Οι λησμονημένοι Άγιοι Ανάργυροι της Παλαιάς Χώρας.

 

Εορτάζουν και στην Παλαιά Χώρα οι Άγιοι Ανάργυροι την 1η Νοεμβρίου, που προς τιμήν τους υπάρχει ένα όμορφο εκκλησάκι στη νοτιοανατολική πλευρά  του λόφου.

Στο ναό βρίσκουμε την επιγραφή: 

" Στις 5 του Μάρτη του 1709 τη νύχτα οι κουρσάροι πήρανε τον Γιάννη Χαλδαίο"

Χαραγμένη σε πωρόλιθο μόλις μπεις  στο ναό των Αγίων Αναργύρων διαβάζεις  αυτή την επιγραφή που μαρτυρεί  όλο  το δράμα  των κατοίκων  της Παλαιάς Χώρας  της Αίγινας. Σφαγές, επιδρομές, σκλαβιά, εγκατάλειψη. Και  δεν είναι αδικαιολόγητη η αφιέρωση  πολλών ναών σε στρατιωτικούς Αγίους, στους Ταξιάρχες, στους Αγίους Αναργύρους.

Νυχτοήμερες επικλήσεις, προσευχές και δεήσεις οι Άγιοι να προστατέψουν  το λόφο και να τον σώσουν. Αγιοκέρια  και ταπεινά άγρυπνα καντήλια να φωτίζουν τις ασέληνες νύχτες και να κόβουν το πηχτό σκοτάδι της σκλαβιάς, του φόβου της αγωνίας.

Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι  ένα από τα πολλά αλειτούργητα εκκλησάκια  της Παλαιάς Χώρας, σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση από άλλες εκκλησίες όπου στις Άγιες Τράπεζες αντί για καντήλι και κερί συναντάς περιττώματα ζώων και ακαθαρσίες.

Αντιθέτως οι Άγιοι Ανάργυροι φαίνεται πως έχουν δεχθεί τις ευεργετικές εργασίες καθαριότητας και ευπρεπισμού από κάποιους ευσεβείς επισκέπτες. Εντυπωσιάζουν στο εσωτερικό του ναού οι αψίδες που υποβαστάζουν το βάρος  του ναού, όπως και μια καμάρα που στηρίζει τη θολωτή στέγη.

Εντυπωσιάζουν οι τοιχογραφίες  στο δυτικό τοίχο πάνω από την είσοδο  του ναού όπου υπάρχει η σύνθεση  της Δευτέρας Παρουσίας με τον Χριστό στο κέντρο, αγγέλους να  τον περιστοιχίζουν, η Παναγία, ο Πρόδρομος και οι Απόστολοι. Πιο εντυπωσιακή είναι η σύνθεση της θάλασσας  που κρατά ένα καράβι,  (παρόμοια σύνθεση  συναντάμε και  στο Καθολικό της Αγίας Κυριακής), αλλά και η προσωποποιημένη Γη πάνω σε άλογο.

Η ανέγερση της εκκλησίας υπολογίζεται  στον 17ο αιώνα.

  Οι τοιχογραφίες  τοποθετούνται στον 17ο αιώνα και θεωρούνται δημιουργήματα τοπικής - αθηναϊκής σχολής.

Στο  τέμπλο έχουν επιζωγραφισθεί οι εικόνες  της Παναγίας, του Χριστού και του Προδρόμου ενώ συναντάμε και μεταγενέστερη εικόνα  του Αγίου Διονυσίου στην αψίδα

 Στο ναό ο επισκέπτης οδηγείται ακολουθώντας  το μονοπάτι - 7  -  . Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη.

Η σύνθεση  της Δευτέρας Παρουσίας πάνω από τη δυτική είσοδο  του ναού.

Η Παναγία Σκέπη λίγο πριν την Παλαιά Χώρα της Αίγινας.

       

Αν και ο δρόμος που περνά από αυτό το σημείο τα τελευταία χρόνια είναι πολυσύχναστος ωστόσο λίγοι περαστικοί και διερχόμενοι προσέχουν ένα όμορφο πετρόκτιστο ναό λίγο πριν την Παλαιά Χώρα. Είναι   ο μοναδικός ναός της Αγίας Σκέπης στην Αίγινα.

 

Ανηφορίζοντας από το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου συναντάμε  το ναό της Παναγίας Σκέπης που εορτάζει στις 28 Οκτωβρίου κάθε χρόνο. Αντίκρυ από την Παλαιά Χώρα ο όμορφος ναός είναι "κάθισμα" της Μονής  του Αγίου Νεκταρίου, ένα μικρό ησυχαστήριο που κατά καιρούς έχει φιλοξενήσει μοναχές όπως τη γνωστή ιεραπόστολο Γαβριηλία τα έτη 1990 - 1992. Ο  βυζαντινός ναός λες και κλέβει κάτι από τη γοητεία  της Παλιαχώρας, έχει έναν συμμετρικό οκταγωνικό τρούλο και η οροφή του σχηματίζει σταυρό.

   Τα τελευταία  χρόνια έχει δεχθεί την ευεργετική φροντίδα  των συντηρητών με αποτέλεσμα να παρουσιάζει αυτήν την όμορφη εικόνα. Αφαιρέθηκαν από  τον περίβολό του κάποια παλιά κτίσματα και έχει αναδειχθεί όπως του αξίζει.

  Όπως αναφέραμε ανήκει στη Μονή του Αγίου Νεκταρίου που δαπάνησε το ποσόν για τη συντήρησή του με επιμέλεια και επιστασία  του π.Ιωάννου Βλάχου.

Παράταση μέχρι τέλος Νοεμβρίου της έκθεσης της Β.Δημητρακοπούλου στην Ύδρα.

 

Στις 31 Ιουλίου εγκαινιάστηκε η έκθεση της εικαστικού κ. Βένιας Δημητρακοπούλου, "Του αιθέρα και της θάλασσας" στο Ιστορικό Αρχείο - Μουσείο Ύδρας, σε επιμέλεια της Ελένης Βαροπούλου.

 Η επιτυχημένη έκθεση παρατείνει τη λειτουργία της και θα είναι επισκέψιμη για το κοινό μέχρι 29 Νοεμβρίου.

ώρες και ημέρες λειτουργίας: καθημερινά 09.00 -16.00 και  19.30 -21.30.

 

 

 

 

Χωρίς σύνδεση με Πειραιά σήμερα λόγω απεργίας.

 Χωρίς πλοία παρέμειναν σήμερα τα νησιά. Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι δεν υπάρχει σύνδεση με το πρώτο λιμάνι, τον Πειραιά, ακόμα  και για πολύ επείγουσες περιπτώσεις.

Η απεργία  των Ναυτεργατικών Σωματείων κράτησε δεμένα τα πλοία και πρόβαλε πολλά αιτήματα δικαιολογημένα όπως τις καλύτερες συνθήκες εργασίας στα πλοία και την ύπαρξη γιατρού σε αυτά.

Μαζί με τα αιτήματα και αυτό της κατάργησης των βάσεων του ΝΑΤΟ και της απεμπλοκής της Ελλάδας από πολεμικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο  του ΝΑΤΟ.

Μάλιστα!

Το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό όπως άλλωστε είναι ιερό δικαίωμα και η πρόσβαση στον Πειραιά και στην Αθήνα για λόγους πολύ σοβαρούς.

Κάποτε είχε ακουστεί ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα δρομολόγιο ή ένα πλοίο ασφαλείας στις περιπτώσεις μιας απεργίας. Τελικά  τι ισχύει; 

Ευχαριστίες από τη Θεατρική Ομάδα Κυψέλης

Η ολοκλήρωση μιας Θεατρικής δουλειάς αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα σε όσους συμμετείχαν  και συνέβαλαν στην οργάνωση -πραγματοποίηση και ολοκλήρωση της.

Η παράσταση "Μην είδατε την Αίγινα;" που παρουσιάστηκε για τέσσερις βραδιές στην αίθουσα εκδηλώσεων του 2ου Γυμνασίου συγκέντρωσε πάνω από 400 θεατές κάθε ηλικίας και χάρισε απλόχερα τη χαρά, το γέλιο και τον προβληματισμό  για  την Αίγινα που διαρκώς αλλάζει! Και η αλλαγή είναι αυτή  που επιβαρύνει  το περιβάλλον της, την εικόνα και τη φυσιογνωμία καθώς το μπετόν τείνει να καλύψει τα πάντα, οι προτεραιότητες των κατοίκων έχουν αλλάξει, το ίδιο και οι συμπεριφορές, η νοοτροπία και η αντίληψη του εύκολου και άκοπου πλουτισμού. Μαζί με αυτά η  αγωνία για τη συνέχεια, το μέλλον του τόπου, καθώς ηανεπάρκεια των υποδομών, η υποστελέχωση υπηρεσιών, η αδυναμία να ανταπεξέλθει το νησί στην όλο και αυξανόμενη κίνηση τροχοφόρων και προσέλευση χιλιάδων επισκεπτών είναι προφανής!

 Στο σημείο αυτό το θέατρο λειτουργεί λυτρωτικά επισημαίνοντας τα κακώς κείμενα, φωτίζοντας τα θετικά, καυτηριάζοντας συμπεριφορές και νοοτροπίες παίζοντας στην άκρη του ξυραφιού προκαλώντας το γέλιο ή την πίκρα ακόμα και τη θλίψη.

Γιατί πολλές φορές πίσω από το γέλιο ή το χαμόγελο κρύβεται η πίκρα, την οποία προσπαθούμε να ξορκίσουμε με το γέλιο. Γιατί οι Έλληνες έχουμε μάθει να ξορκίζουμε το κακό ακόμα και να γελάμε ή να κοροϊδεύουμε το θάνατο και ότι κακό μας περιτριγυρίζει.

 Αυτός είναι και ο σκοπός της σάτιρας, της επιθεώρησης, της κωμωδίας.

 Το θεατρικό έργο "Μην είδατε την Αίγινα;" με τη φόρμα της επιθεώρησης, μέσα από 10 εικόνες (σκετς- νούμερα) έκλεισε νοσταλγικά το μάτι στην παλιά - όμορφη - αξεπέραστη και ανθρώπινη Αίγινα και εξέφρασε την αγωνία για την Αίγινα που αλλάζει ή αν θέλετε για την Αίγινα που θέλει να αλλάξει με κάθε θυσία, με κάθε τρόπο!!!

 Στο εγχείρημα της Θεατρικής Ομάδας Κυψέλης, που φέτος συμπληρώνει 20 χρόνια ζωής, πολλοί ήταν οι φίλοι που βοήθησαν στην επιτυχία της παράστασης τους οποίους και ευχαριστούμε θερμά.

 Τη ζωγράφο κ. Ξένη Πετρίτου - Τριανταφύλλου για τον όμορφο πίνακα ζωγραφικής που απετέλεσε  το σκηνικό της παράστασης. Τη ζωγράφο κ. Βασιλική Μαργαρώνη για  τον πίνακα ζωγραφικής που κόσμησε την αφίσα της παράστασης.

 Την κ. Ματούλα Ρούσου για την επιμέλεια - εκτύπωση του σκηνικού και του προγράμματος

Τον  κ. Ανέστη Κορνέζο για τη μουσική επιμέλεια

Τον κ. Γιάννη Λουρέντζο για  τα ηχητικά.

Τον κ. Σώζο Σαρρή για  την προετοιμασία  των ηχητικών συστημάτων

Τον κ. Δημήτρη Γουδή για τα φωτιστικά.

Τον κ. Φώτη Πούντο  για  την προσφορά επιπλέον καθισμάτων.

Την κ. Άρτεμις Λαβούτα για την υποδοχή στην αίθουσα.

 Το Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας ο "Καποδίστριας" και το Σύλλογο Γυναικών Αίγινας για την προσφορά παραδοσιακών φορεσιών. 

Ευχαριστούμε όλους όσους τίμησαν με την παρουσία  τους τις παραστάσεις της Θεατρικής Ομάδας Κυψέλης και ιδιαίτερα:

Τον πρεσβύτερο π. Στυλιανό Κουτσούκο, τους αντιδημάρχους κ. Όλγα Πετρίτου και Μιχάλη Σπυριδάκη. Τους Δημοτικούς Συμβούλους κ . Μαίρη Κουκούλη, Σίλα Αλεξίου, Στέλιο Θεριανό, Γιάννη Σφήκα, Αντώνη Ντελή, την πρόεδρο της Κοινότητας Αίγινας κ. Ανθή Γελαδάκη, το Διευθυντή του Γυμνασίου Μεσαγρού κ. Νίκο Οικονόμου, τους Προέδρους των Συλλόγων της Αίγινας κ. Μάρθα Λυκούρη, Μαζαράκη Αναστασία, Παναγιώτη Χελιώτη, Παναγιώτη Αγραπίδη, Στέλιο Λαμπαδάριο, το δημοσιογράφο κ. Γιάννη Προβή, την πρώην Πρόεδρο της ΚΕΔΑ κ. Καίτη Σαλπέα, τους εκπαιδευτικούς και μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων του νησιού.

 Ιδιαίτερη τιμή για  την Ομάδα η παρουσία των ηθοποιών κ. Όλιας Λαζαρίδου και κ. Άννας Γεραλή. 

Η εικόνα της Αίγινας το '40.

 

    Η  επέτειος της 28 ης Οκτωβρίου  επιμένει να γδέρνει τη μνήμη των παλαιοτέρων γενεών  που έχουν να θυμούνται τις κακουχίες, τη πείνα, την οσμή του θανάτου, τους ήχους των εχθρικών αεροπλάνων, την αγριότητα του πολέμου, τον ηρωισμό ενός λαού που θέλησε να πολεμήσει και όχι να παραδοθεί στον κατακτητή.

      Όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, έτσι και στην Αίγινα, ο πόλεμος και η γερμανική κατοχή έδειξαν το χειρότερο πρόσωπό τους, που ήταν  η πείνα. Ιδιαίτερα η Αίγινα δοκιμάστηκε περισσότερο από τα άλλα  νησιά του Σαρωνικού, λόγω της μεγαλύτερης απόστασης  που την χωρίζει από την Αττική και την Πελοπόννησο σε σχέση με τα υπόλοιπα νησιά που  κατόρθωναν να ανεφοδιαστούν από  τις κοντινές ακτές.

   Η πείνα  άρχισε  να  εμφανίζεται  με τον ερχομό των Γερμανών στην Αίγινα, ενώ η κατάσταση χειροτέρεψε  με την επιδρομή του χειμώνα  που όπως θυμούνται οι παλαιότεροι ήταν  πολύ  δύσκολος [1941-42]. Ο ανεφοδιασμός σε τρόφιμα σταμάτησε από τον Πειραιά το 1941. Αναφέρεται ότι μέσα σε τρεις μήνες το 1/6 του πληθυσμού του νησιού πέθανε από την πείνα. Υπολογίζεται ότι κατά το πρώτο τρίμηνο της πείνας, πέθαναν 700 περίπου άτομα. Από όλες τις περιοχές της Αίγινας δοκιμάστηκε περισσότερο η Κυψέλη, στην οποία αρχίζουν να λειτουργούν τα πρώτα συσσίτια με τη  φροντίδα του δάσκαλου Ιωάννη Ηλιόπουλου. 

Ο  δάσκαλος θέλοντας να αντιμετωπίσει το σοβαρό πρόβλημα της κακής διατροφής των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Κυψέλης,  οργάνωνε συσσίτια με πολύ κόπο και προσωπικές θυσίες πριν το ξέσπασμα του πολέμου. Αυτά τα  σχολικά   συσσίτια διακόπτονται με την κήρυξη του πολέμου και  επαναλειτουργούν από το Μάιο του 1941 με σκοπό τώρα να αντιμετωπίσουν  την πείνα  που  είχε αρχίσει  να αφανίζει τον πληθυσμό της Κυψέλης. Ενδεικτικά  αναφέρεται ότι πέθαιναν καθημερινά  τέσσερα με δέκα άτομα.

   Οι  Γερμανοί  είχαν  απαγορεύσει τον ανεφοδιασμό σε τρόφιμα από τον Πειραιά και την Πελοπόννησο, ενώ οι  ίδιοι άρπαζαν για τις δικές τους ανάγκες τα λιγοστά αγροτικά προιόντα του νησιού. Οι  καμπάνες κτυπούσαν πένθιμα  συνεχώς εκείνα τα χρόνια. Οι ιερείς έθαβαν καθημερινά τους σκελετωμένους από την πείνα νεκρούς. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία κάθε χρόνο στην Κοινότητα Αίγινας πέθαιναν 60 –70 άτομα. Οι άνθρωποι έτρωγαν τα πάντα για να σωθούν, χαρούπια, τσόφλια από αμύγδαλα, κολοκύθια ωμά, κάθε είδους χόρτα. Από την ασιτία οι άνθρωποι πρήζονταν και αναγκάζονταν να αρπάξουν οτιδήποτε για να φάνε. Υπήρχαν βέβαια μικρές εξαιρέσεις κάποιων Αιγινητών που έκρυβαν ψωμί και λάδι. Μετά την απελευθέρωση τα κρυμμένα λάδια δεν ήταν κατάλληλα για κατανάλωση. Η  ανάγκη οδήγησε πολλούς στη ζητιανιά. Λέγεται ότι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Αίγινα ζητιάνοι, κλέφτες και διαρρήκτες.

   Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατούσε τότε στο νησί, ήταν  το παρακάτω περιστατικό που έλαβε χώρα στο λιμάνι της Αίγινας λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 1941, όταν δύο μικρά φορτηγά πλοία ήρθαν και άραξαν στο λιμάνι. Μέσα σε αυτά υπήρχαν είκοσι Γερμανοί στρατιώτες και  εφόδια. Το έρημο λιμάνι ξαφνικά άρχισε να παίρνει ζωή. Οι  Γερμανοί ξεφόρτωσαν τα πλοία και φόρτωσαν  τα εφόδια τους σε δύο αυτοκίνητα με έκδηλη τη χαρά τους, μια που τα εφόδια αυτά ήταν για τα Χριστούγεννα. Στο λιμάνι άρχισαν να εμφανίζονται δειλά – δειλά οι πρώτοι περίεργοι και πολλοί πεινασμένοι που  περίμεναν να πέσει κάτι  στο δρόμο για να τρέξουν όλοι να το πάρουν , για να φάνε. Μόλις  τελείωσαν με το ξεφόρτωμα τα αυτοκίνητα των Γερμανών ξεκίνησαν για τα οχυρά της Πέρδιακς και του Τούρλου. Αυτή η σκηνή επαναλήφθηκε αρκετές φορές τα χρόνια της Κατοχής. Οι πεινασμένοι Αιγινήτες προσπαθούσαν κάτι να ξεκλέψουν για να φάνε. Καιροφυλακτούσαν για κάποια πατάτα που θα έπεφτε τη στιγμή του ξεφορτώματος, για κάποια  φρατζόλα ψωμί. Αναφέρεται ότι υπήρχε κάποιος που είχε κατορθώσει να μεταφέρει ολόκληρο τσουβάλι με πατάτες, που είχε πέσει από τους Γερμανούς στη  θάλασσα, από τη μια πλευρά του λιμανιού στην άλλη, κολυμπώντας.

   Τα  χρόνια εκείνα μερικοί Αιγινήτες τόλμησαν να κάνουν εμπόριο με τα ψαράδικα και σφουγγαράδικα καίκια τους και να μεταφέρουν όσπρια, λάδι, σιτάρι, τα οποία αποθήκευαν και κατόπιν πουλούσαν στη μαύρη αγορά. Αρκετοί με τον τρόπο αυτό απέκτησαν χρήματα, ενώ άλλοι  καταστράφηκαν γιατί τα καίκια τους βομβαρδίστηκαν ή τορπιλίστηκαν γιατί υπήρχε η υποψία ότι  μετέφεραν αντιστασιακούς. Τα καίκια βοήθησαν να  αντιμετωπιστεί  κάπως το πρόβλημα της πείνας. Από το 1943 αρχίζει να υποχωρεί η πείνα, αφού προηγουμένως είχε θερίσει μεγάλο μέρος του πληθυσμού του νησιού. Ακολούθησε η Αμερικανική βοήθεια, ενώ μετά την απελευθέρωση η πείνα  έμεινε  μια φρικιαστική ανάμνηση  ιδιαίτερα για εκείνους που έχασαν εξαιτίας της γονείς, παιδιά, φίλους και συγγενείς.

Η 28η Οκτωβρίου στην Κυψέλη της Αίγινας.

Με την καθιερωμένη δοξολογία την επιμνημόσυνη δέηση και την μικρή παρέλαση επί της οδού Ευαγγελιστρίας πραγματοποιήθηκαν οι εορτασμοί για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στην Κυψέλη.

Ο κατάμεστος από μικρούς και μεγάλους ναός της Ευαγγελιστρίας ο πανηγυρικός λόγος από τη Διευθύντρια  του Δημοτικού Σχολείου κ. Ανθούλα Ντάφη δημιούργησαν τον εορταστικό κλίμα που συνεχίστηκε κατόπιν στην πλατεία με την κατάθεση στεφάνων και την επιμνημόσυνη δέηση.

Τα σχολεί πραγματοποίησαν την καθιερωμένη παρέλαση με σύμμαχο τον καλό καιρό.