Τελευταίες ημέρες για την έκθεση "Έγχρωμη Αίγινα"

Τρεις τελευταίες ημέρες λειτουργίας για την έκθεση παλαιών έγχρωμων φωτογραφιών της Αίγινας στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.

Η έκθεησ με τίτλο "Έγχρωμη Αίγινα" εγκαινιάστηκε  την Κυριακή 30 Αυγούστου και ολοκληρώνεται το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου.

Το διάστημα αυτό πολλοί ήταν οι επισκέπτες που πέρασαν το κατώφλι του Πνευματικού Κέντρου και είδαν σπάνιες και μοναδικές εικόνες από μια Αίγινα που έχει φύγει ανεπιστρεπτί.

Η έκθεση λειτουργεί τα απογεύματα και ώρες 19.00 -21.00.

 

Η ώρα του "Λειδινού" στην Κυψέλη.

Ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Κυψέλης αναβιώνει το έθιμο του "Λειδινού" την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου και ώρα 19.00  στο προαύλιο  του Δημοτικού Σχολείου Κυψέλης.

 

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης πλαισιώνεται και με τη συναυλία του Νίκου Οικονομίδη και της Κυριακής Σπανού. Ο Σύλλογος υπόσχεται μια βραδιά γεμάτη μνήμες, παράδοση αλλά και την ευκαιρία  για γλέντι χορό και τραγούδι.

Λίγα λόγια για την ιστορία του εθίμου:

Το τέλος  του καλοκαιριού σηματοδοτεί η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Στην Παλαιά Χώρα της Αίγινας αυτό το "τέλος" και την απαρχή του φθινοπώρου την εόρταζαν με ένα διαφορετικό τρόπο. Με το έθιμο του "Λειδινού" που γινόταν του Σταυρού στις 14 Σεπτέμβρη και  συμβόλιζε το τέλος των εργασιών του καλοκαιριού αλλά και των μικρών και μεγάλων απολαύσεων του. Για το έθιμο αυτό έχουν γράψει πολλοί λαογράφοι και ιστορικοί της Αίγινας. Στην ουσία πρόκειται για ένα "ελαφρώς" φαλλικό έθιμο που έλκει την καταγωγή του από την αρχαία Ελλάδα. Μετά  την ερήμωση της Παλαιάς Χώρας το έθιμο συνεχίστηκε στην Κυψέλη της Αίγινας. Στην αναβίωση του συνέβαλε η λαϊκή ποιήτρια Ασπασία Γκία που εικονίζεται στη φωτογραφία. 

Πρόκειται για αναβίωση ενός αρχαίου εθίμου που συμβολίζει το τέλος της καρποφορίας και την προετοιμασία της γης να δεχθεί στα σπλάχνα της τους νέους σπόρους. Οι νέοι σπόροι θα κοιμηθούν βαθιά, θα πέσουν σε λήθαργο, σε ένα φαινομενικά βαθύ θάνατο, αλλά την Άνοιξη θα γίνει το θαύμα και θα αναστηθούν, θα ξεπροβάλλουν στον ήλιο, θα μεγαλώσουν, θα αναπτυχθούν και θα χαρίσουν και πάλι τους καρπούς τους στους ανθρώπους που κόπιασαν να τους σπείρουν και να τους φροντίσουν όλον αυτόν τον καιρό.

     Σύμφωνα με την παράδοση Λειδινό στο γλωσσάρι του γλωσσικού ιδιώματος της Αίγινας είναι το Δειλινό, δηλαδή το μικρό γεύμα που κατά το δειλινό έτρωγαν όσοι ασχολούνταν με τις γεωργικές εργασίες, ένα γεύμα απλό και λιτό που πάντα συνοδευόταν και από λίγο κρασί. Σύμφωνα με το έθιμο του Λειδινού οι γυναίκες κατασκευάζουν ένα ανδρικό ομοίωμα νέου αγρότη από άχυρα. Το κεφάλι του το κατασκευάζουν από Αιγινίτικο παραδοσιακό κανάτι που το ζωγραφίζουν με ανδρικά χαρακτηριστικά. Στολίζουν τον υποτιθέμενο νεκρό με άχυρα, λουλούδια, αρωματικά φυτά, του φορούν και τραγιάσκα αφού είναι αγρότης. Ξαπλώνουν το νεκρό σε τραπέζι ή τάβλα, του αφιερώνουν διάφορους σπόρους σπαρμένους πρόχειρα, παρόμοιους με τους κήπους του Αδώνιδος, του αφιερώνουν και κάθε είδους αγροτικά εργαλεία, πλεκτά καλάθια κ.λπ. Γύρω υπάρχουν μικρά παιδιά που κρατούν καλάμια που συμβολίζουν τις λαμπάδες. Γύρω του τοποθετούν κόλλυβα και οι γυναίκες τον μοιρολογούν. Αρχικά μόνο μοιρολογούσαν. Αργότερα υπήρξε και στιχομυθία μεταξύ του χορού όπου ρωτάνε

Με τη σημαία να κυματίζει ξεκινάμε τη νέα σχολική χρονιά.

Και η καινούργια σημαία είναι στη θέση της! Κυματίζει περήφανη και σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σχολικής χρονιάς.

Μια σημαία που εμπνέει και οδηγεί και υπενθυμίζει την ευθύνη όλων μας απέναντι στη νέα γενιά, στους αυριανούς πολίτες. Καθώς και την ευγνωμο

 

 

Το Γενέσιον της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Αγίου Χριστοφόρου.

                               

 Πανηγύρισε η Ιερά Μονή Αγίου Χριστοφόρου την εορτή της γεννήσεως της Θεοτόκου. Ένα από τα πιo αγαπημένα μοναστήρια  πολλών Αιγινητών, αυτό του Αγίου Χριστοφόρου (όπως είναι στους περισσότερους γνωστό), που  βρίσκεται στις παρυφές της πόλεως , στην θέση Αγία Παρασκευή. 

Η ιερά Μονή συγκεντρώνει πλήθος πιστών κυρίως από την πόλη της Αίγινας. Το τελευταίο διάστημα με την εγκατάσταση νέας  μοναχής, στο μοναστήρι υπάρχει πρόγραμμα ακολουθιών που συχνά ανακοινώνεται και από τα διαδικτυακά μέσα.

    

      Ιδρύθηκε το 1946 από την μακαριστή πρώτη Καθηγουμένη Συγκλητική Δουρατσινού, προερχόμενη από την  Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης. Ο Ναός του Αγίου Χριστοφόρου κτίσθηκε μεταξύ των  ετών    1957 έως  1960. Τα  εγκαίνια του τελέστηκαν την Κυριακή 11 Ιουνίου του 1961, από τον μητροπολίτη Ύδρας Προκόπιο. Από το έτος 1965 η Ιερά Μονή κατέχει ως πολύτιμο θησαυρό μέρος των ιερών λειψάνων του προστάτη της Αγίου Χριστοφόρου.

  

      Το μοναστήρι διαθέτει μετόχι  στην  περιοχή του Μεσαγρού το οποίο είναι αφιερωμένο  στην Αγία Άννα.

     Για  πολλά  χρόνια  πνευματικός  της  Μονής διετέλεσε ο αείμνηστος π. Γεώργιος Κρητικός.

  Το μοναστήρι πανηγυρίζει δύο φορές το χρόνο στις 9 Μαΐου ( Αγίου μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου)  και στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέσιον Θεοτόκου). 

Μια μουσικοχορευτική βραδιά στην Πέρδικα.

Μια όμορφη μουσικοχορευτική εκδήλωση διοργανώθηκε χθες ανήμερα της εορτής  του Αγίου Σώζοντα στο προαύλιο του εορτάζοντα ιερού Ναού.

Η εκδήλωση ξεκίνησε μετά τον εσπερινό της απόδοσης της εορτής και διοργανώθηκε από το Σύλλογο της περιοχής, τη Δημοτική Κοινότητα Πέρδικας με επιμέλεια  τηε εκπαιδευτικού κ. Σωζίας Αποσπόρη.

Τα χορευτικά από το Σύλλογο Γυναικών Αίγινας και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βαθέος χόρεψαν χορούς από την Κρήτη και τη Λευκάδα σκορπώντας ενθουσιασμό και κέφι στον κόσμο που είχε κατακλύσει κάθε σπιθαμή του προαύλιο χώρου.

Να σημειώσουμε ότι ήταν η πρώτη φορά που οργανώθηκε μια τέτοια εκδήλωση στη διάρκεια της εορτής του Αγίου και όπως ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Αποσπόρη η εκδήλωση αυτή σκοπό είχε να θυμίσει τα πανηγύρια που στήνονταν σε κάθε τόπο με την ευκαιρία της εορτής ενός Αγίου.

Δεν παρέλειψε ωστόσο να αναφερθεί στην ιστορία της Πέρδικας και του ναού του Αγίου Σώζοντα αλλά και στη σχέση των κατοίκων με τον Άγιο, να ευχαριστήσει τους Συλλόγους  για τη συμμετοχή τους και κάθε φορέα που βοήθησε στην οργάνωση της βραδιάς.

Την εκδήλωση εκ μέρους του Δήμου Αίγινας παρακολούθησε η αντιδήμαρχος Τουρισμού κ. Όλγα Πετρίτου καθώς και η πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αίγινας κ. Φλώρα Αλυφαντή.

 

Στιγμές από τον πανηγυρικό Εσπερινό του Αγίου Σώζοντα.

Εκατοντάδες οι προσκυνητές στηνε ορτή του Αγίου Σώζοντα στην Πέρδικα και φέτος, αποδεικνύοντας ότι η εορτή αυτή είναι από τις πλέον αγαπητές στην Αίγινα. 

   Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν  τη ζωή του Αγίου Σώζοντα που εκτός από την Αίγινας τιμάται και πανηγυρίζεται σε πολλά νησιά και περιοχές  της Ελλάδας.

Ο  Άγιος  Σώζων γεννήθηκε στη Λυκαονία της Μ. Ασίας, περιοχή πλησίον της Γαλατίας και Καππαδοκίας, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού [284 –305 μ.Χ.] Ο  Σώζων  όπως και πολλοί συμπατριώτες του ήταν βοσκός. Πριν βαπτισθεί χριστιανός ονομαζόταν Ταράσιος. Γρήγορα όμως  αρνήθηκε την ειδωλολατρεία και ασπάζεται τον Χριστιανισμό. Σε ένα ταξίδι του στην Πομπηϊούπολη, πόλη στα παράλια της Κιλικίας, νοτιοδυτικά της  Ταρσού, ο Άγιος   αναζητεί χριστιανικό ναό στη πόλη για να προσευχηθεί. Μάταια  όμως. Οι χριστιανοί της πόλης είχαν κρυφτεί εξαιτίας των διωγμών και άλλοι ήταν κατατρεγμένοι. Αγανακτισμένος κατευθύνεται στο ναό της Αρτέμιδος και φθάνοντας μπροστά στο χρυσό άγαλμα της θεάς των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων έκοψε το δεξί χέρι του ειδώλου και χωρίς καθυστέρηση έφυγε για την αγορά της πόλης, όπου το πούλησε σε χρυσοχόο και μοίρασε το αντίτιμο στους φτωχούς και ανήμπορους κατοίκους της Πομπηϊούπολης.

   Το γεγονός της κλοπής και της ιεροσυλίας έγινε σύντομα αντιληπτό από τους φύλακες του ναού οι οποίοι κατήγγειλαν το περιστατικό. Οι στρατιώτες συνέλαβαν τον Σώζοντα και τον οδήγησαν στο Γαλέριο Μαξιμιανό ο οποίος εκείνες τις ημέρες επισκεπτόταν την περιοχή. Ο Άγιος παραδέχεται την πράξη του αλλά   δε δέχεται να αλλαξοπιστήσει και να θυσιάσει στα είδωλα. Η εμμονή του αυτή , ή άρνηση του τον οδηγεί σε μια σειρά  φρικτών βασανιστηρίων και μαρτυρίων. Ο Μαξιμιανός αποφασίζει  τη θανάτωση του μάρτυρα με τη διάλυση των μελών του σώματος του και με την καύση αυτών. Οι  χριστιανοί περιμάζεψαν τα σκορπισμένα λείψανα του Αγίου και τα ενταφίασαν στις 7 Σεπτεμβρίου  του έτους 288 μ.Χ.

Σήμερα.

  Ο  Άγιος Σώζων απολαμβάνει της μεγάλης ευλάβειας και  αγάπης όλων των Αιγινητών. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι τόσο την παραμονή 6 Σεπτεμβρίου, όσο και ανήμερα της εορτής του, 7 Σεπτεμβρίου, όλοι οι κάτοικοι του νησιού αλλά  και οι τελευταίοι παραθεριστές του καλοκαιριού κατακλύζουν το ναό  του Αγίου. Δίκαια  έχει χαρακτηρισθεί το μεγαλύτερο πανηγύρι από πλευράς  αριθμού επισκεπτών.

  Το  πανηγύρι του Αη – Σώστη  ως το τελευταίο καλοκαιρινό πανηγύρι, σηματοδοτεί και το τέλος του καλοκαιριού  στην Αίγινα.

 

Μαρία Πωπ 1974 : "Η ημέρα του πανηγυριού του Αγίου Σώζοντος στην Πέρδικα."

                                     

  "Η ημέρα του πανηγυριού του Αγίου Σώζοντος στην Πέρδικα. Μαρία Πωπ 1974"

   Έτσι υπογράφεται αυτός ο θαυμάσιος και σπάνιος πίνακας της Μαρίας Πωπ, με τη χαρακτηριστική της γραφή και υπογραφή στο κάτω μέρος της ζωγραφιάς.

    Στον αστερισμό της μεγάλης γιορτής της Πέρδικας σκεφτήκαμε να ανασύρουμε αυτόν τον πίνακα  που δεν είναι και τόσο γνωστός. Η Μαρία Πωπ που έζησε αρκετά  στην Αίγινα στην περιοχή του Φάρου, μας άφησε πολλές ζωγραφιές  της στις οποίες απεικονίζονται σημεία  της Αίγινας όπως η γωνία με την οικία  Βογιατζή, το Δημαρχείο, η ψαραγορά, οι βάρκες  της Πέρδικας. Η παιδικότητα και τα έντονα χρώματα  στην τέχνη της ταξιδεύουν  τους θεατές  του έργου της σε μια Αίγινα απλή και απέριττη.

    Στον πίνακα  της Πέρδικας  που δεσπόζουσα θέση κατέχει ο πανηγυρίζων ναός  του Αγίου Σώστη υπάρχει έντονο το κλίμα της γιορτής με τα σημαιάκια να ανεμίζουν, τους προσκυνητές με τα καλά  τους γιορτινά ρούχα και η γεύση  της παρέας που πίνει και γλεντά γύρω από το τραπέζι και στο βάθος ο όγκος της Μονής. Ο ναός σε έντονα χρώματα χωρίς την κατασκευή  του σημερινού καμπαναριού.