Μια υπέροχη βραδιά από τη Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας σε αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη.

Ένα μεγάλο κοινό που δημιούργησε το αδιαχώρητο στην αίθουσα και την είσοδο του 2ου Γυμνασίου Αίγινας παρακολούθησε τη συναυλία που έδωσε η Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας το Σάββατο 31 Ιανουαρίου.

Η Χορωδία με την εμπνευσμένη διδασκαλία και διεύθυνση του μουσικού Γιάννη Βρυζάκη παρουσίασε ένα αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε ένα μεγάλο αριθμό τραγουδιών από το έργο του συνθέτη. Ερωτικά τραγούδια, αγωνιστικά, τραγούδια της εξορίας, το Μαουντχάουζεν, το Άξιον Εστί, τραγούδια από το θέατρο.

Αναφορές στις συνεργασίες του Θεοδωράκη με ποιητές και λογοτέχνες όπως ο Ελύτης, ο Βάρναλης, ο Καμπανέλλης, ο Γκάτσος κ.αλ. Κείμενα από αυτές τις συνεργασίες διάβασαν μαθήτριες του σχολείου οι: Στρατηγού Κατερίνα, Σκουλαρίκη Μυρτώ, Γουδή Νεκταρία, Νέζα Αλμπίνα και Πατίστα Άρτεμις.

Τη σκηνή κόσμησαν με σκίτσα του Μ. Θεοδωράκη που δημιούργησαν οι μαθητές Σαχτούρης Νεκτάριος Μισέλ και Ηλέκτρα Καμπά.

Στο πιάνο συνόδευσε ο καθηγητής μουσικής κ. Γρηγόρης Αιβαζόπουλος.

Το κοινό χειροκρότησε παρατεταμένα στο τέλος της συναυλίας αποθεώνοντας τους χορωδούς και τους μουσικούς για την υπέροχη βραδιά.

Ανάμεσα στο κοινό την παράσταση παρακολούθησαν οι δημοτικοί Σύμβουλοι κ. Σίλα Αλεξίου και Αντώνης Ντελής, πολλοί εκπαιδευτικοί των σχολείων της Αίγινας, οι πρόεδροι των Συλλόγων κ. Μάρθα Λυκούρη και Βασίλης Μουσουλέας εκπρόσωποι φορέων και πολλοί φίλοι της χορωδίας.

 

 

Φωτογραφίες: Ειρήνη Κουνάδη.

 

Ένας μικρός και απέριττος Άγιος Τρύφωνας.

  

Φωτογραφία 

Σε απόλυτο νησιώτικο ύφος ο μικρός ναός του Αγίου Τρύφωνα που βρίσκεται στον αυλόγυρο του Λεουσείου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος.

Επιθυμούμε από αυτή τη σελίδα να γνωστοποιούμε την ταυτότητα των μικρών και μεγάλων εκκλησιών του νησιού μας που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του τοπίου και ασφαλώς έχουν μερίδιο στον πολιτισμό και την Ορθόδοξη πνευματικότητα του τόπου.

Ο μικρός αυτός λοιπόν ναός είναι αθέατος. Δύσκολα μπορεί κάποιος να τον διακρίνει δίπλα στο Λεούσειο Ίδρυμα.

Ο  ναός  με τη θολωτή σκέπη και τα εξωτερικά στηρίγματα των πλαϊνών του τοίχων θεωρείται από τους παλαιούς Αιγινήτες ως κοιμητηριακός ναός λόγω της ύπαρξης μικρού κοιμητηρίου στην περιοχή.

Σήμερα έχει επισκιαστεί από τη μεγάλη εκκλησία της Υπαπαντής  του Κυρίου και δύσκολα διακρίνεται από το δρόμο. Ωστόσο έχει κατορθώσει  να προσδώσει το όνομα  του στην περιοχή και με αυτόν τον τρόπο να "επιβληθεί".

Οι  φωτογραφίες  είναι  των  κ. Χρήστου Νεστορίδη και  κ. Καλλιρρόης Μπέση.

 

Ο ναός εορτάζει την 1η Φεβρουαρίου και είναι ο μοναδικός ναός  στην Αίγινα που τιμάται στη μνήμη  του Αγίου Τρύφωνος ο οποίος μαρτύρησε  τον  3ο αιώνα αφού είχε υποστεί πολλά και μεγάλα μαρτύρια από τους διώκτες  του.

Ο Άγιος Τρύφωνας ήταν γεωργός και μάλιστα εξέτρεφε χήνες. Θεωρείται προστάτης των γεωργών των κτηνοτρόφων και των αμπελουργών.

Η εορτή του σηματοδοτεί και την έναρξη πολλών γεωργικών εργασιών.

 

Η ανθισμένη αμυγδαλιά κόντρα στον καιρό.

  

Το βάζει στοίχημα κάθε χρόνο να ανθίζει πρώτη!

Κόντρα στον καιρό άλλοτε από τα μισά ή τις αρχές Ιανουαρίου, άλλοτε το Φλεβάρη η αμυγδαλιά με τα πανέμορφα και ευωδιαστά άνθη της έρχεται να προτυπώσει την άνοιξη.

Είναι χάρμα οφθαλμών οι ανθισμένες αμυγδαλιές μέσα στους αγρούς ή στις αυλές, όσες έχουν απομείνει ακόμα στην γη της Αίγινας ή όπου αλλού. Ένα δέντρο που παραδοσιακά ήταν πολύτιμο για την κάθε νοικοκυρά που χρησιμοποιούσε τον καρπό της στα χειροποίητα γλυκά και σε πολλές σπιτικές λιχουδιές.

Σήμερα λίγες έχουν απομείνει να μας θυμίζουν πως παλιά η Αίγινα ήταν γεμάτη από αμυγδαλιές και από αυτόν τον καρπό οι Αιγινήτισσες έφτιαχναν  το σαραγλί και τα αμυγδαλωτά κυρίως αλλά και πολλά άλλα γλυκά! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ανοίγει το Τριώδιο.....

 

     Και ενώ ακόμα δεν χωνέψαμε τις  απανταχού βασιλόπιτες   να και η  τρελή αποκριά. Το άγχος της προετοιμασίας στο ζενίθ σε Πάτρα και Μοσχάτο για τα καρναβάλια που διοργανώνουν και από δίπλα και κάποιοι φτωχοί συγγενείς  να  τρέχουν να τους φτάσουν με δικά  τους τοπικά καρναβάλια.  

   Ωστόσο αν θέλουμε να σοβαρευτούμε και να δούμε  τι είναι πραγματικά το Τριώδιο, τότε θα πρέπει να  αναφέρουμε τα παρακάτω:

   Τριώδιο  λέγεται  η εποχή πριν από το Πάσχα, κατά την οποία η Εκκλησία   μας προετοιμάζει    για τον εορτασμό του Πάσχα.. Το  Τριώδιο έχει πάρει την ονομασία του από το βιβλίο της Εκκλησίας που περιλαμβάνει  την υμνολογία της περιόδου αυτής. Το βιβλίο του Τριωδίου ανοίγει το απόγευμα του Σαββάτου , στον Εσπερινό   για την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ. Όλη αυτήν την εποχή ότι διαβάζουμε και ψάλλουμε στην Εκκλησία προέρχεται από αυτό το βιβλίο.

     Κάθε Κυριακή του Τριωδίου η Εκκλησία με το ανάλογο Ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας    θυμίζει κάποιες αρετές τις οποίες πρέπει να αποκτήσουμε  όπως:

-          Την  Κυριακή  του Τελώνου και Φαρισαίου (η σημερινή) μας θυμίζει την ταπείνωση του Τελώνη.

-          Την  Κυριακή  του Ασώτου  μας θυμίζει  την μετάνοια και την επιστροφή.

-          Την Κυριακή  της Αποκριάς μας θυμίζει την αγάπη, η οποία είναι   το κριτήριο με το οποίο ο Θεός θα μας κρίνει κατά την Δευτέρα Παρουσία.

-          Την  Κυριακή  της Τυροφάγου μας θυμίζει την συγχωρητικότητα   και την συγνώμη.

Ειδικότερα τα σημερινά πρότυπα  του Φαρισαίου και του Τελώνη πολλά μηνύματα κομίζουν στο σημερινό άνθρωπο. Ο μεν Φαρισαίος που χρησιμοποιεί την Εκκλησία ως πεδίο προβολής, αναγνώρισης και κοινωνικής αποδοχής. Στοχεύει στους ανθρώπους και όχι στο Θεό. Κατά βάθος θέλει να αρέσει περισσότερο στους ανθρώπους και όχι στο Θεό. Επιζητεί την καταξίωση και τον έπαινο των ανθρώπων. Ο δε Τελώνης κρύβεται από  τους ανθρώπους. Εισέρχεται στο ναό για να  ταπεινωθεί απέναντι στο Θεό. Δεν τον ενδιαφέρει η δημόσια εικόνα του, ούτε η προβολή, ούτε τα καλά λόγια που θα πουν γι' αυτόν οι άνθρωποι αν τον δουν να προσεύχεται στο ναό. Ο Τελώνης θέλει να τον προσέξει ο Θεός γι' αυτό ταπεινώνεται. Στοχεύει στην ουσία, στην αιωνιότητα και όχι στα πρόσκαιρα φώτα της ανθρώπινης κοινωνίας.

Ο πρώτος ξεχειλίζει από κομπασμό και περηφάνεια, ο δεύτερος από απλότητα και ταπείνωση. Ο πρώτος υψώνει εαυτόν και συντρίβεται στα μάτια Θεού και ανθρώπων, ο δεύτερος ταπεινώνει εαυτόν και υψώνεται  στα μάτια του Θεού.

Αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη από τη Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας.

Με ένα πλούσιο βιογραφικό  παραστάσεων και εμφανίσεων στη φαρέτρα της, η Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας μας υπόσχεται μια όμορφη βραδιά σήμερα Σάββατο 31 Ιανουαρίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του 2ου Γυμνασίου Αίγινας στην Κυψέλη και ώρα 20.00.

Η χορωδία θα παρουσιάσει ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στο μεγάλο μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του.

Είσοδος ελεύθερη.

Το σκίτσο της αφίσας από το μαθητή της Γ'  Γυμνασίου Νεκτάριο Σαχτούρη.

 

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών στην ενορία της Κυψέλης.

Με τη συμμετοχή των τριών σχολείων της Κυψέλης, Γυμνασίου - Δημοτικού - Νηπιαγωγείου πραγματοποιήθηκε ο εορτασμός των Τριών Ιεραρχών στην ενορία του Ευαγγελισμού της Κυψέλης με τις σημαίες των σχολείων να στολίζουν το ναό και τους μαθητές και τις μαθήτριες  να παρακολουθούν υποδειγματικά τη Θεία Λειτουργία.

Ο πατέρας Νεκτάριος Κουκούλης μνημόνευσε τα ονόματα των εκπαιδευτικών των μαθητών και των μαθητριών στην προσκομιδή και την αρτοκλασία που ακολούθησε.

Μια ιδιαίτερη μέρα  για την ενορία καθώς στο εικονοστάσι της βρίσκεται μια όμορφη εικόνα των Τριών Ιεραρχών που έχουν αφιερώσει οι παλαιοί μαθητές  του Δημοτικού Σχολείου Κυψέλης με έμπνευση του διδασκάλου π. Ιωάννη Ηλιόπουλου.

Η εικόνα των Τριών Ιεραρχών από τους παλαιούς μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Κυψέλης.

                                             

Είναι μια εικόνα  των Τριών Ιεραρχών που φιλοτεχνήθηκε από τα ταπεινά χρήματα των παλαιών μαθητών του Δημοτικού Σχολείου της Κυψέλης τη δεκαετία του '30 χάρη στην έμπνευση και το ζήλο του διδασκάλου τότε Ιωάννη Ηλιόπουλου. 

Μια αφιέρωση στο κάτω μέρος της εικόνας μαρτυρεί του λόγου μας το αληθές!

Η εικόνα αυτή φυλάσσεται στο ναό της Κυψέλης και κάθε χρόνο στην εορτή των Τριών Ιεραρχών, 30 Ιανουαρίου,  τίθεται σε  προσκύνηση.

Προέρχεται από μια εποχή που η εκπαίδευση είναι το μεγάλο ζητούμενο των ανθρώπων. Ένα ακριβό και πολύτιμο αγαθό που θα τους έβγαζε από τη δύσκολη ζωή και θα έκανε τη ζωή τους καλύτερη. Αν και πολλά παιδιά  τότε, λόγω των δύσκολων καταστάσεων, δεν κατόρθωναν ούτε το Δημοτικό Σχολείο να τελειώσουν, ωστόσο το αγαθό της παιδείας ήταν πολύ υψηλά στα μάτια  των απλών ανθρώπων.