Το δώρο της ζωής, το μεγαλύτερο και πιο ακριβό! Ανυπολόγιστης αξίας μα και τόσο δεδομένο που έρχεται μια στιγμή που σπάει, θρυμματίζεται γίνεται κομμάτια σαν ένα βάζο από κρύσταλλο που φεύγει από τα χέρια μας και πέφτει κάτω. Και τα λουλούδια σκορπίζουν εδώ κι εκεί, χωρίς νερό πλέον χωρίς ζωή! Παύουν να μοσχοβολούν, να ομορφαίνουν, να στάζουν δροσιά και να σκορπούν χαρά.
Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις. Δεν γνωρίζει ώρα, ηλικία, τόπο, επάγγελμα, φύλο! Είναι αδίστακτος. Αρπάζει τις περισσότερες φορές ότι πιο όμορφο και δροσερό υπάρχει. Και τότε είναι που ο πόνος είναι αβάσταχτος.
Κουρελιάζει και ματαιώνει τα όνειρα, τις ελπίδες, παγώνει το χαμόγελο, κλέβει τη χαρά. Ακυρώνει τα νιάτα, βάζει τέλος στη ζωή ακόμα και πρόωρα. Πολύ πρόωρα!
Κάπως έτσι συνέβη και χθες. Ξημερώματα σε έναν πολύ γνώριμο και πολυσύχναστο δρόμο του Πειραιά.
Δεν έχει σημασία η ώρα, ο τόπος. Δεν χρειάζονται πλέον σχόλια, ούτε ερωτήσεις που σκοπό έχουν να αναμασήσουν λεπτομέρειες του γεγονότος και να ξύσουν περισσότερο την πληγή του πόνου, ούτε συμπεράσματα εκ του ασφαλούς, Ούτε Likes!!!
Χρειάζεται σιωπή, περίσκεψη και προσευχή για αυτούς που έφυγαν. Που ήταν τόσο κοντά μας, τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αληθινοί.
Η Αίγινα αποχαιρετά δύο νέους ανθρώπους με βαθιά οδύνη, λύπη και στεναγμό.
