Συμμετοχή των μαθητών του 2ου Γυμνασίου σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

"Ελληνικός λαϊκός πολιτισμός στον ψηφιακό κόσμο" είναι  το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που παρακολούθησαν οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ τάξης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.

Με όχημα το κείμενο της "Φόνισσας" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη οι μαθητές χωρισμένοι σε ομάδες και καθοδηγούμενοι από τους ανθρώπους του Θεάτρου κατόρθωσαν να εισχωρήσουν στον κόσμο της ψηφιακής δημιουργίας που συνοδεύει μια παράσταση, να υποδυθούν ρόλους, να δραματοποιήσουν το κείμενο και να συμμετάσχουν ομαδικά και συλλογικά στη θεατρική διαδικασία.

Το πρόγραμμα αυτό αποσκοπεί στη δραστηριοποίηση του μαθητή, στην άσκηση της συλλογικότητας και της συνεργατικότητας, βοηθά στην συμπερίληψη και την ανάληψη ρόλων αλλά και στην προσέγγιση των μεγάλων θεατρικών - λογοτεχνικών κειμένων.

Τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς υποδέχθηκε  ο καλλιτεχνικός διευθυντής  του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς  κ. Νίκος Διαμαντής.

Τους μαθητές και τις μαθήτριες συνόδευσαν οι εκπαιδευτικοί: Ρόδη Λεμονιά, Λαμπρινού Αθανασία, Μπόρας Ιωάννης, Μαντά Στέλλα και Ντούλιας Λάμπρος.

Το ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ αφουγκράζεται και συνομιλεί με τους νέους, τους μαθητές, το σύγχρονο σχολείο και προτείνει.

Μάθε. Εμπνεύσου. Γίνε δημιουργός.

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με τη δημιουργική του ομάδα -πάντα δίπλα στις σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές- διοργανώνει για τρίτη χρονιά το πρόγραμμα Η λαϊκή μας παράδοση στη σκηνή του ψηφιακού μας κόσμου και προσκαλεί τους/τις μαθητές/ριες να γίνουν μέρος του, να εμπνευστούν, να συνεργαστούν και τέλος να συν-δημιουργήσουν χτίζοντας ένα θεατρικό, κινηματογραφικό ψηφιακό σύμπαν.

Ένα πρωτότυπο και μοναδικής δυναμικής ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό πρόγραμμα που απευθύνεται σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Δήμου Πειραιά, αλλά και ευρύτερα της Περιφέρειας Αττικής.

Γιατί η παράδοση, η ελληνική γλώσσα, κείμενα, τραγούδια και θεατρικά έργα τόσο παλιά εξακολουθούν να μας αφορούν σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορούν να εξακολουθήσουν να μας αφορούν;

Γίνε δημιουργός!

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά επαγγελματίες καλλιτέχνες των ψηφιακών μέσων και της σκηνής του θεάτρου, της σκηνογραφίας, του κινηματογράφου, της μουσικής, της δραματουργίας, συμπράττουν και καθοδηγούν τους/τις μαθητές/ριες από το στάδιο της γνώσης στη σύλληψη-έμπνευση μέχρι την τελική υλοποίηση ενός έργου.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στοχεύει στο να πυροδοτήσει με δημιουργικούς πειραματισμούς τους/τις συμμετέχοντες/ουσες και να ενεργοποιήσει την φαντασία, τη φωνή και το σώμα τους με τα σημερινά τεχνολογικά μέσα.

Στόχος: Οι έφηβοι/ες να οικοδομήσουν μέσα από την δική τους γλώσσα, με την χρήση κάμερας, μουσικής και εικόνας, την δική τους, προσωπική σύνδεση με τον λαϊκό πολιτισμό και να πετύχουν την εξοικείωσή τους με τα λογοτεχνικά είδη που ανήκουν σε αυτόν. Με αυτό τον τρόπο οι μαθητές/ριες θα μπορέσουν να συναντηθούν, να ξανασυστηθούν και να συνομιλήσουν με τον λαϊκό πολιτισμό μας, μέσω της χρήσης αυτών των οικείων για αυτούς/ές νέων μέσων. Επαναπροσδιορίζουν και εξερευνούν, λοιπόν, τα κείμενα αυτά μέσω μιας δημιουργικής διαδικασίας κοντά στον δικό τους τρόπο σκέψης και αφομοίωσης, που συνδυάζει την σωματικότητα με τα πολυμέσα και τα ψηφιακά περιβάλλοντα.

Προσδοκώμενο Αποτέλεσμα: Η εκ νέου καλλιτεχνική μεταμόρφωση ήδη γνωστών κειμένων και ιστοριών. Μια συλλογική δουλειά βασισμένη στην ελευθερία της φαντασίας και της δημιουργικότητας των μαθητών/ριών βασισμένη σε μέρη των κειμένων που οι ίδιοι έχουν επιλέξει. Οι συμμετέχοντες/ουσες ΠΑΡΑΓΟΥΝ  ένα συλλογικό έργο τέχνης (πολυμεσικό ψηφιακό έργο), ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Από δέκτες μιας πληροφορίας γίνονται πομποί και η φαντασία τους προκαλείται για να πλάσει νέα σύμπαντα.

 

Ομιλητής στη Σχολή Γονέων Τήνου ο Γ. Μπήτρος.

Στο φιλόξενο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού προσκεκλημένος της Σχολής Γονέων που λειτουργεί με μέριμνα και φροντίδα  της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, πραγματοποιήθηκε  το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου εισήγηση με τον τίτλο: "Με το Λύκειο.... Πως προετοιμάζουμε τα παιδιά  μας  για τη νέα τους ζωή". Εισηγητής ο γράφων.

Είναι η τρίτη φορά  που η Σχολή Γονέων προσκαλεί τον Γ. Μπήτρο στις συνάξεις της. Σε μια πολύ ζεστή και φιλική ατμόσφαιρα η ομιλία έδωσε την ευκαιρία για γόνιμο διάλογο μεταξύ των ακροατών και του ομιλητή.

Παρά  τις δυσκολίες  του ταξιδιού η φιλική και οικεία ατμόσφαιρα  είναι αυτή που πάντα διαμορφώνει τη συνθήκη της πραγματοποίησης αυτής της συνάντησης.

Οι Συνάξεις που πραγματοποιούνται στην σύγχρονη αίθουσα εκδηλώσεων του Ιδρύματος βρίσκονται στον 11ο χρόνο λειτουργίας τους.

Την οργάνωση έχει αναλάβει η εκπαιδευτικός κ. Αναστασία Μπαξεβάνη.

 

Έφυγε πλήρης ημερών η σπουδαία κυρία των γραμμάτων Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.

Η μεγάλη κυρία των γραμμάτων έφυγε από τη ζωή!!!. Η πρώτη γυναίκα Πρύτανης της Σορβόνης, η κορυφαία βυζαντινολόγος άφησε πίσω της ένα σπουδαίο έργο. Μέσα από τις διδαχές, την έρευνα τη συγγραφή της αποκατέστησε το όνομα και τη φήμη του Βυζαντίου.

Μίλησε στην Ευρώπη για  τον ελληνικό πολιτισμό όσο κανείς άλλος και κατόρθωσε να αφήσει μεγάλες παρακαταθήκες. Κάπου γράφτηκε πως η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ δεν βαρέθηκε ποτέ  την Ελλάδα. Την αγάπησε, τη φώτισε με τα κείμενα και τη διδασκαλία της, την έκανε περισσότερο γνωστή στον πνευματικό κόσμο και όχι μόνο της Ευρώπης.

Την Ευχαριστούμε.

 

 

Πρασίνισαν οι Λαούσες

Πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς μετά από τόσες βροχές;

Το  γνωστό σύμπλεγμα νησίδων στη διαδρομή Πειραιάς - Αίγινα και αντίστροφα παρουσιάζουν φέτος μια αλλιώτικη εικόνα από αυτήν που έχουμε συνηθίσει.

Καταπράσινα τα νησάκια με πολλά αγριόχορτα και θάμνους αποτελούν μια γερή ανάσα πράσινου καταμεσής του Σαρωνικού.

Θυμίζουν την εικόνα που είχαν πολύ παλαιότερα όταν αποτελούσαν βοσκότοπο για κοπάδια που εκεί μετέφεραν πολλοί κτηνοτρόφοι της Αίγινας με καΐκια.

Να λοιπόν που οι φετινές πλούσιες βροχές επανέφεραν σε αυτά τα νησάκια τη βλάστηση.

 

Οι Άγιοι Ακύλας και Πρισκίλη στην Πέρδικα.

Εορτάζει σήμερα το μικρό νεόδμητο και καλαίσθητο εκκλησάκι στα βόρεια  του Ναού του Αγίου Σώζοντος στην Πέρδικα.

Το ναΰδριο είναι αφιερωμένο στους δύο Αγίους Ακύλα και Πρισκίλη που υπήρξαν μαθητές και συνοδοί του Αποστόλου Παύλου. Ο Απόστολος των Εθνών γνώρισε  την οικογένειά τους στην Κόρινθο όταν παρέμεινε εκεί για ενάμιση χρόνο μετά  την επίσκεψη του στην Αθήνα και το κήρυγμα του στον Άρειο Πάγο.

Ο Παύλος διέμεινε στην οικία  της οικογένειας αυτής και αφού τους βάφτισε εκείνοι τον ακολούθησαν και διακρίθηκαν για την αφοσίωση τους και την πίστη στο Χριστό. Ο Παύλος τους έδωσε την ευλογία να κηρύττουν και με τη διδαχή τους έφεραν πολλούς ανθρώπους κοντά στην Εκκλησία.

Σήμερα 13 Φεβρουαρίου η Εκκλησία  τιμά τη μνήμη  τους και το μικρό εκκλησάκι της Πέρδικας μας υπενθυμίζει  το έργο και την προσωπικότητα τους. Σήμερα ημέρα της εορτής τους ο π. Κωνσταντίνος Μπαρμπέρης λειτούργησε στο ναό.

Φωτογραφίες: Χρήστος Νεστορίδης.

 

Έρχεται η αποκριά.

                                     

Έρχεται η Κυριακή της Αποκριάς κι κάποιοι ακόμα κόβουν βασιλόπιτες!!!  Δικαιολογημένα καθώς οι γιορτές είναι πολύ κοντά με αποτέλεσμα να μην έχουν προλάβει όλοι..... να  βρουν το φλουρί.

Ωστόσο το Τριώδιο είναι εδώ, καλπάζει οι μέρες περνούν γρήγορα και πολύ βροχή και να που φτάσαμε στη Κυριακή  της Αποκριάς  την  τρίτη κατά σειρά  του Τριωδίου, ημέρα κατά την οποία  η Εκκλησία φέρνει ενώπιον μας την παραβολή της Μελλούσης Κρίσης και  της  Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Στον εκκλησιαστικό κόσμο η Κυριακή αυτή προβάλει  την αρετή της αγάπης ως μοναδικό και κύριο κριτήριο της ζωής μας. Αυτό που μας κρίνει καθημερινά, μας καθορίζει ως ανθρώπους αλλά και μας τοποθετεί απέναντι του Θεού.

Καθημερινά  μπαίνουμε στη δοκιμασία  της αγάπης προς  τον συνάνθρωπο, έμπρακτα βιωματικά και όχι εγκεφαλικά. Η αγάπη ως η τελειοτέρα  των αρετών είναι και  η μεγάλη πρόκληση μας.  

Καθορίζει  την υπεύθυνη στάση μας και συμπεριφορά έναντι των άλλων.

 

Σύμφωνα με  την παράδοση  και  τους κανόνες της Εκκλησίας η σημερινή ημέρα είναι και η  τελευταία  που οι πιστοί  τρώνε κρέας. Την  εβδομάδα που ακολουθεί και λέγεται της Τυρινής  τρώνε ψάρι ,αυγά και τυρί. Γι αυτό συνηθίζονται αυτή τη βδομάδα με αποκορύφωση την Κυριακή οι νοικοκυρές να φτιάχνουν ζυμαρικά και να ψήνουν γαλατόπιτες. Με αυτόν τον τρόπο και πολύ σοφά η Εκκλησία  σταδιακά, οδηγούσε  τους πιστούς στη νηστεία.

   Παλαιότερα  η βδομάδα  μετά  την Κυριακή  της Αποκριάς εθεωρείτο και η πρώτη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και οριζόταν πολύ αυστηρή νηστεία.

   Επανερχόμενοι  στο θέμα  της Μελούσης Κρίσεως  που μονοπωλεί  το ενδιαφέρον αυτής  της Κυριακής, η Εκκλησία υπενθυμίζει  την είδηση της Δευτέρας Παρουσίας  του Χριστού στον κόσμο με σκοπό να κρίνει τους ανθρώπους με μοναδικό κριτήριο  την αγάπη. Την αγάπη  που οι άνθρωποι έμπρακτα εκδήλωσαν απέναντι στο συνάνθρωπό τους. Ο δρόμος λοιπόν προς το Θεό περνά πρώτα από  το κατώφλι  του συνανθρώπου μας και ιδιαίτερα αυτού  που "Πεινά, διψά, είναι ξένος, είναι γυμνός, είναι στη φυλακή, είναι άρρωστος" 

Η Τσικνοπέμπτη τότε και σήμερα.

 

Τότε δεν έψηναν κάθε μέρα.  Τότε η Τσικνοπέμπτη δεν ήταν "σχολική εορτή".  Δεν ήταν ευκαιρία για να στηθούν ψησταριές σε προαύλια σχολείων. Ούτε ήταν χορτοφάγοι από άποψη! Απλά  δεν είχαν την άνεση να τρώνε κρέας κάθε μέρα. Κρέας έτρωγαν μόνο τις "καλές μέρες" δηλαδή Χριστούγεννα και Πάσχα. Τα οικόσιτα ζώα  με την παρουσία  τους βοηθούσαν στην οικιακή οικονομία με τα αυγά  τους, το γάλα, το μαλλί γι' αυτό ο νοικοκύρης δεν έσφαζε. Μόνο όταν υπήρχε λόγος. Σε κάποια γιορτή ή σε ένα χαρμόσυνο γεγονός.

Γι' αυτό και η Τσικνοπέμπτη τότε ήταν διαφορετική.

 Η  Τσικνοπέμπτη του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την εποχή εκείνη που καθιερώθηκε. Οι παλαιοί που δεν έτρωγαν καθημερινά κρέας και νήστευαν  στη Σαρακοστή που ακολουθούσε είχαν την ευκαιρία  να "ξεδώσουν" αυτή τη μέρα τρώγοντας κρέας πίνοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας.

 Μια άλλη εκδοχή θέλει ότι αυτή την εποχή έφτιαχναν τα καπνιστά κρέατα που μόλις είχαν σφάξει. Το κρέας για να το διατηρήσουν μέχρι το Πάσχα.
Ασφαλώς και δεν θα γνωρίζετε πως παλιά, πολύ παλιά οι νοικοκυρές αυτήν την ημέρα στην Αίγινα, εκτός από το λιγοστό κρέας αν υπήρχε.... σκάρωναν και μια πίτα από τσουκνίδες !!!  οι οποίες ότι είχαν φυτρώσει και ήταν πολύ τρυφερές.

   Αυτά σε εποχές δύσκολες που οι άνθρωποι ήταν αναγκεμένοι αλλά έβρισκαν τρόπο να ξεγελούν τη φτώχεια  να περνούν καλά και να γιορτάζουν με τα ελάχιστα.....

   Έτσι για να δούμε σήμερα  τι έχουμε ζήσει ως λαός και πως έχουν κατορθώσει  να αντέξουν και να επιβιώσουν οι παλιότερες γενιές.