"Αλληλέγγυες μέρες" του Δημήτρη Ποταμιάνου

 Δημοσιεύουμε ξανά  το κείμενο  της παρουσίασης του βιβλίου του Δ.Ποταμιάνου, που είχε διαβαστεί στην εκδήλωση της παρουσιάσης τον Ιούνιο του 2013 στο καφέ "Νήσος". Συμμετείχαν εκτός από τον γράφοντα η κ.Άννα Γεραλή ο κ. Αλέξης Κράους. Συντόνιζε η δημοσιογράφος Βικτώρια Τράπαλη.

   «Πάμε από την αρχή, για τα βασικά…. Ξεκινάμε από το Α, όπως   Αλληλεγγύη και Αισθητική»…

  Ο Δ. Ποταμιάνος καταπιάνεται στο νέο του βιβλίο : "Αλληλέγγυες μέρες" από τις εκδόσεις Ποταμός, με το μεγάλο επίκαιρο και επιτακτικό όσο ποτέ θέμα της συνεργασίας των ανθρώπων. Της ποιότητας ζωής που την καθορίζουν οι συνιστάμενες της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, της προσφοράς.

  Από την πρώτη γραμμή επισημαίνει ότι «η  Αλληλεγγύη έχει επιτέλους ξανά μεγάλη πέραση στις μέρες μας» . Όμως αμέσως διαχωρίζει τη θέση του και στέκεται αρνητικά έως και κριτικά απέναντι στη μόδα της φιλανθρωπίας έτσι όπως ασκείται  στις μέρες μας. Αντ’ αυτής προτείνει  στην πράξη  το καθαρό και ανόθευτο βίωμα  της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της συν- δημιουργίας, της συνεργασίας πέρα και μακριά από τις φόρμες των κρατικών και μη κυβερνητικών οργανώσεων, των κατά  τόπους συσσιτίων αλλά και των δράσεων ανάλογων συλλόγων. Για ενίσχυση των όσων αναφέρει, παραθέτει ένα απόσπασμα άρθρου από την εφημερίδα «Νέα Εποχή»: «… από τις αναζωογονημένες περιφερειακές κοινότητες είναι που μπορούμε να περιμένουμε τις πιο δόκιμες και απολαυστικές συνάμα πρωτοβουλίες…. Και να η ευκαιρία σου (και η δική μου) να δράσουμε συλλογικά (με αίσθημα ατομικής ευθύνης) για να καταφέρουμε κάτι καλύτερο…. Όχι ο καθένας το βιολί του, Ορχήστρα να γίνουμε... Με τιμή Νεόπτωχος». Θεωρεί ο συγγραφέας ότι  η αλληλεγγύη  είναι σύμφυτη με την εξελικτική πορεία  του ανθρώπου. Είναι στοιχείο που διακρίνει τον άνθρωπο, τον ξεχωρίζει και του δίνει προοπτική και εξέλιξη. Διαβάζοντας τα κείμενα  του, έχεις  την εντύπωση ότι η γραφίδα  του είναι εμποτισμένη από το πνεύμα του Μακρυγιάννη, άλλωστε  γίνεται αναφορά  στο «ΝΕΟ ΕΜΕΙΣ» και συγχρόνως αποστάζει  την εμπειρία από των «Ελλήνων τις κοινότητες»  που κατόρθωσαν χάρη στο πνεύμα αυτό της αλληλεγγύης και της αρμονικής συμβίωσης του καθημερινού «δουναι και λαβείν  της ανταλλακτικής οικονομίας» να ξεπεράσουν τις όποιες δυσκολίες και να επιζήσουν είτε στην Τουρκοκρατία, είτε στη Μικρασία, στη Σμύρνη, στη Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη. Είναι το βίωμα των προσφύγων του ’22 ή του ΄55 που μετάγγισαν την ελλαδική κοινωνία με τις αξίες  του πλούσιου κοινοτικά πολιτισμού τους και φύσηξαν έναν άλλον αέρα στις γειτονιές  της Δραπετσώνας, της Κοκκινιάς, της Καισαριανής του Βύρωνα. Εκεί που το καθημερινό φαγητό μπορεί να προερχόταν από το τσουκάλι της γειτόνισσας, ή το φουρνάκι της , όταν έφτιαχναν πίτες, ψωμιά, κάποιο γλυκό ή ακόμα και κρασί. Δοκίμαζε όλη η γειτονιά, έτρωγαν όλοι.

    Στο σημείο αυτό να καταθέσω  μια σκέψη που μου δημιούργησε η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου που έγινε στη Θεσσαλονίκη από τη δημοσιογράφο Μαρία Χούκλη και το δήμαρχο της πόλης κ. Γιάννη Μπουτάρη. Ρώτησα τον κ. Ποταμιάνο αν αυτό ήταν σχεδιασμένο και μου απάντησε ότι ήταν σύμπτωση. Και σκέφτομαι ότι δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος τόπος, καλύτερη πόλη, πιο ταιριαστή ατμόσφαιρα από τη Θεσσαλονίκη, μια πόλη στην οποία έζησαν αρμονικά και εν αλληλεγγύη  Αρμένιοι Εβραίοι, Σλάβοι, Έλληνες Τούρκοι, Πόντιοι, άνθρωποι με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, ήθη έθιμα, πολιτισμό.

   Μιλάμε για τις μικρές και μεγάλες κοινότητες που μπορούσαν να αυτοδιαχειρίζονται, να αντιμετωπίζουν τα όποια μικροπροβλήματα, να βρίσκουν πρακτικές και έξυπνες λύσεις για τα καθημερινά, που στόχευαν και στην κοινωνική συσπείρωση και αλληλεγγύη. Είναι αυτές οι κοινότητες που μας κατήργησε η Ευρώπη.

     Ωστόσο σε κάποια σημεία δεν μπορείς να μην εντοπίσεις  και επιδράσεις από τη μακραίωνη  Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία και Ανθρωπολογία όταν διαβάζεις τη φράση: « Είναι χρέος του κάθε ατόμου η προσπάθεια να μπει στη θέση του άλλου, να νιώσει στο πετσί το κάθε τι που τον κάνει να υποφέρει… χωρίς να του διαφεύγει η παραμικρή λεπτομέρεια». Μια  άποψη που μας υπενθυμίζει τα Φιλοκαλικά κείμενα και την εκκλησιαστική εμπειρία άλλων αιώνων.

   Ο συγγραφέας συχνά – πυκνά  με αφορμή την επικαιρότητα δεν παραλείπει να σχολιάσει αλλά  και να καταθέτει την άποψη του για  το διαδίκτυο, την παιδεία και τα μαθήματα των σχολείων, την πολιτική, τις τρέχουσες συνήθειες, δεν παραλείπει να εκθειάσει κινήσεις και πρωτοβουλίες όπως του ΠΕΛΙΤΙ, ή τις «δικτυακά οργανωμένες πλέον συνδημιουργικές πρωτοβουλίες, εκτεινόμενες από το πεδίο των καινοτόμων παραγωγικών πρακτικών σε αυτό της συνεργατικής κατανάλωσης»

 Ακόμα να κάνει αναφορές στην αγαπημένη του Αίγινα και  τους εδώ φίλους του, και φυσικά για να μην ξεχνιόμαστε προσθέτει στο τέλος και κάποιες σύντομες συνταγές.

   Όμως δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι  μέσα από τα γραπτά του αναδεικνύεται ένας μεγάλος ερευνητής, στοχαστής  και επιστήμονας ο οποίος παραθέτει πλήθος αναφορών σε κείμενα και ρήσεις μεγάλων συγγραφέων για να στηρίξει τις απόψεις του. «Ένας αναγεννησιακός στροβιλισμός χωνεμένων γνώσεων που αποτυπώνονται στο χαρτί με ωραία ελληνικά και ρέουσα γλώσσα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Μαρία Χούκλη.

   Ένας μήνυμα αισιοδοξίας απορρέει από το γραπτό του όταν λέει ή μάλλον  προβλέπει  ότι «οι επόμενες γενιές θα είναι πιο ομαδικές»  ή  κλείνοντας τον πρόλογό του γράφοντας ότι: « Αντί να επιχειρούμε πεισματικά να ελέγξουμε τις δύστροπες, επιθετικές και κακόβουλες ορμές μας, ας προσπαθήσουμε καλύτερα να εδραιώσουμε θεσμούς που αξιοποιούν το περίσσιο απόθεμα ευγένειας που επίσης υπάρχει μέσα μας».

Δημήτρης Ποταμιάνος.Το πέρασμα ενός έφηβου από την Αίγινα.

 Με πολύ θλίψη πληροφορηθήκαμε το φευγιό ενός ακόμα πνευματικού ανθρώπου που είχαμε την τιμή να ζει στην Αίγινα και να μας τιμήσει με τη φιλία και την εμπιστοσύνη του. Το 2015 αποφάσισε να μας στερήσει από μεγάλες πνευματικές φυσιογνωμίες, όπως αυτήν του Δημήτρη Ποταμιάνου, του Ακαδημαϊκού, του δάσκαλου, του συγγραφέα, του εραστή της Αίγινας.

   Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά σε ένα πάνελ  στο Λαογραφικό Μουσείο της Αίγινας. Ιούλιος του 2008 με θέμα  τη χρήση  του φιστικιού στη μαγειρική. Μαζί με τον γράφοντα η Λίνα Πετρίτη- Μπόγρη, η Σούλα Μπόζη και ο Δημήτρης Ποταμιάνος. Εκείνη τη βραδιά  γνωριστήκαμε συνομιλώντας για τον παλαιό τρόπο ζωής στην Αίγινα, για την οικιακή οικονομία για τα αγροτικά προιόντα  του νησιού, για το φιστίκι. Πολύ πριν ξεκινήσει  το Φεστιβάλ Φιστικιού.

   Ο Δημήτρης Ποταμιάνος θέλησε να συνεργαστούμε στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου το 2013. Τίτλος του "Αλληλέγγυες μέρες"  και η παρουσίαση έγινε στο καφέ "Νήσος" με συντονίστρια  την αλησμόνητη Βικτώρια Τράπαλη και ομιλητές τους Άννα Γεραλή, Γ.Μπήτρο και Κ.Κράους. Ήταν ένα όμορφο απόγευμα το οποίο συεχίστηκε στο καλοκαιρινό "αραξοβόλι" στην Καβουρόπετρα όπου στο τραπέζι που μας παρέθεσε είχε ετοιμάσει με δική του συνταγή κατσούλες.

   Συχνές οι συναντήσεις μας στη θάλασσα αλλά και στους δρόμους της Αίγινας. Χαρά αλλά και τιμή να συνομιλείς μαζί του. Το κέρδος μεγάλο. Η σκέψη μεστή, οι κουβέντες φιλοσοφημένες, οι απόψεις του κάθετες, ξεκάθαρες, ρεαλιστικές.
   Ακολούθησε  στην Αίγινα και η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου από το φιλόλογο Δ. Νικολόπουλο, το συγγραφέα Γ. Κακουλίδη και την ηθοποιό Άννα Γεραλή.
   Ο Δημήτρης Ποταμιάνος συμμετείχε ενεργά στα πολιτιστικά και κοινωνικά πράγματα της Αίγινας καταθέτοντας απόψεις και προτάσεις που πήγαζαν από την άδολη αγάπη του για το νησί.Τακτικός συνεργάτης του Saronic Magazine και της ιστοσελίδας  Protagon.gr του Σταύρου Θεοδωράκη

Παραθέτουμε ένα μικρό βιογραφικό του Δημήτρη Ποταμιάνου. Οι φωτογραφίες προέρχονται από το AeginaLight ενώ η πρώτη είναι από το φακό του κ. Δημήτρη Βλάικου.

Ο Δημήτρης Ποταμιάνος σπούδασε ανθρωπολογία και ιστορία στο Παρίσι. Είναι διδάκτωρ ιστορίας του Πανεπιστημίου του Παρισιού και καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου στο Τμήμα Επικοινωνίας. Γράφει συστηματικά για το κρασί, το φαγητό και τον πολιτισμό τους από το 1990 έως σήμερα. Και μαγειρεύει, βέβαια, για τον εαυτό του και για καλούς φίλους από πολύ παλιότερα. Επιμελήθηκε και παρουσίασε, μαζί με την Μαλβίνα Κάραλη, την εκπομπή "Μαγειρική Τέχνη". Συνεργασίες του έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί στα έντυπα "Elle", "ο Αναγνώστης", "Το Βήμα", "Μενού και άλλα", "Οινέας" ("Symbol").
Έχει συγγράψει δοκίμια, κριτικά σημειώματα και πρόζα.

Γεννημένος στην Αθήνα από Κεφαλονίτικο (και Ηπειρώτικο) σόι, σπούδασε κοινωνικές επιστήμες στη Γαλλία, όπου και κόλλησε τον ιό της καλοφαγίας. Φανατικός υπέρμαχος έκτοτε της αισθητικής αυτοάμυνας. Δούλεψε για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο, κυρίως ως κυνηγός ταλέντων. Δικαιώθηκε σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά δε λέει να σβήσει η πίκρα του για τα σπουδαία ταλέντα που χάνονται στην πελατειακή και εν τ’αυτώ  αδικτύωτη χώρα μας. Επίμονος αναγνώστης και γραφιάς (πρόζα, μεταφράσεις, δοκίμια, εγκώμια ευζωίας στον τύπο), θεωρεί ως κυριότερους εχθρούς του τους θιασώτες της «λεγεώνας του κακού», αντιτάσσοντάς τους πεισματικά τα μύρια πρόσωπα του καλού. O Επίκουρος  τον οδήγησε αφεύκτως στη φυσική τάξη του Δαρβίνου. Η σειρά «Εξέλιξη και κοινωνικές επιστήμες», που επιμελήθηκε στις Εκδόσεις Καστανιώτη, ιδιαίτερα τον απασχόλησε τα τελευταία χρόνια. ζούσε στην Αίγινα με τη γυναίκα του την Βίκη, με την οποία απέκτησαν έναν προικισμένο γιό, τον Στέφανο.

Ο ∆ηµήτρης Ποταµιάνος είναι οµότιµος καθηγητής επικοινωνίας του Παντείου Πανεπιστηµίου. Σπούδασε κοινωνικές επιστήµες και ανθρωπολογία στο Πανεπιστήµιο του Παρισιού και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Ιστορίας του ίδιου πανεπιστηµίου το 1972. Στο ενεργητικό του έχει πλούσιο συγγραφικό έργο και µακρά εμπειρία σε θέµατα Τουρισμού, ως διευθυντής γραφείων του ΕΟΤ εξωτερικού επί σειρά ετών. Είναι συνεργάτης του µη κερδοσκοπικού οργανισμού CAID – Κοινωνία, Επιστήµη, Τέχνη, ενώ διατέλεσε πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του ∆ιεθνούς Φεστιβάλ Επιστημονικών Ταινιών, που διοργανώνει στην Αθήνα ο οργανισµός. Χόµπι του, η γαστρονομία, στο πλαίσιο της οποίας εντάσσονται οι εκπομπές του στην ΕΡΤ (1992-1993), σε συνεργασία µε τη Μαλβίνα Κάραλη, καθώς και ο εικονογραφημένος τόµος «Νόστιµες Μέρες – Συνταγές και Ιστορίες».

 

Στον Άγιο Βασίλειο της Αίγινας.

  Ο Άγιος Βασίλειος  στην ομώνυμη περιοχή εόρταζε χθες και είναι από τα πιό γραφικά ξωκλήσια της Αίγινας. Η παρουσία  του έχει δώσει και την ονομασία στην περιοχή. Βρίσκεται στον παραλιακό δρόμο από Αίγινα προς Πέρδικα μετά  το Φάρο και λίγο πρίν τα Βροχεία. Το πρώτο κτίσμα έχει δεχθεί  - όπως συνηθίζεται - έχει δεχθεί και προσθήκη που είναι απόλυτα εναρμονισμένη με  το παλαιότερο κτίσμα. Τα τελευταία χρόνια έχει συντηρηθεί. Εκκλησιαστικά ανήκει στην ενορία των Εισοδίων της Θεοτόκου (Παναγίτσας). Λειτουργείται τακτικά και βρίσκεται υψηλά στις προτιμήσεις όσων θέλουν να τελέσουν το μυστήριο της Βάπτισης ή του Γάμου στην περιοχή.

   Σήμα κατατεθέν  ο φοίνικας που το προστατεύει σαν άγρυπνος φρουρός. Η περιοχή είναι μοναδική και προσφέρεται  για περίπατο ή ποδηλασία.Κοντά βρίσκεται και η παραλία που το καλοκαίρι συγκεντρώνει αρκετό κόσμο αλλά και το γαρφικό λιμανάκι με πολλά αλιευτικά σκάφη.
  

Αιγινητών έθιμα Πρωτοχρονιάς

  Πρώτη του έτους σήμερα κι ας θυμηθούμε πως οι παλαιοί Αιγινήτες εόρταζαν την Πρωτοχρονιά  τους με πολλά  και όμορφα έθιμα.
 α. Το δέσιμο της μοίρας

Στην παλιά Αίγινα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς λίγο πριν κοιμηθούν, οι κοπέλες χτενίζονταν και τα αποχτενίδια τους μαζί με ένα χτένι και έναν καθρέφτη τα τοποθετούσαν στο προσκεφάλι τους. Κατόπιν περιζώνονταν με ένα χρυσομάντηλο, τα δύο άκρα του οποίου τα έδεναν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους με τρεις κόμπους και κατόπιν έλεγαν τα εξής: "Σε δένω μοίρα μου, να ΄ρθης απόψε στον ύπνο μου, να μου ειπείς ποιόν θα πάρω.Κι αν έρθεις, δεν σε λύνω"

 β. το στέρνιασμα

     Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οι παππούδες, οι γιαγιάδες και οι γονείς στέρνιαζαν τα παιδιά τους, δηλαδή τους έδιναν χρήματα, αντί για καλούδια. Με αυτά τα χρήματα τα παιδιά αν δεν αγόραζαν παιχνίδια, αγόραζαν καρύδια με τα οποία έπαιζαν το παιχνίδι "τα καρύδια", στο οποίο έβαζαν στοιχήματα με τσίγκινα φλουριά για το ποιό παιδί θα έπαιρνε τα περισσότερα καρύδια, χτυπώντας τα.

 γ. η  μαυρόπετρα

   Ο νοικοκύρης ή η νοικοκυρά έφερναν από τα χωράφια και τοποθετούσαν έξω από την πόρτα του σπιτιού μια στρογγυλή μαυρόπετρα, σε μέγεθος ανθρώπινου κεφαλιού. Γύρω στα ξημερώματα, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς πριν να ξυπνήσουν τα παιδιά και οι παππούδες, η νοικοκυρά λιβάνιζε το σπίτι, τα εικονίσματα και όσους κοιμούνταν. Κατόπιν έπαιρνε τη μαυρόπετρα και την ακουμπούσε λιγάκι πάνω στο κεφάλι τους και έκανε την ακόλουθη ευχή: " Το κεφάλι που ακουμπά η μαυρόπετρα να είναι γερό σαν κι αυτή". Μετά έπαιρνε τη μαυρόπετρα και τη φύλαγε κάτω από ένα κρεβάτι ή μέσα στην παλεθούρα (ντουλάπι στον τοίχο) και τους ξυπνούσε όλους για να πάνε στην εκκλησία.

δ. η κρεμμυδασκέλα

  Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς οι παλαιοί Αιγινήτες έπαιρναν από τα χωράφια κρεμμύδες, τις οποίες ονόμαζαν ασκέλες. Τις τοποθετούσαν πάνω από το κατώφλι της πόρτας. Είχαν ευεργετικές ενέργειες για το σπιτικό και τους νοικοκυραίους, γιατί όπως πίστευαν, το σπίτι θα ευημερήσει και θα είναι "γεμάτο και ντυμένο σαν την ασκέλα"

 

ε. Ο καλοπόδαρος
  Έτσι ονόμαζαν  αυτόν που έμπαινε πρώτος σε ένα σπίτι. Εάν όμως συνέβαινε κάτι κακό σε αυτό το σπίτι κατά τη διάρκεια της χρονιάς, τότε έπρεπε να εξακριβωθεί ποιός ήταν αυτός ο "καλοπόδαρος". Το έθιμο αυτό σχετίζεται με το "ποδαρικό". Όποιος τύχαινε και ερχόταν στο σπίτι, τον έβαζαν και έμπαινε με το δεξί πόδι. 

στ. Το σπάσιμο του ροδιού.

 Στο Μεσαγρό όσοι επισκέπτονταν φιλικά σπίτια έφερναν μαζί τους και ένα ρόδι. Μόλις πατούσαν το πόδι τους στο κατώφλι του σπιτιού έσπαγαν το ρόδι, ώστε με τον ερχομό του χρόνου να έρθει και η ευτυχία σε αυτό το σπίτι. Βεβαίως για να γίνει η επίσκεψη θα έπρεπε να ειδοποιηθούν οι νοικοκυραίοι από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και αυτό, διότι διάλεγαν ποιός είχε το καλό ποδαρικό.

  Ανήμερα την Πρωτοχρονιά οι παλαιοί Αιγινήτες πήγαιναν στην Εκκλησία για να λειτουργηθούν και έπαιρναν μαζί τους ένα ροΐδι (ρόδι). Όταν επέστρεφαν στο σπίτι τους έσπαγαν το ροΐδι μπροστά στην πόρτα του σπιτιού, για να είναι όπως έλεγαν το σπίτι γλυκό και γεμάτο σαν το ρόδι. Επίσης έβαζαν ανήμερα την Πρωτοχρονιά πάνω στην πόρτα  κι ένα πέταλο αλόγου, για να πάει καλά ο χρόνος.

Από το βιβλίο "Αιγινητών ήθη και έθιμα" του Ιωάννη Επ. Μάντζαρη

Είναι δεκαεξάρης….

Με τον πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη  υποδεχόμαστε το νέο χρόνο.

   Όπως έλεγε και ο χαρισματούχος Διονύσης Σαββόπουλος στην επαναστατική του περίοδο: ….είμαι δεκαεξάρης  σας….. τα Λύκεια. (Η ενδιάμεση λέξη παραλείπεται λόγω των ημερών).

  Δεκαεξάρης λοιπόν και ο καινούργιος χρόνος. Επικίνδυνο αυτό το 16. Είναι σα να λέμε μετά τα καθοριστικά 15 και λίγο πριν τα 18 που αποκτά κάποιος πλήρη πολιτικά δικαιώματα, άδεια οδήγησης και δίπλωμα και ελευθέρας σε θεάματα και λοιπά…. Θέματα!

  Το ..  16  είναι ένα  κατεξοχήν εφηβικό νούμερο.
  Αν είναι ηλικία, έχει τον ενθουσιασμό και την ανεπανάληπτη ομορφιά της εφηβείας, αλλά δεν μπορεί να ψηφίσει στις εκλογές που επαναλαμβάνονται δύο και τρεις φορές το χρόνο.
  Αν είναι θερμοκρασία είναι υποφερτή. Το βάζεις άνετα το κοντομάνικο.
  Αν είναι βαθμός σε έλεγχο προόδου είναι ικανοποιητικός με τάσεις βελτίωσης ή και αρίστευσης.
  Αν είναι ύψος, τότε δεν είσαι και το πρώτο μπόι.
  Αν είναι βάρος που πρέπει να σηκώσεις τότε χρειάζεσαι κι ένα δεύτερο χέρι.
  Αν είναι κιλά που πρέπει να χάσεις .... τότε τα πράγματα είναι ζόρικα.
  Αν είναι μήκος, τότε είσαι .... πρωταθλητής.

  Αν είναι μέγεθος παπουτσιού τότε είσαι στον όροφο με τα παιδικά.
  Αν είναι πίεση είναι επικίνδυνη
  Αν είναι τιμή είναι κάπως απαγορευτική.
  Αν είναι μισθός (δεκαπενθήμερο) έχει ήδη μπει και έχει αρχίσει να τρώγεται.
  Αν είναι πληθωρισμός είναι άστα να πάνε.
  Αν είναι ρυθμός ανάπτυξης θα χαιρόταν ακόμα και ο ...  Τσίπρας.

  Αν είναι όροφος τότε βρίσκεστε στο Ντουμπάι.

  Αν είναι ώρα (16.00)  τότε είναι tea time στην Αγγλία. Ενώ στην Ελλάδα μπορεί να έχεις Αγγλικά (4 – 6)

   Αν είσαι μαθητής είσαι στην Α΄Λυκείου.

   Αν έχεις μηχανάκι οδηγείς σίγουρα χωρίς δίπλωμα και άδεια και έχεις  και δυό προφίλια  στο Fb.
   Ότι και να είναι το 16  εμείς πλέον είμαστε  στον αστερισμό  του 2016.

Το 2016  είναι όμως ο καινούργιος χρόνος που όλοι περιμέναμε  χθες βράδυ  να υποδεχθούμε. Ήρθε ρίχνοντας μια κλωτσιά  στο 15 που τα μάζεψε όλα και έφυγε (ΕΝΦΙΑ, τέλη κυκλοφορίας, κτηματολόγιο, πηγάδια, ληξιπρόθεσμες οφειλές πινακίδες), έκοψε  την πίτα, την κομμάτιασε για να βρει το φλουρί. Δεν το βρήκε και άρχισε να βρίζει. Ήπιε δυο γουλιές κρασί από το τραπέζι της μαμάς. Έφαγε στα όρθια μια μπουκιά  και την έκανε. Διότι μόλις το 16 είδε την κατάσταση, μας χαιρέτισε και βγήκε μέσα στην μαύρη νύχτα και στην παγωνιά να πάει  στο Βαρτάν, στο Vintage, στο Heaven τέλος πάντων, όπου βρει  για να πνίξει  τον καημό  του, γιατί  τα πράγματα  είναι δύσκολα  και από ότι κατάλαβε, δεν θα καλοπεράσει.

    Έτσι είναι  το 16 ή για να ακριβολογούμε έτσι είναι στα….. 16.

    Εμείς ως πιο μεγάλοι και ψύχραιμοι ας  κάνουμε υπομονή ας του δώσουμε  το χρόνο του και όπως συνηθίζεται ας ευχηθούμε να έχει λοιπόν τη φρεσκάδα ενός δεκαεξάχρονου παιδιού, την ορμή,  την εφηβική δύναμη, τον ενθουσιασμό την όρεξη για ζωή, για περιπέτεια για ανακαλύψεις και για μεγάλες κατακτήσεις αυτής της ηλικίας.