Δρομολογείται το πλοίο "Άγιος Νεκτάριος"

 Όπως αναφέρουν πολλά ηλεκτρονικά sites από αύριο Σάββατο 11 Ιουλίου δρομολογείται στη γραμμή Πειραιάς Αίγινα, το πλοίο  "Άγιος Νεκτάριος" εκτελώντας τρία δρομολόγια καθημερινά από και προς Αίγινα.

Από Πειραιά: 08.20 -12.20 και 16.20

Από Αίγινα: 10.20 - 14.20 και 18.20

Με τη δρομολόγηση του "Αγίου" τα συμβατικά οχηματαγωγά πλοία στη γραμμή θα είναι πλέον εννέα, αριθμός που θυμίζει άλλες εποχές, όπως στην αρχή του 2000 όπου τα οχηματαγωγά πλοία στη γραμμή ήταν δώδεκα με δεκατρία.

Το "Άγιος Νεκτάριος" είναι ένα πλοίο που δεν χρειάζεται συστάσεις. Παλιός γνώριμος και πολύ αγαπημένο πλοίο για πολλούς επιβάτες που το προτιμούσαν  για τη σταθερότητα των δρομολογίων του και τις οικονομικές του τιμές. Το πλοίο επανέρχεται στην ενεργό δράση μετά από πολύμηνη ακινησία και απουσία από τη γραμμή του Σαρωνικού για σχεδόν δύο έτη.

Να ευχηθούμε καλά και ήρεμα ταξίδια

Φθάσαμε στην Αίγινα.......

                                        

Η φράση που ακούς συχνά  γύρω αυτές τις μέρες το Ιούλη είναι: "ήρθαμε στην Αίγινα", "ήρθαμε για καλοκαίρι" "Πότε ήρθατε;" "Καλώς ήρθατε!"

Φράσεις που μυρίζουν καλοκαίρι και ξεχειλίζουν από χαρά καθώς η πολυπόθητη στιγμή ήρθε  για όλους εκείνους που ασφυκτιούσαν στην πόλη τέτοιες μέρες και δεν έβλεπαν την ώρα και τη στιγμή να μπουν στο καράβι.

Κάπως έτσι θυμόμαστε κι εμείς  του παλιού καιρού οι εκδρομείς και παραθεριστές μια άλλη άφιξη στην Αίγινα, παλιά, αλλοτινή αλλά αξέχαστη

Οι μέρες δεν πέρναγαν τέτοια εποχή. Τις  μετρούσαμε στο μπαλκόνι κάθε απόγευμα εκεί στην οδό Μακεδονίας στην Αγιά Σοφιά τα απογεύματα. Πότε θα φύγουμε για  την Αίγινα; Τα σχολεία  τέλειωσαν, λέγαμε στη μάνα  που υπομονετικά έκανε τις  τελευταίες προετοιμασίες και μάζευε τα πράγματα για την Αίγινα. Αυτά τα απογεύματα η μπουκαδούρα έφερνε μέχρι το μπαλκόνι τη μυρωδιά της θάλασσας, τους ήχους  των καραβιών και το σφύριγμα  του "Αφαία" που εγώ το ξεχώριζα. Έφευγε το απόγευμα πάντα στις 7 για διανυκτέρευση στην Αίγινα. Καθόμασταν στο μπαλκόνι και σκοτώναμε την ώρα μας ονειρευόμενοι τη μέρα και την ώρα της καλοκαιρινής "μετοικεσίας" στην Αίγινα. Εκεί στην Καβουρόπετρα - Μούλος έμαθα μετά από χρόνια ότι την έλεγαν οι παλιοί - θα περνάγαμε όλο το καλοκαίρι και θα ξανανταμώναμε με  τα άλλα παιδιά που είχαμε να τα δούμε από το προηγούμενο καλοκαίρι, τη Νανά, τη Φέβρω, τη Βάνα, τη Γιώτα, τη Ζωή, το Δημήτρη, τη Μαρία, τη Σωτηρία αλλά και μεγαλύτερους όπως τη Χρυσοπηγή.

    Τα  καλοκαίρια  στην Καβουρόπετρα  ήταν μια μεγάλη υπόθεση. Μπάνιο δίπλα  στο λιμανάκι, αναψυκτικό  στην παράγκα  του μπάρμπα - Παύλου, στης Μαργαρώς, στου Σουβλάκια, βόλτα στον Άγιο Νικόλα και ποδηλατάδα.

   Τότε στην Αίγινα υπήρχαν ακόμη τα τελευταία ψυγεία  του πάγου, το φανάρι για τα τρόφιμα, ο κομός, οι πιατοθήκες ενώ πάνω από τα κεφάλια μας κρέμονταν τα πατερά, η "καλημέρα" στον τοίχο.

 Τα μικρά σπιτάκια είχαν στην αυλή πεζούλες κι ένα πηγάδι με χαρανί. 

   Τότε το ταξίδι στην Αίγινα, ήταν ταξίδι. Έπρεπε να πάρεις μαζί σου σχεδόν τα πάντα, ειδικά  όσοι έμεναν στα χωριά όπου τα μαγαζιά ήταν λίγα, ή σε μακρινή απόσταση. Η μετάβαση στην πόλη μόνο με το λεωφορείο.

  Και ερχόταν επιτέλους η μέρα του ταξιδιού. Από το βράδυ όλα ή σχεδόν όλα ήταν έτοιμα. Το "Ελλάς" έφευγε πολύ πρωί και δεν προλαβαίναμε. Άλλωστε πήγαινε Μέθανα και Πόρο και δεν θα προλαβαίναμε  να βγάλουμε τα πράγματα από το καράβι. Το ίδιο και το "Καμέλια" ή ο "Πορτοκαλής Ήλιος". Σίγουρη επιλογή το "Αφαία" που έφευγε στις 9.15 και έκανε τοπικό δρομολόγιο.

   Σαν να βλέπω σε αυτή τη φωτογραφία  του φίλου Νεκτάριου Κουκούλη μια σκηνή από τα δικά μας καλοκαίρια. Τα πράγματα που αφήναμε  στο γκαράζ και πάντα από τη μεριά  που δεν θα είχε ήλιο. Η θέση από τη μεριά που δεν θα είχε ήλιο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Ο λοταριατζής, ο καμαρώτος με τα αναψυκτικά και τα σουβλάκια, το μπαρ με τα σάμαλι. Η διαφήμιση του Λουμίδη πάνω από τα κόκκινα καθίσματα, το κατάστρωμα με τη ξύλινη επένδυση στο πάτωμα και οι γλάροι να ακολουθούν και να συντροφεύουν τα όνειρά μας.

  Καθώς το καράβι περνούσε  τις Λαούσες μπαίναμε  σε έναν άλλον πλέον κόσμο. Οικείο. Στα χωρικά ύδατα της Αίγινας. Τα πρώτα σπίτια, το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, το φανάρι του Μπούζα, το λιμάνι της Αίγινας με τα ταπεινά καΐκια και τις φρεσκοβαμμένες βαρκούλες. Το "Αφαία"  έμπαινε στο λιμάνι και κάνοντας ένα φοβερό ελιγμό έπιανε  στη νέα προβλήτα πλέον.

   Στους πλαϊνούς διαδρόμους εμείς να ανυπομονούμε να πάρουμε τα πράγματα και να πατήσουμε στη γη  της Αίγινας.

   Το καλοκαίρι είχε πλέον ξεκινήσει.

Νεκτάριε  έκλεψα  τη φωτογραφία που ανήρτησες γιατί μέσα  σε αυτήν κάπου είμαστε όλοι εμείς, οι εκδρομείς, οι παραθεριστές, οι επιβάτες  της Αίγινας. Και η μνήμη αλήτισσα απόψε έφερε  τόσα  στο φως

  Σε  ευχαριστώ.

Όσον αφορά τη φωτογραφία, αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρώτα αν κρίνουμε από  τον ίσκιο  των ανθρώπων πρέπει να πρόκειται για  το πρωινό δρομολόγιο  των 9.15 από Πειραιά. Τα παλιά αυτοκίνητα που βγαίνουν, το τρίκυκλο, αλλά και το κατακόκκινο "παρκαρισμένο" καροτσάκι του μωρού στα αριστερά. Οι επιβάτες  στους διαδρόμους και δεξιά κάποιοι που προσπαθούν να βρουν τα πράγματά τους στα σημεία που πάντα τα άφηναν για να μην τα κουβαλούν μέσα στο σαλόνι.
  Στο βάθος το καινούργιο λιμάνι χωρίς τα αλμυρίκια ή τις πικροδάφνες και τους φοίνικες στη νησίδα. Τα λεωφορεία στην νέα  τους πιάτσα στην πλατεία Εθνεγερσίας και το λιμάνι άδειο από αυτοκίνητα. Το κτίριο του "Βογιατζή" όπως είναι και σήμερα με λιγότερες φθορές όμως και μπροστά οι μπλε μεγάλες τέντες  της εποχής.

"ΧΩΜΑ" Ομαδική έκθεση κεραμικής στη Δημοτική Πινακοθήκη της Αίγινας

Δύο ακριβώς χρόνια μετά τα αξέχαστα «Μελανά», η Δημοτική Πινακοθήκη της Αίγινας υποδέχεται το «Χώμα», σε ιδέα και επιμέλεια της Ίριδος Κρητικού, με τη συμμετοχή παλαιών και νέων φίλων - σημαντικών Ελλήνων κεραμιστών και εικαστικών από όλη την Ελλάδα.

 

«Στην έκθεση που σχεδιάστηκε ως ένας πολυσχιδής αναφορικός, πειραματικός και αισθητικός τόπος, με αφορμή την επιθυμία της συνέχειας του σημαντικού διαλόγου στην ύλη και των μαγικών μετατροπών της που αναπτύξαμε με τα «Μελανά», παρουσιάζονται και πάλι σύγχρονα τεχνουργήματα από πηλό, μαζί με έναν μικρό πυρήνα πολύτιμων παλαιότερων επώνυμων και ανώνυμων κεραμικών έργων. Και μαζί τους επιστρατεύονται ως ανακουφιστικοί ορίζοντες του βλέμματος και ως νοητά τοπία έξεργης μνήμης λιγοστά έργα ζωγραφικής με συμβολικό απεικονιστικό τους πυρήνα ή και κυριολεκτικό τους συστατικό ύλης το χώμα. Βασικό συνδετικό στοιχείο των έργων που αναπτύσσονται και αναπνέουν  ελεύθερα στον εκθεσιακό χώρο της Δημοτικής Πινακοθήκης, που λειτουργεί με τη συναρπαστική ιδιότητα ενός διττού οργανικού κελύφους πού άλλοτε μετατρέπεται σε γραμμικό μουσείο και άλλοτε σε ολάνθιστο κήπο, είναι η ευρηματική ποιητική που ως ρευστή αλλά καθοριστική συναρπαστική συνθήκη τα διέπει και τα καθορίζει. Και μαζί, η κυρίαρχη μονοχρωμία της σάρκας του πηλού, η σχεδόν πλήρης απουσία του εντατικού χρώματος και η έμφαση στη διαδικασία γένεσης της φόρμας. Η φυσική χωμάτινη υπόσταση με τις πολλές και λεπταίσθητες τονικότητες του γενεσιουργού γήινού της χρωστήρα, με τις ποικίλες υφές και τις ανεπαίσθητες διακυμάνσεις, με τα διαδοχικά επεισόδια της αναγέννησης και της μεταμόρφωσής της. Η καθηλωτική ετούτη γυμνότητα της φυσικής ύλης με τις μικρές απουσίες και παρουσίες ξένων σωμάτων, η δυνατότητα αλλαγής της με τους διαφορετικούς τρόπους και θερμοκρασίες ψησίματος ή και η ιδέα της αφοπλιστικής διατήρησης του ωμού σώματός της. Τέλος, ο ωσεί παρών υπαινιγμός της χθόνιας συνθήκης ως αναπόδραστου κύκλου ζωής, ως μεταβατικής υπόστασης και ως αόρατης μεταφυσικής εναιώρησης του παντοτινού», σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης.

Η έκθεση αποτελεί επίσης απόπειρα παρουσίασης του τοπίου της ελληνικής κεραμικής σήμερα, με συμμετοχές από την Βόρεια Ελλάδα ως την Κρήτη και από τα Επτάνησα ως τη Σίφνο, τη Σέριφο και τις υπόλοιπες Κυκλάδες, από την Πελοπόννησο ως τη Θεσσαλία και την Ήπειρο, από τη Μακεδονία και τη Θράκη ως το Βόρειο Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα και από την Αίγινα ως την Αθήνα.

Πρόκειται για ένα σύνθετο μα ελεύθερο τοπίο έκφρασης, που αφουγκραζόμενο τον πηλό ως τρυφερό και παντοδύναμο συνεκτικό του  ιστό, προτείνει μια πολυσχιδή αισθητική και συμβολική ανάγνωση της ύλης και της φόρμας. Εγκολπώνοντας και προβάλλοντας το φυσικό σώμα και χρώμα του πηλού, τη θερμή σάρκα του χώματος που αναπνέει και πάλλεται, τρεπόμενη σε ένα λιτό οργανικό πεδίο αλχημικής και γλυπτικής ύπαρξης. Οι συμμετέχοντες στην έκθεση, παρουσιάζοντας έργα με έμμεσες αναφορές σε πρωτογονικά σκεύη, σε ανεικονικά προϊστορικά αγγεία, σε αναθηματικά αγγεία και χρηστικά σκεύη της αρχαιότητας, αλλά ακόμη, στη στιλπνή επιφάνεια των κεραμικών αγγείων άλλων πολιτισμών, ή έργα με αναφορές και αισθητικά σχόλια στην νεότερη ελληνική και τη σύγχρονη διεθνή τέχνη, αλλά κυρίως, έργα με αυτοτέλεια σύλληψης και εκτέλεσης, επιβεβαιώνουν τη  δυνατότητα της κεραμικής να συγκινεί και να είναι Μεγάλη Τέχνη με βαθιές ιστορικές και νεότερες καταβολές και με ανεξάντλητες δυνατότητες γένεσης και έκφρασης. 

                                                                                                                                                                  

Συμμετέχουν με έργα τους οι καλλιτέχνες:

Βασίλης Αναστασόπουλος, Αντώνης Ατσόνιος, Άννα Αχιλλέως, Γιώργος Βαβάτσης, Μίκα Βογιατζή, Γιώργος Γεωργιάδης, ΛεώνηΓιαγδζόγλου, Κατερίνα Γιάννακα, Νίκος Γκίκας, Ειρήνη Γκόνου, Ιάσoνας Δαμιανός, ΜίρκαΔραπανιώτου, Μαργαρίτα Εκκλησιάρχου, Στράτος Ζαργκλής, Βασίλης Ζωγράφος, Γιάννης Ζώης, Ανδρέας Θεοδώρου, Μάρω Θεοδώρου, Ζωζώ Θεοδώρου, ΚαρμέλαΙατροπούλου, Μάγγυ Ιωάννου, Νατάσσα Καλογεροπούλου, Τίνα Καραγεώργη, Κώστας Καρακίτσος, Νίκος Καραλής, Μάρω Κερασιώτη, Μαρίνα Κοριολάνο-Λυκουρέζου, Χαρά Κοροπούλη, Ιωσηφίνα Κοσμά, Ελπίδα Κουρτζή, Έφη Κουταβά, Μαρία Λιναρδάκη, Χρυσάνθη Λυμπεραίου, Βαρβάρα Μαυρακάκη, Κυριακή Μαυρογεώργη, Μαριλένα Μιχοπούλου, Χριστίνα Μόραλη, Δώρα Μόρφη, Μάνος Μπατζόλης, Χαρίτων Μπεκιάρης, Θωμάς Μπερτόλης, Παναγιώτης Μπρέντας, Κώστας Νικάκης, Βασίλης Νικολάου, Μελίνα Ξενάκη, Διονυσία Παπαδάκη, Χρίστος Παπαδάκης, Μένανδρος Παπαδόπουλος, Μυρτώ Παπαδοπούλου, Λιάνα Παπαλέξη, Μαρία Παπανικολάου, Διονύσης Παππάς, Μαρία Πετράτου, Αγγελίνα Πίνη, Αγγελική Πολίτη, Γιώργος Ποντίκης, Φοίβος- Λάμπρος Πουλτσιάκης, Μαριλένα Ρούσσου, Βέρα Σιατερλή, Παναγιώτης Σκλάβαινας, Νίκος Σκλαβενίτης, Άγγελος Σκούρτης, Ανθή Σουλτάνη, HansStäubli, Δήμητρα Σταύρου, Πραξιτέλης Τζανουλίνος, Βάσω Τρίγκα, Κατερίνα Τσιμιχοδήμου, Θεοδώρα Τσιράκογλου, Έφη Τόλια (mojoceramics), Ιφιγένεια Τσίρου, Σταμάτης Φιλιππαίος, Μαίρη ΧατζηνικολήΣαραφιανού, Ηλίας Χριστόπουλος, Θεοδώρα Χωραφά

Η έκθεση τελεί σε διοργάνωση του Δήμου Αίγινας και υπό την αιγίδα του AeginaFistikiFest.

Την έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Αίγινας θα πλαισιώσει σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, ξεναγήσεων και εργαστηρίων για παιδιά που θα ανακοινωθούν στο πλαίσιο λειτουργίας της έκθεσης.

Ταυτότητα έκθεσης:
«ΧΩΜΑ»
Δημοτική Πινακοθήκη Αίγινας / Παλαιάς Χώρας 6, Αίγινα

Εγκαίνια: Σάββατο 11 Ιουλίου 2026 στις 19:00
Διάρκεια έκθεσης: 30.6 – 23.8.26
Διοργάνωση: Δήμος Αίγινας

Υπό την Αιγίδα: FistikiFest
Σχεδιασμός-Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού

Συντονισμός για τη Δημοτική Πινακοθήκη Αίγινας:
Νίκος Πτερούδης - Μαριλένα Γιαννούλη - Ίρις Κρητικού
Γραφιστικός σχεδιασμός: Φωτεινή Κάτσα
Μεταφορές & ανάρτηση έργων: Νίκος Παπαγιάννης

Υποδοχή έκθεσης - Εκπαιδευτικά Προγράμματα: Μαρία Λιώλη
Ημέρες & ώρες Λειτουργίας: Πέμπτη – Δευτέρα: 10:30-13:30 &

19:00-21:00.  Τρίτη & Τετάρτη κλειστά.
Είσοδος ελεύθερη.

                                                                                

 

 

Η Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας σηκώνει την αυλαία του 16ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας.

 Μουσική έναρξη για το 16ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας με την Πολυφωνική χορωδία την Παρασκευή 24 Ιουλίου και ώρα  21.00 στην αυλή του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου Αίγινας.

Οι μελωδικές φωνές των χορωδών θα αποδώσουν τραγούδια  που γράφτηκαν από σημαντικούς συνθέτες για το θέατρο πρωτίστως και τον κινηματογράφο.

Ένα μέρος του προγράμματος  είχε παρουσιαστεί στις 31 Ιανουαρίου στην αίθουσα  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας (φωτογραφίες) όπου η χορωδία είχε ερμηνεύσει τα θεατρικά  τραγούδια  του Μίκη Θεοδωράκη.

Διδασκαλία  τραγουδιών και διεύθυνση χορωδίας από τον κ. Γιάννη Βρυζάκη.

                                         

Η αφίσα του 16ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας.

Με καλοκαιρινή διάθεση και ανοικτή την οροφή του αυτοκινήτου έρχονται για το Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας.

Το κόκκινο αυτοκίνητο, που παραπέμπει στην παλιά Αίγινα με  τα ιστορικά μεγάλα ταξί, η ανοικτή οροφή που συμβολίζει την ανεμελιά, τη χαρά  της  παρέας, τη διάθεση της γιορτής, τρέχει στην παραλία της Αίγινας. Στη σημερινή παραλία που υποδέχεται τις παραστάσεις του 16ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας, φέρνοντας χρώμα και γιορτινή ατμόσφαιρα.

Αναρτήθηκε λοιπόν η φετινή αφίσα  του 16ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας, βασισμένη σε μια πρώτη ιδέα του νέου Αιγινήτη γραφίστα Ευάγγελου Στενάκη.

Τον ευχαριστούμε για τη δουλειά  του.

Η αφίσα και το υπόλοιπο προωθητικό υλικό θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες ημέρες.

 

Η ιστορία του "ΑΦΑΙΑ" και τα εγκαίνια του, 60 χρόνια πριν.

                                  

   Συμπληρώνονται αυτές τις μέρες  60 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που στο λιμάνι της Αίγινας κατέπλευσαν δύο μεγάλα επιβατηγά- οχηματαγωγά για την εποχή εκείνη Αιγινήτικης πλοιοκτησίας. Το "Αφαία" και το "Αίγινα". Ο Αθηναϊκός τύπος αλλά και ο τοπικός χαιρέτησαν την ναυπήγηση των δύο πλοίων που θα συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη του νησιού. Και δεν είχαν άδικο!

   Μέχρι εκείνη την εποχή (1966) μικρά  φέρυ - μποτ όπως το "Άγιος Νικόλαος", το "Άγιος Νεκτάριος" ή παλαιότερα ο "Θαλάσσιος Λέων"  συνέδεαν την Αίγινα με το λιμάνι του Πειραιά. όμως τα πράγματα σιγά - σιγά άλλαζαν, η κίνηση οχημάτων και εμπορευμάτων αυξανόταν. Έτσι κάποιοι Αιγινήτες κοιτάζοντας μπροστά ανασκουμπώθηκαν  και θέλησαν να προχωρήσουν στο τολμηρό βήμα της ναυπήγησης φέρυ - μποτ.

    

Να  πως ο Αθηναϊκός  τύπος αναφέρεται στο "Αφαία":
" Ετελέσθη προ ημερών αγιασμός εις τας ναυπηγικάς εγκαταστάσεις της εταιρίας  "Ναυτίλος" εις Πέραμα ευκαιρία της τοποθετήσεως της τροπίδος και της ενάρξεως της κατασκευής με γοργόν ρυθμόν του επιβατηγού πορθμείου "Αφαία"....

   Με αυτά τα λόγια ο τύπος της εποχής  αναφερόταν στην κατασκευή του πλοίου που έμελλε να αλλάξει για τα δεδομένα της εποχής εκείνης  την ακτοπλοϊκή σύνδεση της Αίγινας με τον Πειραιά και να συμβάλει μαζί με το "Αίγινα" και το "Ελλάς" στην ανάπτυξη της Αίγινας.

   Το "Αφαία" νηολογίου Πειραιώς 2631 καθελκύστηκε στο Πέραμα στις 7 Ιουλίου του 1966. Πλοιοκτήτες του ήταν οι Χρ. Χ. Λεούσης, Αθ. Λεούσης, Χρ. Ν. Λεούσης, Β. Λαμπρόπουλος και διαχειριστής ο Χρ. Χ. Λεούσης. Το πλοίο μπήκε δυναμικά στη γραμμή την οποία υπηρέτησε μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου του 2001.

   Από την αρχή των δρομολογίων του διατήρησε το πρωινό δρομολόγιο από Αίγινα και είχε τρεις αναχωρήσεις καθημερινά από Αίγινα και Πειραιά. Τελευταίο - βραδινό από Πειραιά και πρώτο- πρωινό από Αίγινα.
   Στα πρώτα χρόνια έδενε  δίπλα στην παλιά προβλήτα μπροστά από το "Αιάκειον". Όταν όμως διαμορφώθηκε η σημερινή προβλήτα των ιπταμένων, όλα τα πλοία κάθε κατηγορίας έπιαναν εκεί.
 
 Είναι χαρακτηριστικές οι φωτογραφίες του από στρατιωτική άσκηση, όπως βλέπουμε παρακάτω αλλά και η επιστράτευση του 1974 με τα γεγονότα της Κύπρου. Τότε όλα τα φέρυ - μπωτ συμμετείχαν μεταφέροντας στρατιωτικά αυτοκίνητα.

 Το 1981 επιμηκύνθηκε ώστε να αυξήσει τη χωρητικότητα του σε επιβάτες και αυτοκίνητα μια που η κίνηση είχε πλέον αυξηθεί κατακόρυφα και μεγάλα φέρυ είχαν πάρει την πρωτοκαθεδρία. Στη δεύτερη μετασκευή του το 1984 αύξησε τη χωρητικότητα του σε αυτοκίνητα στα 60 -64 και σε επιβάτες 949 το καλοκαίρι και 470 το χειμώνα.
Τα χρόνια πέρασαν  όμως και το Αιγινήτικο σκαρί  μπήκε στην κοινοπραξία "Ποσειδών" στην αρχή, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε τη μοίρα όλων των φέρυ - μποτ του Αργοσαρωνικού που εντάχθηκαν στην 'Saronikos Ferries"  κατόπιν στην "Minoan"  και στην 'Hellenic Seaways"

   Για τριάντα πέντε χρόνια και δύο μήνες υπηρέτησε υποδειγματικά τη γραμμή, μετέφερε χιλιάδες επιβάτες, παραθεριστές, προσκυνητές και επισκέπτες της Αίγινας. Στα σαλόνια  του και στα καταστρώματά του  γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλές ιστορίες. Γεμάτο ζωή, όνειρα, χαμόγελα αλλά και λύπες ταξίδευε χειμώνα - καλοκαίρι ασταμάτητα. Η φιγούρα του στοιχείο αναπόσπαστο του λιμανιού του Πειραιά αλλά και της Αίγινας στην οποία διανυκτέρευε μέχρι τα "τελευταία του" μιας και το πλήρωμά του αποτελείτο κυρίως από Αιγινήτες. Πολλοί (συντάκτες περιοδικών) το χαρακτήρισαν ως ιστορικό και ίσως να μην έχουν άδικο, εάν υπολογίσει κάποιος τη συμβολή του πλοίου στη ζωή  και την ανάπτυξη της Αίγινας.

   Το βράδυ της Κυριακής 9 Σεπτεμβρίου 2001 και ώρα 20.45 μ.μ. εκτέλεσε το τελευταίο του δρομολόγιο από Αίγινα προς Πειραιά. Σφύριξε αρκετές φορές λυπημένο ασφαλώς που έτσι έκλεινε μια ολόκληρη ζωή και μια θάλασσα από ταξίδια.

  Μετά από λίγες ημέρες αποχαιρέτησε για πάντα το Σαρωνικό κόλπο και τις Ελληνικές θάλασσες βάζοντας πλώρη για τη Ζανζιβάρη και με το όνομα πλέον "Aziza 1" (Αιγυπτιακή θεά της θάλασσας). Τα  νέα του δρομολόγια ήταν να συνδέει το εξωτικό νησί με το Νταρ -Ελ -Σαλάμ και τη Μπέμπα της Τανζανίας.

   Τα  θυμόμαστε αυτά συχνά τις τελευταίες ημέρες, γιατί σιγά - σιγά τα καράβια λιγοστεύουν και πολλοί έχουν αρχίσει να νοσταλγούν τα μικρά άσπρα καράβια του Σαρωνικού που μπορεί να μην είχαν κυλιόμενες και κλιματισμό, όμως ταξίδευαν συνεχώς και ήταν ένα μέρος της ζωής μας, μια προέκταση της ξηράς, ένα πέρασμα προς το μεγάλο λιμάνι και την Ενδοχώρα.

   Τα στοιχεία που χρησιμοποιήσαμε είναι από το περιοδικό "Εφοπλιστής" τεύχος 102.

Οι τρεις τελευταίες φωτογραφίες είναι από τα ταξίδια του πρώην Αφαία στη Ζανζιβάρη.

 










Στην παραλία της Ζανζιβάρης αναπαύεται.

Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από καρτ- ποστάλ εποχής, από τις δημοσιεύσεις  του περιοδικού "Εφοπλιστής", από προσωπικό αρχείο καθώς και από το αρχείο του κ. Νεκτάριου Κουκούλη.

   Θα ήταν συνετό και δεοντολογικό όταν αναδημοσιεύουμε  φωτογραφίες ή κείμενα να αναγράφουμε την πηγή  τους.

                                                             Γ. Μπήτρος

Σινεμά δίπλα στη θάλασσα. Η επιστροφή ενός επιτυχημένου προγράμματος.

Η πολύ επιτυχημένη δράση «Σινεμά στη Θάλασσα» επιστρέφει στην Αίγινα
Μετά τη θερμή ανταπόκριση που γνώρισε από κατοίκους και επισκέπτες, η πολύ πετυχημένη δράση «Σινεμά στη Θάλασσα» επιστρέφει και αυτό το καλοκαίρι στην Αίγινα, προσφέροντας πέντε μοναδικές κινηματογραφικές βραδιές δίπλα στο κύμα, με ελεύθερη είσοδο για όλους.
Ο Δήμος Αίγινας, σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Αττικής, συνεχίζει έναν θεσμό που κατάφερε από την πρώτη του χρονιά να ξεχωρίσει, συνδυάζοντας τον κινηματογράφο με το μοναδικό φυσικό τοπίο του νησιού και δημιουργώντας μια ξεχωριστή εμπειρία για μικρούς και μεγάλους.
Οι προβολές θα πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη στις 21:00, σε διαφορετικές παραλίες της Αίγινας, μετατρέποντας αγαπημένα σημεία του νησιού σε υπαίθριες κινηματογραφικές αίθουσες με φόντο τη θάλασσα.
Ξεχωρίζει η προβολή της 21ης Ιουλίου στο Λιμανάκι Βροχείων, όπου για δεύτερη φορά στην Αίγινα αναβιώνει η εμπειρία του Float in Cinema. Το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να απολαύσει την ταινία τόσο από την ακτή όσο και μέσα από μικρά βαρκάκια, ζώντας μία από τις πιο ξεχωριστές κινηματογραφικές εμπειρίες του φετινού καλοκαιριού.

Πρόγραμμα προβολών
* 07/07 – Madagascar | Παραλία Αύρας
* 14/07 – Mamma Mia | Λουτρά Σουβάλας
* 21/07 – Dirty Dancing | Λιμανάκι Βροχείων
* 28/07 – Madagascar 2 | Αγία Μαρίνα
* 04/08 – Dirty Dancing | Παραλία Αύρας
Ώρα έναρξης όλων των προβολών: 21:00
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Ο Δήμος Αίγινας και η Περιφέρεια Αττικής προσκαλούν κατοίκους και επισκέπτες να ζήσουν ακόμη ένα καλοκαίρι γεμάτο εικόνες, μουσική και κινηματογραφικές στιγμές, εκεί όπου η θάλασσα γίνεται το πιο όμορφο σκηνικό για μια αξέχαστη βραδιά κάτω από τα αστέρια.
Διοργάνωση:
Περιφέρεια Αττικής
Δήμος Αίγινας