Οι εικόνες του απογεύματος του Σαββάτου ακόμα κάνουν τον κύκλο του διαδικτύου με έναν ήλιο κατακόκκινο και ένα μελανό ουρανό να προβάλει μέσα από μαύρα σύννεφα καπνού.
Καπνός από μια φωτιά που έκαψε κομμάτια της Βοιωτίας και της Αττικής.
Εικόνες που μόνο καλοκαιρινές δεν είναι!
Εικόνες που δεν συνάδουν στη χαρά του καλοκαιριού, που στερούν τη χαρά μας όταν άνθρωποι χάνονται, σπίτια και κόποι μια ζωής αφανίζονται, όταν η πράσινες πλαγιές γίνονται στάχτη.
Κι ένα πελώριο γιατί φτερουγίζει από χείλη σε χείλη.
Πότε θα μάθουμε να ζούμε αληθινά; Πότε θα μάθουμε να σεβόμαστε το περιβάλλον και να διαχειριζόμαστε σωστά τη γη και τον πλούτο της. Πότε θα μάθουμε που πρέπει να πετούμε τα σκουπίδια μας και να προσέχουμε αυτό που μοναδικά μας δόθηκε χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Αυτό το μεγάλο δώρο, το πιο ακριβό, που είναι η ΦΥΣΗ.
