την παραβολή του αμπελιού, ενώ στο ίδιο κείμενο γνωρίσαμε για μια ακόμη φορά την αμφισβήτηση του Χριστού από τους Φαρισαίους. Αυτά τα θέματα συμβολίζουν το παρελθόν, την προηγούμενη μέρα, τον κόσμο που είναι άκαρπος σαν τη συκιά, τον κόσμο που ανήκει στο ράθυμο υιό, τον κόσμο των ραδιούργων γεωργών που δεν διστάζουν να φονεύσουν ακόμα και το γιό του ιδιοκτήτη για να σφετεριστούν το αμπέλι, τον κόσμο των υποκριτών Φαρισαίων. 

Σε όλα αυτά αντιπαρατίθεται η νέα ημέρα, η ημέρα του γιου
που μετανοεί και πράττει το θέλημα του πατέρα, η ημέρα του ιδιοκτήτη του αμπελώνα που "κακούς κακώς απολέσει"  τους πονηρούς γεωργούς, η ημέρα των τελωνών και των πορνών που "προάγουσι' στη Βασιλεία των Ουρανών.

   Στην αρχή της Μ. Εβδομάδας η Εκκλησία μας  τονίζει το σπουδαίο θέμα της προετοιμασίας μας για το Μεγάλο Δείπνο του Πάσχα. Μη πλησιάσουμε σε αυτό "άκαρποι" όπως η συκιά που δεν είχε πάνω της ούτε ένα καρπό, αλλά όπως ο Πάγκαλος Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης που παρέμεινε πιστός στο Θεό και τον επίγειο κύριό  του και δεν θέλησε να υποκύψει στα καλέσματα της γυναίκας  του κυρίου του.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ύδρας κ.κ. Εφραίμ λειτούργησε σήμερα Κυριακή των Βαΐων στον ενοριακό ναό της Κυψέλης.

Σε έναν κατάμεστο ναό λειτούργησε σήμερα Κυριακή των Βαΐων ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης κ. κ. Εφραίμ καθώς τις τελευταίες ημέρες παρέμεινε στην Αίγινα. 

Ο  Σεβασμιώτατος με αφορμή την ευαγγελική περικοπή της ημέρας μίλησε διδακτικά στους πιστούς επικεντρώνοντας την ομιλία του στο θέμα της πίστης ως απαραίτητης προϋπόθεσης για να βιώσουμε τις ημέρες  της Μεγάλης Εβδομάδος, κάνοντας επίσης λόγο  για τον Ιούδα και τα κίνητρα της προδοσίας του. Τέλος ευχήθηκε καλό Πάσχα σε όλους.

Μετά  το πέρας της Θείας Λειτουργίας μοίρασε ο ίδιος στους πιστούς τα "βάγια" και το αντίδωρο και είχε συνομιλία με πολλούς συγχωριανούς του.

 

"Μετά Βαΐων και κλάδων" εισερχόμαστε στη Μεγάλη Εβδομάδα.

   

  Μετά βαΐων και κλάδων υποδέχονται οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ  το Χριστό. Η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα νοηματίζει  τη σημερινή μέρα. Κυριακή των Βαΐων λοιπόν και βρισκόμαστε πλέον στην  αρχή  της Μεγάλης Εβδομάδος.

   Ο Ιησούς προχωρά προς το πάθος ενώ αυτοί που ζητωκραυγάζουν  τα "Ωσαννά"  τον εγκαταλείπουν σε λίγο  και στρέφονται εναντίον του. Είναι οι ίδιοι που σε λίγες μέρες  γεμάτοι θυμό θα φωνάζουν το "Σταυρωθήτω"

   Ο Ιησούς προχωρά πέρα από το πανηγύρι, στο πάθος, στη Σταύρωση και την Ανάσταση. Αυτός είναι ο τελικός σκοπός.

 Τότε, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους Μαθητές του και του έφεραν ένα γαϊδουράκι. Και κάθισε πάνω του για να μπει στην πόλη.

Ο δε λαός, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται, πήραν αμέσως στα χέρια τους βάγια από φοίνικες και βγήκαν να τον υποδεχτούν. Και άλλοι μεν με τα ρούχα τους, άλλοι δε κόβοντας κλαδιά από τα δέντρα, έστρωναν το δρόμο απ’ όπου ο Ιησούς θα περνούσε. Και όλοι μαζί, ακόμα και τα μικρά παιδιά, φώναζαν: «Ωσαννά· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλου όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.

Η Ανάσταση του Λαζάρου και οι δύο τάφοι του φίλου του Χριστού.

 

Η έγερση και Ανάσταση του Λαζάρου είναι όμως ένα μεγάλο θρησκευτικό γεγονός - προάγγελος της Αναστάσεως του Χριστού που  περνά συνήθως απαρατήρητο από τους πολλούς που έτρεχαν να προλάβουν να προετοιμαστούν για το Πασχαλινό τραπέζι και την απόδραση από τις πόλεις.

Το γεγονός  αυτής της Αναστάσεως αλλά  και το ίδιο το πρόσωπο του Λαζάρου έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για κάποιον που θέλει να εντρυφήσει στο γεγονός της ημέρας.

Όσοι έχουν επισκεφθεί την Κύπρο και ιδιαίτερα την πόλη της Λάρνακας (αρχαίο Κίτιο) θα έχουν θαυμάσει τον περικαλλή ναό του Αγίου Λαζάρου, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαία ερείπια άλλου ναού. Στο υπόγειό του διατηρείται ένας ολόκληρος αρχαιολογικός χώρος στον οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο δεύτερος τάφος του Αγίου Λαζάρου.

   

 

   Το Σάββατο του Λαζάρου σηματοδοτεί την είσοδό μας  στη Μεγάλη Εβδομάδα. Προεόρτιο Σάββατο αυτό της Μεγάλης Αναστάσεως  του Χριστού. 
  Ο Λάζαρος σύμφωνα με την παράδοση ήταν στενός φίλος  του Ιησού. Πολλές  φορές  ο ίδιος ο Ιησούς είχε φιλοξενηθεί στο σπίτι του Λαζάρου και είχε αναπτυχθεί μια οικογενειακή φιλία και με τις αδελφές  του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία.

    Όταν ο Ιησούς πληροφορήθηκε  τον απρόσμενο θάνατο Του Λαζάρου, έσπευσε στη Βηθανία και  ενώ ο Λάζαρος ήταν ήδη τεσσάρων ημερών νεκρός, ο Ιησούς  τον ανέστησε. Από εκείνη  τη στιγμή ο Λάζαρος δέχθηκε τα πυρά και τις διώξεις  των Εβραίων. Η περίπτωση του Λάζαρου και ιδιαίτερα  το θαύμα  της Αναστάσεώς του, ξεπερνούσε κατά πολύ τα προηγούμενα θαύματα  του Χριστού. Ο Λάζαρος κατέφυγε στην Κύπρο προκειμένου να σωθεί. Εκεί  τον συνάντησε πολλά χρόνια μετά ο Απόστολος Παύλος ο οποίος τον χειροτόνησε επίσκοπο Κιτίου (Λάρνακας).

   Ο Άγιος Λάζαρος είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχει δύο τάφους. Έναν στη Βηθανία και έναν στη Λάρνακα  της Κύπρου.

Ο Λάζαρος κατέφυγε στην Κύπρο μετά την Ανάσταση του Χριστού. Ο ίδιος ήταν ζωντανή απόδειξη της Θεότητας του Χριστού και οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι τον κυνηγούσαν με σκοπό να τον εξοντώσουν. Έτσι ο Λάζαρος κατέφυγε στην Κύπρο όπου μετά από χρόνια και κατά τη διάρκεια  της Α΄Αποστολικής του περιοδείας τον συνάντησε ο Απόστολος Παύλος και τον όρισε υπεύθυνο για τη ζωή και τη διδαχή των πρώτων χριστιανών της Κύπρου. Ο Λάζαρος ορίστηκε ως επίσκοπος Κιτίου.

     .

Μια  εβδομάδα  πριν  την Ανάσταση  του Κυρίου η Εκκλησία  εορτάζει  την ανάσταση  του φίλου του Χριστού Λάζαρου. Ο Λάζαρος είναι ίσως ο μόνος άγιος  της Εκκλησίας για τον οποίο έχουμε δύο μνήματα, δύο τάφους.

Ο Λάζαρος ζούσε στη Βηθανία με τις αδελφές  του Μάρθα και Μαρία. Με την οικογένεια  του Λάζαρου ο Κύριος διατηρούσε φιλικές σχέσεις και πολλές φορές είχε φιλοξενηθεί στο σπίτι τους. Μνημονεύεται άλλωστε μέσα  στα  Ευαγγέλια και ο διάλογος του Ιησού με τη Μαρία  και τη Μάρθα.

Ο  Χριστός βρισκόταν με τους μαθητές  του στη Γαλιλαία όταν πληροφορήθηκε την ασθένεια  του Λάζαρου. Είναι οι  τελευταίες  ημέρες  της επίγειας ζωής  και δράσης  του και τα πνεύματα έχουν οξυνθεί. Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι προσπαθούν να βρουν  ευκαιρία  να  τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν σε δίκη.

Ο  Χριστός μεταβαίνει  στη Βηθανία όταν πια  ο Λάζαρος ήδη είναι πεθαμένος και ενταφιασμένος τέσσερις ημέρες.

Στο σημείο αυτό κάνει ιδιαίτερη εντύπωση και προκαλεί μεγάλα συγκίνηση η πιο σύντομη φράση (χωρίο) της Καινής Διαθήκης:  «Ο  Ιησούς δάκρυσε» (Ιωάννου 11,35).

Η  ανάσταση  του Λαζάρου προκαλεί δέος αλλά και μεγάλη αναστάτωση. Τέτοιο γεγονός δεν είχε ποτέ συμβεί και το πλήθος των ανθρώπων που παρακολουθεί  το γεγονός ενθουσιάζεται, ενώ η θρησκευτική ηγεσία αποφασίζει να συλλάβει  τον Ιησού.

Μετά την Ανάσταση  του Χριστού, ο Λάζαρος διώκεται  από  τη θρησκευτική ηγεσία  των Εβραίων γιατί αποτελεί απτή απόδειξη της Θεότητος του Κυρίου. Καταφεύγει στην Κύπρο όπου μετά από χρόνια  τον συναντά ο Απόστολος Παύλος με  τον βοηθό  του Βαρνάβα, κατά  τη διάρκεια  της πρώτης ιεραποστολικής περιοδείας  του.

Ο  τάφος  του Αγίου Λαζάρου στην Παλαιστίνη.

                                  Η Εκκλησία  του Αγίου Λαζάρου στη Λάρνακα  της Κύπρου

Η Ορθόδοξη Εκκλησία  τιμά  την μνήμη του Αγίου Λαζάρου το Σάββατο πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα.

 

 

Αποκαθίσταται ο περιβάλλον χώρος στους Αγίους Αναργύρους στο Λιβάδι.

Η  υποχώρηση του εδάφους και η αποκόλληση τμήματος  του στηθαίου στο ξωκλήσι  των Αγίων Αναργύρων στο Λιβάδι είχε προβληματίσει έντονα αλλά και κινητοποιήσει την ενορία και τις αρχές. Ένα αγαπημένο ξωκλήσι, χώρος τέλεσης  πολλών μυστηρίων,  χώρος ρεμβασμού και προορισμός για πολλούς περιπατητές.

Τις  τελευταίες ημέρες συνεργείο του Δήμου έχει προχωρήσει στην αποκατάσταση του χώρου με ογκόλιθους καταρχήν που θα εμποδίσουν μια άλλη υποχώρηση του εδάφους και μεγάλη ποσότητα  χώματος.

Να  ευχηθούμε γρήγορα να ολοκληρωθούν οι εργασίες και να δοθεί ο χώρος  στους προσκυνητές και στους διαβάτες της περιοχής.

 

Έτοιμα τα Λαζαράκια.

Έτοιμα τα Λαζαράκια μας. Ένα έθιμο που κρατά καλά στην Αίγινα και που συνεχίζεται από μικρούς και μεγάλους. Ένα έθιμο που τηρείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδος και μας υπενθυμίζει πως σε λίγες μέρες (το ερχόμενο Σάββατο)  θα εορτάσουμε  την Ανάσταση  του Λαζάρου.

Έτσι λοιπόν οι παλαιότεροι ζύμωναν αυτά τα ανθρωπόμορφα ψωμάκια για να μπουν στο κλίμα των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος.

Εδώ και χρόνια αυτές  τις μέρες ζυμώνουμε τα δικά μας Λαζαράκια με την αμέριστη βοήθεια και προσφορά  του κ. Πούντου Φώτη και των συνεργατών του. Η ζύμη έτοιμη, τα παιδικά χέρια έπιασαν δουλειά με πολύ κέφι και φαντασία και το αποτέλεσμα έφτασε φρεσκοψημμένο στο σχολείο και έγινε ανάρπαστο (μεσημέρι  γαρ).

Λαζαράκια κάθε μεγέθους, σχήματος, ύφους με στυλ ή όχι με τα γαρυφαλάκια  τους στο πρόσωπο. Άλλα μικρά άλλα πιο μεγάλα, ακόμα και δίδυμα!!!

Και  του χρόνου λοιπόν!