Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Τα Εισόδια, η Μεσοσπορίτισσα και ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Σπάνια φιλοξενούμε κείμενα που διαβάζουμε στα κοινωνικά δίκτυα, ωστόσο σήμερα ανήμερα των Εισοδίων διαβάσαμε ένα πολύ γλυκό κείμενο του Σταμάτη Κραουνάκη που προσεγγίζει την εορτή με το δικό του μοναδικό ύφος αλλά και με μια νοσταλγική διάθεση ανακατεύοντας το θρησκευτικό με το λαογραφικό στοιχείο.

Απολαύστε το από την προσωπική του σελίδα στο Fb.

Παναγιά η μεσοσπορίτισσα

μα τι αριστουργήματα έχει γεννήσει

αυτή η ράτσα μας η θεόμουρλη

αλλά και τόσο ,τόσο ποιήτρια κι αλλόκοτη!

Στις 21 Νοεμβρίου λοιπόν

γιορτάζουμε

τα Εισόδια της Θεοτόκου.

Γιορτάζουν τα Χανιά μας

Γιορτάζουν οι κορυφογραμμές

Και οι αγκαλιές

Και οι ανύπαντρες λέει

Μερικές γιορτάζουν δις

Δύο γιορτές πάλι δώρα 🎁

Να κι η ιστορία

Πατέρας της Παναγιάς μας

ήταν ο Ιωακείμ

και μητέρα της η Άννα.

Μέχρι τα βαθιά τους γεράματα

δεν είχαν αποκτήσει παιδί.

Υποσχέθηκαν λοιπόν, στο Θεό,

πως αν τους χαρίσει ένα παιδάκι,

μόλις γίνει τριών ετών

θα το αφιερώσουν στο ναό Του.

Το κοριτσάκι που απέκτησαν οι ευσεβείς αυτοί άνθρωποι το ονόμασαν Μαρία.

Όταν έγινε τριών, οι γονείς

την οδήγησαν στην εκκλησία.

Αυτή η είσοδος της Μαρίας στο ναό ονομάστηκε

«Εισόδια της Θεοτόκου».

Εκεί

Την υποδέχτηκε ο πατήρ Ζαχαρίας,

την οδήγησε στο ιερό

στα Άγια των Αγίων.

την ανέβασε στο εσωτερικό

του θυσιαστηρίου,

όπου ο Θεός την χαρίτωσε.

Μα πως το λέει

Την Χαρίτωσε ο Θεός

Κι εγεννήθη το Χαίρε Κεχαριτωμενη!

Το Χαίρε!

Και ευφράνθηκε η Παναγία και με αγαλλίαση εσκίρτησε.

https://youtu.be/dtm2VzwMeRM?si=gnw4NzHcXt3g9wJ-

Δώδεκα χρόνια έμεινε το κοριτςι

στο ναό.

Μετα την περίμενε η ζωή!

Να και τα ωραία τα έθιμα

Μα Κοίτα το

"Την βραδιά λοιπόν αυτή γίνεται

το επίσημο άναμμα του τζακιού

και για το λόγο αυτό βάζουμε

να ανάψει η φωτιά

πολλών ειδών ξύλα .

Πρώτα ξύλο αρσενικό ,

π.χ.πουρνάρι, πλάτανο, κέδρο,

και ύστερα ξύλο θηλυκό βελανιδιά ,κορτσιά,ελίτσα

λέγοντας και το σχετικό τραγούδι.

«απόψε παντρεύω τη φωτιά ,

με τούτα τα παιδιά ....»

ονοματίζοντας κάθε φορά

το όνομα του ξύλου!!!

Σημαντικό

Τα ξύλα πρέπει να προέρχονται

από δέντρα που στέκουν

σε μέρος ηλιόλουστο,

Αλλιώς αν είναι από σκιερά μέρη

δεν κάνουνε ούτε κάρβουνο

ούτε φλόγα παρά μόνο καπνό.

Αφού η φωτιά ανάβει τότε τοποθετούμε πάνω στην "πυροστιά" τα μπόλια

Σιτάρι καλαμπόκι ρεβίθια φασόλια και τα μπολιάσματα από τα δέντρα,τα κουμπάκια απ τα κλαράκια, δηλαδή! αλλά κι άλλα φάβες κουκιά κι ότι…κυττάμε σχόλιο !*

Οι φίλες βάζουν και σταφίδα. μετά!

και κοίτα λέει

πρέπει να διατηρηθεί η φωτιά όλη τη νύχτα για να σιγοβράσουν τα μπόλια.

Έτσι λοιπόν ,να μείνει ένας να "λαγοκοιμάται" δίπλα στο γωνολίθι

και να τροφοδοτεί την φωτιά με ξύλα όλη νύχτα.

Την άλλη μέρα τα μπόλια έχουνε βράσει και σερβίρονται κανονικά στο μεσημεριανό τραπέζι σαν κυρίως πιάτο. Επειδή συνήθως ήταν αρκετά τα μπόλια οι νοικοκυρές προσέφεραν και στα γειτονικά σπίτια ανταλλάσοντας πιάτα για κάνουν και τη σύγκριση ανάμεσά τους.

Ποιανής μπόλια ήταν τα καλύτερα !

Τα Εισόδια σήμερα

Αρτι εισαχθεισης της νηστειας των Χριστουγέννων

Τι ονειρεμένο ποίημα ο λειτουργός

Σήμερον της ευδοκίας Θεού

το προοίμιον,

και της των ανθρώπων σωτηρίας

η προκήρυξις.

Υγ

Κι αυτό το κουκλί

Κορυφαίο ποιηματάκι από ξεκαρδισμένη ηλικιωμένη, στο Μουσείο κρατουμένων Μακρονήσου,…

"Δεκάρικο, με ξέχασες!

Φράγκο δε με θυμάσαι..

Κι εσύ βρε παλιοτάληρο..;

Πού στρώνεις;

Πού κοιμάσαι»

Να είμαστε καλά

Να κρατάμε

Ν αγαπιόμαστε

Να μιλάμε

Σας φιλώ τρυφερά

Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες.

Ψιλοστολίσαμε

Πρωινά τηλέφωνα

Και κάτι καινούργιο πάντα

Να το θέμα απ το Σταμάτη

https://youtu.be/DpKhybsXcz8?is=HUoKW0PYYM2fVht1

Σμουτς

Η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου μας εισάγει στην ευθεία για τα Χριστούγεννα.

 

Στιγμιότυπα από  τον εορτασμό στον ενοριακό ναό της Παναγίτσας και κατά την περιφορά της εικόνας. Πηγή: Γραφείο Τύπου Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας.

 

  Προάγγελος  των Χριστουγέννων η μεγάλη σημερινή Θεομηρική εορτή των Εισοδίων  της Θεοτόκου. Από σήμερα  βασικά μπαίνουμε στην τελική ευθεία  για τα Χριστούγεννα με  τους  χριστουγεννιάτικους ύμνους και τα τροπάρια  να έχουν κυρίαρχη θέση  στις  ακολουθίες  της Εκκλησίας.
  Η  ζεστή εορτή των Εισοδίων  τιμάται ιδιαίτερα  στην Αίγινα όπου πολλές εκκλησίες είναι αφιερωμένες  στην μικρή Παναγία που εισέρχεται  στο Ναό. Και  δεν είναι μόνο ο μεγάλος ενοριακός ναός  των Εισοδίων, η γνωστή  "Παναγίτσα" στο λιμάνι. Υπάρχει ικανός  αριθμός εκκλησιών στην ενδοχώρα με κυρίαρχη αυτή στο Βαθύ.
Στο Βαθύ:
  Ο πασίγνωστος  ναός  του Αγίου Σεραφείμ  μετά τα  Λουτρά στη στροφή του δρόμου είναι αφιερωμένος βασικά  στα Εισόδια  της Θεοτόκου. Ο ναός με το μικρό κελάκι δίπλα ακριβώς είναι  μεγάλο προσκύνημα  στη Σουβάλα. Εκκλησιαστικά ανήκει στην ,ενορία  του Βαθέος. Αξίζει για  την ιστορία να αναφέρουμε  πως  τον χώρο αυτό χρησιμοποιύσε συχνά ο Άγιος  Νεκτάριος όταν κατέβαινε για  τα θερμά λουτρά  στην περιοχή.
Στην Κυψέλη:
  Ο  ενοριακός ναός  από παλιά  ήταν αφιερωμένος  στα Εισόδια, γι' αυτό και γινόταν μεγάλο πανηγύρι στην Κυψέλη. Με  την οικοδόμηση  του νεότερου ναού προτιμήθηκε να αφιερώσουν  το ναό  στον Ευαγγελισμό. Ωστόσο στο σημερινό ναό  το δεξιό κλίτος είναι αφιερωμένο  στα Εισόδια  και κάθε χρόνο αυτήν την ημέρα ο ιερέας  λειτουργεί  στην  Τράπεζα  του ιερού.
Στην  Παχιοράχη και  στην Πέρδικα:
   Και  στους  δύο οικισμούς οι κοιμητηριακοί ναοί είναι αφιερωμένοι  στα  Εισόδια.
Στο  Αγκίστρι:
  Υπάρχει  ξωκκλήσι στον οικισμό Μετόχι.
   Η  Παναγία  για άλλη μια  φορά  βλέπουμε  πως παραμένει το πιό αγαπητό πρόσωπο  στη χριστιανική λατρεία. Οι  πολλές  εορτές  της  είναι  πνευματικές ευκαιρίες στις οποίες  ο πιστός λαός εκφράζει  τις ευχαριστίες, την ευγνωμοσύνη και  την αγάπη του προς  το πρόσωπό  Της. 

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Εορτάζει η "Παναγίτσα' στην παραλία της Αίγινας.

     

  Η  "Παναγίτσα" που εορτάζει  των Εισοδίων της Θεοτόκου στις  21  Νοεμβρίου είναι σημείο αναφοράς  για την πόλη της Αίγινας. Από  τις χαρακτηριστόκατες ψηφίδες  της παραλίας  που  ενέπνευσε  τους ζωγράφους  που έζησαν και δημιούργησαν στην Αίγινα όπως ο Σπύρος Βασιλείου και η Μαρία Πωπ. Στέκεται  στην άκρη  του λιμανιού  και προστατεύει  την πόλη αλλά ιδιαίτερα  τους ναυτικούς  της.
.Η "Παναγίτσα", ο ναός που εγκαινίασε ο Άγιος Νεκτάριος, εορτάζει αύριο  Σάββατο 21  Νοεμβρίου ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου. Πολλές φορές ξεχνάμε  την κανονική ονομασία του ναού που είναι "Εισόδια της Θεοτόκου" και διατηρούμε τη τρυφερή προσωνυμία "Παναγίτσα". 
  
   Ο  όμορφος ναός  που κτίστηκε στη θέση μιας παλαιάς μικρής  εκκλησούλας  την οποία οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούσαν "Παναγίτσα" κτίστηκε  στις αρχές  του αιώνα. Η παλαιότερη - η μικρή - μνημονεύεται ότι υπήρχε το 1673  και κατεδαφίστηκε  το 1906 για να κτισθεί η σημερινή.
  Στην μικρή εκκλησία, κατά τη διάρκεια  του αγώνα  εκκλησιάζονταν κυρίως Στερεοελλαδίτες, Αιβαλιώτες, Μοσχονήσιοι και Ψαριανοί πρόσφυγες. Το 1841  έγινε επίσημα  ενοριακός ναός.
   Η ανέγερση της σημερινής εκκλησίας ολοκληρώθηκε  το 1912 - 1913 οπότε και εγκαινιάστηκε από  τον Άγιο Νεκτάριο.

   Η  θέση  του  παλαιού και του νέου ναού γειτνίαζε με  τα εργαστήρια  των  σφουγγαράδων,  γι΄ αυτό το 1899 αφιερώνεται από τους εργάτες της βιοτεχνίας σπόγγων, μεγάλη εικόνα  των Τριών Ιεραρχών.
   Το εσωτερικό  του ναού κοσμείται από αγιογραφίες  του  Αιγινήτη αγιογράφου Σταμάτη Σταματιάδη, του Κ. Λιώνη αλλά και του φημισμένου Αγιορείτη Αγιογράφου  γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη. Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης η εικόνα  του Αγίου Σώζοντα στο τέμπλο  του ναού , έργο του Αγίου Σάββα του εν Καλύμνω.
   Ο ναός αρχιτεκτονικά  παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον  με το πυργοειδές κωδωνοστάσιο, τον οκταγωνικό τρούλο με τα οκτώ παράθυρα αλλά και τους δύο μικρούς  τρουλίσκους. Το 1924 στο κωδωνοστάσιο τοποθετήθηκε ρολόι.
  


Διακρίνεται  στην εικόνα αυτή του 1910 ο ναός  χωρίς σκεπή. Οι εργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα. Σε πρώτο πλάνο  το μηχάνημα  που διαμορφώνει  το λιμάνι  της Αίγινας.


«Γνωρίζουμε την ιστορία του Εϋνάρδειου;»

Η  Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας διοργανώνει ενημερωτική συνάντηση  για  το Εϋνάρδειο την Κυριακή 29 Νοεμβρίου και ώρα  11.30 π. μ. με ομιλήτρια  τη φιλόλογο κ. Προνόη Θεολογίδου.

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στον προαύλιο χώρο  του Μητροπολιτικού Ναού και συγκεκριμένα στο σημείο μεταξύ του Εϋνάρδειου και του Δημοτικού Θεάτρου.

Η συνάντηση έχει σκοπό να συμβάλει στη γενικότερη ευαισθητοποίηση και αγωνία πολλών συμπολιτών μας για τη σημερινή κατάσταση του ιστορικού κτιρίου.

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Η Παναγία η "Μεσοποταμίτισσα" στην Κυψέλη.

 

   Ξαναδιαβάζοντας  τα ήδη γνωστά  βιβλία που κυκλοφορούν για τον Άγιο, θέλοντας να ψάξεις κάτι ή να επιβεβαιώσεις μια πληροφορία, συναντάς πράγματα που δεν το περίμενες  για τον τόπο σου και ήξεραν μόνο οι παλαιοί κάτοικοι..

Στο βιβλίο λοιπόν του κ. Μανώλη Μελινού «Μίλησα με τον Άγιο» (Α΄ τόμος, σελ. 116) ο παλαιός Κυψελιώτης Σωτήρης Οικονόμου, απόστρατος  του Πολεμικού Ναυτικού, διηγείται  τις πλούσιες ευλογίες  και ευεργεσίες που δέχθηκε  ως μικρό παιδί από τον Άγιο Νεκτάριο, για την ορφάνια του, και  τον αγώνα  της επιβίωσης  του. Ανάμεσα στα άλλα καταθέτει  μια μαρτυρία  για  την «Παναγία  την Μεσοποταμίτισσα».

Ποια είναι αυτή η εκκλησία;

Και συνεχίζει:  «Στα παλαιά συμβόλαια έτσι αναφέρεται. Από τον Άγιο Νεκτάριο μέχρι τη θάλασσα, είναι τα μισά της διαδρομής εκεί. Σήμερα είναι η Αγία Κυριακή. Μετονομάστηκε το 1921».

Η γνωστή σε όλους μας μικρούλα Αγία Κυριακή  είναι η «Παναγία η Μεσοποταμίτισσα» που βρίσκεται στα μισά  της διαδρομής  του ποταμού «Μαρνάς» της Κυψέλης.  Ο ποταμός Μαρνάς  ή αλλιώς Αγίου Γεωργίου πηγάζει από την λεκάνη του Κοντού πορεύεται βόρεια-βορειοδυτικά και αφού καλύψει διαδρομή 3,5 χλμ ,και εκβάλει στην θέση Μούλος , ανατολικά του ακρωτηρίου Πλακάκια.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το ποταμάκι αυτό είχε δώσει και την παλαιότατη ονομασία  του στο χωριό. Η Κυψέλη πριν ακόμα ονομαστεί «Χαλασμένη»  λεγόταν «Μαρνάς».

Το ποταμάκι αυτό που  το καλοκαίρι είναι ξερό, το χειμώνα πολλές  φορές  γίνεται ορμητικό  και απειλητικό γιατί κατεβάζει μεγάλο όγκο νερού από τη λεκάνη και τα βουνά  του Κοντού.

Ο εφημέριος  της Κυψέλης πρωτ. Νεκτάριος Κουκούλης μας ανέφερε  πως οι παλαιότεροι αποκαλούσαν πάντα αυτό το εκκλησάκι «Παναγίτσα» και το εόρταζαν στα «Εισόδια της Θεοτόκου» στις 21 Νοεμβρίου. Υπήρχε, αναφέρει ο π. Νεκτάριος, και εικόνα των Εισοδίων  στο μικρό ναΰδριο.

Άλλο ένα λοιπόν προσωνύμιο της Παναγίας στην Αίγινα έρχεται  να προστεθεί  στα τόσα όμορφα που υπάρχουν όπως "Μεσοσπορίτισσα", "Χρυσολεόντισσα", "Πολίτισσα", "Παναγίτσα", "Ελευθερώτρια", "Φανερωμένη".

Σήμερα  το εκκλησάκι πανηγυρίζει στις 7 Ιουλίου της Αγίας Κυριακής. Μήπως όμως θα πρέπει να το θυμόμαστε και στις 21 Νοεμβρίου;

 


Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Ο Φάρος, το "φαρόσπιτο', η Αγία Φιλοθέη και το "Αφαία"!

Η  εξαιρετική  φωτογραφία που ανάρτησε στο διαδίκτυο η κ. Μαργαρίτα Δάγλα έχει τοπικό ιστορικό ενδιαφέρον καθώς απεικονίζει την περιοχή του Φάρου του 'Μπούζα" έτσι όπως δεν την έχουμε συνηθίσει.
Ο χρόνος και η ανθρώπινη δραστηριότητα έχουν επιφέρει πολλές αλλαγές στο τοπίο.

Βλέποντας από αριστερά  προς τα δεξιά, διακρίνουμε καθαρά την εκκλησία της Αγίας Φιλοθέης όπως φαινόταν τότε και από το καράβι, ενώ σήμερα είναι πνιγμένη μέσα στα εξοχικά σπίτια. Η εκκλησία  των Αγίων Αποστόλων με τη μορφή και  τις διαστάσεις που έχει και σήμερα, ο Φάρος ακριβώς ο ίδιος αλλά και το "φαρόσπιτο", η κατοικία  του φαροφύλακα που σήμερα δεν υπάρχει καθώς την γκρέμισαν από τη στιγμή που ο φάρος έγινε ηλεκτρικός. Τι κρίμα πραγματικά!!!

Τέλος ερχόμενο από το λιμάνι της Αίγινας και με πορεία προς Πειραιά  το ιστορικό "ΑΦΑΙΑ" με τη γνώριμη φιγούρα του  στο απογευματινό του δρομολόγιο έτσι όπως συμπεραίνουμε από το  φως του ήλιου που στην κυριολεξία "λούζει" στεριά και θάλασσα. Στο βάθος  η άκρη  του Αγκιστρίου και ο μεγάλος όγκος της χερσονήσου των Μεθάνων.

Η φωτογραφία έχει ληφθεί από πλοίο  της γραμμής ή κάποιο άλλο πλεούμενο.
Μοναδική , εξαιρετική, σπάνια!!!
Ευχαριστούμε πολύ κ. Μαργαρίτα.

Τέτοιες εικόνες δεν προκαλούν μόνο τη νοσταλγία αλλά θυμίζουν την εικόνα μιας αθώας και ήρεμης  Αίγινας που έχει χαθεί πλέον.

 

 

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Το "Πολυτεχνείο" δεν είναι μόνο ασπρόμαυρες φωτογραφίες, συνθήματα στους τοίχους και μια ιστορική πύλη. Στιγμιότυπα από την εκδήλωση στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

 

Μια πολύ σημαντική στιγμή ήταν  για τη σχολική κοινότητα του 2ου Γυμνασίου Αίγινας η σημερινή επετειακή εκδήλωση  για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Ένας μεγάλος αριθμός μαθητών και μαθητριών με την καθοδήγηση και την έμπνευση δύο καθηγητριών της Ρόδη Λεμονιάς και της Αυλωνίτη Μαρίνας προετοίμασαν - οργάνωσαν και παρουσίασαν μια συγκλονιστική εκδήλωση που προκάλεσε συγκίνηση στους μεγαλύτερους και μεγάλο ενδιαφέρον στους μαθητές και τις μαθήτριες που το παρακολούθησαν.

Με ζωντανή μουσική από τους μαθητές, με σωματοθέατρο, με κλασσικά θεατρικά σκετς, ηχητικά ντοκουμέντα - όπως την αφήγηση  της ηθοποιού Κατερίνας Διδασκάλου και του ποιητή Γιάννη Ρίτσου, με εικόνες και βίντεο η εκδήλωση παρουσίασε τα γεγονότα και υπογράμμισε το χρέος την ευθύνη και τις παρακαταθήκες  της επετείου.

Παραθέτουμε την ομιλία προς τους μαθητές και τις μαθήτριες των δύο καθηγητριών:

Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες,

Όταν ακούμε τη λέξη «Πολυτεχνείο», το μυαλό μας πηγαίνει αμέσως σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, συνθήματα στους τοίχους και μια ιστορική πύλη. Σήμερα, όμως, δεν βρισκόμαστε εδώ για να κοιτάξουμε απλώς ένα παλιό άλμπουμ. Βρισκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε κάτι πολύ πιο ζωντανό: την αιώνια ανάγκη του ανθρώπου να ζει ελεύθερος και με αξιοπρέπεια.

Για επτά χρόνια, από το 1967 έως το 1974, η χώρα μας βρισκόταν κάτω από τη σκιά της δικτατορίας. Αυτό σήμαινε πως οι πολίτες δεν είχαν δικαίωμα να εκφράσουν ελεύθερα τη γνώμη τους, να διαβάσουν όποιο βιβλίο ήθελαν, να ακούσουν ελεύθερα μουσική ή να περάσουν ξέγνοιαστα τον χρόνο τους με την παρέα τους. Όποιος τολμούσε να διαφωνήσει με το καθεστώς, κατέληγε στη φυλακή ή την εξορία.

Ήταν μια εποχή που ζητούσε από τους ανθρώπους να ζουν σκυφτοί, φοβισμένοι, χωρίς αξιοπρέπεια. Όμως, μια σπίθα άναψε τη φωτιά της αλλαγής. Και αυτή η σπίθα ήταν οι φοιτητές, η νεολαία. Γιατί η νεολαία ήταν και θα είναι πάντα το πιο ζωντανό, το πιο ατίθασο και το πιο επαναστατικό κομμάτι κάθε κοινωνίας. Εσείς, οι νέοι άνθρωποι, δεν έχετε μάθει να συμβιβάζεστε με το άδικο. Έχετε καθαρή ματιά, όνειρα και τη δύναμη να φωνάζετε «όχι» εκεί που οι μεγαλύτεροι, κουρασμένοι ή φοβισμένοι, ίσως σιωπούν.

Αυτό ακριβώς συνέβη τον Νοέμβριο του 1973:

·         Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Κλείνονται μέσα στο κτίριο, ξεκινούν κατάληψη και στήνουν έναν ελεύθερο ραδιοφωνικό σταθμό, σπάζοντας τη σιωπή που είχε επιβάλει η χούντα.

·         Την Πέμπτη 15 και την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, η Αθήνα γεμίζει ζωή. Χιλιάδες κόσμου, απλοί πολίτες, εργάτες και μαθητές –παιδιά και της δικής σας ηλικίας– τρέχουν έξω από το Πολυτεχνείο. Φωνάζουν για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», «Κάτω η Χούντα», «Κάτω ο φασισμός» μετατρέποντας μια φοιτητική διαμαρτυρία σε παλλαϊκό ξεσηκωμό.

·         Το ξημέρωμα του Σαββάτου 17 Νοεμβρίου, το καθεστώς δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο. Ένα τανκ ρίχνει την πύλη του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση πνίγεται στο αίμα, αλλά το καθεστώς έχει πια χάσει κάθε έλεγχο και λίγους μήνες μετά καταρρέει.

Τα βασικά γεγονότα των ημερών θα τα δείτε μέσα από οπτικοακουστικά ντοκουμέντα. Μέσα από τα θεατρικά που ακολουθούν ζωντανεύει το κλίμα της εποχής: οι απαγορεύσεις, οι φυλακίσεις και η τρομοκρατία. Η μνήμη όλων αυτών διατηρείται ζωντανή και στον τόπο μας, την Αίγινα, όπου χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι φυλακίστηκαν στο ιστορικό κτίριο του Ορφανοτροφείου που λειτουργούσε ως Φυλακή από τα μέσα του 19ου αιώνα. Μαρτυρίες φυλακισμένων στις φυλακές της Αίγινας που θα διαβαστούν, δίνουν μια εικόνα της καθημερινότητας μέσα σε αυτές. Συμμαθήτριες και συμμαθητές σας παρουσιάζουν με μουσικά όργανα, τραγούδια που ήταν απαγορευμένα από τη χούντα. Επίσης, θα διαβαστούν ποιήματα και κείμενα σχετικά με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τέλος, μέσα από ένα σωματικό θέατρο δημιουργείται νοηματική γέφυρα ανάμεσα στα γεγονότα του τότε και του τώρα, και βλέπουμε πώς σωματοποιείται η αντίσταση στην κουλτούρα της σιωπής απέναντι στην καταπίεση. Καθ’ όλη τη διάρκεια της γιορτής ακούγονται τραγούδια που εκφράζουν το επαναστατικό πνεύμα εκείνης της περιόδου.

Tο Πολυτεχνείο δεν είναι ένα γεγονός που ανήκει μόνο στο παρελθόν. Είναι μια υπενθύμιση για το σήμερα. Η δημοκρατία και η ελευθερία δεν είναι δεδομένες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατώνται καθημερινά δίπλα μας και σε όλο τον κόσμο. Είναι καθήκον μας να βρισκόμαστε σε εγρήγορση για την υπεράσπισή τους κάθε ώρα, κάθε στιγμή, στο σχολείο, στη γειτονιά, στο δρόμο. Με συνέπεια, συνέχεια και σεβασμό. Κάθε φορά που διεκδικούμε το δίκιο μας, κάθε φορά που στεκόμαστε απέναντι στον εκφοβισμό, την αδικία και τον ρατσισμό, κάθε φορά που απαιτούμε ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο μέλλον, κρατάμε ζωντανή τη μνήμη του αγώνα εκείνων των παιδιών του '73. Η σκυτάλη της ιστορίας βρίσκεται τώρα στα δικά μας χέρια. Η φωνή μας έχει δύναμη!































Τα Εισόδια, η Μεσοσπορίτισσα και ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Σπάνια φιλοξενούμε κείμενα που διαβάζουμε στα κοινωνικά δίκτυα, ωστόσο σήμερα ανήμερα των Εισοδίων διαβάσαμε ένα πολύ γλυκό κείμενο του Σταμ...