Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2021

Ένα έργο για τη διαφορετικότητα, τη συντροφικότητα, τη φιλία, την αγάπη: "Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω"


Πως μπορεί μια γνήσια ελληνική κωμωδία να δροσίσει  ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ; Πως  γίνεται οι θεατές να αψηφήσουν για λίγο τη ζέστη και να πάνε θέατρο;  Πως μπορεί ένα έργο που ενώ παίζεται από το 2012 αδιαλείπτως να συνεχίζει  να κρατά το ενδιαφέρον του  κοινού και να παίζεται με επιτυχία;

Τέτοια και πολλά άλλα ερωτήματα ίσως γεννήθηκαν μετά  το τέλος  της παράστασης που παρακολουθήσαμε  το Σάββατο  31/ Ιουλίου στην αυλή του 2ου Δημοτικού Σχολείου στα πλαίσια  του 11ου Φεστιβάλ  Θεάτρου.

Η κωμωδία που υπογράφει ο Γιώργος Θεοδοσιάδης με τα τίτλο: «Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω» παίζεται συνεχώς από το 2012 με μεγάλη επιτυχία.

Το ευρηματικό κείμενο υποστηρίζεται από  ηθοποιούς που αγαπούν την κωμωδία. Αξίζει να αναφέρουμε  ότι από  την αρχή μέχρι σήμερα βασικοί πρωταγωνιστές  του είναι ο Σπύρος Πούλης και ο Σπύρος Σπαντίδας ο οποίος  υπογράφει και τη σκηνοθεσία  της παράστασης.

Στη σύνθεση του φετινού θιάσου έχουν προστεθεί ο Σταύρος Νικολαΐδης και η Μυριέλα Κουρεντή.

Τέσσερις  αγαπητοί στο κοινό ηθοποιοί κατορθώνουν να ενσαρκώσουν (κυρίως οι άντρες) τρεις διαφορετικούς τύπους ανθρώπων με ιδιαίτερα προβλήματα, όρασης, ακοής, ομιλίας. Παίζουν σε ένα τεντωμένο σχοινί και κατορθώνουν να πλησιάσουν αυτούς τους χαρακτήρες με σεβασμό, τρυφερότητα και απόλυτη κατανόηση. Δεν κοροϊδεύουν το «πρόβλημα», αντιθέτως σέβονται την ιδιαιτερότητα και μέσα από αυτήν προσπαθούν να δείξουν και να διεκδικήσουν μια κανονική ζωή, ένα επάγγελμα, μια σχέση.

Στην πορεία τους παρουσιάζεται μια  κοπέλα, την οποία ερωτεύονται και οι τρεις και προσπαθούν να τη διεκδικήσουν κρύβοντας συγχρόνως το πρόβλημα  τους.

Η ανατροπή του έργου, αρκετά λυτρωτική, διευκολύνει και τους τέσσερις αλλά συγχρόνως προσθέτει στην παρέα κι ένα άλλο μέλος με ιδιαίτερο κινητικό πρόβλημα, τον αρραβωνιαστικό  της κοπέλας, που αποκαλύπτεται ότι είναι κοινωνική λειτουργός. Η παρουσία της στη ζωή των τριών τους οδηγεί στην αξιοποίηση  των ταλέντων τους και των ιδιαίτερων ικανοτήτων τους.

Θα  μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος το έργο αυτό, ως ένα ύμνο στη διαφορετικότητα, στη συντροφικότητα, στη φιλία, στην αγάπη.

Οι θεατές που καταχειροκρότησαν  την παράσταση ένοιωσαν στο τέλος του έργου αυτή  την ευωχία και τη λύτρωση που σκοπό έχει το θέατρο να επιφέρει.

Πραγματικά ήταν άλλη μια καλή βραδιά στο 11ο Φεστιβάλ Θεάτρου.

Για  την ιστορία να αναφέρουμε πως το έργο αυτό είχε παρουσιαστεί στον ίδιο χώρο τον Αύγουστο του 2012.





 

Ο Άγιος Στέφανος στην Παλαιά Χώρα εορτάζει σήμερα.

                                  

 

   Ο Άγιος Στέφανος στην Παλιαχώρα εορτάζει σήμερα όπως και στις 2 Αυγούστου ημέρα ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου. Η εορτή του στις 27 Δεκεμβρίου μέσα στο καταχείμωνο δυσκολεύει τους πιστούς να ανέβουν ως εκεί, γι' αυτό λειτουργείται πανηγυρικά στις 2 Αυγούστου.
   Το ναΰδριο του Αγίου Στεφάνου από τα πρώτα που συναντάμε  στα καλντερίμια της Παλαιάς Χώρας είναι και από τα πρώτα που συντηρήθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1967. Σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και στο εσωτερικό του διατηρούνται αρκετές αγιογραφίες. Είναι μονόχωρη βασιλική στραμμένη προς το Νότο και η είσοδός της κοιτά  το βορρά, ενώ το ιερό βήμα είναι τοποθετημένο εγκάρσια στο ναό.


   Η ανέγερση της Εκκλησίας τοποθετείται στον 17ο - 18ο αιώνα, αλλά μετά  την εγκατάλειψη της Παλιαχώρας κατέπεσε σε ερείπια, όπως και πολλές άλλες εκκλησίες. Σε αυτήν την κατάσταση βρισκόταν ο ναός την εποχή που ο Άγιος Νεκτάριος ανήγειρε την εκκλησία  του μοναστηριού του (1904 -1908), την Αγία Τριάδα. Τότε μερικοί εργάτες είχαν πάει στις ερειπωμένες εκκλησίες  της Παλιαχώρας για να βρουν πωρόλιθους και ανάμεσα σε αυτούς και ο Κυψελιώτης Αγησίλαος Χατζόπουλος, ο οποίος βρήκε έναν ογκώδη πωρόλιθο, αλλά, ενώ προσπαθούσε να τον σηκώσει, έμεινε ακίνητος και έχασε και τη φωνή του. Οι συνάδελφοί του, μη μπορώντας να κάνουν τίποτε, ειδοποίησαν τον Άγιο, ο οποίος πήγε στον τόπο, του διάβασε μια ευχή και έγινε αμέσως καλά.
   Ο Άγιος Νεκτάριος, εξετάζοντας την πέτρα, αναγνώρισε πως είχε "εγκαίνια" και επομένως επρόκειτο για Αγία Τράπεζα ναού. Επειδή όλοι αγνοοούσαν την ονομασία  της Εκκλησίας, κάλεσαν τον γέροντα εφημέριο του Βαθέος Συμεών Καλαμάρα, που γνώριζε καλά την Παλιαχώρα, ο οποίος τους εξήγησε πως πρόκειται για την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου. Ο  Χατζόπουλος από ευγνωμοσύνη προς τον Άγιο για το θαύμα του, επισκεύασε την ερειπωμένη εκκλησία και τοποθέτησε τα "εγκαίνια" στη θέση τους.
    Το περιστατικό αυτό είναι γνωστό στην Αίγινα και το διασώζει στο βιβλίο του "Χριστιανική Αίγινα" ο κ. Σ. Δημητρακόπουλος.
   

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2021

Αύγουστε τραπεζοφόρε, να ’σουν τρεις φορές το χρόνο.

                                                      

Πίνακας του Λ. Γεραλή

    Ο αγαπημένος μήνας Αύγουστος έχει κι αυτός τις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα του αλλά κυρίως τις παροιμίες του. Ο Αύγουστος, ο μήνας της Παναγιάς, της Ευαγγελίστριας των Ελλήνων. Ο Αύγουστος, το Πάσχα του καλοκαιριού, των διακοπών, της ανεμελιάς,  των πολλών πανηγυριών, των Φεστιβάλ, της αφθονίας των καρπών, των προλήψεων και των παροιμιών.
  
  Ας  θυμηθούμε όμως τα όσα αναφέρει η κ. Λίνα Μπόγρη - Πετρίτου σχετικά με το μήνα Αύγουστο στο βιβλίο της "Τα λέμε και στην Αίγινα"
                                     
Ο όγδοος μήνας του Γρηγοριανού ημερολογίου, που στο ρωμαϊκό ημερολόγιο λεγόταν Sextilis (λατιν. sextus=έκτος), ήταν τότε ο έκτος μήνας. Αργότερα πρόσθεσαν στην αρχή του χρόνου τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο και έγινε ο όγδοος μήνας που του έδωσαν το όνομα Αύγουστος (λατιν. Augustus=Σεβαστός), τιμώντας τον αυτοκράτορά τους Οκταβιανό Αύγουστο. Με τη σειρά του εκείνος πρόσθεσε αυθαίρετα μία ημέρα ακόμα, που την πήρε από το Φεβρουάριο, και τις έκανε 31, για να μη υστερεί από τον Ιούλιο, (που είχε ήδη 31) και ήταν αφιερωμένος   στον Ιούλιο Καίσαρα!
-Περί της υγείας σου τον Αύγουστον ερώτα, αναφέρει η παροιμιώδης έκφραση, γιατί κρύβει κινδύνους για την υγεία. Οι υψηλές θερμοκρασίες, τα πολλά έντομα, η μεγάλη κατανάλωση λαχανικών και φρούτων ιδιαίτερα τις ημέρες της νηστείας του 15αύγουστου, οι στομαχικές διαταραχές και πιο παλιά οι ελώδεις πυρετοί.
Είναι ο μήνας που αρχίζει με τη νηστεία της Παναγιάς και τελειώνει με τη νηστεία του Άι Γιάννη του Αποκεφαλιστή (στις 29) ή του Νηστικού, που θεράπευε τη θέρμη.
Οι πρώτες έξι ημέρες του Αυγούστου, τα μερομήνια, όπως τα λέει ο λαός μας, προσφέρονται για τις καιρικές προγνώσεις. Παλιοί ναυτικοί, αγρότες και βοσκοί, γίνονται οι μετεωρολόγοι της υπαίθρου για όλο το χρόνο, αφού η κάθε μέρα αντιστοιχεί σε δύο μήνες του χρόνου.
Τις πρώτες έξι ημέρες, ο λαός μας τις ονομάζει δρίμες και δεν αφήνουν τα παιδιά, κυρίως, να κολυμπούν στη θάλασσα (πικρή ανάμνηση των παιδικών μας χρόνων, που δεν μπορούσαμε βέβαια να καταλάβουμε, πως η όλη ιστορία είχε σχέση με τα  δυνατά μελτέμια, τα μπουρίνια). Επίσης, τις ημέρες αυτές δεν έπλεναν ρούχα, δεν έκοβαν ξύλα. Κι όλα  αυτά γιατί πίστευαν πως τότε «επενεργούν ανεξιχνίαστες δυνάμεις».

 Γι’ αυτό και λένε:
-Τ’ Αυγούστου οι δρίμες στα πανιά (σκώρος), και του Μαρτιού στα ξύλα (σαράκι).
Στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα, η νηστεία για την Κοίμηση της Παναγιάς, κάνει ένα μικρό διάλειμμα,  επιτρέπεται… προς βρώσιν  το ψάρι, και ο λαός συμβουλεύει:
-Της Αγιά Σωτήρας σωτήρευε τα ρούχα σου, για να ’χεις το χειμώνα. (και πάλι για τις δρίμες ο φόβος!)
Και η λαϊκή σοφία έκλεισε όλο τον Αύγουστο μέσα σε παροιμίες με συμβουλές για καλλιέργειες, καιρικές προγνώσεις, ευχές:
-Τον Αύγουστο τον χαίρεται, οπόχει να τρυγήσει.
-Ο Αύγουστος πουλά κρασί κι ο Μάης πουλάει στάρι.
-Αύγουστος άβρεχος, μούστος άμετρος.
-Θεός να φυλάει τα λιόδεντρα  απ’ το νερό τ’ Αυγούστου.
-Όποιος φυλάει τον Αύγουστο, το Μάη θερίζει μόνος.
-Καλός ο ήλιος του Μαγιού, τ’ Αυγούστου το φεγγάρι, (έχει το πιο λαμπερό και ολόγιομο φεγγάρι).
-Τ’ Αυγούστου και του Γεναριού τα δυο λαμπρά φεγγάρια.
-Από Μαρτιού πουκάμισο κι απ’ Αύγουστο σεντόνα.
-Ούτε Αύγουστος χειμώνας, ούτε Μάρτης καλοκαίρι.
-Του Αυγούστου τα βοριάσματα, χειμώνα αναθυμούνται.
-Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα.
-Ήρθε ο Αύγουστος; Παρ’ την κάπα σου.
-Δεκαπέντησε ο Αύγουστος; Πυρώσου και μη ντρέπεσαι.
-Επλάκωσε ο Αύγουστος, η άκρια του χειμώνα.
-Το Μάη με πουκάμισο, τον Αύγουστο με κάπα.
-Κάθε πράμα στον καιρό του, κι ο κολιός τον Αύγουστο.
-Αλωνάρης τ’ αλωνίζει κι Αύγουστος τα ξεχωρίζει. (εννοεί τα σιτηρά)
-Να ’σαι καλά τον Αύγουστο που ’ναι παχιές οι μύγες.
-Αυγουστοοικοδέσποινα, καλαντογυρεύτρα, (όταν η νοικοκυρά είναι σπάταλη τον Αύγουστο, που είναι όλα άφθονα, τα Χριστούγεννα ζητιανεύει).
-Ζήσε, μαύρε μου, να φας τριφύλλι, και τον Αύγουστο σταφύλι. (έλεγαν οι αγωνιστές του 21 στ’ άλογό τους για να κάνει κουράγιο ως να τελειώσει ο πόλεμος!)
-Μακάρι σαν τον Αύγουστο να ’ταν οι μήνες όλοι.
-Τον Αύγουστο δεν λιάζονται, ούτε περαματούνε,
γιατί συκομαζώνουνε και σταφυλοπατούνε.
-Όταν αρχίσει ο Αύγουστος να βαρυχειμωνιάζει,
ο γεωργός τ’ αλέτρι του αμέσως να ταιριάζει.
-Αύγουστε τραπεζοφόρε, να ’σουν τρεις φορές το χρόνο.
Και η δική μας έμμετρη αιγινήτικη  παροιμία-ευχή για να πουληθούν σε καλή τιμή τα σύκα και τα σταφύλια:
-Καλέ μου, μήνα Αύγουστε, πόσοι σε καρτερούνε!
Άλλοι να ξεχρεώσουνε, κι άλλοι να παντρευτούνε! (για να πωληθούν σύκα και σταφύλια) 

"Καλή Παναγιά" η ευχή του Αυγούστου.

                                

"Η Παναγιά  τα πέλαγα κρατούσε στην ποδιά  της. τη Σίκινο, την Αμοργό και τα άλλα τα παιδιά της".
                                                    Οδ. Ελύτης

  Καθώς μικρά και μεγάλα πλεούμενα μεταφέρουν τους παραθεριστές  του Αυγούστου σε νησιά θαλασσοδαρμένα και αφροστόλιστα, η Παναγιά, η κάθε Παναγιά ετοιμάζεται να υποδεχτεί τους πανηγυριστές  της κάτασπρη και στολισμένη με μπουκαμβίλιες και γιασεμιά πάνω σε βράχια, σε ακρογιαλιές ή σε βουνοπλαγιές.

   Ο Αύγουστος είναι ο κατεξοχήν μήνας των Ελλήνων. Ο Αύγουστος είναι της Παναγιάς της Θαλασσινής, της Κατευοδώτρας, της Κανάλας, της Μεγαλόχαρης, της Κατοπολιανής και της Εκατονταπυλιανής, της Μεγαλόχαρης, της Πολίτισσας, της Λιόχαρης, της Χοζοβιώτισσας και τόσων άλλων καθώς κάθε  τόπος, κάθε νησί, κάθε πλαγιά  έχει την Παναγιά  του.

   Και καθώς  ο Αύγουστος ξημερώσει  δεν ακούς άλλη ευχή, από τη φράση "Καλή Παναγιά" σε αυτά τα μέρη  που τις μέρες  του Αυγούστου συγκεντρώνονται όλες οι οικογένειες "επί το αυτό", ξενιτεμένοι, φοιτητές, άνθρωποι της πόλης επιστρέφουν στις πατρογονικές εστίες  για να μπολιαστούν από την παράδοση, από τη ζωή του τόπου τους και να συνεχίσουν.

   Καλή Παναγιά  λοιπόν.

 Οι μικρές  εκκλησιές με τη σειρά  από πάνω προς τα κάτω είναι από  την Ανάφη, τη Σέριφο, η Παναγιά η Θαλασσινή της Άνδρου, η Χρυσοπηγή της Σίφνου, η Παναγία η Νικούς της Κύθνου.

Σάββατο, 31 Ιουλίου 2021

Η Μαίρη παρέδωσε μαθήματα πίστης και ζωής.

 


  Ήταν Αύγουστος  του 1997.

 Εκείνο  το απόγευμα ο  Θεός  μας χάρισε  μια πλούσια βροχή στην Κατασκήνωση  στον Τούρλο και όλα μοσχοβόλησαν, τα πεύκα και το Αιγινήτικο χώμα. Τα παιδιά  συγκεντρωμένα  στις σκηνές μαζί με τους ομαδάρχες  τους προσπαθούσαν να προφυλαχθούν από  το καλοκαιρινό μπουρίνι.

Ένα λευκό Mazda άρχισε  να ανηφορίζει  το δρόμο της Κατασκήνωσης κόντρα στο πείσμα του νερού και της λάσπης που κατέβαινε προς τη θάλασσα. Στάθηκε έξω από  το αρχηγείο και από μέσα βγήκε  η Μαίρη και ο Αργύρης.

Δεν τους ήξερα. Είχαν έρθει να δουν τα παιδιά  τους, το Παναγιώτη και τον Αλέξη.  Είχαν ανησυχήσει με την καταιγίδα.

Έτσι γνώρισα  τη Μαίρη εκείνο το απόγευμα  του βροχερού Αυγούστου.

24 χρόνια μετά  ένα Αυγουστιάτικο απόγευμα (τι σύμπτωση) αποχαιρετώ τη Μαίρη, που πλέον ταξιδεύει προς  τον Παράδεισο που τόσο πολύ πόθησε.

Εκείνο λοιπόν  το απόγευμα  του Αυγούστου του μακρινού πλέον 1997 γνώρισα  τη Μαίρη και την υπέροχη οικογένειά  της. Έτσι ξεκίνησε μια γνωριμία που έμελλε  να εξελιχθεί σε  φιλία, σε συνεργασία  σε πολλά επίπεδα.

Εκείνη έφερε  τα παιδιά  της στο 2ο Γυμνάσιο στην Κυψέλη, παράλληλα από το 2004 ξεκινήσαμε  στο Διοικητικό Συμβούλιο  του Πνευματικού Κέντρου Κυψέλης να εργαζόμαστε στην οργάνωση και παρουσίαση δεκάδων  και ποικίλων εκδηλώσεων.

Η Μαίρη παρούσα παρά τις επαγγελματικές  και οικογενειακές υποχρεώσεις  της. Παντού δυναμική, αποτελεσματική και καρποφόρα. Πρόθυμη να  φτιάξει σκηνικά, να ράψει κουστούμια για τα θεατρικά, να δημιουργήσει διακοσμήσεις για την Κατασκήνωση, να καθαρίσει το Πνευματικό Κέντρο, να δώσει ιδέες, να εργαστεί ως Κατηχήτρια, ως στέλεχος της Μητροπόλεως αλλά και της ενορίας  της στον Ασώματο.

Παντού. Και αυτό το ζήλο  τον μετέδωσε στα παιδιά  της.



Και ξαφνικά ήρθε  το κακό. Όμως η Μαίρη όρθια, δυνατή, πεισματωμένη, αγέρωχη με  βαθειά, ειλικρινή και αταλάντευτη πίστη, όπως τότε εκείνο το μεσημέρι μέσα στο «Ευτυχία» που πήγαινε να γεννήσει  το Βαγγέλη της, ή αργότερα να πρωτοστατεί σε εκδηλώσεις.

Δεν φοβήθηκε  το «κακό», το προσπέρασε, το ξεγέλασε και συνέχισε να ζει, να δραστηριοποιείται να δίνει μαθήματα θάρρους, δύναμης, πίστης, ζωής.

Και  τα χρόνια περνούσαν από τότε που πάλι καλοκαίρι στην Κατασκήνωση μάθαμε  το δυσάρεστο νέο.

Τα χρόνια περνούσαν κι η Μαίρη βρήκε άλλα μετερίζια, το «Σύλλογο Φίλων της Ιεραποστολής της Κορέας». Έδωσε δυναμικά  το παρόν της κι εκεί με πολλές εκδηλώσεις και παρουσίες. Έκλεινε  την πόρτα στο «κακό» και προχωρούσε. Λες και το αγνοούσε. Και συνέχιζε!



Ερχόταν στο Γυμνάσιο να ρωτήσει για το τρίτο της παιδί πάντα γεμάτη καλούδια στα χέρια της. Ερχόταν όμως και σαν εθελόντρια να βοηθήσει να ζυμώσουμε «λαζαράκια» ή μικρά «τσουρέκια» για  το Λεούσειο. «Δεν θέλω τίποτε άλλο, να προλάβω να μεγαλώσω  το παιδί μου» θυμάμαι πως έλεγες……………

Τι να πρωτοθυμηθώ!!!



Πόσα  αλήθεια ξεχνώ τούτη την ώρα που ο φετινός  Αύγουστος είναι ο Αύγουστος του φευγιού της, του αποχαιρετισμού.

Βρήκα  φωτογραφίες αλλά  κυρίως  τη τελευταία μας συνεργασία  λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2020 όταν εκδώσαμε ξανά  τις υπέροχες  συνταγές  που είχε επιμεληθεί.



Αυτή έμελλε να είναι η τελευταία μας συνεργασία, ίσως και η τελευταία φορά  που μιλήσαμε. Κι   έδειχνε ότι ήθελε  να συνεχίσει  να ζει  και να μοιραστεί απλόχερα  την ευλογία  της ζωής με  τους δικούς της ανθρώπους. Μας ξεγελούσες  με το χαμόγελο σου, με τη δύναμη σου, με  το πείσμα με την αντίσταση  σου.

Γιατί Μαίρη ήσουν  ή μάλλον είσαι από εκείνους  τους ανθρώπους που σπάνια θα συναντήσεις στη ζωή. Κι όταν αυτό συμβεί  τότε θα νιώσεις αυτή την ευλογία, αυτή την αύρα του ανθρώπου του Θεού.

Ο ίσκιος  της Μαίρης ήταν  και είναι τεράστιος και κάτω από αυτόν βρήκαν καταφύγιο τα πολύτιμα αγόρια της, ο Ανάργυρος, οι μαθητές της και τέλος όλοι εμείς που την  γνωρίσαμε.

Αν κάποιος αυτές τις μέρες  τις δύσκολες  της απουσίας σου με  ρωτήσει για σένα, θα  του πω ότι ήσουν μια μεγάλη μάνα, μια μεγάλη δασκάλα και  αγωνίστρια, πάλεψες σε μαρμαρένια αλώνια  σα  το Διγενή και νίκησες.

Ναι νίκησες!!!

Σε ευχαριστούμε  για όσα μας πρόσφερες………………………………………..

Κάθε Τετάρτη στο Εϋνάρδειο με ένα βιβλίο.

Στον κήπο του Εϋνάρδειου, ενός ακόμα Καποδιστριακού κτιρίου της Αίγινας που περιμένει την αποκατάσταση του, η Καποδιστριακή Δημόσια Βιβλιοθήκη Αίγινας οργανώνει πέντε Αυγουστιάτικες βραδυές με παρουσιάσεις βιβλίων.
Βιβλία που αφορούν την Αίγινα και όχι μόνο, σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, καλλιτέχνες είναι  οι βασικοί συντελεστές αυτών  των εκδηλώσεων που οργανώνει το νέο  Εφορευτικό Συμβούλιο  της Βιβλιοθήκης με επικεφαλής  τον πρόεδρο του κ. Γεώργιο Καλόφωνο, ιστορικό - βυζαντινολόγο.

Η  Δημόσια Βιβλιοθήκη της Αίγινας αποκτά και πάλι τον κανονικό της τίτλο "Καποδιστριακή" αλλά  και  τη θέση  που της αρμόζει  στα  πολιτιστικά και πνευματικά δρώμενα  του νησιού.
Κάθε  Τετάρτη λοιπόν στον κήπο  που τελευταία ευπρεπίστηκε και περιμένει να υποδεχτεί  τους φίλους του βιβλίου και της Αίγινας.

Το πρόγραμμα  ξεκινά  την Τετάρτη 4 Αυγούστου με την παρουσίαση του βιβλίου του κ. Νίκου Μπακουνάκη "Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο" από τις εκδόσεις "Πόλις". Το βιβλίο παραουσιάζει η καθηγήτρια  του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μαρία Παπαδήμα  και διαβάζει ο ηθοποιός κ. Ακύλλας Καραζήσης.


 Παραθέτουμε  το πλήρες πρόγραμμα:

ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΙΓΙΝΑΣ  

  

Κάθε Τετάρτη στο Εϋνάρδειο με ένα βιβλίο  

Πέντε Αυγουστιάτικες βραδυές για το βιβλίο και την Αίγινα  

Από 4/8 έως 1/9/2021, στον κήπο του Εϋναρδείου (Μητροπόλεως 4, Αίγινα), στις 9 μ.μ.  

Τετάρτη 4 Αυγούστου 

Νίκος Μπακουνάκης  

Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο 

(Αθήνα, Πόλις, 2021) 

Παρουσιάζει η Μαρία Παπαδήμα, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταφράστρια 

Διαβάζει ο Ακύλλας Καραζήσης 

Τετάρτη 11 Αυγούστου 

 Λίζα Διονυσιάδου 

Η Αχμάτοβα στον καθρέφτη μου 

(Αθήνα, Εύμαρος, 2020) 

Παρουσιάζουν οι: Ευγενία Κριτσέφσκαγια, μεταφράστρια, Πάνος Σταθόγιαννης, συγγραφέας, Μανώλης Λογοθέτης, ιατρός 

Τετάρτη 18 Αυγούστου 

Ίρις Κρητικού 

Hortus Conclusus. Τριάντα έξι ιστορίες ξανακερδισμένης Άνοιξης 

Με τριάντα έξι ζωγραφιές του Νεκτάριου Αποσπόρη (Αθήνα, Έλιξ, 2020)

Παρουσιάζουν οι: Διονύσης Καλαμάκης, φιλόλογος, αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χαράλαμπος Πέννας, αρχαιολόγος, επίτιμος διευθυντής αρχαιοτήτων Αργοσαρωνικού-Κυκλάδων, Μαριλένα Γιαννούλη, δημοσιογράφος 

Διαβάζει η Έλενα Μαραγκού 

Τετάρτη 25 Αυγούστου 

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΚΑΘΕ ΗΛΙΚΙΑΣ 

Προνόη Θεολογίδου 

Ο Ξάστερος που έγινε Αστέριος 

(Αίγινα, Η Αιγιναία 2021) 

Μαρία Ανδρικοπούλου 

Ο Ιωάννης και τα γεώμηλα της Αίγινας 

Εικονογράφηση Φίλιππος Φωτιάδης (Αθήνα, Καλέντης, 2021) 

Παρουσιάζουν οι: Έλλη Δρούλια, ιστορικός, διευθύντρια της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων, Γιώργος Μπήτρος, διευθυντής του 2ου Γυμνασίου Αίγινας και συγγραφέας 

Διαβάζει η Όλια Λαζαρίδου 

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 

Αμάντα Μιχαλοπούλου 

«Αυτό το όμορφο μαλακό νησί» 

Λογοτεχνικές αναφορές στην Αίγινα από την αρχαιότητα ως σήμερα 

 

Διάλεξη 

 

 

 

 


Αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη από το Ίδρυμα Καψάλη.



 
Αφιερωμένη στον νομπελίστα ποιητή Γιώργο Σεφέρη είναι η καλοκαιρινή βασική εκδήλωση  του Ιδρύματος Καψάλη που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 31  Ιουλίου και ώρα 20.30  στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος επί  της οδού Στρατηγού Πετρίτη.
Για τη γλώσσα  στην ποίηση  του Σεφέρη θα μιλήσει ο καθηγητής  της Φιλοσοφικής Σχολής  του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεράσιμος Ζώρας. Τίτλος της ομιλίας  του: "Πάνω στην άμμο τη λευκή γράψαμε το όνομά  της".

Θα  ακολουθήσει μουσικό πρόγραμμα  με μελοποιημένα  ποιήματα  του Γ.Σεφέρη από  τον Μίκη Θεοδωράκη και άλλους συνθέτες.
Είσοδος ελεύθερη.