Χαίρεσαι όταν συναντάς ξαφνικά τέτοιες πινελιές! Μια σταλιά ομορφιάς: Μια σταγόνα -στην κυριολεξία - σπάνιας πλέον λαϊκής αρχιτεκτονικής που δεν ξιπάζεται, δεν φωνάζει, δεν κομπάζει. Απλά υπάρχει σιωπηλά δίπλα μας και προκαλεί τον φτιασιδωμένο κόσμο μας και το αλλοιωμένο αισθητικό κριτήριο μας.
Αυτό το πανέμορφο σπιτάκι υπήρχε και υπάρχει δίπλα μας. Όμως ποτέ δεν το είχαμε δει. Γιατί απλά δεν φαινόταν.
Είχαμε δηλαδή στερηθεί αυτή την ομορφιά.
Και ήταν εκεί πίσω από τις καλαμιές στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου.
Ναι καλά διαβάσατε.
Είναι εκεί!!!
Κάτι τέτοιες στιγμές νοιώθεις και σκέφτεσαι ότι τίποτε δεν έχει χαθεί ακόμα. Ότι η Αίγινα αντιστέκεται με τα παλιά, ατόφια , γνήσια υλικά της, τα αληθινά που μαρτυρούν τη ζωή που τότε είχε χρώμα, χαρά και ελπίδα. Α ναι ξέχασα και πολύ αγάπη.!!!
