1o Μαθητικό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυμνασίων Αίγινας.

 

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Παρασκευή 24 Απριλίου το 1ο Πρωτάθλημα Σκακιού για μαθητές Γυμνασίου στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας στην Κυψέλη, με την υποστήριξη της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας.

 

Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν 56 μαθητές και μαθήτριες από τα τρία Γυμνάσια της Αίγινας, το 1ο Καποδιστριακό Γυμνάσιο, το 1ο Γυμνάσιο και το Γυμνάσιο Μεσαγρού. Οι μαθητές συναγωνίστηκαν σε άψογο κλίμα συνεργασίας και άμιλλας. Τους μαθητές συνόδευαν οι καθηγήτριες Φυσικής Αγωγής οι οποίες οργάνωσαν το Πρωτάθλημα με την αρωγή της Διεύθυνσης Παιδείας και Αθλητισμού Πειραιά ΟΕΣΑΔ, το Δήμο Αίγινας και την αντιδημαρχία Αθλητισμού και Παιδείας.

Σε όλους τους συμμετέχοντες απονεμήθηκε  τιμητικός έπαινος και μετάλλια στους τρείς πρώτους κάθε τάξης ενώ υπήρξε ιδιαίτερη μέριμνα και διάκριση για τη συμμετοχή κοριτσιών.

Η απονομή πραγματοποιήθηκε  στο υπαίθριο πλαίσιο σκακιού που υπάρχει στην αυλή του 2ου Γυμνασίου. Ευχόμαστε η επιτυχημένη αυτή δράση που συμβάλει στην άμιλλα και το υγιή συναγωνισμό και τη συνεργασία των σχολείων να συνεχιστεί και τις επόμενες χρονιές.

 

Πολύτιμα αρχαιολογικά ευρήματα στην Κολώνα Αίγινας

 

                                         

Πολύτιμα ευρήματα ήρθαν στο φως στον λόφο της Κολώνας στην Αίγινα κατά τη διάρκεια συστηματικής ανασκαφικής έρευνας το 2025.

Κατά τη διάνοιξη ανασκαφικής τομής στο εσωτερικό μεγάλης λιθόκτιστης κατασκευής, που βρίσκεται εξωτερικά και σε άμεση γειτνίαση με τα κατάλοιπα του τείχους που προστάτευε την επέκταση του οικισμού της Μέσης Εποχής του Χαλκού (το λεγόμενο «εσωτερικό προάστιο») βρέθηκαν οκτώ χρυσά διμερή δισκοειδή περίαπτα, ένα χρυσό δισκοειδές περίαπτο, επτά χρυσές αμφικωνικές ψήφοι, μία χρυσή κυλινδρική ψήφος, οκτώ διακοσμητικά ελάσματα από φύλλο χρυσού και επτά σφαιρικές ψήφοι από καρνεόλη. Όλα πιθανόν ανήκουν σε ένα χρυσό περιδέραιο ή κρεμαστό αντικείμενο, χρονολογούνται στο πρώτο μισό της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. και διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Επιπλέον βρέθηκαν δώδεκα θραύσματα χαλκού που πιθανόν προέρχονται από μαχαιρίδια και μία βελόνη/περόνη.

Αν και η στρωματογραφία του ανασκαφικού πλαισίου εύρεσής τους ήταν διαταραγμένη, άγνωστο σε ποια χρονική περίοδο, είναι εύλογη η υπόθεση ότι τα κοσμήματα ήταν κτερίσματα πιθανόν κάποιας ταφής της Μέσης Εποχής του Χαλκού, χωρίς ωστόσο να διαπιστωθούν ενδείξεις ύπαρξης κάποιου σωζόμενου τάφου.

Τα χρυσά κοσμήματα, ιδίως τα περίαπτα, παρουσιάζουν ομοιότητες με ορισμένα από τα κοσμήματα του αποκαλούμενου «θησαυρού της Αίγινας», των προϊστορικών χρόνων, ένα σύνολο κοσμημάτων από πολύτιμους και ημιπολύτιμους λίθους, το οποίο βρέθηκε στην Αίγινα, εξήχθη παράνομα και από το 1892 βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Κολώνας βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, κοντά στο λιμάνι και τη σύγχρονη πόλη της Αίγινας. Παρότι είναι κυρίως γνωστός για τον ναό του Απόλλωνα, του 6ου αι. π.Χ., ο λόφος της Κολώνας παρουσιάζει διαχρονική χρήση - προϊστορικός οικισμός, ιερό των ιστορικών χρόνων και ακρόπολη της αρχαίας πόλης, βυζαντινός οικισμός.

Τα σημαντικά ευρήματα βρέθηκαν κατά τη διάρκεια της ανασκαφικής έρευνας που διενεργείται από το Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ δια του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Alexander Sokolicek και την εποπτεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων. Είναι φανερό ότι παρά τις μακροχρόνιες έρευνες, ο λόφος αυτός έχει πολλά ακόμα να αποκαλύψει.

https://www.culture.gov.gr/.../Inf.../SitePages/view.aspx...

#MinCultureGr

 

Ο Άγιος Γεώργιος στην Κυψέλη. Τρία εκκλησάκια μαρτυρούν την ευλάβεια των κατοίκων.

 

Μεγάλη η ευλάβεια  των κατοίκων της Αίγινας προς τον Άγιο Γεώργιο.

Εκκλησάκια αφιερωμένα στη μνήμη του είναι διάσπαρτα σε όλο το νησί, τα οποία λειτουργούνται και απολαμβάνουν της φροντίδας και της αγάπης των κατοίκων.

Τρία ξωκλήσια αφιερωμένα στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της Κυψέλης. Μαρτυρούν τη μεγάλη ευλάβεια και αγάπη για τον Άγιο που τρέφουν οι κάτοικοι  του χωριού, αλλά και την ενασχόλησή τους με τη γη μια που η περιοχή είναι από τις πλέον αγροτικές της Αίγινας.

1.

1.      Ο Άγιος Γεώργιος προς την Καβουρόπετρα

. Κατηφορίζοντας από τον κεντρικό δρόμο προς την Καβουρόπετρα, μετά τον Ταξιάρχη και το σπίτι του κ. Γ. Χρυσοχόου συναντάς στα αριστερά μια μικρή πινακίδα που πληροφορεί για το εκκλησάκι.

  Το εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο ακροβατεί σε ένα ύψωμα, κάτω από το οποίο υπάρχει χείμμαρος που έρχεται από τον Κοντό και εκβάλει στην Planaco. Πίσω από το ιερό του στα ανατολικά  βρίσκεται η περιοχή του "Κακαρούκα".

  Σήμερα η πρόσβαση στην εκκλησούλα είναι εύκολη. Το κτίσμα βρίσκεται μέσα στο κτήμα  του ιατρού Δ. Λορέντζου.  

   Το εκκλησάκι χαρακτηριστικό δείγμα ξωκλησιού της ελληνικής υπαίθρου βρίσκεται σε άριστη κατάσταση μετά  τις εργασίες συντήρησης που έχουν γίνει τελευταία από κάποιον γείτονα του. Είναι εξαιρετικά όμορφο με διάκοσμο στις γωνίες  του από Αιγινήτικο πουρί. Το ίδιο πουρί συναντάμε στο μικρό καμπαναριό  του και γύρω από την πόρτα εισόδου του. Τέλος η κεραμοσκεπή του είναι καινούργια. Μια υποδειγματική συντήρηση μικρού ναού. Αν κάτι όμως εντυπωσιάζει επίσης είναι το λευκό τέμπλο του που δεν δέχθηκε - ως συνήθως - στρώσεις λαδομπογιάς που συναντάμε αλλού.

   Όλα  μαρτυρούν  τάξη, σεβασμό και περιποίηση.

2. Ο Άγιος Γεώργιος στο ποτάμι.

 Πνιγμένος μέσα  στις φιστικιές  είναι ο Άι - Γιώργης στο ποτάμι  της Κυψέλης. Ερημοκκλήσι  από  αυτά που συναντάμε στους αγρούς και τις πλαγιές  των βουνών της Αίγινας, με απλές αρχιτεκτονικές  γραμμές, κτισμένο με αιγινήτικο πουρί  και  φροντισμένο όπως αρμόζει από  τους Κυψελιώτες.

  Πανέμορφο  το εκκλησάκι, ξεχωρίζει σαν μια άσπρη κηλίδα, σαν λευκό προβατάκι μέσα στην πράσινη απλωσιά  των αγρών, περιτριγυρισμένο από μια θαλερή ανοιξιάτικη βλάστηση σε σημείο που να μην το διακρίνεις από μεγάλη απόσταση.

   Εύκολα όμως μπορεί  κάποιος να το εντοπίσει  από τη λεωφόρο του Αγίου Νεκταρίου, καθώς το εντοπίζουμε κάτω αριστερά, από  τη θέση "Της γριάς το πήδημα".

Ο  Άι - Γιώργης γιορτάζει σε λίγες μέρες και θελήσαμε με ομάδα παιδιών να  το επισκεφθούμε και να ανάψουμε  τα  καντηλάκια  του. Λίγο πιο κάτω από την εκκλησούλα υπάρχει ο χείμαρρος του Μαρνά ή αλλιώς  του Αγίου Γεωργίου.

  Ο  χείμαρρος πηγάζει από την λεκάνη του Κοντού πορεύεται βόρεια-βορειοδυτικά αφού καλύψει διαδρομή 3.500 χλμ ,  διατρέχει  όλη την Κυψέλη, περνά κάτω από το κοιμητήριο των Αγίων Θεοδώρων, από την ταβέρνα "Ο Κόκορας"  και καταλήγει στην Καβουρόπετρα, μετά την Planaco. Πολλές  φορές  ο χείμαρρος αυτός έχει κατεβάσει νερό ενώ αναφέρονται  και ζημιές σε ζώα  και κτίσματα  τις παλιότερες δεκαετίες. Η ονομασία  του "Μαρνάς" σχετίζεται και με την παλαιότερη ονομασία  του οικισμού της Κυψέλης που λεγόταν "Μαρνάς"

3 Άγιος Γεώργιος στο Ποριατάδο

Τη  φροντίδα  για τη συντήρηση  του  και τον ευπρεπισμό του έχει η οικογένεια Γιαννούλη, της οποίας μέλος υπήρξε  ιερέας  στην ενορία, ο π. Παναγιώτης. Μεγάλο εκκλησάκι σε άριστη κατάσταση σήμερα, συγκεντρώνει στην εορτή του πολύ κόσμο από  την περιοχή του Λεοντίου και όχι μόνο. Με ένα στέγαστρο στη δυτική του πλευρά και έναν τοίχο προς  τη βορινή κατορθώνει να προστατεύσει τους προσκυνητές  του σε περίπτωση κακοκαιρίας ή βροχής μια που ο καιρός  της άνοιξης, οπότε και η εορτή του Αγίου Γεωργίου, είναι απρόβλεπτος.

  Μπορεί κάποιος να το εντοπίσει ανεβαίνοντας το δρόμο από τη στάση Παυλινέρη, προς  το βουνό. Το εκκλησάκι βρίσκεται πριν από το παλιό νυχτερινό κέντρο "Τα Δειλινά" σημείο αναφοράς για τους παλαιότερους Αιγινήτες

  Στην ευρύτερη περιοχή συναντάμε και άλλα όμορφα ξωκλήσια όπως της Ανάληψης και των Αγίων Αποστόλων στους πρόποδες  του βουνού της Δραγωνέρας.

   Η καλή κατάσταση των κτισμάτων, η καθαριότητα των χώρων και το ασβέστωμα  των προαυλίων τους δεν δείχνει μόνο  την αγάπη και την ευλάβεια των γειτόνων και ενοριτών  αλλά και τη νοικοκυροσύνη τους.

Μια κατανυκτική βραδιά στην Παλαιά Χώρα στον Άγιο Γεώργιο τον Καθολικό.

Συγκινητική η μεγάλη προσέλευση πιστών και επισκεπτών στον Άγιο Γεώργιο στην Παλαιά Χώρα χθες Τετάρτη 22/4 παραμονή της εορτής του Αγίου Γεωργίου.

Η Ομάδα  Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας για τρίτη συνεχόμενη χρονιά πραγματοποίησε αυτό το προσκυνηματικό οδοιπορικό και τέλεσε τον εσπερινό της εορτής με μεγάλη συμμετοχή μελών της αλλά και φίλων της Ομάδας.

Τον εσπερινό τέλεσε ο αρχιμ. Αμφιλόχιος Γελαδάκης που δεν παρέλειψε στο τέλος να αναφερθεί στην ιστορικότητα του χώρου και στην ευθύνη όλων μας για να διατηρήσουμε ζωντανό αυτόν τον τόπο.

Συγκεκριμένα είπε πως "κάθε φορά  που ανεβαίνουμε αισθανόμαστε θλίψη γιατί βλέπουμε η φθορά  να έχει προχωρήσει".

Ένα απόγευμα μέσα στην καταπράσινη από την άνοιξη μεσαιωνική καστροπολιτεία  της Αίγινας που ακόμα μιλά στις καρδιές μας και έχει πολλά να μας πει ακόμα, όταν θα ξεκλειδώσουμε τα ιστορικά  μυστικά  της.

Φωτογραφίες: Χρήστος Νεστορίδης.

 

Ο Στέφανος Ληναίος και η δική του Αίγινα.

Έφυγε σε ηλικία 98 ετών ένας ρομαντικός εραστής της Αίγινας. Ο Στέφανος Ληναίος.

Με το ποδήλατο του τριγυρνούσε στα στενά και την παραλία της Αίγινας. Ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που έφτιαξαν σπίτι στην Αίγινα και σε αυτό περνούσε τα καλοκαίρια του. Απέκτησε μεγάλες και γερές φιλίες, σεβάστηκε το νησί και τους ντόπιους και πρόσφερε στον πολιτισμό της Αίγινας ανεβάζοντας θεατρικές παραστάσεις στις Φυλακές της Αίγινας (Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο)

Αναγκάστηκε όμως κάποια στιγμή να φύγει. Πούλησε το σπίτι του και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στο Θέατρο "Άλφα" της οδού Πατησιών όπου μαζί με τη γυναίκα του Έλλη Φωτίου ανέβασαν ιστορικές παραστάσεις. Οι δυο τους αποτέλεσαν ένα από τα πιο σεμνά και εργατικά θεατρικά ζευγάρια του ελληνικού θεάτρου.

Σε μια από αυτές έτυχε να τον δω ένα απόγευμα Τετάρτης. Στο θρυλικό "Δεν πληρώνω - δεν πληρώνω" του Ντάριο Φο. Πόσο σύγχρονο! Πόσο επίκαιρο!

Και μετά  την παράσταση κουβέντα με τους θεατές.

Το είδα μετά από πολλά χρόνια στο Εθνικό Θέατρο στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου στο αριστούργημα του Ντε Φίλιππο "ΟΙ εκατομμυριούχοι της Νάπολη", στην οδό Αμερικής στο θέατρο ΑΛΙΚΗ στην "Ωραία μου κυρία" και στο τελευταίο έργο που έπαιξε στο θέατρο στη 'Μελωδία της Ευτυχίας". 

Παρόν όμως και στην ταινία του Γ. Σμαραγδή "Καζαντζάκης" ενσαρκώνοντας το συγγραφέα σε μεγάλη ηλικία.

Ο  Στέφανος Ληναίος ήταν μια ιδιαίτερη, ατόφια, γνήσια,  ειλικρινής και ουσιαστική θεατρική προσωπικότητα που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή με το ήθος, την αξιοπρέπεια, τη γνώση, τη μαχητικότητα, το ταλέντο τους δημοκρατικούς του αγώνες.

Οι παλαιοί Αιγινήτες θα τον θυμούνται και θα νοσταλγούν την απλότητα και το πολιτικό και κοινωνικό βάθος των συζητήσεων που είχαν μαζί του.

 

 

 

 

 

Στον Άγιο Γεώργιο τον "Καθολικό" απόψε η Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας.

Παραμονή της εορτής του Αγίου Γεωργίου σήμερα  στις 7 το απόγευμα η Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας θα ανηφορίσει μέχρι  την Παλαιά Χώρα  για να εορτάσει τη μνήμη του τελώντας τον εσπερινό της εορτής.

Ο  ναός βρίσκεται πολύ χαμηλά στο λόφο. Περνάμε το Σταυρό συνεχίζουμε  το μονοπάτι και μετά από λίγα μέτρα στρίβουμε αριστερά. Ακολουθούμε  το πέτρινο καλντερίμι και σε λίγα μέτρα βρισκόμαστε στο "Φόρο" στη μικρή πλατεία  της Παλαιάς Χώρας όπου εκεί βρίσκεται ο ναός  του Αγίου Γεωργίου.

Ποια η ιστορία όμως αυτού του ναού;

Άγιος Γεώργιος ο Καθολικός

Από τους πρώτους ναούς της Καστροπολιτείας του Αργοσαρωνικού στην Αίγινα που θα συναντήσει ο επισκέπτης είναι αυτός του Αγίου Γεωργίου του Καθολικού. Ο ναός φέρει και την ονομασία "Παναγία η Φορίτισσα" διότι βρισκόταν στην κεντρική πλατεία της Παλιαχώρας (forum- αγορά). Είναι ναός πανέμορφος, επιβλητικός και με αξιοπρόσεκτη αρχιτεκτονική. Μετά την πρόσφατη ανακαίνισή του από ιδιωτικό φορέα, βρίσκεται σε άριστη κατάσταση  τόσο το κτίριο όσο και οι σωζόμενες αγιογραφίες του. Σε αυτόν το ναό φυλασσόταν η κάρα του Αγίου Γεωργίου που οι Καταλανοί κατακτητές είχαν φέρει από τη Λειβαδιά το 1393. Δυστυχώς η κάρα ταξίδεψε προς τη Βενετία σε αντάλλαγμα για το κτίσιμο του κάστρου της Παλιαχώρας.

Σε αυτόν τον ναό ο τελευταίος Καταλανός ηγεμόνας της Αίγινας τοποθέτησε τη κάρα του αγίου Γεωργίου , την οποία απέσπασε από τη Λεβαδιά, το 1393. Η ανακομιδή του ιερού λειψάνου έγινε όταν έχασαν οι Καταλανοί το δουκάτο των Αθηνών. Το ιερό λείψανο ήταν περιζήτητο. Ο βασιλιάς της Ισπανίας Πέτρος ο Δ΄ ζητούσε από το στρατηγό του Ροκαβέρτη να το μεταφέρει στη Βαρκελώνη, όταν θα επέστρεφε από την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδος. Αλλά η διαταγή εκείνη έμεινε ανεκτέλεστη. Οι Βενετσιάνοι στάθηκαν πλέον αδίστακτοι και όταν κατέλαβαν την Αίγινα, σήκωσαν την κάρα του αγίου Γεωργίου από την Παλιαχώρα στις 12 Νοεμβρίου του έτους 1462 και την μετέφεραν στην Βενετία, για να την αποθέσουν στην εκκλησία του Σαν Τζιόρτζιο Ματζιόρε. Επιγραφικό χάραγμα στο Ναό της Παναγίας του Γιαννούλη εκδηλώνει την απελπισία των κατοίκων της Παλιαχώρας για την ανακομιδή της Αγίας Κάρας, χαρακτηρίζοντας ως αποφράδα την χρονιά του γεγονότος: « 6970 (δηλ.1462) αποφράδος-νοείται ημέρας-χρόνος» .

            Οι Βενετσιάνοι για να αποζημιώσουν του δυσαρεστημένους άρχοντας της Παλιαχώρας, οι οποίοι εκτός του πολύτιμου λειψάνου έχασαν και τις οικονομικές προσόδους που επέφερε το προσκύνημα του στον τόπο τους, δια των οποίων συντηρούσαν τα οχυρά τους, έδωσαν στον καθένα 100 δουκάτα.

       

     Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν λείψανα τοιχογραφιών από διάφορες εποχές. Στους μακρούς τοίχους εικονίζονται ο άγιος Γεώργιος και ο άγιος Δημήτριος έφιπποι. Στην κόγχη του ιερού βήματος ιστορείται η Πλατυτέρα, ενώ στην πρόθεση η « Άκρα Ταπείνωσις» . Επί του τοίχου παραπλεύρως του ιερού βήματος σώζεται τμήμα από εικονογραφική παράσταση που απεικονίζει τέσσερις ιεράρχες.

Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι η "παραξενιά" και το ενδιαφέρον αρχιτεκτονικά αυτού του ναού είναι ότι λόγω της κατεύθυνσης του κτίσματος  που επηρεάστηκε από τη διαμόρφωση του εδάφους, το ιερό είναι το ποθετημένο κάθετα προς τον  κύριο άξονα του ναού.

  Πάνω από την κεντρική είσοδο του ναού συναντάμε  λατινική επιγραφή του Βενετού Διοικητού του Ναυπλίου που ήταν υπεύθυνος διοικητικά για την Αίγινα (1533). Χαρακτηριστικές είναι οι αγιογραφίες της "Άκρας Ταπείνωσης" οι "Ιεράρχες", οι "Άγιοι Θεόδωροι", ο "Άγιος Γεώργιος".

 Η ονομασία του  Ι. Ναού γνώρισε περιπέτειες ανά τους αιώνας. Από ένα χάραγμα μαθαίνουμε ότι αυτός άλλοτε αποκαλούνταν Παναγία η «Μεσουρίτισσα». Πιθανώς αυτή ήταν η αρχική ονομασία του ναού. Αργότερα μετονομάστηκε σε άγιο Γεώργιο τον καθολικό για προφανείς λόγους. Κατά την εποχή της Ενετοκρατίας ο ναός φαίνεται ότι, πλήν της μετονομασίας του, διατήρησε και το αρχικό όνομα της Παναγίας, Παναγία η «Φορίτισσα», αποκαλούμενος από την έμπροσθεν τούτου πλατεία ή «φόρον». Μετά το πέρας της Ενετοκρατίας, ο ναός περιήλθε πάλι στους ορθοδόξους όπως μαρτυρεί το ακόλουθο χάραγμα: « καθηγιάσθη μ’ αγίασμα ο θείος Ναός της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας. Τον ξαναπήραμε από τους Φράγκους οι χριστιανοί".

Ο ναός του αγίου Γεωργίου του Καθολικού ή αλλιώς της Παναγίας της Φοριτίσσης δεσπόζει στη μικρή πλατεία ή « φόρον» της Παλιαχώρας.

            Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του ανήκει σε μία παραλλαγή του τύπου των μονόχωρων δρομικών ναών, στους ναούς με εγκάρσια διάταξη του ιερού, στους οποίους η κόγχη της αψίδας του ιερού τοποθετείται εγκάρσια και κατά το Β.Α. άκρον,  ως προς τον κύριο άξονα του ναού.

65 χρόνια από το βομβαρδισμό και τη βύθιση του Α/Τ "ΥΔΡΑ" το 1941 στις Λαούσες

                                         

  Θυμόμαστε  αυτές  τις μέρες  το βομβαρδισμό και τη βύθιση του Αντιτορπιλικού "ΥΔΡΑ"  στις 21 Απριλίου του  1941  στις Λαούσες, με την ευκαιρία της διοργάνωσης επετειακής εκδήλωσης από το Μορφωτικό Σύλλογο Κυψέλης την Κυριακή 26/4 στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Κυψέλης.

 

Ένα από τα ναυάγια που φιλοξενεί ο Σαρωνικός στο βυθό του είναι του αντιτορπιλικού "ΥΔΡΑ'  στην περιοχή του συμπλέγματος των Λαουσών. Τέτοιες μέρες ήταν το 1941 όταν τα γερμανικά "στούκας" βύθισαν το πλοίο στην περιοχή.

  Κάθε Απρίλιο επιβάλλεται να θυμόμαστε  ένα  γεγονός που έλαβε χώρα  στη θαλάσσια περιοχή της Αίγινας και αναφέρεται στο βομβαρδισμό και τη βύθιση  του Αντιτορπιλικού "Ύδρα" στην περιοχή των νησίδων  Λαούσες.

  Τούτες τις τελευταίες μέρες λοιπόν του Απρίλη ο νους μας γυρνά λοιπόν  στις Λαούσες και στο ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στην περιοχή κατά τη διάρκεια του Γερμανικού πολέμου. Ήταν τέτοιες μέρες όταν τα Γερμανικά στούκας εντόπισαν και βύθισαν το αντιτορπιλικό "ΥΔΡΑ".

     Κατά  τη διάρκεια  του πολέμου του ’40 δεν μνημονεύονται από τους Αιγινήτες  κάποιες πολεμικές επιχειρήσεις  να έχουν λάβει χώρα στο νησί. Αυτό όμως που δεν μπορεί να σβηστεί από τη μνήμη τους είναι ο ανατριχιαστικός ήχος από τα Γερμανικά στούκας τα οποία  πετούσαν χαμηλά. Εκτός από δύο βόμβες  που έπεσαν κοντά στην Παναγίτσα  στο λιμάνι και  στο νεκροταφείο της Κυψέλης, η Αίγινα δεν βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς. Χαραγμένη  όμως στη μνήμη των κατοίκων του χωριού της  Κυψέλης θα μείνει το απομεσήμερο εκείνο του Απριλίου του 1941, όταν στη νότια πλευρά της Λαούσας τα  Γερμανικά αεροπλάνα βύθισαν το ελληνικό πολεμικό πλοίο  «Ύδρα». 

   Πολύ συχνά οι παλαιοί Αιγινήτες μπερδεύουν  το πολεμικό πλοίο "Ύδρα" με το επιβατηγό πλοίο που έφερε και αυτό το ίδιο όνομα και βυθίστηκε έξω από το λιμάνι  του Πειραιά.

   Για να επιστρέψουμε λοιπόν στα γεγονότα το πολεμικό πλοίο "Ύδρα" ερχόταν από τον Πόρο [σύμφωνα με κάποιους άλλους , ενδέχεται να είχε βγει από τον Ισθμό] με προορισμό τον Πειραιά. Οι  Γερμανοί  όταν αντιλήφθηκαν την πορεία του εξαπέλυσαν τρία  στούκας τα οποία ξεπρόβαλαν πίσω από τα βουνά της Σαλαμίνας. Το  Α/Τ "Υδρα" προσπάθησε  να προφυλαχθεί πίσω από τις Λαούσες. Ο βομβαρδισμός όμως ήταν ανελέητος. Σε λίγα λεπτά βούλιαξε.

 Οι κάτοικοι της Κυψέλης που παρακολουθούσαν το κακό έτρεξαν προς την παραλία του Λεόντι. Κάποιοι από το πλήρωμα του πλοίου πνίγηκαν, όσοι επέζησαν κατόρθωσαν να ανέβουν στις Λαούσες ενώ όσοι  είχαν δυνάμεις κολύμπησαν και βγήκαν στο Λεόντι, όπου δέχθηκαν τις πρώτες βοήθειες των κατοίκων. Οι τραυματίες νοσηλεύτηκαν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης [σημερινό ξενοδοχείο «Μιράντα»]. Πολεμικό πλοίο που κατέφθασε τις επόμενες ώρες περισυνέλεξε  τους επιζώντες. Η ιστορικός Γωγώ Κουκικούρδη αναφερόμενη σε αυτή την τραγική εικόνα  του πολέμου, μας κατέθεσε σε συνέντευξη της πριν από χρόνια ότι ήταν φοβερό να  βλέπει κανείς ανθρώπους κτυπημένους, κομματιασμένους από τις οβίδες. Οι  Αιγινήτισσες – εθελόντριες – νοσοκόμες, τους περιποιήθηκαν και όταν ήταν να φύγουν έγινε μια εκδήλωση  από τα παιδιά του Συλλόγου που είχε φτιάξει με άλλες κυρίες  η Γ. Κουλικούρδη. Τους έκαναν τραπέζι, τους πρόσφεραν λουλούδια, τους τραγούδησαν. Και όλα αυτά λίγο πριν  έρθουν  οι Γερμανοί στην Αίγινα.

    Τα τελευταία  χρόνια γίνεται επιμνημόσυνη δέηση  για  τους ναυτικούς  που έχασαν τη ζωή τους στη  Λαούσα. Η  βύθιση  του «Ύδρα» από τους Γερμανούς, η μοναδική ίσως πολεμική επιχείρηση που έλαβε χώρα στην περιοχή μας, είναι  εντελώς άγνωστη στους νεότερους. Τούτες  τις μέρες   και αν τύχει να  ταξιδεύουμε με το πλοίο της γραμμής,  ας  κοιτάξουμε   στη νησίδα της Λαούσας και τη θάλασσα της  περιοχής. Στη σιωπή του βυθού  αναπαύεται το κουφάρι του ιστορικού πλοίου  και οι ηρωικές ψυχές του πληρώματος του. Είναι  κρίμα  που μέχρι σήμερα  δεν έχει γίνει  κάποια προσπάθεια  να στηθεί κάποιο μνημείο ή έστω ένας απλός σταυρός πάνω στις Λαούσες για να θυμίζει το ιστορικό αυτό γεγονός.