Όποιος δεν έχει ταξιδέψει στα μικρά νησιά της άγονης γραμμής δεν μπορεί να νιώσει τη συγκινησιακή φόρτιση του ερχομού του μικρού πλοίου. Όποιος δεν έχει δει τη λαχτάρα και την προσμονή των νησιωτών που περιμένουν στο λιμάνι το ταχυδρομείο, τα φάρμακα, τα δέματα, τα προϊόντα, την τροφοδοσία, τον ξενιτεμένο, το φαντάρο, τον φοιτητή τα αγαπημένα πρόσωπα που επιστρέφουν από το μεγάλο νησί ή από τον Πειραιά, δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει ο ερχομός του πλοίου και τι αντιπροσωπεύει!
O θάνατος του καπετάνιου του θρυλικού "Σκοπελίτη", του πλοίου που εδώ και δεκαετίες συνδέει την Αμοργό και τα Κουφονήσια καθημερινά με τη Νάξο, λύπησε όχι μόνο τους Κυκλαδίτες αλλά και όλη τη νησιωτική Ελλάδα, που ένιωσαν πόσο μπορεί ένα πλοίο, ένας καπετάνιος, να συνδεθεί με δεσμούς ζωής με την καθημερινότητα των ανθρώπων. Πόσο η σχέση μιας μικρής οικογενειακής ναυτικής εταιρείας μπορεί να γίνει σχέση οικογενειακή!
Γιατί αυτό συμβαίνει στο Αρχιπέλαγος, εκεί που το πλοίο ακόμα είναι η σύνδεση με την υπόλοιπη Ελλάδα, που ο ερχομός του δίνει ζωή και παρηγοριά.
Η Αμοργός και οι μικρές Κυκλάδες αποχαιρέτισαν το Γιάννη Σκοπελίτη ως έναν δικό τους, κατάδικο τους άνθρωπο.
Συγκλονιστική είναι η εικόνα που το πλοίο του τον συνόδευσε κι αυτό δια θαλάσσης. Καθώς η πομπή με το φέρετρο οδηγείτο στην τελευταία του κατοικία, το πλοίο συνόδευε κι αυτό με λυπητερούς συριγμούς τον κύρη του. Σε μια μικρή δική του λιτανευτική πορεία λίγα μέτρα από τη στεριά.
Η τελευταία φωτογραφία το αποτυπώνει.
