Η "Περίεργη νύχτα" του Ηρακλή Κρομμύδα στο 16ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας.

 

Ο κ. Ηρακλής Κρομμύδας τόλμησε! Παρουσίασε τη δική του θεατρική δουλειά στα πλαίσια  του 16^ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας.

Σε κείμενο – σκηνοθεσία και ερμηνεία δική του ανέβασε στη σκηνή ένα ανατρεπτικό έργο μικρής διάρκειας, θα μπορούσαμε άνετα να το χαρακτηρίσουμε ως μονόπρακτο, και να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή και εξέλιξη μιας κλοπής που συμβαίνει σήμερα.

Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο κακός ληστής που είναι ευάλωτος και αμαθής σε κλοπές γι' αυτό και απροετοίμαστος για το ενδεχόμενο, το απρόοπτο, το αναπάντεχο. Κι αυτό συμβαίνει όταν το θύμα  τον γοητεύει και η ιστορία παίρνει μια άλλη τροπή.

Πραγματικά μια «Περίεργη νύχτα» από αυτές που δεν περιμένεις να ζήσεις ή να δεις στη σκηνή ενός θεάτρου.

Στο πλευρό  του η Θεοδοσία Λιβανίδου.

Το κείμενο κλείνει  το μάτι στα θέματα της μοναξιάς, της ανάγκης να μας ακούσουν και να ακούσουμε, η συντροφικότητα, η συνύπαρξη με τον άλλον, τον οποιονδήποτε άλλον ακόμα κι όταν αυτός είναι ένας κλέφτης.

Η παράσταση  «Περίεργη νύχτα» ήταν και η τελευταία  του 16^ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας. Μια παράσταση  που έδωσε την ευκαιρία σε έναν Αιγινήτη δημιουργό να παρουσιάσει τη δουλειά  του. Και αυτό το τελευταίο ανήκει μέσα στους σκοπούς ύπαρξης και λειτουργίας του Φεστιβάλ Θεάτρου.

Φωτογραφίες: Χαρά Νταμουράκη.

Όταν ο "Αλαντίν" παρασύρει μικρούς και μεγάλους στο δικό του πολύχρωμο σύμπαν.

Μια παράσταση για παιδιά με όλη τη σημασία της λέξεως!

Μια από τις παραστάσεις  του 16^ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας, που απευθύνονταν σε παιδιά, ήταν «Ο Αλαντίν και η τρύπια βελόνα» την Τετάρτη 12 Αυγούστου.

Η παράσταση μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Άρη Αρμάου, τα φαντασμαγορικά χειροποίητα σκηνικά του Πάρη Πέτρου (ζωγραφισμένα κυριολεκτικά στο χέρι), τους φωτισμούς  και τα πανέμορφα κοστούμια μάσκες και κούκλες, κατόρθωσε να γοητεύσει ένα μεγάλο κοινό παιδιών που απόλαυσε και καταχειροκρότησε στο τέλος όλους τους συντελεστές.

Μια παράσταση φτιαγμένη για παιδιά, χωρίς τίποτε το περιττό και υπερβολικό. Μια ιστορία εύπεπτη γι’ αυτό καθηλωτική, από αυτές που πλέον η παιδική ψυχή αποζητά. Ο μύθος, η ιστορία, η περιπέτεια σε πρώτο πλάνο μαζί με  χαρούμενη μουσική και καλό στίχο.

Ο  Αλαντίν υποστηρίχτηκε από  τους ηθοποιούς: Άδωνης Χατζής, Μαριλένα Τουτουδάκη, Άκης Τριανταφυλλίδης, Ιωάννα Στασινοπούλου, Γιώργος Λακαφώσης, Άννα Παναγιώτου, οι οποίοι έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό κατά τη διάρκεια της παράστασης και μετά από αυτήν διαθέτοντας πολύ χρόνο για να φωτογραφηθούν με όλα τα παιδιά.

Ο κ. Αρμάος εμψυχωτής και δημιουργός έχει κατορθώσει μέσα από την ειλικρινή και τίμια δουλειά  του να δημιουργήσει το δικό του φανατικό κοινό στην Αίγινα, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο, από τότε που άρχισε να συμμετέχει στο Φεστιβάλ Θεάτρου να έχει κάθε δουλειά του μεγάλη ανταπόκριση και να ξεχωρίζει  μέσα στην υπέρ προσφορά παιδικών παραστάσεων που έρχονται στο νησί.

 

Πάει κι αυτό!

 

Ήταν ίσως το τελευταίο που είχε απομείνει όρθιο και άφθορο.

Πλέον ακουμπισμένο στον τοίχο, ίσως μετά από πρόσκρουση με αυτοκίνητο που προσπαθούσε να παρκάρει, μαρτυρεί όχι μόνο την απροσεξία αλλά και την αδιαφορία κάποιων για τον κόπο των συνανθρώπων τους που ενδιαφέρονται  για τον πολιτισμό και την ιστορία του τόπου.

Έλλειψη σεβασμού σε αυτόν τον τόπο.

Τα μικρά  αυτά καλόγουστα ενημερωτικά σταντ - σημεία σκοπό είχαν να ενημερώνουν τους περαστικούς και ιδιαίτερα τους επισκέπτες του νησιού μας για τα ιστορικά κτίρια - τοπόσημα της πόλης. Μπορούσε να το διαβάσεις και στα Αγγλικά ή να σκανάρεις το barcode και να μεταβείς στη σχετική σελίδα. Είχαν τοποθετηθεί  παράλληλα με τα έργα αποκατάστασης  του Κυβερνείου (την ίδια εποχή) σε πολλά σημεία όπως στη Μητρόπολη, στο Κυβερνείο, στο Δημοτικό Θέατρο και αλλού.

Το τελευταίο βρισκόταν εδώ και καιρό έξω από το Δημοτικό Θέατρο.

Πλέον ακουμπισμένο στον τοίχο του Θεάτρου μαρτυρεί τη δική του ιστορία και τα παθήματα του.

Τελικά ότι μαρτυρεί  την ιστορία  του τόπου και τον πολιτισμό μας δεν έχει θέση στη σημερινή Αίγινα!

Κρίμα!!!
 

Το τάμα του Οδυσσέα Ελύτη προς την Παναγία.

Ο  Οδυσσέας Ελύτης δεν είχε πάει ποτέ στη Σίκινο.     Την αγαπούσε όμως πολύ και την ανέφερε συχνά στο ποιητικό του έργο ( " Άξιον Εστίν" και "Ναυτίλος")

Η τελευταία του επιθυμία ήταν να αφιερώσει ένα εκκλησάκι στην Παναγία στο νησί της Σικίνου. Αυτή του την επιθυμία την πραγματοποίησε η σύντροφος του Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Το εκκλησάκια αφιερωμένο στην Παναγία Παντοχαρά άρχισε να κτίζεται το 2001  και ολοκληρώθηκε το 2011. Τα  θυρανοίξια έγιναν στις 6 Αυγούστου του 2011 σε μια σεμνή τελετή που συνέπεσε με την συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση  του ποιητή.

Το εκκλησάκι βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού ανάμεσα στη Χώρα και στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής. Η θέα  από αυτό κόβει την ανάσα καθώς μπροστά του απλώνεται το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και τα αντικρινά νησιά.

Την ονομασία "Παντοχαρά" επέλεξε ο ίδιος ο ποιητής εμπνεόμενος από την ομώνυμη εικόνα στην Ιερά Μονή των Στροφαδίων.

Πηγή: σελίδα kaipoutheos στο fb.

 

 

 

Ιστορικές εικόνες της Παναγιάς στην Αίγινα.

Κάθε τόπος έχει τη δική του Παναγιά. Τη δική του μάνα! Και η μάνα συγκεντρώνει γύρω της τα παιδιά της στην γιορτή της τον Δεκαπενταύγουστο - που τον αναφέρει ο Φώτης Κόντογλου ως το Πάσχα  του καλοκαιριού.

Γιορτάζουν οι Παναγιές σε όλη την Ελλάδα.

Γιορτάζει και η Αίγινα τις δικές  της Παναγιές την ιστορική και εκ μικράς Ασίας "Πολίτισσα" (πρώτη κατά σειρά) τη "Χρυσολεόντισσα" στο μεγάλο μοναστήρι  του νησιού, τη "Σηλυβριανή" στο μοναστήρι του Αγίου στην οποία ο Άγιος Νεκτάριος προσευχόταν και τέλος  την Φανερωμένη στο γνωστό σπήλαιο. Εικόνα που χρονολογείται από το 17ο αιώνα και είναι σε στάση δεομένης.

Εικόνες σημεία προσκύνησης και σκεύη της χάριτος του Θεού, μεταδίδουν παρηγοριά, θάρρος και ελπίδα σε κάθε χειμαζομένη ψυχή.

 

Πανηγυρίζει η "Μεγάλη Εκκλησιά" της Αίγινας.

  

Πανηγυρίζει ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου ο Μητροπολιτικός Ναός της Αίγινας που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η "Μεγάλη Εκκλησία" όπως την είχε αποκαλέσει ο Γεώργιος Καραϊσκάκης είναι ένας ιστορικός χώρος λατρείας σημείο αναφοράς της Νεότερης Ιστορίας της Ελλάδος. 

Η Εκκλησία που υποδέχθηκε τον πρώτο Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια και στο προαύλιο της οποίας έγινε η επίσημη υποδοχή  του και ορκωμοσία του. Στο εσωτερικό του ναού φυλάσσεται σε περίοπτη θέση το στασίδι του Κυβερνήτη και πολλά ενθυμήματα από την εποχή που η Αίγινα ήταν η έδρα  της πρώτης Κυβερνήσεως.

Το ενοριακό συμβούλιο και ο εφημέριος του πρωτ. Εμμανουήλ Γιαννούλης έχουν οργανώσει  τους εορτασμούς που ξεκινούν από απόψε 14/8 με  τον πανηγυρικό εσπερινό στις 19.30. Θα ακολουθήσει λιτάνευση της εικόνας στους δρόμους και στην παραλία  της πόλης.

 

Ο ναός είναι ένας από τους πολλούς ναούς όχι μόνο  του νησιού αλλά και της πόλης - της χώρας- που είναι αφιερωμένοι στην Παναγία.

  Ο  στρατηγός Γεώργιος Καραισκάκης ονόμασε πρώτος   «Μεγάλη Εκκλησία»  τον ναό αυτό  «Μεγάλη Εκκλησία», αφήνοντας παραγγελία  στους αξιωματικούς που τον περιστοίχιζαν στην μάχη του Φαλήρου [1827], «…εάν πεθάνει, να ταφεί εις Μεγάλην  Εκκλησία». Ο  ναός αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα και σημαντικότερα κτίσματα των αρχών του 19^ου  αιώνα. Οι  εργασίες ανοικοδόμησης ολοκληρώθηκαν το 1806  και διεδραμάτισε πρωταγωνιστικό  ρόλο  στα χρόνια  που η Αίγινα ήταν  πρωτεύουσα του Νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Ανάμεσα στα χρόνια 1826–1828 η Μητρόπολη ήταν καθεδρικός ναός της Ελεύθερης Ελλάδος, στέγη και πολιτικό κέντρο της Κοινότητας, δηλαδή του Εκλογικού σώματος, όπου πραγματοποιούνταν οι συνελεύσεις.

 Στην Μητρόπολη είχε ορισθεί να συνέλθει η Γ΄ Εθνική Συνέλευση, εκεί συνεδρίαζε η Βουλή, στο γυναικωνίτη βρήκε στέγη  το πρώτο Δημόσιο Σχολείο,  και  ελάμβαναν χώρα όλες  οι  μεγάλες Θρησκευτικές και Εθνικές εορτές. Θα  ήταν μεγάλη παράλειψη εάν δεν σημειώναμε ότι στην Εκκλησία αυτή έγινε η επίσημη  υποδοχή του πρώτου Κυβερνήτη του Ι. Καποδίστρια.

   Σήμερα  οι κολώνες, το τέμπλο, οι εικόνες, τα αφιερώματα του ναού μαρτυρούν  το ένδοξο παρελθόν  και το αδειανό στασίδι  του  Ι.Καποδίστρια  πιστοποιεί  και θυμίζει  την συμμετοχή του νησιού στην νεότερη ιστορία της Ελλάδος.

 

Πλησιάζοντας της Παναγίας. Στην Πέρδικα και το Ανιτσαίο.

 

Καθώς πλησιάζει η μέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, συνεχίζουμε το μικρό αφιέρωμα στις Παναγιές της Αίγινας που πανηγυρίζουν το Δεκαπενταύγουστο κάνοντας αρχή από τις λιγότερο γνωστές.

   Ανάμεσα  στα ταβερνάκια  και  στις  φρέσκο - ασβεστωμένες αυλές των σπιτιών,  μέσα στο λιμανάκι της Πέρδικας, πανηγυρίζει η Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο μικρός ναός, γιορτινός και σημαιοστολισμένος  συμπληρώνει  σαν πολύτιμη ψηφίδα την  όμορφη παραλιακή εικόνα στο ψαροχώρι της Πέρδικας. Τα τελευταία χρόνια οι εργασίες αγιογράφησης που έχουν αρχίσει στο εσωτερικό του, με την φροντίδα του εφημέριου των επιτρόπων αλλά  και  των ενοριτών έχουν χαρίσει στην μικρή εκκλησούλα  μια κατανυκτική ατμόσφαιρα.

   Στα  ορεινά της Αίγινας, στο παραδοσιακό οικισμό του Ανιτσαίου, θα συναντήσουμε  την Κοίμηση της Θεοτόκου, τον ενοριακό ναό του οικισμού, που και αυτός πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Και εδώ το πανηγύρι είναι μεγάλο και πραγματοποιείται με την φροντίδα του εφημέριου, των επιτρόπων, των κατοίκων του οικισμού αλλά και των επισκεπτών.