Η Αίγινα συμμετείχε στην επετειακή εκδήλωση του ΕΚΠΑ για τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια.

Δελτίο τύπου από το Δήμο Αίγινας.

Η Αίγινα τίμησε τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια. Η ιστορική παρακαταθήκη του πρώτου Κυβερνήτη στο επίκεντρο επετειακής εκδήλωσης στο ΕΚΠΑ

Με ιδιαίτερη τιμή και συμβολισμό συμμετείχε ο Δήμος Αίγινας στην επετειακή εκδήλωση για τη συμπλήρωση 250 ετών από τη γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, η οποία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026, στη Μεγάλη Αίθουσα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η εκδήλωση, με τίτλο «Η συμβολή του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ίδρυση του Ελληνικού Κράτους», διοργανώθηκε από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και την Εταιρεία Μελέτης Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας «Ιωάννης Καποδίστριας», σε συνεργασία με τον Δήμο Αίγινας.

Τον Δήμο Αίγινας εκπροσώπησε ο Δήμαρχος κ. Ιωάννης Ζορμπάς, ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό, αναδεικνύοντας τον ιδιαίτερο ιστορικό δεσμό του νησιού με τον πρώτο Κυβερνήτη και τη διαχρονική σημασία του έργου του για τη συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους. Επίσης στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Φίλιππος Τζίτζης, η Αντιδήμαρχος Τουρισμού και Κοινωνικής Πολιτικής κα Όλγα Πετρίτη, ο Δημοτικός Σύμβουλος κ. Νίκος Μαρίνος και ο νομικός, υπεύθυνος του Δήμου Αίγινας για το Δίκτυο Πόλεων Ιωάννης Καποδίστριας κ. Γιώργος Τσατήρης.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Δήμαρχος, ο Ιωάννης Καποδίστριας κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία και την ταυτότητα του τόπου, καθώς στην Αίγινα, το 1828, επιχείρησε να μετατρέψει το όραμα της εθνικής ανεξαρτησίας σε μια οργανωμένη πολιτεία, θέτοντας τις βάσεις για τη συγκρότηση θεσμών, την ανάπτυξη της παιδείας και τη δημιουργία μιας οργανωμένης διοίκησης με επίκεντρο τον πολίτη.

Εν συνεχεία έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο και στα ιστορικά κτίρια της Αίγινας, τα οποία αποτελούν μέχρι σήμερα ζωντανές μαρτυρίες της κυβερνητικής προσπάθειας εκείνης της περιόδου και της καθοριστικής συμβολής του νησιού στα πρώτα βήματα του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Στην ομιλία του, ο Δήμαρχος στάθηκε επίσης στη σημασία της ουσιαστικής γνώσης της Ιστορίας στη σύγχρονη εποχή, επισημαίνοντας ότι, σε μια πραγματικότητα όπου η πληροφορία μεταδίδεται με πρωτοφανή ταχύτητα, η Ιστορία μάς βοηθά να αντιλαμβανόμαστε τη συνέχεια των γεγονότων και να κατανοούμε ότι η πρόοδος, οι θεσμοί και η κοινωνική συνοχή απαιτούν χρόνο, συνέπεια και συλλογική προσπάθεια.

«Η αξία της πολιτικής πράξης κρίνεται και από όσα αφήνει πίσω της, από τα θεμέλια που δημιουργεί για τις γενιές που ακολουθούν», υπογράμμισε, αναδεικνύοντας ένα από τα σημαντικότερα διδάγματα της διαδρομής του Ιωάννη Καποδίστρια.

Παράλληλα, τόνισε την ευθύνη του Δήμου Αίγινας για την προστασία των ιστορικών μνημείων της καποδιστριακής περιόδου και την ανάδειξη του ρόλου που διαδραμάτισε ο τόπος στη συγκρότηση του ελληνικού κράτους.

Το επιστημονικό μέρος της εκδήλωσης πλαισιώθηκε από εισηγήσεις διακεκριμένων επιστημόνων, οι οποίοι προσέγγισαν διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητας, της πολιτικής δράσης και της ιστορικής παρακαταθήκης του πρώτου Κυβερνήτη, συμβάλλοντας στον επιστημονικό διάλογο και στον ουσιαστικό προβληματισμό γύρω από την ίδρυση του νεότερου ελληνικού κράτους.

Το μουσικό μέρος της εκδήλωσης πλαισιώθηκε από τον Μουσικό Σύλλογο Αίγινας «ΜΟΥΣΑ» και την Πολυφωνική Χορωδία Αίγινας, υπό την καθοδήγηση της κας Ελένης Αθανασοπούλου και του κ. Ιωάννη Βρυζάκη, αντίστοιχα. Η συμμετοχή τους προσέδωσε ιδιαίτερο χαρακτήρα στην επετειακή βραδιά, αναδεικνύοντας παράλληλα τη συμβολή των πολιτιστικών φορέων της Αίγινας.

Όπως σημείωσε ο Δήμαρχος, η επέτειος των 250 χρόνων από τη γέννηση του πρώτου Κυβερνήτη μάς καλεί να αναλογιστούμε τι σημαίνει να υπηρετεί κανείς έναν σκοπό μεγαλύτερο από τον εαυτό του και να θυμόμαστε ότι το μέλλον ενός τόπου οικοδομείται με γνώση του παρελθόντος, ευθύνη στο παρόν και πίστη σε όσα αξίζει να διαρκέσουν.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το πλήρες βίντεο της εκδήλωσης, καθώς και την ομιλία του Δημάρχου, στους παρακάτω συνδέσμους:

https://www.youtube.com/watch?v=eYiAa2RiKpg

https://www.youtube.com/watch?v=aYnayOYnMoI

 

 

Ο Άγιος Νεκτάριος, το στήριγμα και η καταφυγή των απλών ανθρώπων.

  

Μεγάλη η εορτή του Αγίου Νεκταρίου που έρχεται σε λίγες μέρες, όχι μόνο για την Αίγινα αλλά και για όλη τη χριστιανοσύνη. Ο Άγιος του 20ου αιώνα ευλαβείται σε όλη την οικουμένη. Απόδειξη οι μεγαλοπρεπείς ναοί που έχουν ανεγερθεί στη χάρη του τα τελευταία χρόνια από την Ατλάντα της Αμερικής μέχρι τη Ρουμανία.

   Ο Άγιος Νεκτάριος, γεννήθηκε την 1^η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της  Ανατολικής Θράκης.. Ο Αναστάσιος, αυτό ήταν το βαπτιστικό του όνομα, ήταν το 5^ο από τα 7 παιδία του Δήμου και της Βασιλικής Κεφαλά.. Από την παιδική του ηλικία του άρεσε να ανεβαίνει σε σκαμνί σαν σε άμβωνα , για να κηρύξει το λόγο του Θεού. Ένδειξη της κλίσεως του προς το ιερατικό αξίωμα , ήταν και η ιδιαίτερη αγάπη που είχε στο 50ο ψαλμό και ειδικά στον στίχο «Διδάξω ανόμους τας οδούς και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι ».

Αποφοιτώντας από το δημοτικό και το Ελληνικό σχολείο της πατρίδας του, και σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών φεύγει για την Κωνσταντινούπολη , στην οποία τότε ανθούσε ο Ελληνισμός . Θέλει να μάθει περισσότερα γράμματα , αλλά και να βοηθήσει οικονομικά του γονείς του . Εργάζεται σε καπνοπωλείο ενώ παράλληλα μελετά και παρακολουθεί την Μεγάλη του Γένους Σχολή. Αξίζει να αναφέρουμε μία μορφή ιεραποστολικής δράσης του μικρού Αναστάση, όσο καιρό δούλευε στο καπνοπωλείο. Μαρτυρείτε πως πάνω στα χάρτινα πακέτα του καπνού έγραφε ρητά από τους πατέρες, έτσι ώστε αυτός που θα έπαιρνε τον καπνό, ίσως το διάβαζε και ωφελούνταν πνευματικά.

      Το 1866 και σε ηλικία είκοσι χρόνων ταξιδεύει στη Χίο, όπου και διορίζεται δημοδιδάσκαλός στο χωριό Λιθί. Εκεί αναπτύσσει πνευματική σχέση με τον γέροντα Παχώμιο της Σκήτης των Άγιων Πατέρων και ύστερα από δεκαετή πνευματική καθοδήγηση κείρεται μοναχός στην Ι. Νέα Μονή την 7^η Νοεμβρίου του 1876, και μετονομάζεται σε Λάζαρο. Ένα χρόνο αργότερα χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο και παίρνει το όνομα Νεκτάριος.

       Με την προτροπή αλλά και την οικονομική υποστήριξη του πλουσίου Χιώτη Ιωάννη Χωρέμη, κατευθύνεται στην Αθήνα , όπου ολοκληρώνει τις γυμνασιακές του σπουδές και επιστρέφει στο νησί. Ο διάκονος Νεκτάριος επιθυμούσε όσο τίποτα άλλο να σπουδάσει θεολογία όμως του έλλειπαν πάλι τα απαραίτητα χρήματα, και ο προστάτης του Ι. Χωρέμης είχε ήδη πεθάνει. Με συστατική επιστολή του επισκόπου Σιών Γρηγορίου Φωτεινού, αναχωρεί το καλοκαίρι του 1881 για το πατριαρχείο Αλεξανδρείας.  

                                         

      Ο πατριάρχης  Σωφρόνιος , τον δέκτηκε με χαρά διακρίνοντας τις ικανότητες του Νεκταρίου. Με την υποστήριξη του , έρχεται στην Αθήνα και γράφεται στη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου στις 4 Νοεμβρίου του 1881. Μετά την πάροδο τρίων ετών παίρνει το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής και μετά από κάποιο διάστημα επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια . Εκεί ο πατριάρχης τον χειροτονεί  πρεσβύτερο σε ηλικία 40 ετών , και πέντε μήνες αργότερα τον χειροθετεί Μέγα Αρχιμανδρίτη και πνευματικό , τοποθετώντας τον πατριαρχικό αντιπρόσωπο Καϊρου. Η δράση που αναπτύσσει είναι πολυποίκιλη, κηρύττει, εξομολογεί , ενδιαφέρεται για το νοσοκομείο και το γηροκομείο ανακαινίζει ναούς. Εκτιμώντας το έργο του ο Σωφρόνιος τον χειροτονεί, τον Ιανουάριο του 1889 , τιτουλάριο μητροπολίτη Πενταπόλεως. Το σπουδαίο έργο όμως που παρουσίασε, προκάλεσε τον φθόνο. Όπως γράφει ο βιογράφος του Θεόκλητος Διονυσιάτης," ο φθόνος και η ζήλεια ανάβει ευκολότερα μεταξύ oμοειδών , όμοιας τάξεως, όμοιας ιδιότητος, ομοίου αξιώματος , γιατί έτσι ο έλεγχος της κατωτερότητας είναι πιο άμεσος. Έτσι αναπολόγητος  απομακρύνεται από την Αίγυπτο .

        Ένα χρόνο μετά τον συναντούμε απλό ιεροκήρυκα στην μητρόπολη Ευβοίας. Δύο χρόνια αργότερα και ενώ ο λαός της Χαλκίδας επιθυμούσε να καλυφθεί η χηρεύουσα θέση από τον πρώην Πενταπόλεως Νεκτάριο , το υπουργείο τον μεταθέτει  σαν ιεροκήρυκα στην μητρόπολη Φθιώτιδος και Φωκίδος.

       Τον Μάρτιο του 1894 καλείται από το υπουργείο παιδείας να αναλάβει την διεύθυνση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής την οποία και διοικεί με μεγάλη επιτυχία για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια.

        Έν τω μεταξύ από το 1903 έχει δημιουργηθεί  ένας μικρός κύκλος κοριτσιών, που εξομολογούνται σ’αυτόν και επιθυμούν να μονάσουν. Η μικρή αυτή συνοδεία με πρώτη Ηγουμένη ,την αγία πράγματι,  τυφλή μοναχή Ξένη Στρογγυλλού και με την καθοδήγηση του σοφού γέροντα ψάχνει για καιρό μέχρι να επιλέξει τον κατάλληλο τόπο για μοναστήρι. Τελικά και με την άδεια του Αγίου εγκαθίστανται οι πρώτες μοναχές ,το καλοκαίρι του 1904 στην μισοερειπωμένη μονή της Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής στην Αίγινα , ένα μοναστήρι που 10 αιώνες πρίν είχε ιδρύσει μία άλλη Αιγινήτισσα Αγία , η Οσία Αθανασία.

       Ο Άγιος για τέσσερα χρόνια περίπου θα πηγαινοέρχεται μέχρι να γίνει δεκτή η παραίτηση του ,τον Μάρτιο του 1908. Για δεκαέξη χρόνια και παρά το ασθενικό του σώμα θα εργαστεί σκληρά τόσο για την πνευματική πρόοδο της μονής όσο και όλων των Αιγινητών.Θα γίνει ο λειτουργός, ο πνευματικός, ο διδάσκαλος, ο βοηθός των πτωχών και των αδυνάτων, ο επισκέπτης των αρρώστων και των φυλακισμένων. Διακονώντας ως απλός ιερέας , εργαζόμενος σε χειρωνακτικές εργασίες , επιδιορθώνοντας τα υποδήματα των μοναχών , μεταφέροντας λίθους στους ώμους για το χτίσιμο της μονής.

Μέχρι την μέρα που βαρειά άρρωστος θα μεταφερθεί σε νοσοκομείο των Αθηνών. Εκεί και ύστερα από νοσηλεία δύο μηνών την 9^η Νοεμβρίου 1920 θα αφήσει τούτη την πρόσκαιρη ζωή, για να μεταφερθεί στη ουράνιο Βασιλεία. Το σεπτό του λείψανο μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε στην Αίγινα σε τόπο που ο ίδιος είχε επιλέξει.

Την 3^η Σεπτεμβρίου του 1953 έγινε επίσημη ανακομιδή των αγίων λειψάνων και την 5^η Νοεμβρίου του 1961 έγινε η επίσημη ανακήρυξη ως Οσίου από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Πρόγραμμα εορτασμού Αγίου Νεκταρίου.

 Το διήμερο 8 και 9 Νοεμβρίου θα τελεστούν οι λατρευτικές εκδηλώσεις προς  τιμήν του Αγίου Νεκταρίου  με επίκεντρο το Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος.

Ο εορτασμός θα ξεκινήσει από το απόγευμα της Κυριακής 8/11 με τον μικρό εσπερινό στο Καθολικό της Ιεράς Μονής και θα συνεχιστεί με τον μέγα πανηγυρικό εσπερινό της εορτής στον μεγάλο Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου

Ανήμερα της εορτής 9/11 θα τελεστεί ο Όρθρος και η πανηγυρική Θεία Λειτουργία, η Δοξολογία και ευθύς αμέσως η λιτάνευση της εικόνας του Αγίου και της Τιμίας Κάρας στην πόλη της Αίγινας.

Επιστρέφει το πλοίο "Άγιος Νεκτάριος"

Μπορεί το καλοκαίρι να  μην ευτύχησε η δρομολόγηση του και να κράτησε για λίγες ημέρες, ο γνωστός και αγαπημένος "Άγιος" πολλών επιβατών επιστρέφει, σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας του από αύριο 3 Νοεμβρίου στη γραμμή Πειραιάς - Αίγινα με τρία καθημερινά δρομολόγια.

Αναχώρηση από Πειραιά: 09.10 - 13.10 - 17.10

Από Αίγινα: 11.00 - 15.00 και  19.00

Για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κάποιος να βρει στη σελίδα ticketstoaegina.

Η δρομολόγηση ενός ακόμα πλοίου στη γραμμή μέσα στη χειμερινή περίοδο που μόλις ξεκίνησε έρχεται να ανεβάσει τον ανταγωνισμό των συμβατικών πλοίων στο κόκκινο και να δώσει τη δυνατότητα πολλών επιλογών στους ταξιδιώτες.

 

Ο Νοέμβριος με τις ελιές και τις πολλές γιορτές!

 

 Ο Νοέμβριος έπιασε δουλειά από σήμερα, φέρνοντας βροχές και συνεχίζοντας το έργο του Οκτώβρη. Οι ρυθμοί πλέον είναι χειμωνιάτικοι, όπως χειμερινή είναι η ώρα αλλά και οι ρυθμοί μας το ντύσιμο και οι καθημερινές συνήθειες.

 Ευχές λοιπόν για καλό μήνα  σε όλους  τους αναγνώστες μας.

  Νοέμβριος  σημαίνει  γιορτές. Πολλές  γιορτές ιδιαίτερα για την Αίγινα. Με πρώτη αυτή των Αγίων Αναργύρων, των Ταξιαρχών να ακολουθεί και βέβαια  του Αγίου Νεκταρίου και  του Αγίου Μηνά  όπου εορτάζουν  τα δύο μεγάλα μοναστήρια του νησιού. Οι γιορτές όμως δεν τελειώνουν εδώ. Ακολουθεί  η γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου με  τον ναό της «Παναγίτσας» στο λιμάνι να πανηγυρίζει, του Αγίου Στυλιανού, της Αγίας  Αικατερίνης και του Αγίου Ανδρέα.

   Κι αν οι γιορτές είναι πολλές, σε τίποτα δεν εμποδίζουν  τις καλο- νοικοκυρές να ετοιμάσουν τα σπιτικά  τους για  το χειμώνα. Χαλιά και στρωσίδια αλλά  και τα πρώτα χειμωνιάτικα γλυκά  μοσχοβολούν τα σπίτια. Όμως από το  μήνα Νοέμβριο στα νοικοκυριά ξεκινούν σιγά-σιγά οι πρώτες προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Οι αγρότες συνεχίζουν και τελειώνουν αυτόν τον μήνα την σπορά των δημητριακών και των οσπρίων. Οργώνουν και λιπαίνουν τα χωράφια τους που είτε θα αφήσουν για αγρανάπαυση, είτε θα χρησιμοποιήσουν την άνοιξη για σπορά. Οι αμπελουργοί ξελακώνουν τα αμπέλια, ενώ οι μελισσοκόμοι μεταφέρουν τις κυψέλες στις χειμερινές τους θέσεις. Ο Νοέμβρης φυσικά είναι και ο μήνας που μαζεύονται οι ελιές και στα ελαιοτριβεία βγαίνει το πολύτιμο και απαραίτητο σε όλους μας ελαιόλαδο.

  
Η 11η Νοεμβρίου είχε ιδιαίτερη σημασία για τους γεωργούς μιας και εκείνη την ημέρα παρατηρούσαν τον καιρό και ανάλογα με αυτόν έκαναν προγνώσεις για τις καιρικές συνθήκες των επομένων ημερών ή μηνών. Για παράδειγμα αν εκείνη τη μέρα ο ουρανός δεν έχει σύννεφα, θα ακολουθήσει ένας ήπιος χειμώνας. Αν έχει σύννεφα, ο χειμώνας θα είναι βαρύς. Τέλος, αν εκείνη τη μέρα φυσά θα συνεχίσει ο αέρας μέχρι και την παραμονή των Θεοφανίων. 

  Για να τηρήσουμε λοιπόν την παράδοση, ας ξεφυλλίσουμε για άλλη μια φορά  το βιβλίο "Τα λέμε και στην Αίγινα" της  Λίνας Μπόγρη - Πετρίτου  και ας διαβάσουμε τι μας αναφέρει για τα έθιμα, τις παροιμίες τη λαογραφία γενικότερα αυτού του μήνα. Ένας μήνας που η λαογραφία  του εμπνέεται από  τις αγροτικές δουλειές  που εντείνονται εν όψει του χειμώνα, αλλά κι από τις πολλές θρησκευτικές εορτές.

Ας  τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά:

Νοέμβριος, ο ενδέκατος μήνας του χρόνου,  έχει 30 ημέρες και τρίτος μήνας του φθινοπώρου. Στο ρωμαϊκό ημερολόγιο είχε την ένατη θέση, και έτσι πήρε το όνομα του (από το λατινικό novem= εννέα), που το διατήρησε και στο νέο ημερολόγιο, το Γρηγοριανό.

Ένα απ’ τα σημάδια τ’ ουρανού, που ο λαός μας παρατηρούσε και ανάλογα προγραμμάτιζε τις δουλειές του, είναι η ανατολή και η δύση της Πούλιας (ο αστερισμός της Πλειάδας), ιδιαίτερα το μήνα Νοέμβριο.

-Στις  δεκαεφτά, στις δεκαοχτώ (Νοέμβρη)

η Πούλια πέφτει στο γιαλό και το λαλεί και λέει:

μήτε στάνη στα βουνά, μήτε γεωργός στους κάμπους.

-Η Πούλια βασιλεύει, ο καλός ο ζευγολάτης αποσπέρνει.

-Η Πούλια βασιλεύοντας το μήνυμα της στέλνει:

 ούτε τσοπάνης στα βουνά, ούτε ζευγάς στους κάμπους.

-Η Πούλια βασιλεύει και πίσω παραγγέλνει:

μήτε κοπάδι στο βουνό, μήτε καράβι στο γιαλό.

 «Ουράνιο ρολόι» για γεωργούς και κτηνοτρόφους κατά τη διάρκεια της νύχτας, η Πούλια, ανάλογα με τη θέση της. Η ανατολή της (είναι ορατή μια ώρα πριν την ανατολή του ήλιου), προς το τέλος του Μάη, ιδιαίτερα στις 21, γιορτή του Αγ. Κων/νου και της Αγ. Ελένης, σηματοδοτούσε την αρχή του καλοκαιριού και την έναρξη του θερισμού, και η δύση της, (ορατή μια ώρα επίσης πριν την ανατολή του ήλιου), στις 14 Νοέμβρη  (περίπου), γιορτή του Αγ. Φιλίππου, την αρχή του χειμώνα.

Αλλαγές στα καθημερινά δρομολόγια των συμβατικών πλοίων από 1/11

Σημαντικές αλλαγές στις αφιξοαναχωρήσεις  των συμβατικών πλοίων στη γραμμή Πειραιάς - Αίγινα σημειώνονται από σήμερα  1 Νοεμβρίου που ξεκινά  η νέα δρομολογιακή περίοδος  2026 -2027.

Ο ανταγωνισμός των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη γραμμή παραμένει μεγάλος σε σημείο να υπάρχουν αναχωρήσεις σε απόσταση 10'  λεπτών όπως το πρωί και το μεσημέρι.

Η  Saronic  διατηρεί αυτή τη βδομάδα (παραμονές  της μεγάλης εορτής του Αγίου Νεκταρίου 9 καθημερινά δρομολόγια με το πρώτο να αναχωρεί στις 06.00 από Πειραιά και το τελευταίο στις 17.45.

Η  Aegina Ferries συνεχίζει με τα ήδη καθιερωμένα δρομολόγια: Από Πειραιά: 06.30 - 10.45 - 14.45 και από Αίγινα 08.30 - 12.45 - 17.00

Ο  "Ωκύαλος" κάνει τη διαφορά με νέες ώρες αναχωρήσεων και από τα δύο λιμάνια:

Από Πειραιά: 07.10 - 11.10 - 15.10  και από Αίγινα 09.00 - 13.00 και  16.50

Το πλοίο "¨ΠΑΝΟΡΑΜΑ" από  2/11 και μέχρι την επόμενη Πέμπτη 5/11 σταματά τα δρομολόγια του.

Ο ανταγωνισμός που ξεκίνησε πριν ακριβώς ένα χρόνο με την είσοδο των πλοίων ΩΚΥΑΛΟΣ και ΠΑΝΟΡΑΜΑ στη γραμμή, καλά κρατεί και ο επερχόμενος χειμώνας θα  είναι ιδιαιτέρως σκληρός!

 

 

Οι λησμονημένοι Άγιοι Ανάργυροι της Παλαιάς Χώρας.

 

Εορτάζουν και στην Παλαιά Χώρα οι Άγιοι Ανάργυροι την 1η Νοεμβρίου, που προς τιμήν τους υπάρχει ένα όμορφο εκκλησάκι στη νοτιοανατολική πλευρά  του λόφου.

Στο ναό βρίσκουμε την επιγραφή: 

" Στις 5 του Μάρτη του 1709 τη νύχτα οι κουρσάροι πήρανε τον Γιάννη Χαλδαίο"

Χαραγμένη σε πωρόλιθο μόλις μπεις  στο ναό των Αγίων Αναργύρων διαβάζεις  αυτή την επιγραφή που μαρτυρεί  όλο  το δράμα  των κατοίκων  της Παλαιάς Χώρας  της Αίγινας. Σφαγές, επιδρομές, σκλαβιά, εγκατάλειψη. Και  δεν είναι αδικαιολόγητη η αφιέρωση  πολλών ναών σε στρατιωτικούς Αγίους, στους Ταξιάρχες, στους Αγίους Αναργύρους.

Νυχτοήμερες επικλήσεις, προσευχές και δεήσεις οι Άγιοι να προστατέψουν  το λόφο και να τον σώσουν. Αγιοκέρια  και ταπεινά άγρυπνα καντήλια να φωτίζουν τις ασέληνες νύχτες και να κόβουν το πηχτό σκοτάδι της σκλαβιάς, του φόβου της αγωνίας.

Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι  ένα από τα πολλά αλειτούργητα εκκλησάκια  της Παλαιάς Χώρας, σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση από άλλες εκκλησίες όπου στις Άγιες Τράπεζες αντί για καντήλι και κερί συναντάς περιττώματα ζώων και ακαθαρσίες.

Αντιθέτως οι Άγιοι Ανάργυροι φαίνεται πως έχουν δεχθεί τις ευεργετικές εργασίες καθαριότητας και ευπρεπισμού από κάποιους ευσεβείς επισκέπτες. Εντυπωσιάζουν στο εσωτερικό του ναού οι αψίδες που υποβαστάζουν το βάρος  του ναού, όπως και μια καμάρα που στηρίζει τη θολωτή στέγη.

Εντυπωσιάζουν οι τοιχογραφίες  στο δυτικό τοίχο πάνω από την είσοδο  του ναού όπου υπάρχει η σύνθεση  της Δευτέρας Παρουσίας με τον Χριστό στο κέντρο, αγγέλους να  τον περιστοιχίζουν, η Παναγία, ο Πρόδρομος και οι Απόστολοι. Πιο εντυπωσιακή είναι η σύνθεση της θάλασσας  που κρατά ένα καράβι,  (παρόμοια σύνθεση  συναντάμε και  στο Καθολικό της Αγίας Κυριακής), αλλά και η προσωποποιημένη Γη πάνω σε άλογο.

Η ανέγερση της εκκλησίας υπολογίζεται  στον 17ο αιώνα.

  Οι τοιχογραφίες  τοποθετούνται στον 17ο αιώνα και θεωρούνται δημιουργήματα τοπικής - αθηναϊκής σχολής.

Στο  τέμπλο έχουν επιζωγραφισθεί οι εικόνες  της Παναγίας, του Χριστού και του Προδρόμου ενώ συναντάμε και μεταγενέστερη εικόνα  του Αγίου Διονυσίου στην αψίδα

 Στο ναό ο επισκέπτης οδηγείται ακολουθώντας  το μονοπάτι - 7  -  . Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη.

Η σύνθεση  της Δευτέρας Παρουσίας πάνω από τη δυτική είσοδο  του ναού.