Στον Άγιο Γεώργιο τον "Καθολικό" απόψε η Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας.

Παραμονή της εορτής του Αγίου Γεωργίου σήμερα και η Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας θα ανηφορίσει μέχρι  την Παλαιά Χώρα  για να εορτάσει τη μνήμη του τελώντας τον εσπερινό της εορτής.

Ο  ναός βρίσκεται πολύ χαμηλά στο λόφο. Περνάμε το Σταυρό συνεχίζουμε  το μονοπάτι και μετά από λίγα μέτρα στρίβουμε αριστερά. Ακολουθούμε  το πέτρινο καλντερίμι και σε λίγα μέτρα βρισκόμαστε στο "Φόρο" στη μικρή πλατεία  της Παλαιάς Χώρας όπου εκεί βρίσκεται ο ναός  του Αγίου Γεωργίου.

Ποια η ιστορία όμως αυτού του ναού;

Άγιος Γεώργιος ο Καθολικός

Από τους πρώτους ναούς της Καστροπολιτείας του Αργοσαρωνικού στην Αίγινα που θα συναντήσει ο επισκέπτης είναι αυτός του Αγίου Γεωργίου του Καθολικού. Ο ναός φέρει και την ονομασία "Παναγία η Φορίτισσα" διότι βρισκόταν στην κεντρική πλατεία της Παλιαχώρας (forum- αγορά). Είναι ναός πανέμορφος, επιβλητικός και με αξιοπρόσεκτη αρχιτεκτονική. Μετά την πρόσφατη ανακαίνισή του από ιδιωτικό φορέα, βρίσκεται σε άριστη κατάσταση  τόσο το κτίριο όσο και οι σωζόμενες αγιογραφίες του. Σε αυτόν το ναό φυλασσόταν η κάρα του Αγίου Γεωργίου που οι Καταλανοί κατακτητές είχαν φέρει από τη Λειβαδιά το 1393. Δυστυχώς η κάρα ταξίδεψε προς τη Βενετία σε αντάλλαγμα για το κτίσιμο του κάστρου της Παλιαχώρας.

Σε αυτόν τον ναό ο τελευταίος Καταλανός ηγεμόνας της Αίγινας τοποθέτησε τη κάρα του αγίου Γεωργίου , την οποία απέσπασε από τη Λεβαδιά, το 1393. Η ανακομιδή του ιερού λειψάνου έγινε όταν έχασαν οι Καταλανοί το δουκάτο των Αθηνών. Το ιερό λείψανο ήταν περιζήτητο. Ο βασιλιάς της Ισπανίας Πέτρος ο Δ΄ ζητούσε από το στρατηγό του Ροκαβέρτη να το μεταφέρει στη Βαρκελώνη, όταν θα επέστρεφε από την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδος. Αλλά η διαταγή εκείνη έμεινε ανεκτέλεστη. Οι Βενετσιάνοι στάθηκαν πλέον αδίστακτοι και όταν κατέλαβαν την Αίγινα, σήκωσαν την κάρα του αγίου Γεωργίου από την Παλιαχώρα στις 12 Νοεμβρίου του έτους 1462 και την μετέφεραν στην Βενετία, για να την αποθέσουν στην εκκλησία του Σαν Τζιόρτζιο Ματζιόρε. Επιγραφικό χάραγμα στο Ναό της Παναγίας του Γιαννούλη εκδηλώνει την απελπισία των κατοίκων της Παλιαχώρας για την ανακομιδή της Αγίας Κάρας, χαρακτηρίζοντας ως αποφράδα την χρονιά του γεγονότος: « 6970 (δηλ.1462) αποφράδος-νοείται ημέρας-χρόνος» .

            Οι Βενετσιάνοι για να αποζημιώσουν του δυσαρεστημένους άρχοντας της Παλιαχώρας, οι οποίοι εκτός του πολύτιμου λειψάνου έχασαν και τις οικονομικές προσόδους που επέφερε το προσκύνημα του στον τόπο τους, δια των οποίων συντηρούσαν τα οχυρά τους, έδωσαν στον καθένα 100 δουκάτα.

       

     Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν λείψανα τοιχογραφιών από διάφορες εποχές. Στους μακρούς τοίχους εικονίζονται ο άγιος Γεώργιος και ο άγιος Δημήτριος έφιπποι. Στην κόγχη του ιερού βήματος ιστορείται η Πλατυτέρα, ενώ στην πρόθεση η « Άκρα Ταπείνωσις» . Επί του τοίχου παραπλεύρως του ιερού βήματος σώζεται τμήμα από εικονογραφική παράσταση που απεικονίζει τέσσερις ιεράρχες.

Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι η "παραξενιά" και το ενδιαφέρον αρχιτεκτονικά αυτού του ναού είναι ότι λόγω της κατεύθυνσης του κτίσματος  που επηρεάστηκε από τη διαμόρφωση του εδάφους, το ιερό είναι το ποθετημένο κάθετα προς τον  κύριο άξονα του ναού.

  Πάνω από την κεντρική είσοδο του ναού συναντάμε  λατινική επιγραφή του Βενετού Διοικητού του Ναυπλίου που ήταν υπεύθυνος διοικητικά για την Αίγινα (1533). Χαρακτηριστικές είναι οι αγιογραφίες της "Άκρας Ταπείνωσης" οι "Ιεράρχες", οι "Άγιοι Θεόδωροι", ο "Άγιος Γεώργιος".

 Η ονομασία του  Ι. Ναού γνώρισε περιπέτειες ανά τους αιώνας. Από ένα χάραγμα μαθαίνουμε ότι αυτός άλλοτε αποκαλούνταν Παναγία η «Μεσουρίτισσα». Πιθανώς αυτή ήταν η αρχική ονομασία του ναού. Αργότερα μετονομάστηκε σε άγιο Γεώργιο τον καθολικό για προφανείς λόγους. Κατά την εποχή της Ενετοκρατίας ο ναός φαίνεται ότι, πλήν της μετονομασίας του, διατήρησε και το αρχικό όνομα της Παναγίας, Παναγία η «Φορίτισσα», αποκαλούμενος από την έμπροσθεν τούτου πλατεία ή «φόρον». Μετά το πέρας της Ενετοκρατίας, ο ναός περιήλθε πάλι στους ορθοδόξους όπως μαρτυρεί το ακόλουθο χάραγμα: « καθηγιάσθη μ’ αγίασμα ο θείος Ναός της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας. Τον ξαναπήραμε από τους Φράγκους οι χριστιανοί".

Ο ναός του αγίου Γεωργίου του Καθολικού ή αλλιώς της Παναγίας της Φοριτίσσης δεσπόζει στη μικρή πλατεία ή « φόρον» της Παλιαχώρας.

            Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του ανήκει σε μία παραλλαγή του τύπου των μονόχωρων δρομικών ναών, στους ναούς με εγκάρσια διάταξη του ιερού, στους οποίους η κόγχη της αψίδας του ιερού τοποθετείται εγκάρσια και κατά το Β.Α. άκρον,  ως προς τον κύριο άξονα του ναού.

65 χρόνια από το βομβαρδισμό και τη βύθιση του Α/Τ "ΥΔΡΑ" το 1941 στις Λαούσες

                                         

  Θυμόμαστε  αυτές  τις μέρες  το βομβαρδισμό και τη βύθιση του Αντιτορπιλικού "ΥΔΡΑ"  στις 21 Απριλίου του  1941  στις Λαούσες, με την ευκαιρία της διοργάνωσης επετειακής εκδήλωσης από το Μορφωτικό Σύλλογο Κυψέλης την Κυριακή 26/4 στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Κυψέλης.

 

Ένα από τα ναυάγια που φιλοξενεί ο Σαρωνικός στο βυθό του είναι του αντιτορπιλικού "ΥΔΡΑ'  στην περιοχή του συμπλέγματος των Λαουσών. Τέτοιες μέρες ήταν το 1941 όταν τα γερμανικά "στούκας" βύθισαν το πλοίο στην περιοχή.

  Κάθε Απρίλιο επιβάλλεται να θυμόμαστε  ένα  γεγονός που έλαβε χώρα  στη θαλάσσια περιοχή της Αίγινας και αναφέρεται στο βομβαρδισμό και τη βύθιση  του Αντιτορπιλικού "Ύδρα" στην περιοχή των νησίδων  Λαούσες.

  Τούτες τις τελευταίες μέρες λοιπόν του Απρίλη ο νους μας γυρνά λοιπόν  στις Λαούσες και στο ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στην περιοχή κατά τη διάρκεια του Γερμανικού πολέμου. Ήταν τέτοιες μέρες όταν τα Γερμανικά στούκας εντόπισαν και βύθισαν το αντιτορπιλικό "ΥΔΡΑ".

     Κατά  τη διάρκεια  του πολέμου του ’40 δεν μνημονεύονται από τους Αιγινήτες  κάποιες πολεμικές επιχειρήσεις  να έχουν λάβει χώρα στο νησί. Αυτό όμως που δεν μπορεί να σβηστεί από τη μνήμη τους είναι ο ανατριχιαστικός ήχος από τα Γερμανικά στούκας τα οποία  πετούσαν χαμηλά. Εκτός από δύο βόμβες  που έπεσαν κοντά στην Παναγίτσα  στο λιμάνι και  στο νεκροταφείο της Κυψέλης, η Αίγινα δεν βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς. Χαραγμένη  όμως στη μνήμη των κατοίκων του χωριού της  Κυψέλης θα μείνει το απομεσήμερο εκείνο του Απριλίου του 1941, όταν στη νότια πλευρά της Λαούσας τα  Γερμανικά αεροπλάνα βύθισαν το ελληνικό πολεμικό πλοίο  «Ύδρα». 

   Πολύ συχνά οι παλαιοί Αιγινήτες μπερδεύουν  το πολεμικό πλοίο "Ύδρα" με το επιβατηγό πλοίο που έφερε και αυτό το ίδιο όνομα και βυθίστηκε έξω από το λιμάνι  του Πειραιά.

   Για να επιστρέψουμε λοιπόν στα γεγονότα το πολεμικό πλοίο "Ύδρα" ερχόταν από τον Πόρο [σύμφωνα με κάποιους άλλους , ενδέχεται να είχε βγει από τον Ισθμό] με προορισμό τον Πειραιά. Οι  Γερμανοί  όταν αντιλήφθηκαν την πορεία του εξαπέλυσαν τρία  στούκας τα οποία ξεπρόβαλαν πίσω από τα βουνά της Σαλαμίνας. Το  Α/Τ "Υδρα" προσπάθησε  να προφυλαχθεί πίσω από τις Λαούσες. Ο βομβαρδισμός όμως ήταν ανελέητος. Σε λίγα λεπτά βούλιαξε.

 Οι κάτοικοι της Κυψέλης που παρακολουθούσαν το κακό έτρεξαν προς την παραλία του Λεόντι. Κάποιοι από το πλήρωμα του πλοίου πνίγηκαν, όσοι επέζησαν κατόρθωσαν να ανέβουν στις Λαούσες ενώ όσοι  είχαν δυνάμεις κολύμπησαν και βγήκαν στο Λεόντι, όπου δέχθηκαν τις πρώτες βοήθειες των κατοίκων. Οι τραυματίες νοσηλεύτηκαν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης [σημερινό ξενοδοχείο «Μιράντα»]. Πολεμικό πλοίο που κατέφθασε τις επόμενες ώρες περισυνέλεξε  τους επιζώντες. Η ιστορικός Γωγώ Κουκικούρδη αναφερόμενη σε αυτή την τραγική εικόνα  του πολέμου, μας κατέθεσε σε συνέντευξη της πριν από χρόνια ότι ήταν φοβερό να  βλέπει κανείς ανθρώπους κτυπημένους, κομματιασμένους από τις οβίδες. Οι  Αιγινήτισσες – εθελόντριες – νοσοκόμες, τους περιποιήθηκαν και όταν ήταν να φύγουν έγινε μια εκδήλωση  από τα παιδιά του Συλλόγου που είχε φτιάξει με άλλες κυρίες  η Γ. Κουλικούρδη. Τους έκαναν τραπέζι, τους πρόσφεραν λουλούδια, τους τραγούδησαν. Και όλα αυτά λίγο πριν  έρθουν  οι Γερμανοί στην Αίγινα.

    Τα τελευταία  χρόνια γίνεται επιμνημόσυνη δέηση  για  τους ναυτικούς  που έχασαν τη ζωή τους στη  Λαούσα. Η  βύθιση  του «Ύδρα» από τους Γερμανούς, η μοναδική ίσως πολεμική επιχείρηση που έλαβε χώρα στην περιοχή μας, είναι  εντελώς άγνωστη στους νεότερους. Τούτες  τις μέρες   και αν τύχει να  ταξιδεύουμε με το πλοίο της γραμμής,  ας  κοιτάξουμε   στη νησίδα της Λαούσας και τη θάλασσα της  περιοχής. Στη σιωπή του βυθού  αναπαύεται το κουφάρι του ιστορικού πλοίου  και οι ηρωικές ψυχές του πληρώματος του. Είναι  κρίμα  που μέχρι σήμερα  δεν έχει γίνει  κάποια προσπάθεια  να στηθεί κάποιο μνημείο ή έστω ένας απλός σταυρός πάνω στις Λαούσες για να θυμίζει το ιστορικό αυτό γεγονός.

 

Στο πρόγραμμα ERASMUS 2 σχολεία της Αίγινας.

Δυο εκπαιδευτικοί της Αίγινας βρίσκονται από σήμερα στην Πορτογαλία συμμετέχοντας στο πρόγραμμα ανταλλαγής Erasmus που διοργανώνει και συμμετέχει η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά. Το πρόγραμμα αυτό σκοπό έχει την εξωστρέφεια των σχολείων και την ανταλλαγή εμπειριών, γνώσεων, βιωμάτων και πρακτικών ανάμεσα στα σχολεία και τις εκπαιδευτικές κοινότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Συγκεκριμένα συμμετέχουν από το Γενικό Λύκειο Αίγινα ο μαθηματικός κ. Γιώργος Γκαρής και από το 2ο Γυμνάσιο Αίγινας η κ. Δανάη Στουραΐτη χημικός.

Και οι δύο θα παρακολουθήσουν το πρόγραμμα και τις εκδηλώσεις των σχολείων με σκοπό την ανταλλαγή επισκέψεων μαθητών και καθηγητών.

Η  κ. Δανάη Στουραΐτη βρίσκεται μαζί με τη διευθύντρια  του ΓΕΛ Γαλατά στην πόλη Φάρος στη νότια Πορτογαλία  και συγκεκριμένα στο σχολείο Escola  Secundaria Joao de Deus. Ενώ ο κ. Γκαρής σε σχολείο της πρωτεύουσας της Πορτογαλίας στη Λισσαβώνα.

Στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε βλέπουμε όψεις της παραθαλάσσιας πόλης ΦΑΡΟΣ  και εικόνες από το σχολείο που βρίσκεται η κ. Στουραΐτη.

Και οι δύο καθηγητές θα έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά  των δύο σχολείων της Αίγινας, τις δράσεις και στιγμιότυπα από τα προγράμματα που εκπονούν.

Εικόνες λοιπόν από την Αίγινα και τα σχολεία ταξιδεύουν στην Πορτογαλία.

                                              

Η βιβλιοθήκη του σχολείου

Η γραμματεία

Εργαστήριο με μεγάλο εκτυπωτή.

Θέατρο - αίθουσα εκδηλώσεων

Στούντιο ηχογράφησης.

Το "Άρτεμις" κόντρα στο βοριά.

Το  "Άρτεμις" του Σαρωνικού συνεχίζει εδώ και πολλά χρόνια να ταξιδεύει στις Κυκλάδες καθημερινά συνδέοντας τα νησιά μεταξύ τους προσφέροντας μεγάλες υπηρεσίες στην επικοινωνία των  νησιών στη διακίνηση  των επιβατών και των εμπορευμάτων.

Είναι πολλές  οι φορές που αψηφώντας τον καιρό έρχεται κόντρα στις καιρικές συνθήκες προκειμένου να μην μείνουν κάποια νησιά χωρίς επικοινωνία (φάρμακα - αλληλογραφία - εμπορεύματα)

Στις δύο  φωτογραφίες του κ. Μαγκανιώτη το βλέπουμε έξω από τη Σύρο την προηγούμενη εβδομάδα να παλεύει για άλλη μια φορά κόντρα στο βοριά, που εκεί ασφαλώς δεν αστειεύεται!!!

 

 

Λαμπρή πανήγυρη στο Λιβάδι λειτουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτη Ύδρας κ.κ. Εφραίμ.

Σε έναν ασφυκτικά γεμάτο από πιστούς ναό λειτούργησε σήμερα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ύδρας κ. κ. Εφραίμ με την ευκαιρία  της Κυριακής  του Θωμά, όπου στην ενορία  των Αιγινητών Αγίων πανηγυρίζει το παρεκκλήσιο  του Αγίου Θωμά.

Παλαιά παράδοση θέλει ο ναός  να πανηγυρίζει  αυτή την Κυριακή και να δέχεται μεγάλο αριθμό πιστών από όλη την Αίγινα.   Άλλωστε  στην καθημερινότητα και τη συνήθεια του νησιού ο ναός αναφέρεται ως Άγιος Θωμάς.

Τα τελευταία χρόνια με τις προσπάθειες του ακούραστου και ακαταπόνητου π. Στυλιανού Κουτσούκου η ενορία  γνωρίζει λαμπρές ημέρες και προσελκύει μεγάλο αριθμό πιστών από πολλές περιοχές της Αίγινας.

Ο ναός ένας από τους ωραιότερους ναούς της Αίγινας που με μεγάλη τέχνη, καλαισθησία, αρχοντιά και μεράκι ο π. Ιωάννης Βλάχος κόσμησε  και διαμόρφωσε τη σημερινή του εικόνα, υπέστη φθορές  από πρόσφατη πυρκαγιά.

 

Η ενορία θάλλει σε πολλούς τομείς του ποιμαντικού, λατρευτικού και κατηχητικού έργου.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Εφραίμ φανερά ικανοποιημένος από την εικόνα  του ναού, την τάξη, την ευπρέπεια αλλά και την αθρόα συμμετοχή των πιστών ευχαρίστησε τόσο  τον εφημέριο και τους εκκλησιαστικούς επιτρόπους αλλά και τους ενορίτες για τη ζωή και την εικόνα της ενορίας και δεν παρέλειψε να τονίσει την αξία  της ενοριακής ζωής και συμμετοχής σε αυτήν.

Προηγουμένως  στο κήρυγμα  του μίλησε για την πίστη ως απαραίτητο όπλο και βίωμα στη ζωή των χριστιανών λαμβάνοντας αφορμή από την Ευαγγελική περικοπή του Αποστόλου Θωμά.

 

Κυριακή του Θωμά στο Λιβάδι της Αίγινας.

 

    Κυριακή πρώτη μετά το Πάσχα η Εκκλησία  προβάλει  το γεγονός  της ψηλάφησης του Κυρίου από το μαθητή Του Θωμά και την ομολογία της πίστεως  του τελευταίου: "Ο Κύριος μου και ο Θεός μου". Η εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους μαθητές και στον Θωμά, ο οποίος απουσίαζε από προηγούμενη εμφάνιση του Χριστού, είναι μια από τις πρώτες εμφανίσεις του Χριστού μετά την Ανάσταση. Πολύ ιδιαίτερο γεγονός από τη στιγμή που ο Θωμάς δέχεται την  πρόσκληση του Χριστού να ψηλαφίσει τις πληγές και να βεβαιωθεί  για την αλήθεια της Αναστάσεως. 

   Ο Θωμάς έχοντας εμπειρία  της Αναστάσεως κηρύττει το λόγο του Ευαγγελίου στην Ανατολή και φθάνει μέχρι την Ινδία  όπου βρίσκει μαρτυρικό τέλος. Η μνήμη  του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου. Ένας από  τους πιο γνωστούς μαθητές  του Χριστού και Απόστολος της Εκκλησίας, ο Θωμάς,  εορτάζει στις 6 Οκτωβρίου. Ο Απόστολος Θωμάς έχει μείνει στη μνήμη των περισσοτέρων χριστιανών για την "απιστία" του, τη δυσκολία του να πιστέψει όσα οι υπόλοιποι μαθητές  του διηγούνται για τον Αναστημένο Ιησού.

   Ο Θωμάς έχοντας εμπειρία  της Αναστάσεως κηρύττει το λόγο του Ευαγγελίου στην Ανατολή και φθάνει μέχρι την Ινδία  όπου βρίσκει μαρτυρικό τέλος. Η μνήμη  του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου.                                   

    Για  πολλά χρόνια και μέχρι την ανέγερση του μεγάλου ναού των Αιγινητών Αγίων στη συνείδηση  των ντόπιων επικράτησε η συνήθεια  να αποκαλείται η μεγάλη εκκλησία αλλά  και η περιοχή ως "Άγιος Θωμάς" ή η φράση "Στον Άγιο Θωμά".

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. 

 Στο Λιβάδι  της Αίγινας συναντάμε το καλαίσθητο εκκλησάκι  του Αγίου Θωμά  που  πραγματικά αποτελεί ένα κόσμημα αλλά και ένα παράδειγμα σεβασμού της λαϊκής αρχιτεκτονικής και μαστοριάς. Με περισσή φροντίδα μεράκι και αγάπη ο παλαιότερος εφημέριος της ενορίας των Αιγινητών Αγίων π. Ιωάννης Βλάχος με συμπαραστάτες το εκκλησιαστικό συμβούλιο και τους ενορίτες, αναστήλωσαν το κτίριο, το συντήρησαν εσωτερικά και εξωτερικά σεβόμενοι το αρχικό του σχέδιο.

 Όπως μπορεί εύκολα κάποιος να  διακρίνει από την παρακάτω φωτογραφία, το εκκλησάκι αυτό ήταν μικρότερο και έχει δεχτεί προσθήκη νέου κτίσματος στη δυτική του πλευρά, όπως άλλωστε συνηθίζεται και συναντάμε πολύ συχνά  σε εκκλησάκια  της Αιγινήτικης υπαίθρου.

   Ο μικρός αυτός ναός βρίσκεται  στο προαύλιο  του  ενοριακού ναού της Σύναξης των Αιγινητών Αγίων στο Λιβάδι. Εορτάζει την Κυριακή του Θωμά. Στη συνείδηση όμως του κόσμου έχει γραφεί ότι ο μεγάλος ναός είναι του Αγίου Θωμά, με αποτέλεσμα λίγοι να γνωρίζουν  την ύπαρξη του ναϋδρίου και την πραγματική ονομασία  του μεγάλου ναού.

Ας απολαύσουμε μερικές όψεις από το εσωτερικό του ναού έτσι όπως τις κατέγραψε ο κ. Χρήστος Νεστορίδης και μας τις έστειλε.

Ο ναός  του Αγίου Θωμά, μοναδικός στην Αίγινα, βρίσκεται στο Λιβάδι στο προαύλιο του ενοριακού ναού των Αιγινητών Αγίων. Η ονομασία όμως και η δημοφιλία  του έχει ως αποτέλεσμα να έχει επισκιάσει τον μεγάλο ναό και την ονομασία  του. Οι περισσότεροι Αιγινήτες αλλά και παραθεριστές αναφέρονται στον Άγιο Θωμά, όταν θέλουν να μιλήσουν ακόμα  και για το μεγάλο ναό.

Αξιοσημείωτη είναι η τάξη, η καλαισθησία που επικρατούν στο ναό αυτό, ο οποίος πραγματικά είναι υπόδειγμα για πολλούς άλλους ναούς αυτού του μεγέθους.

    

Εορτάζει σήμερα 18/4 η Οσία Αθανασία από την Παλαιά Χώρα της Αίγινας.

 

    Η  Οσία Αθανασία  που εορτάζει σήμερα  18 Απριλίου  ανήκει στη χορεία  των έντεκα Αγίων μορφών που έζησαν στην Αίγινα, ασκήτεψαν και άφησαν ζωντανά τα ίχνη τους στις καρδιές των κατοίκων του νησιού.

  Η Οσία Αθανασία γεννήθηκε από αριστοκρατική οικογένεια στην Παλιαχώρα της Αίγινας τον 9ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς της ήταν ευσεβείς και ενάρετοι. Από νωρίς λαμβάνει χριστιανική μόρφωση και εκφράζει την κλίση της προς την μοναχική ζωή. Οι γονείς της όμως γρήγορα την υποχρέωσαν να παντρευτεί.

Η Αθανασία ζει σε μία εποχή δύσκολη. Οι Σαρακηνοί πειρατές κάνουν επιδρομές στα νησιά του Αιγαίου, λεηλατούν, καίνε, σκοτώνουν, κλέβουν, βιάζουν, δεν αφήνουν τίποτε όρθιο στο πέρασμά τους.

Δεκαέξι ημέρες μετά τον γάμο της, Σαρακηνοί πειρατές κάνουν επιδρομή στην Αίγινα και σφάζουν πολλούς Αιγινήτες. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο σύζυγός της.

Η Αθανασία βρήκε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τον πόθο της, να γίνει μοναχή. Με διαταγή όμως των Σαρακηνών - που υποχρέωνε όλες τις χήρες και τις ανύπαντρες κοπέλες της Παλιαχώρας να παντρευτούν Σαρακηνό – η Αθανασία παντρεύεται ειδωλολάτρη Σαρακηνό, ο οποίος όμως λίγο μετά κατηχήθηκε από την Αγία και έγινε χριστιανός. Η Αγία ωστόσο προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, έπεισε τον σύζυγό της να γίνει μοναχός. Εκείνος δέχεται και λαμβάνει το όνομα Ματθαίος.
Μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της και των γονέων της, η Αθανασία μοίρασε την περιουσία της στους φτωχούς και ίδρυσε μαζί με άλλες γυναίκες της Παλιαχώρας μοναχικό κοινόβιο, στο οποίο έγινε ηγουμένη μετά από 4 χρόνια. Το μοναστήρι κτίστηκε προς τιμήν της Ζωοδόχου Πηγής και πιθανόν βρισκόταν στην θέση του σημερινού μοναστηριού που ίδρυσε ο Άγιος Νεκτάριος.
Στο μοναστήρι της έβρισκαν καταφύγιο πολλοί άρρωστοι και φτωχοί. Η ίδια ζούσε πολύ ασκητικά. Η παράδοση θέλει την Αγία να έχει για προσκέφαλο- τις λίγες ώρες της ανάπαυσής της- μια πέτρα. Η αγιότητά της έγινε γνωστή μέσα και έξω από την Ελλάδα. Ζούσε απλοϊκά, με λίγο ψωμί και νερό. Ο γέροντας Ματθαίος φρόντιζε να προμηθεύει το κοινόβιο με λίγα χόρτα από τον κήπο του.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, μαζί με τις αδελφές και τον μοναχό Ματθαίο αποσύρθηκαν σε τόπο πιο ήσυχο για περισσότερη άσκηση και προσευχή.
Αργότερα η Αγία αναχωρεί για την Κωνσταντινούπολη με τον πρεσβύτερο Ιγνάτιο όπου παραμένει επί 7 χρόνια. Ύστερα από όραμα που είδε , η Αγία επιστρέφει στην Αίγινα, όπου συνέχισε την άσκησή της παράλληλα με την αδιάλειπτη μέριμνα για την Μονή της.

Δώδεκα ημέρες πριν τον θάνατό της , προέβλεψε την ακριβή ημέρα και ώρα του θανάτου της και όρισε τη διάδοχο της.

Την ημέρα του θανάτου της διάβασε στις μοναχές το ψαλτήρι και, μη μπορώντας να ολοκληρώσει την ανάγνωση, παρέδωσε το πνεύμα της. Κατά την ημέρα του ενταφιασμού της έγιναν πολλά θαύματα: δαιμονισμένοι θεραπεύτηκαν, τυφλοί είδαν το φως τους , άρρωστοι θεραπεύτηκαν.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμη της στις 18 Απριλίου, ενώ η Δυτική Εκκλησία στις 14 Αυγούστου.

Το κείμενο του βίου της προέρχεται από  το βιβλίο: "Αγιοβάδιστα νησιά" των Γ.Μπήτρου και Χρ. Γελαδάκη και είναι καταχωρημένο στην επίσημη ιστοσελίδα  της Ιεράς Μη