Στο αμπέλι και στο πατητήρι του Αγίου Νεκταρίου.

  Καθώς οι μέρες  της εορτής του Αγίου Νεκταρίου πλησιάζουν θυμηθήκαμε μια όμορφη πτυχή από τη ζωή του μοναστηριού του στην Αίγινα έτσι όπως το είχαμε καταγράψει το 2006 στα πλαίσια  της Εργασίας  της Περιβαλλοντικής Ομάδας του 2ου Γυμνασίου με θέμα: "Άμπελος η Αιγιναία". Με το θέμα αυτό μας δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθούμε πολλά αμπέλια αλλά και χώρους όπως παλιά πατητήρια ή παλιές ταβέρνες που είχαν ξύλινα βαρέλια κρασιού.

 Στην Ιερά Μονή του Αγίου Νεκταρίου υπήρχε λοιπόν το πατητήρι του Αγίου αλλά και στη "λεκάνη" του Κοντού  το μεγάλο αμπέλι  του μοναστηριού.

 Ας  δούμε  τι πληροφορίες είχαμε συλλέξει  τότε:

Το πάτημα και ο χώρος που βρίσκονται τα βαρέλια  του Μοναστηριού το έχει δημιουργήσει ο ίδιος ο Άγιος. Στο  πάτημα  που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά  της  Μονής, μετά την  είσοδο, μας ξενάγησε η κ. Στέλλα  Κρεούζη  με την  ευχή της  ηγουμένης  Θεοδοσίας  μοναχής.

   Το αμπέλι  της Μονής βρίσκεται στον Κοντό, αριστερά  του δρόμου  πριν ανηφορίσουμε προς την Ι. Μονή Παναγίας Χρυσολεόντισσας. Το αμπέλι το δώρισε στη  Μονή κάποιος ιδιώτης που λεγόταν Νικήτας. Έτσι το αμπέλι ονομάζεται «Νικήτας». Το αμπέλι αλλά  και το κρασί προοριζόταν και προορίζεται και σήμερα αποκλειστικά και μόνο  για τη  χρήση του Μοναστηριού.

   Το Σεπτέμβριο του 2006  η παραγωγή ήταν περίπου  δύο [2] τόνοι. Τα σταφύλια τα πατούν οι εργάτες της Μονής. Πριν πατήσουν τα  σταφύλια γίνεται αγιασμός, ενώ για σαράντα ημέρες ανάβουν καντήλι και θυμιατίζουν για 40 μέρες. Στο χώρο του πατήματος και των  βαρελιών δεν μπαίνει κανένας.

   Τα βαρέλια τα ανοίγουν την εορτή των  Εισοδίων της Θεοτόκου [21  Νοεμβρίου]. Φέτος [2006]  δεν τα άνοιξαν αυτή  την ημέρα γιατί δεν  φύσηξαν  βοριάδες  που θα βοηθούσαν να ψηθεί  το κρασί. Υπολογίζουν σε 15 ημέρες περίπου να τα ανοίξουν. Στο χώρο υπάρχουν και 2 μικρά βαρέλια για λιαστό.

Τα  4  βαρέλια έχουν το καθένα το όνομά  τους. Το πρώτο λέγεται ηγούμενος. Το δεύτερο λέγεται αρχοντάρης. Το τρίτο λέγεται οικονόμος, ενώ το τέταρτο είναι…… «ανεξάρτητο». Μέσα στα βαρέλια ρίχνουν λίγο ρετσίνι.

 

Η "Αντιγόνη" έπεσε στο νερό.

Η σελίδα  της Saronic Ferries  σε δημοσίευση της χαρακτηρίζει  τη χθεσινή ημέρα ως μεγάλη. Ήταν η μέρα  που το νέο της απόκτημα, που ετοιμάζεται εδώ και καιρό, έπεσε στο νερό, ρυμουλκήθηκε  με σκοπό να συνεχιστούν οι εργασίες μετασκευής του.

Η "Αντιγόνη" λοιπόν ετοιμάζεται κι ας ελπίσουμε  όλοι ότι  την επόμενη καλοκαιρινή σεζόν θα είναι έτοιμη για να δρομολογηθεί  στη γραμμή του Σαρωνικού.

Από την πρώτη φωτογραφία  που έχει αναρτήσει ο κ. Μάριος Αναγνώστου στη σελίδα  του κ. Παντελή Φύσσα βλέπουμε ότι το πλοίο έχει αλλάξει εντελώς. Όπως πολύ ορθά παρατήρησε ο κ. Γιώργος Γκιβίσης δεν πρόκειται απλά για μετασκευή αλλά  για ανακατασκευή με το σαλόνι να έχει κλείσει εντελώς όπως και το γκαράζ, δίνοντας στο πλοίο μια διαφορετική όψη από αυτήν που είχε ως "Ποσειδώνας".

Ας είναι λοιπόν καλοτάξιδο.

 

Ο Άγιος Νεκτάριος και η αγάπη του για τη φύση.

Της μαθήτριας  Λαλαούνη Νεκταρίας.

Στους βίους των Αγίων μας συναντούμε αναρίθμητα θαυμαστά περιστατικά, κατά τα οποία τα άγρια ζώα υποτάσσονται και υπηρετούν τους Άγιους, μένουν πιστοί σύντροφοι και διακονητές τους, αλλά και τα στοιχεία της φύσεως υπακούουν σε αυτούς. Όλοι οι Άγιοι ελκύουν την Χάρη του Θεού και την εκπέμπουν σε ολόκληρη την κτίση, αγιάζοντας την. Τα χώματα του νησιού μας ήρθε να αγιάσει κατά τα τελευταία χρόνια της επίγειου ζωής του ο Άγιος Νεκτάριος, που η συμβολή του στο οικολογικό πρόβλημα είναι όπως και όλων των Αγίων, αυθεντική, γνήσια και ολοκληρωμένη. Ο Άγιος μπορεί να μην συνέγραψε ειδική μελέτη για τον περιβάλλον, όμως μας αφήνει πραγματικά έκθαμβους η στάση του απέναντι στο συγκεκριμένο θέμα.                                                                                           

Ο Άγιος σε όλη του την ζωή στάθηκε με σεβασμό απέναντι στα δημιουργήματα του Θεού, την κτίση.  Δεχόταν τα αγαθά της φύσεως, ως δώρα Θεού και τα χρησιμοποιούσε με τον φόβο του Θεού. Πως γίνεται ένας άνθρωπος, που ζούσε μια ζωή λιτή σε φαγητό, φτωχική σε ενδυμασία και περιοριζόταν στις απολύτως απαραίτητες ανάγκες, να καταφέρει να προξενήσει το παραμικρό κακό σε ένα από τα ωραιότερα δημιουργήματα του Θεού, την φύση.                                                       Είναι πάρα πολλά τα περιστατικά της ζωής του, που αποδεικνύουν αυτή την ευλογημένη στάση του. Είναι γνωστή σε όλους η αγάπη που είχε για τα δέντρα και τα λουλούδια. Κατά την εποχή που διεύθυνε την Ριζάρειο σχολή, υπήρξε εισηγητής του μαθήματος της Γεωπονικής, έτσι ώστε οι σπουδαστές που προέρχονταν από την ύπαιθρο να εκπαιδεύονται κατάλληλα. Σύμφωνα με μαρτυρίες των μαθητών, οι οποίοι φοιτούσαν στην σχολή την εποχή εκείνη, ο Άγιος Νεκτάριος περιποιούταν προσωπικά τον κήπο της σχολής. Λέγεται πως κάθε πρωί, πριν την ακολουθία του όρθρου, ο Άγιος έσκαβε στον κήπο, εμπλουτίζοντας τον με νέα λουλούδια και δέντρα, καθώς παρατηρούσε και την ανάπτυξη αυτών που υπήρχαν ήδη, αποδείκνυε εμπράκτως την αγάπη του για την φύση.                                                        

Το 1906, και  ενώ ακόμη βρισκόταν στην Ριζάρειο, ο Άγιος στέλνει ως δωρεά στον Δήμαρχο της Αίγινας 5.000 δένδρα μουριάς, να τα φυτεύσουν . Ως κατ’ εξοχήν φίλος του πράσινου, επιθυμούσε να γεμίσουν όλες οι γωνίες της Αίγινας με φυτείες δένδρων. Όταν πλέον εγκαταστάθηκε μόνιμα στο νησί , στην Ιερά Μόνη της  Αγίας Τριάδος, ασχολούνταν χειρονακτικά, καλλιεργώντας κήπους και αγρούς. Κάποτε ένα μικρό κορίτσι, που επισκεπτόταν συχνά τη Μονή έκοβε τα λουλούδια της αυλής, τότε ο Άγιος που το είδε της είπε «Γιατί, παιδί μου, κόβεις τα λουλουδάκια της Παναγίας;» Η χαρακτηριστική αγάπη του Άγιου για την Παναγία, τον έκανε να της αφιερώνει κάθε τι ωραίο.                                                                        

Ανήμερα το Πάσχα, έστελνε ο Άγιος μία μοναχή μαζί με τα παιδία, που φιλοξενούνταν εκεί, να ψάλλουν στο βουνό της Παλαιάς Χώρας  το « Χριστός Ανέστη», για να το ακούσει όλη η φύση και να εορτάσει και αυτή.                              

    Ο Άγιος προσέφερε την αγάπη του απλόχερα, και σε όλους αυτούς τους απλούς και φτωχούς ανθρώπους, που εργάζονταν μέσα στην φύση προσπαθώντας να επιβιώσουν . Ευλογούσε τα δίχτυα των ψαράδων, τα δέντρα, τα σπαρτά ακόμη και τα πηγάδια των ανθρώπων. Ό ίδιος είχε φυτέψει αμπέλι,  το οποίο καλλιεργούσε ο ίδιος μαζί με τις μοναχές μαθήτριες του  και κάθε χρόνο από την συγκομιδή του παρήγαγαν το κρασί της Μονής . Ακόμη όμως και εκεί φαινόταν  η ευαισθησία του Αγίου για τα πουλιά , την ημέρα του τρύγου  συμβούλευε πάντα τις μοναχές « μη μαζεύετε όλα τα σταφύλια να αφήνετε και μερικές ρώγες να φάνε και τα πουλάκια του ουρανού».                                                                                    

Ο Άγιος Νεκτάριος αγαπούσε και θαύμαζε όλα τα κτίσματα, έμψυχα και άψυχα, ως αντανάκλαση της υπερβολικής αγάπης προς τον δημιουργό τους, σε όλα τα ωραία δημιουργήματα έβλεπε το χέρι του Θεού. Οι Άγιοι εργάζονται για την μεταμόρφωση και την αποκατάσταση της φύσης. Ο αγιασμένος άνθρωπος μέσα από την καθαρότητα και την φωτεινότητα της ψυχής και του μυαλού του σέβεται και ζει αρμονικά με την κτίση, έχοντας αναπτύξει μια ανιδιοτελή σχέση αγάπης με αυτή.

 Λαλαούνη Νεκταρία.

 ρία.

 

Η "Εβόρα" λείπει.

Αυτή η γλυκιά  "φάτσα" έχει προκαλέσει συγκίνηση και  787 κοινοποιήσεις  στο Face book.  Δεν έχει  ξανασυμβεί η ιστορία ή η ατυχία ενός ζώου να προκαλεί  τόση ανησυχία και ενδιαφέρον... στην Αίγινα.

Αλλιώς έχουμε συνηθίσει. Ζώα να εγκαταλείπονται στους τέσσερις δρόμους μετά από εορταστικά τριήμερα και διακοπές. Γάτες στη μέση του δρόμου κτυπημένες από αυτοκίνητα και πολλά άλλα περιστατικά που θλίβουν και κανέναν δεν κάνουν περήφανο.

  Η  "Εβόρα"  λοιπόν του Γιάννη και της Σίσσυς, γνήσια Κυψελιώτισα  εδώ και δύο ημέρες  έχει  "ξεπορτίσει"  και ας ευχηθούμε όλοι ότι κάνει  τις βόλτες  της παρόλο που είναι υπέργηρη  με σοβαρά προβλήματα όρασης και ακοής.

Η ανταπόκριση των ανθρώπων  είναι τεράστια κι αυτό δείχνει πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι συνάνθρωποι μας  που αγαπούν τα ζώα ειλικρινά και σταθερά, που αγαπούν τη φύση.

Η λυπημένη εκφραστική φατσούλα λείπει από τα αφεντικά  της  που αγωνιούν  για  την τύχη  της. Μια σκυλίτσα που έχουν χρόνια για συντροφιά  της έχουν προσφέρει αγάπη και στοργή αλλά και εκείνη  τους έχει αποζημιώσει  με την αφοσίωση και  την αγάπη της.

Αλήθεια ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά  σε αυτή  την εικόνα;

Περισσότερες πληροφορίες  στις σελίδες  στο Fb  του Γιάννη Πούντου και της Σίσσυ Ρετσίνα.

Νοέμβρη οργώματα κι ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές.

 

Όσο κι αν ψάξαμε μέσα στις σημειώσεις και αναρτήσεις  της "Οδού" δεν βρήκαμε κάτι σχετικό με τη λαογραφία  του μήνα Νοεμβρίου. Για να τηρήσουμε λοιπόν την παράδοση, ας ξεφυλλίσουμε για άλλη μια φορά  το βιβλίο "Τα λέμε και στην Αίγινα" της κ. Λίνας Μπόγρη - Πετρίτου  και ας διαβάσουμε τι μας αναφέρει για τα έθιμα, τις παροιμίες τη λαογραφία γενικότερα αυτού του μήνα. Ένας μήνας που η λαογραφία  του εμπνέεται από  τις αγροτικές δουλειές  που εντείνονται εν όψει του χειμώνα, αλλά κι από τις πολλές θρησκευτικές εορτές.

Ας  τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά:

Νοέμβριος, ο ενδέκατος μήνας του χρόνου,  έχει 30 ημέρες και τρίτος μήνας του φθινοπώρου. Στο ρωμαϊκό ημερολόγιο είχε την ένατη θέση, και έτσι πήρε το όνομα του (από το λατινικό novem= εννέα), που το διατήρησε και στο νέο ημερολόγιο, το Γρηγοριανό.

Ένα απ’ τα σημάδια τ’ ουρανού, που ο λαός μας παρατηρούσε και ανάλογα προγραμμάτιζε τις δουλειές του, είναι η ανατολή και η δύση της Πούλιας (ο αστερισμός της Πλειάδας), ιδιαίτερα το μήνα Νοέμβριο.

-Στις  δεκαεφτά, στις δεκαοχτώ (Νοέμβρη)

η Πούλια πέφτει στο γιαλό και το λαλεί και λέει:

μήτε στάνη στα βουνά, μήτε γεωργός στους κάμπους.

-Η Πούλια βασιλεύει, ο καλός ο ζευγολάτης αποσπέρνει.

-Η Πούλια βασιλεύοντας το μήνυμα της στέλνει:

 ούτε τσοπάνης στα βουνά, ούτε ζευγάς στους κάμπους.

-Η Πούλια βασιλεύει και πίσω παραγγέλνει:

μήτε κοπάδι στο βουνό, μήτε καράβι στο γιαλό.

 «Ουράνιο ρολόι» για γεωργούς και κτηνοτρόφους κατά τη διάρκεια της νύχτας, η Πούλια, ανάλογα με τη θέση της. Η ανατολή της (είναι ορατή μια ώρα πριν την ανατολή του ήλιου), προς το τέλος του Μάη, ιδιαίτερα στις 21, γιορτή του Αγ. Κων/νου και της Αγ. Ελένης, σηματοδοτούσε την αρχή του καλοκαιριού και την έναρξη του θερισμού, και η δύση της, (ορατή μια ώρα επίσης πριν την ανατολή του ήλιου), στις 14 Νοέμβρη  (περίπου), γιορτή του Αγ. Φιλίππου, την αρχή του χειμώνα.

Έτσι το Νοέμβρη, οι βοσκοί αφήνουν τα βουνά, κατεβαίνουν στα χειμαδιά και οι γεωργοί τελειώνουν όσες δουλειές έχουν καθυστερήσει.  Και πρέπει να βιαστούν γιατί:

 -Νοέμβρη νόγα κι έσπερνε, ξερά, χλωρά, πελέκα.

Αρκετοί όμως είναι εκείνοι που δεν συμβουλεύουν για τη σπορά αυτόν το μήνα:

-Όποιος σπέρνει το Νοέμβρη, ούτε σπόρο δεν θα εύρει. 

Αλλά προσφέρεται  για τον πολλαπλασιασμό των φυτών:

-Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη, φύτευε καταβολάδες.                                            

 Το λιομάζεμα, από τις πρώτες δουλειές των γεωργών, που αν δεν έχει ακόμα ξεκινήσει, πρέπει να αρχίσει, για να προλάβουν  τις αλλαγές του καιρού.

 -Νοέμβρη οργώματα κι ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές.

Στην πρωτομηνιά του Νοέμβρη γιορτάζουμε τους θαυματουργούς γιατρούς της εκκλησίας μας Κοσμά και Δαμιανό, που γιάτρευαν χωρίς χρήματα τον κόσμο, γι’ αυτό και ο λαός μας τους ονόμασε μ’ ένα όνομα, Άγιοι Ανάργυροι («ανάργυροι»… χωρίς αργύρια).  Στα ξόρκια, για τη θεραπεία  ασθενειών ή για  το ξεμάτιασμα, όσο και σιγά να λέγονται τα λόγια από τους ειδικούς, μέσα από το μουρμουρητό ξεχωρίζεις πολύ συχνά την επίκληση των Αγίων Αναργύρων:

 «Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί… … δώστε σεις τη γιατρειά σας…».

Οι Άγιοι Ταξιάρχες, στις 8 του μήνα, και την άλλη μέρα, στις 9, ο δικός μας θαυματουργός Άγιος, ο Άγιος Νεκτάριος.

Ο καιρός γίνεται ψυχρότερος, και στις 11 του μήνα, γιορτή του Αγίου Μηνά, ο λαός μας, δίνει ανθρώπινη λαλιά στο χιόνι, που μας παραγγέλλει:

 -Ο Άι Μηνάς μου μήνυσε και του Άι Φιλίππου φτάνω.

Στη λαϊκή μας παράδοση, ο Άγιος Φίλιππος (14 του μήνα) ήταν ένας φτωχός γεωργός, ζευγολάτης. Δούλευε σκληρά εκείνη τη μέρα για να προλάβει τον καλό καιρό αντί να κάνει τη «μικρή Αποκριά», (άρχιζε το σαρανταήμερο της νηστείας των Χριστουγέννων). Σαν γύρισε το σούρουπο στο  σπίτι, η γυναίκα του στεναχωρημένη του μίλησε για τους φτωχούς χωριανούς που δεν είχαν τίποτα για ν’ αποκρέψουν μέρα που ήτανε και θα κοιμόντουσαν σίγουρα νηστικοί. Εκείνος δεν δίστασε, σηκώθηκε, έσφαξε το βόδι του και το μοίρασε στους φτωχούς για ν’ αποκρέψουν. Την άλλη μέρα… το  βρήκε ζωντανό μέσα στο στάβλο! Ο Θεός τον είχε ανταμείψει!

Έτσι απλά και τούτη η ιστορία, χώρεσε σε μια μικρή παροιμία:

-Ο φτωχός ο Φίλιππας, όλη μέρα δούλευε και το βράδυ απόκρεψε.

Στα Εισόδια της Θεοτόκου (21 του μήνα) που ο λαός μας λέει την Παναγιά μας και Μεσοσπορίτισσα, γίνονται…μετεωρολογικές παρατηρήσεις:

 -Ότι καιρό κάνει αυτή τη μέρα τον ίδιο θα κάνει και τις επόμενες σαράντα μέρες! 

Στις 25 του μήνα, γιορτή της Αγίας Αικατερίνης. Την εικόνα της, στόλιζαν οι ανύπαντρες κοπέλες, «για να ’χουν την τύχη την καλή, αφού και κείνη είχε δει στ’ όνειρό της το Χριστό που της φόρεσε δαχτυλίδι και το πρωί στον ξύπνιο της το ’χε… φορεμένο!»

Στις 26, του Αγίου Στυλιανού, του Άγιου που στυλώνει και προστατεύει τα παιδιά, καμιά μάνα ή γιαγιά (απ’ τις παλιές) δεν έπιανε βελόνι ή σκούπα, ακόμα και αμαγείρευτο έμενε το σπίτι, είχε δεν είχε τάμα στον Άγιο!

Το κρύο δυναμώνει και ο τελευταίος Άγιος, ο Άγιος Ανδρέας, κλείνει το μήνα:

 -Του Άγιου Αντρέα, το κρύο αντριεύει.

Και η συμβουλή των γεωργών, αφού οι δουλειές τέλειωσαν:

-Ο Νοέμβρης έκλεισε; Τα ζευγάρια είναι στο στάβλο.

Το φθινόπωρο τελειώνει με το Νοέμβρη, τα σημάδια της λαμπερής Πούλιας  χάνονται με τη δύση της στον ουρανό και μένουν τα λόγια του παππού του γεροντάκου για όλα τούτα:

«Ανήμερα του Άι Φιλίππου, κορικάτσι μου, η Πούλια κατεβαίνει τσαι φιλεί τη γης, τσαι λάμπει όλος ο τόπος όπου κατεβαίνει, τσαι επειδή το φως είναι μπόλικα μοιρασμένο ολούθε, δεν είναι καλό να βγαίνουνε όξω οι ανθρώποι. Λένε ότι βγαίνουνε οι ανεράιδες στα τρίστρατα τσαι στήνουνε το χορό…»

 

 

 

Ουρές για βιβλία.... δεν είναι στην Ελλάδα.

 

 Από  τη σελίδα Cat is art

Δεν είναι στην Ελλάδα! (Μην  ανησυχείτε!!!)

Αυτή η ουρά επίσης δεν είναι έξω από σούπερ μάρκετ, αλλά έξω από το βιβλιοπωλείο Furet du Nord (Γαλλία), υπό βροχή, για να αγοράσουν βιβλία πριν από το lockdown. Μια φωτογραφία υψηλού συμβολισμού για το τι θεωρούμε είδη πρώτης ανάγκης την εποχή της πανδημίας. (Astrid Dujardin, Πηγή: Il Libraio)

Το Furet du Nord είναι μια αλυσίδα βιβλιοπωλείων της Βόρειας Γαλλίας. Χρονολογείται από το 1936 όταν ένα κατάστημα γούνας που βρισκόταν στη Rue de la Vieille-Comédie στη Λιλ μετατράπηκε σε βιβλιοπωλείο. Διατήρησε το όνομά του, που αναφέρεται σε μια τοπική παράδοση: κυνήγι κουνελιών με κουνάβια.

Οι λησμονημένοι Άγιοι Ανάργυροι της Παλαιάς Χώρας.

" Στις 5 του Μάρτη του 1709 τη νύχτα οι κουρσάροι πήρανε τον Γιάννη Χαλδαίο"

Χαραγμένη σε πωρόλιθο μόλις μπεις  στο ναό των Αγίων Αναργύρων διαβάζεις  αυτή την επιγραφή που μαρτυρεί  όλο  το δράμα  των κατοίκων  της Παλαιάς Χώρας  της Αίγινας. Σφαγές, επιδρομές, σκλαβιά, εγκατάλειψη. Και  δεν είναι αδικαιολόγητη η αφιέρωση  πολλών ναών σε στρατιωτικούς Αγίους, στους Ταξιάρχες, στους Αγίους Αναργύρους.

Νυχτοήμερες επικλήσεις, προσευχές και δεήσεις οι Άγιοι να προστατέψουν  το λόφο και να τον σώσουν. Αγιοκέρια  και ταπεινά άγρυπνα καντήλια να φωτίζουν τις ασέληνες νύχτες και να κόβουν το πηχτό σκοτάδι της σκλαβιάς, του φόβου της αγωνίας.

Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι  ένα από τα πολλά αλειτούργητα εκκλησάκια  της Παλαιάς Χώρας, σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση από άλλες εκκλησίες όπου στις Άγιες Τράπεζες αντί για καντήλι και κερί συναντάς περιττώματα ζώων και ακαθαρσίες.

Αντιθέτως οι Άγιοι Ανάργυροι φαίνεται πως έχουν δεχθεί τις ευεργετικές εργασίες καθαριότητας και ευπρεπισμού από κάποιους ευσεβείς επισκέπτες. Εντυπωσιάζουν στο εσωτερικό του ναού οι αψίδες που υποβαστάζουν το βάρος  του ναού, όπως και μια καμάρα που στηρίζει τη θολωτή στέγη.

Εντυπωσιάζουν οι τοιχογραφίες  στο δυτικό τοίχο πάνω από την είσοδο  του ναού όπου υπάρχει η σύνθεση  της Δευτέρας Παρουσίας με τον Χριστό στο κέντρο, αγγέλους να  τον περιστοιχίζουν, η Παναγία, ο Πρόδρομος και οι Απόστολοι. Πιο εντυπωσιακή είναι η σύνθεση της θάλασσας  που κρατά ένα καράβι,  (παρόμοια σύνθεση  συναντάμε και  στο Καθολικό της Αγίας Κυριακής), αλλά και η προσωποποιημένη Γη πάνω σε άλογο.

Οι τοιχογραφίες  τοποθετούνται στον 17ο αιώνα και θεωρούνται δημιουργήματα τοπικής - αθηναϊκής σχολής.

Στο  τέμπλο έχουν επιζωγραφισθεί οι εικόνες  της Παναγίας, του Χριστού και του Προδρόμου ενώ συναντάμε και μεταγενέστερη εικόνα  του Αγίου Διονυσίου στην αψίδα

Η ανέγερση της εκκλησίας υπολογίζεται  στον 17ο αιώνα.

Φωτογραφίες από την πρόσφατη επίσκεψη μας στην Παλαιά Χώρα συνοδεύοντας  τον πρωτοσύγκελο της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης αρχιμ Νεκτάριο Δαρδανό.

 Στο ναό ο επισκέπτης οδηγείται ακολουθώντας  το μονοπάτι - 7  -  . Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη.

Η σύνθεση  της Δευτέρας Παρουσίας πάνω από τη δυτική είσοδο  του ναού.