Αναβαθμίστηκε το λιμανάκι της Καβουρόπετρας.

Η εικόνα στο  γραφικό λιμανάκι της Καβουρόπετρας δεν θυμίζει σε  τίποτε  αυτήν την οποία είχε μερικούς μήνες πριν. Το μικρό αλιευτικό καταφύγιο το οποίο έχει τη δική του μικρή ιστορία με πολλούς Κυψελιώτες ψαράδες να δένουν τις βάρκες  τους και να χρησιμοποιούν ακόμα και το χώρο για τις μικρές επισκευές  των σκαφών τους. Δίπλα στην παραλία που κατά εκατοντάδες οι Κυψελιώτες και οι  παραθεριστές περασμένων δεκαετιών απολάμβαναν  το θαλάσσιο μπάνιο τους

Οι  υπηρεσίες  του Δήμου Αίγινας ανέλαβαν το έργο αναβάθμισης του και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Οι προβλήτες ενισχύθηκαν με μπετόν  τύπου "βιομηχανικού δαπέδου" τοποθετήθηκαν νέα  φωτιστικά και παγκάκια και δημιουργήθηκε ένα μικρό σημαιοστάσιο. Ο χώρος  του μικρού λιμανιού είναι πλέον πιο ασφαλής για τα μικρά αλιευτικά που ελλιμενίζονται εκεί αλλά  συγχρόνως αποτελεί και χώρο περιπάτου και ρεμβασμού.

Μια όμορφη γωνιά της Κυψέλης ένας όμορφος χώρος περιπάτου.

 

"Κυριακή της αγάπης" στην Κυψέλη της Αίγινας.

 

  Έτσι τιτλοφορεί το άρθρο του ο συντάκτης της τοπικής εφημερίδας "Η Αλήθεια"  την εμπειρία  που έζησε εκείνη την Κυριακή του Πάσχα  πριν 41 χρόνια στην Κυψέλη.
   Είναι Μάιος του 1979. Κυριακή του Πάσχα και ο εφημέριος  της ενορίας αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Πανταζής τελεί  τον εσπερινό της αγάπης. Όμως κάπως διαφορετικά.

Από την πλατεία της Κυψέλης σχηματίζεται πομπή με λάβαρα με την εικόνα της Αναστάσεως και πηγαίνουν όλοι μαζί καθώς και αυτοί που στην διαδρομή προστίθενται και τελούν τον Εσπερινό στο εκκλησάκι του Αγίου Μηνά. Σε όλη τη διαδρομή ψάλλουν Αναστάσιμους Ύμνους. Μόλις τελειώσει ο Εσπερινός ο π. Νεκτάριος μοιράζει το κόκκινο αυγό και επιστρέφουν πάλι εν πομπή στην πλατεία της Κυψέλης. 

Η όμορφη αυτή συνήθεια ή κατ' άλλους έθιμο έχει πλέον σταματήσει. Λίγοι παλαιοί Κυψελιώτες σήμερα θα το θυμούνται. Πάντως αυτό που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στον γράφοντα το άρθρο στην εφημερίδα ήταν ότι ενώ έβρεχε αρκετά ο κόσμος συμμετείχε και μάλιστα ήταν πολύς.

Για  την ιστορία να αναφέρουμε πως ο μακαριστός π. Νεκτάριος Πανταζής που λίγο πριν είχε τοποθετηθεί εφημέριος στον ενοριακό ναό της Κυψέλης, είχε κατορθώσει με την παρουσία  του  και την εργατικότητα  του να προσελκύσει πολύ κόσμο στην ενορία. Μάλιστα υπήρχαν και άνθρωποι που εκκλησιάζονταν στην Κυψέλης και από άλλες περιοχές  της Αίγινας.

Ίσως η φήμη αυτή να παρότρυνε τον αρθρογράφο να ανέβει στην Κυψέλη Μεγάλη Παρασκευή και Κυριακή του Πάσχα. Μάλιστα η εμπειρία  του από το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής και ιδιαίτερα από την περιφορά  του Επιταφίου τον ώθησαν να ανέβει στην Κυψέλη και την Κυριακή του Πάσχα.

Όσοι αναγνώστες επιθυμούν να διαβάσουν αυτά  τα δύο άρθρα μπορούν να πατήσουν πάνω στις φωτογραφίες  τους για να ανοίξουν.

Ευχαριστούμε πολύ τον αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού και μέλος του Τοπικού Συμβουλίου Κυψέλης κ. Νικόλαο Πανταζή που μας έστειλε αυτό το τόσο ωραίο και νοσταλγικό θέμα.

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ   -    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Πασχαλινές εικόνες από την Κυψέλη

Με κατάνυξη αλλά και λαμπρά γιόρτασε η ενορία της Κυψέλης  το Πάσχα και βίωσε την Μεγάλη Εβδομάδα.

Χαρακτηριστικό της Μεγάλης Παρασκευής η εκτέλεση των εγκωμίων από το χορό γυναικών του Μορφωτικού Συλλόγου Κυψέλης οι οποίες συνόδευσαν τον επιτάφιο στην περιφορά  του στους δρόμους της Κοινότητας.

Το Μεγάλο Σάββατο η πλατεία ντυμένη με κατακόκκινα σημαιάκια υποδέχθηκε το μήνυμα της Αναστάσεως με επίκεντρο της τελετής την ξύλινη εξέδρα στο μέσον της πλατείας.

Η ευπρέπεια, η καθαριότητα και ο στολισμός συνέβαλαν στο εορταστικό κλίμα  των ημερών που συγκέντρωσε πλήθος πιστών και επισκεπτών στον ενοριακό ναό της Ευαγγελίστριας.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όσους συνέβαλαν σε αυτό το αποτέλεσμα όπως το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ναού και στη Δημοτική Κοινότητα Κυψέλης.

 

 

Αναβίωση του εθίμου του "Χορού της Λαμπρής" σήμερα στην Παλαιά Χώρα.

  

 Έχουμε κάθε λόγο σήμερα να ανηφορίσουμε προς την Παλιαχώρα, το Μεσαιωνικό οικισμό της Αίγινας όπου κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο Μορφωτικός Σύλλογος Αίγινας  ο  "Καποδίστριας" αναβιώνει το έθιμο του χορού  της Λαμπρής.

   Από  τα πιο γνωστά   Αιγινήτικα έθιμα  των ημερών του Πάσχα  είναι ο χορός της Λαμπρής. Ένα έθιμο  που  διασώθηκε  στο διάβα των αιώνων  και κάθε χρόνο αναβιώνει την Δευτέρα του Πάσχα από το Μορφωτικό Σύλλογο  Αίγινας «Ο  Καποδίστριας».   O χορός αυτός ήταν «ο λαμπρότερος και εξοχότερος» από όλους τους χορούς που διοργανώνονταν   στην Αίγινα με την ευκαιρία κάποιων  θρησκευτικών εορτών. Ήταν διπλός, δηλαδή  διακρινόταν σε μικρό και μεγάλο.

  Ο μικρός χορός στηνόταν στην Πλάστα, τη λιθόστρωτη πλατεία μπροστά στην εκκλησία της Παναγίας της  Φορίτισσας, είχε διασκεδαστικό χαρακτήρα αλλά   ήταν και μια ευκαιρία για κάποιους να εκδηλώσουν τα αισθήματα αγάπης που έτρεφαν για κάποια πρόσωπα. Έτσι ένα νέος  που αγαπούσε  μια κοπέλα, την πλησίαζε και την καλούσε να χορέψει μαζί του. Αυτή η πρόσκληση σε χορό  ήταν δείγμα  της αγάπης των δύο προσώπων, γι’ αυτό και  έπρεπε το συντομότερο να γίνει ο γάμος. Σε  αντίθετη περίπτωση, αυτό αποτελούσε βαρειά  προσβολή για τη νέα κοπέλα.

   Ο  μεγάλος χορός  γινόταν στη μεγάλη πλατεία, γύρω από την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Γι’ αυτό ονομαζόταν και  «Ο  χορός του Σταυρού» ή «Ο χορός της Παλαιάς Χώρας». Όλος ο κόσμος κατέβαινε  από την Παναγία τη Φορίτισσα, στο Σταυρό. Εκεί στηνόταν ένας μεγάλος  κλειστός κύκλος από όλους τους πανηγυριστές. Ο  κύκλος του χορού αγκάλιαζε  την εκκλησία του Σταυρού.  Οι  χορευτές ακολουθούσαν με μεγάλο σεβασμό τη τάξη στη δημιουργία  του κύκλου. Έτσι  προηγούνταν οι γέροντες, έπειτα οι ανύπαντροι άνδρες, μετά οι παντρεμένοι και ύστερα οι γέροντες. Αυτό ήταν το τόξο των ανδρών. Στο τόξο των γυναικών προηγούνταν οι γερόντισσες, κατόπιν οι νέες, ακολουθούσαν οι παντρεμένες και  έκλεινα το τόξο πάλι οι γερόντισσες. Έτσι όταν έκλεινε ο κύκλος  συναντιόντουσαν οι  γέροντες με τις γερόντισσες.

   Στο χορό της Λαμπρής συμμετείχαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση. Οι  διαφορές των τάξεων φαίνονταν στις φορεσιές. Όσοι ανήκαν σε ανώτερες οικονομικά τάξεις φορούσαν τζουμπέδες, φουφούλες, βράκες μεταξωτές κυρίως κόκκινες, φέσια  κόκκινα με μεταξωτές φούντες, ενώ οι γυναίκες πανωφόρια  βελούδινους τζουμπέδες, κοντογούνια, χρυσά κοσμήματα, ενώ όσοι ανήκαν  σε χαμηλότερες τάξεις φορούσαν πιο απλή ενδυμασία από την οποία έλειπαν τα χρυσά  και τα βελούδα.

   Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι  για την τέλεση του χορού δεν ήταν και τόσο απαραίτητα  τα μουσικά όργανα [βιολί λαούτο], αλλά  εάν βρίσκονταν  πλαισίωναν  τους τραγουδιστές. Το τραγούδι επαναλαμβανόταν αρκετές φορές μαζί με τις ρυθμικές  κινήσεις των χορευτών μέχρι τη δύση του ηλίου.

  Ο  χορός της Λαμπρής είχε μεγάλη διάρκεια. Ξεκινούσε την Λαμπρή  και συνεχιζόταν    τις δύο επόμενες  ημέρες αλλά   και κάθε  Πέμπτη των επόμενων  τριών εβδομάδων, της Ζωοδόχου Πηγής, αλλά και του Αγίου Γεωργίου εάν τύχαινε το Πάσχα να εορτάζεται νωρίς τον Απρίλιο.

  Ο  χορός της Παλιάς Χώρας συνέχισε  να ψυχαγωγεί   τους Αιγινήτες  και όταν  οι τελευταίοι εγκατέλειψαν την Παλαιά Χώρα και εγκαταστάθηκαν  στη  νέα  πόλη. Ο χορός στηνόταν στα βόρεια της Μητρόπολης ή  στη Βάρδια. Το έθιμο  αυτό αναβίωνε μέχρι το 1863 οπότε διακόπηκε  απότομα  επειδή  κάποιοι  που εισχώρησαν στον κύκλο  συμπεριφέρθηκαν  άσχημα.

   Το έθιμο όμως διασώθηκε  και συνεχίζει την πορεία  του  μέχρι σήμερα, διατηρώντας τη σοβαρότητα, την αξιοπρέπεια και  τον ενθουσιασμό, μεταδίδοντας  την αναστάσιμη χαρά  και αγάπη  στους  κατοίκους και στους φίλους της Αίγινας

Ένα όμορφο έθιμο παρόμοιο με αυτό του χορού της Π. Χώρας, γινόταν και στα ορεινά χωριά της Αίγινας. Με επίκεντρο το Ανιτσαίο που βρίσκεται στο κέντρο των μικρών ορεινών γεωργικών οικισμών, την Κυριακή του Πάσχα συγκεντρώνονταν μέχρι πρότινος οι κάτοικοι των γύρω χωριών [Αποσπόρηδες, Γιαννάκηδες, Καπότηδες, Βλάχηδες, Μαργαρώνηδες, Κύλινδρας, Λαζάρηδες] στην ακολουθία της Αγάπης, κρατώντας τις αναστάσιμες λαμπάδες τους. Με το τέλος της ακολουθίας ξεκινούσε το φαγοπότι και ο χορός όπου παραδοσιακοί οργανοπαίκτες χωρισμένοι σε ομάδες, αντιπροσωπεύοντας την περιοχή απ΄ όπου προέρχονταν, έπαιζαν μέχρι τη δύση του ήλιου. Στον αυλόγυρο της Εκκλησίας στήνονταν υπαίθρια μαγαζιά, ενώ στις πεζούλες υπήρχαν ψητά, κρασί, κόκκινα  αυγά, γάλα, τυρί. Οι χωρικοί επέστρεφαν στους οικισμούς τους ψάλλοντας σε όλη τη διαδρομή το «Χριστός Ανέστη»

 

Αναστάσιμες σκέψεις του π. Λίβυου.

                                           

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ   το νέο χαρμόσυνο μήνυμα που συγκλονίζει  τις καρδιές.

Του π. Χαράλαμπου Λίβυου

Ανάσταση  σημαίνει να μπορώ να σ’ αγκαλιάζω δίχως ο θάνατος να τρυπώνει από τις χαραμάδες των χεριών μου.

Ανάσταση σημαίνει το φιλί να πάρει και πάλι την γεύση που είχε πριν την προδοσία.
Ανάσταση σημαίνει να μην έχουν ρυτίδες οι αντοχές και οι ελπίδες μου, τα βράδια να μπορώ να πω καληνύχτα δίχως να φοβάμαι τις απώλειες που θα φέρει το ξημέρωμα.
Ανάσταση σημαίνει το παιδί από το Αφρίν να δει ξανά δίχως αίμα το βαθύ γαλάζιο του ουρανού. Κι το κορίτσι της γειτονιά μας, που η αρρώστια καθήλωσε στο αναπηρικό καρότσι και στο κρεβάτι του πόνου, να ζήσει την μέρα της ολικής αποκαθήλωσης και την μετοχή στην γιορτή της ζωής.
Ανάσταση σημαίνει να πάρουμε πίσω ότι ύπουλα ο θάνατος έκλεψε από το βλέμμα μας. Όλους εκείνους και εκείνα που βίαια μας στέρησε, πρόσωπα και πράγματα, στιγμές και σιωπές, δειλινά και χαραυγές.
Ανάσταση σημαίνει δικαιοσύνη για όλους τους σταυρωμένους της γης.
Απόψε το βράδυ, εκεί στις εκκλησιές, στα κεριά και τις αγκαλιές ο θάνατος θα υποκύψει. Ο Χριστός σκορπά το φως και την ελπίδα σε στήθη βαριά ως μνήματα. Κατεβαίνει στο άδη της καρδιάς, στην πιο σκοτεινή ώρα της ψυχής μας, λιγο πριν την ολική απόγνωση, και κηρύτει οτι η ζωή κέρδισε τον θάνατο.
Ο Χριστός θα γίνει η απαρχή της βασιλείας Του Θεού. «Χριστός Ανέστη» θα ακουστεί ως ιαχή αιώνιας νίκης απέναντι στο θάνατο, που πλέον δεν θα μπορεί να χαλάσει τα πιο όμορφα ταξίδια της ψυχής μας.

Στα μονοπάτια της Ανάστασης.

                                      

 ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ

Ευχόμαστε  χρόνια πολλά σε όλους. Ιδιαιτέρως σε  όσους σήμερα έχουν την ονομαστική τους εορτή.

   Η παλέτα της ανοιξιάτικης Αίγινας είναι ασύγκριτη. Η εικόνα από  τον Άγιο Νικόλαο στο Σφεντούρι. Εκεί στα ψηλά  της Αίγινας. Στα νότια. Όπου το μικρό προαύλιο της εκκλησιάς είναι ένα μπαλκόνι, μια βεράντα με θέα σε όλη τη γειτονιά  του Σαρωνικού. Αντίκρυ τα χωριά των Μεθάνων, της Επιδαύρου, του Πόρου και του Γαλατά, το Αγκίστρι, το Πετροκάραβο, η Μονή. Αν είσαι  τυχερός και ο ορίζοντας είναι καθαρός μπορείς να διακρίνεις και την άκρη της Ύδρας.

   Κι έτσι ανασταίνεται η ματιά  σου. Σηκώνεται και θωρεί τα ψηλά. Τα  τόσα κρυμμένα από την παραζάλη και τη μιζέρια  της μαθημερινότητας. Κι έτσι ξεσηκώνεται  ο νους σου και θέλει κι άλλα, πιό ψηλά, πιό ουσιαστικά, πιό αιώνια. Κάπως έτσι απογειώνονται οι ψυχές  και ανασταίνονται  και κάνουν Πάσχα.

    Τα  μονοπάτια της Ανάστασης είναι ανηφορικά και δύσβατα κάποιες φορές. Τα  γόνατα ματώνουν και  το "εγώ" τσακίζεται. Θέλουν αντοχές τούτα τα ανηφόρια. Ζητούν να ξεχάσεις  τα όσα ήξερες, τα "αυτονόητα"  και τα παλιά. Απαιτούν θυσίες. Είναι τα μονοπάτια της συγχώρησης και της καταλλαγής. Αυτά  που οδηγούν στην Αγάπη. Στην ημέρα  της Λαμπρής.

   Λαμπρή  όπως πολύ απλά αποκαλούν τη μεγάλη γιορτή οι παλαιοί  Έλληνες. Και είναι όλα φωτεινά από  το ανέσπερο φως  της Αναστάσεως. Και είναι όλα γιορτινά. Και είναι οι καρδιές των ανθρώπων  διαθέσιμες να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, να συγχωρήσουν και να συγχωρεθούν. Και είναι τα σώματα έτοιμα - σαν από καιρό - να αγκαλιαστούν και να φιληθούν. Γιατί είναι Λαμπρή  και όλα γιορτάζουν. Γιατί είναι η κορυφαία   στιγμή της  χριστιανοσύνης, όταν όλα έχουν φτάσει στο "τέλος", δηλαδή  στην εκπλήρωση, στην ολοκλήρωση  του σκοπού,  στην Ανάσταση.

    Η ξεχωριστή εκκλησία  του Αγίου Νικολάου στο Σφεντούρι μας έκλεψε σήμερα Πασχαλιάτικα  το ενδιαφέρον. Είναι πραγματικά διαφορετική  λόγω του σχήματος και της αρχιτεκτονικής της. Λες και οι παλαιοί κτιστάδες  της ήθελαν να "βάλουν τον έναν ναό πάνω στον άλλον" ή ήθελαν να διαμορφώσουν ένα σχήμα σταυρού στη στέγη. Όπως και να έχει το πράγμα, ο ναός είναι πανέμορφος. Παλαιότερα ήταν ο κοιμητηριακός ναός  του χωριού. Ο διαβάτης οδηγείται μέχρι την πόρτα του ακολουθώντας από την είσοδο του Σφεντουρίου το μονοπάτι "1".

Εικόνες του Θείου Πάθους από τα βυζαντινά μνημεία της Αίγινας.

 

 Αριστερά:  Η εικόνα  της Αποκαθήλωσης  - (Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Καθολικού). Δεξιά: Εικόνα της Σταύρωσης (Ι.Ν. Τιμίου Σταυρού)   ΠΑΛΑΙΑ   ΧΩΡΑ.

            Η   Μεγάλη  Εβδομάδα  στην Αίγινα,  είναι κεντημένη από τα  αγριολούλουδα της Παλιαχώρας. Μοσχοβολά λιβάνι, θυμάρι  και άγρια  λεβάντα. Αναπνέει  από τη δροσιά του πελάγους. Φωτίζεται από το τρεμάμενο φως  ενός καντηλιού    στο  τέμπλο  μιας εκκλησιάς  που  ο διαβάτης ξέχασε φεύγοντας να κλείσει πίσω  του τη πόρτα………

 

    Η   άνοιξη είναι η εποχή της Αίγινας. Ο χειμώνας της χάρισε  ένα καταπράσινο τοπίο, ολάνθιστο και ευωδιαστό, που σε προκαλεί να το διαβείς και να συλλέξεις ευλαβικά τις ανάσες και τις μυρωδιές του.

  Οι  ανθισμένες  πασχαλιές, οι βιολέτες, τα καμαρωτά ζουμπούλια, οι ταπεινές μαργαρίτες, το απλοϊκό χαμομήλι, οι  περήφανες παπαρούνες, το ξεχασμένο θυμάρι, και  τα περιφρονημένα δενδρολίβανα  υφαίνουν ένα μοναδικό ανοιξιάτικο φόρεμα, που απλώνεται σε κάθε πλαγιά και πολλές φορές φθάνει ως τα ακρογιάλια.

  Από κοντά οι  κάτασπρες πεζούλες, τα φρεσκοοργωμένα χωράφια  που καταμεσής  ορθώνονται εκκλησάκια  λευκά   και αυλές όμορφες  νοικοκυρεμένες.

  Μακάριος  ο επισκέπτης  της Αίγινας που  θα  ανακαλύψει αυτές τις ομορφιές,  που θα ξεφύγει από τη βουή της παραλίας  και των στενών της πόλης  και θα ανηφορίσει σε μονοπάτια,  που  τούτο το νησί  αποκαλύπτει,  μόνο σε  όσους  επιμένουν  να το αγαπούν  ειλικρινά  και  παθιασμένα.

   Τότε ίσως  ανηφορίσει  προς την Όμορφη Εκκλησιά στον Ασώματο ή την Παλαιά  Χώρα, αντίκρυ από τον Άγιο Νεκτάριο, όπου  τα μικρά   μονοπάτια  θα  του αποκαλύψουν   τη  Μεσαιωνική πολιτεία  της Αίγινας. Σήμερα από  αυτήν απομένουν  κάποια  χαλάσματα από τα σπίτια, το υδραγωγείο, το κάστρο,  και  τριάντα  δύο εκκλησάκια. Μερικά από αυτά  έχουν συντηρηθεί, άλλα στέκουν  ερειπωμένα  και κάποια  έτοιμα να καταρρεύσουν.

   Κοντά στο Γενικό Λύκειο της Αίγινας ορθώνεται το καλύτερο βυζαντινό μνημείο της Αίγινας, η λεγόμενη Όμορφη Εκκλησιά. Αν ο επισκέπτης διαβεί το κατώφλι της τότε θα αντικρίσει σπουδαίες τοιχογραφίες σε πολύ καλή κατάσταση. Η Ανάληψη, η Σταύρωση, η Αποκαθήλωση, η Βαϊοφόρος, η Έγερση του Λαζάρου, η Γέννηση, ο Ελκόμενος Χριστός, η Προδοσία, ο Μυστικός Δείπνος είναι μερικές από τις καλύτερες παραστάσεις. Η ζωγραφική της όμορφης Εκκλησιάς αν και παρουσιάζει πρακτικές και στυλιστικές ιδιομορφίες διακρίνονται για τη συντηρητικότητα της απόδοσης και  τη δραματικότητα των σκηνών. Στοιχεία που προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Γ. Τσαρούχη ο οποίος αντέγραψε πολλές από αυτές με νερομπογιά πάνω σε φύλλο χαρτί.

    Η σιωπή  απλώνεται σήμερα στους χώρους αυτούς. Είναι η ίδια σιωπή που συναντάς  σε κάθε ιερό χώρο που καθαγιάστηκε από τις θυσίες των μεγάλων ανθρώπων της ιστορίας…των ηρώων   και  των Αγίων τούτου του τόπου. Η σιωπή αυτή επιβάλλεται από τα πρώτα βήματα σου, σε αγκαλιάζει και  σε  μεταφέρει  σε χρόνους  περασμένους  σε εποχές μακρινές αλλά όχι αξέχαστες, σε μνήμες,  σε ιστορίες και θρύλους σε αφηγήσεις που πονούν  ακόμα, βουρκώνουν και ματώνουν τη ψυχή.  Κι εσύ απομένεις να θαυμάζεις, να παρακολουθείς , να ρουφάς   κάθε στιγμή, κάθε εικόνα, να ψηλαφείς  τη πέτρα, να αναπνέεις τις ευωδιές, να προσκυνάς τις εικόνες, να ανοίγεις μικρές πόρτες σε ένα παρελθόν  τόσο οικείο και γνώριμο, να αφουγκράζεσαι  φωνές και ήχους από ένα παρελθόν μαρτυρικό.

   Χωρίς  να το καταλάβεις μετατρέπεσαι  σε ευλαβή προσκυνητή, σε μονοπάτια ιστορικά, τόπους και χώρους λησμονημένους πλέον και εγκαταλελειμμένους.

    Η ιστορία  εδώ είναι πολύ παλιά. Ξεκινά τον 8^ο αιώνα μ.Χ. όταν οι Αιγινήτες συναγωνίζονταν ποιος θα κτίσει  καλύτερη τη δική του εκκλησία. Ήταν η εποχή που η Αίγινα βρισκόταν κάτω από την απειλή των Ενετών, των Τούρκων και των Σαρακηνών πειρατών. Κι  όμως παρά  τις   αντίξοες συνθήκες  οι κάτοικοι της Παλιάς Χώρας έκτιζαν πολλούς ναούς, τον έναν κοντά  στον άλλον, με ιδιαίτερη φροντίδα στην αρχιτεκτονική, ενδιαφέρουσες λαϊκότροπες τοιχογραφίες. Οι καμπάνες των μικρών εκκλησιών, η ηρεμία του τόπου, το αμφιθεατρικό χτίσιμο των σπιτιών, τα γύρω πευκόφυτα βουνά και  η αναγκαστική συσπείρωση των Αιγινητών στο χώρο της   Παλαιοχώρας, δημιούργησαν ένα βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα, ένα κλίμα ευλάβειας  και θρησκευτικότητας, που δυνάμωνε την πίστη στο Θείο και μεταρσίωνε την ανθρώπινη ψυχή. Οι Αιγινήτες ένιωσαν σιγουριά κοντά  στους Αγίους και προστάτες τους, περηφάνια   για τις πολυάριθμες εκκλησίες τους  που ήθελαν  να φτάσουν σε αριθμό τις 365, όσες και  οι ημέρες του χρόνου.

   Η  Παλαιοχώρα κατοικήθηκε για πάνω από 10  αιώνες. Από τα τέλη του 18^ου αιώνα αρχίζει να επικρατεί ασφάλεια στο Σαρωνικό και οι Αιγινήτες αρχίζουν να ξεθαρρεύουν. Εγκαταλείπουν την    Παλαιά Χώρα και κατεβαίνουν στην παραλία και κτίζουν τα πρώτα σπίτια.

   Σήμερα  η ευλογημένη αυτή γη  βρίσκεται στο έλεος του Θεού. Τα  μικρά  εκκλησάκια  - περίπου 32- περήφανα και αγέρωχα,  στέκονται όρθια με πείσμα και αντοχή μοναδική.  Αν και  δαρμένα από τους ανέμους, φθαρμένα από τη βροχή, πληγωμένα από τα σκουπίδια των επισκεπτών, την κακογουστιά  και  τα χαράγματα των νεοελλήνων, σημαδεμένα από την αδιαφορία και τη  λήθη,  επιμένουν  να συγκινούν και να προσκαλούν  να τα εξερευνήσεις. Να  ανοίξεις τη πόρτα τους, να διαβείς το κατώφλι  και να προσκυνήσεις τις απλές και  απέριττες εικόνες. Να   ψελλίσεις  το «Χριστός Ανέστη»  σαν άλλος Παπαδιαμάντης. Να  ανάψεις  κερί  στη  Φορίτισσα, στον Αι- Γιώργη  το Καθολικό, στην Αγία Κυριακή  και στον Άγιο  Ιωάννη.

    Να  θαυμάσεις    τις ελάχιστες  τοιχογραφίες  που   σώζονται, όπως  του «Ελκόμενου χριστού», της «Άκρας Ταπείνωσης», της «Αναλήψεως», του «Ιερού Νιπτήρα».

    Οι   εικόνες  του Θείου Πάθους από την Όμορφη Εκκλησιά και την Παλαιά  Χώρα  της Αίγινας,  με  τα απαλά – γήινα  χρώματα     τις απλές γραμμές  και τα εκφραστικότατα πρόσωπα, προσδίδουν   ένα  τόνο κατάνυξης, ηρεμίας  και ψυχικής ανάπαυσης   στον ανυποψίαστο επισκέπτη  της σιωπηλής πολιτείας. Ξεχωρίζουν ανάμεσα  στις υπόλοιπες αγιογραφίες   και μεταδίδουν  με τα δικά  τους χρώματα, με τα μοναδικά  βλέμματα  τα μηνύματα των ημερών του Πάσχα.