Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Το "Πολυτεχνείο" δεν είναι μόνο ασπρόμαυρες φωτογραφίες, συνθήματα στους τοίχους και μια ιστορική πύλη. Στιγμιότυπα από την εκδήλωση στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

 

Μια πολύ σημαντική στιγμή ήταν  για τη σχολική κοινότητα του 2ου Γυμνασίου Αίγινας η σημερινή επετειακή εκδήλωση  για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Ένας μεγάλος αριθμός μαθητών και μαθητριών με την καθοδήγηση και την έμπνευση δύο καθηγητριών της Ρόδη Λεμονιάς και της Αυλωνίτη Μαρίνας προετοίμασαν - οργάνωσαν και παρουσίασαν μια συγκλονιστική εκδήλωση που προκάλεσε συγκίνηση στους μεγαλύτερους και μεγάλο ενδιαφέρον στους μαθητές και τις μαθήτριες που το παρακολούθησαν.

Με ζωντανή μουσική από τους μαθητές, με σωματοθέατρο, με κλασσικά θεατρικά σκετς, ηχητικά ντοκουμέντα - όπως την αφήγηση  της ηθοποιού Κατερίνας Διδασκάλου και του ποιητή Γιάννη Ρίτσου, με εικόνες και βίντεο η εκδήλωση παρουσίασε τα γεγονότα και υπογράμμισε το χρέος την ευθύνη και τις παρακαταθήκες  της επετείου.

Παραθέτουμε την ομιλία προς τους μαθητές και τις μαθήτριες των δύο καθηγητριών:

Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες,

Όταν ακούμε τη λέξη «Πολυτεχνείο», το μυαλό μας πηγαίνει αμέσως σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, συνθήματα στους τοίχους και μια ιστορική πύλη. Σήμερα, όμως, δεν βρισκόμαστε εδώ για να κοιτάξουμε απλώς ένα παλιό άλμπουμ. Βρισκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε κάτι πολύ πιο ζωντανό: την αιώνια ανάγκη του ανθρώπου να ζει ελεύθερος και με αξιοπρέπεια.

Για επτά χρόνια, από το 1967 έως το 1974, η χώρα μας βρισκόταν κάτω από τη σκιά της δικτατορίας. Αυτό σήμαινε πως οι πολίτες δεν είχαν δικαίωμα να εκφράσουν ελεύθερα τη γνώμη τους, να διαβάσουν όποιο βιβλίο ήθελαν, να ακούσουν ελεύθερα μουσική ή να περάσουν ξέγνοιαστα τον χρόνο τους με την παρέα τους. Όποιος τολμούσε να διαφωνήσει με το καθεστώς, κατέληγε στη φυλακή ή την εξορία.

Ήταν μια εποχή που ζητούσε από τους ανθρώπους να ζουν σκυφτοί, φοβισμένοι, χωρίς αξιοπρέπεια. Όμως, μια σπίθα άναψε τη φωτιά της αλλαγής. Και αυτή η σπίθα ήταν οι φοιτητές, η νεολαία. Γιατί η νεολαία ήταν και θα είναι πάντα το πιο ζωντανό, το πιο ατίθασο και το πιο επαναστατικό κομμάτι κάθε κοινωνίας. Εσείς, οι νέοι άνθρωποι, δεν έχετε μάθει να συμβιβάζεστε με το άδικο. Έχετε καθαρή ματιά, όνειρα και τη δύναμη να φωνάζετε «όχι» εκεί που οι μεγαλύτεροι, κουρασμένοι ή φοβισμένοι, ίσως σιωπούν.

Αυτό ακριβώς συνέβη τον Νοέμβριο του 1973:

·         Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Κλείνονται μέσα στο κτίριο, ξεκινούν κατάληψη και στήνουν έναν ελεύθερο ραδιοφωνικό σταθμό, σπάζοντας τη σιωπή που είχε επιβάλει η χούντα.

·         Την Πέμπτη 15 και την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, η Αθήνα γεμίζει ζωή. Χιλιάδες κόσμου, απλοί πολίτες, εργάτες και μαθητές –παιδιά και της δικής σας ηλικίας– τρέχουν έξω από το Πολυτεχνείο. Φωνάζουν για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», «Κάτω η Χούντα», «Κάτω ο φασισμός» μετατρέποντας μια φοιτητική διαμαρτυρία σε παλλαϊκό ξεσηκωμό.

·         Το ξημέρωμα του Σαββάτου 17 Νοεμβρίου, το καθεστώς δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο. Ένα τανκ ρίχνει την πύλη του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση πνίγεται στο αίμα, αλλά το καθεστώς έχει πια χάσει κάθε έλεγχο και λίγους μήνες μετά καταρρέει.

Τα βασικά γεγονότα των ημερών θα τα δείτε μέσα από οπτικοακουστικά ντοκουμέντα. Μέσα από τα θεατρικά που ακολουθούν ζωντανεύει το κλίμα της εποχής: οι απαγορεύσεις, οι φυλακίσεις και η τρομοκρατία. Η μνήμη όλων αυτών διατηρείται ζωντανή και στον τόπο μας, την Αίγινα, όπου χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι φυλακίστηκαν στο ιστορικό κτίριο του Ορφανοτροφείου που λειτουργούσε ως Φυλακή από τα μέσα του 19ου αιώνα. Μαρτυρίες φυλακισμένων στις φυλακές της Αίγινας που θα διαβαστούν, δίνουν μια εικόνα της καθημερινότητας μέσα σε αυτές. Συμμαθήτριες και συμμαθητές σας παρουσιάζουν με μουσικά όργανα, τραγούδια που ήταν απαγορευμένα από τη χούντα. Επίσης, θα διαβαστούν ποιήματα και κείμενα σχετικά με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τέλος, μέσα από ένα σωματικό θέατρο δημιουργείται νοηματική γέφυρα ανάμεσα στα γεγονότα του τότε και του τώρα, και βλέπουμε πώς σωματοποιείται η αντίσταση στην κουλτούρα της σιωπής απέναντι στην καταπίεση. Καθ’ όλη τη διάρκεια της γιορτής ακούγονται τραγούδια που εκφράζουν το επαναστατικό πνεύμα εκείνης της περιόδου.

Tο Πολυτεχνείο δεν είναι ένα γεγονός που ανήκει μόνο στο παρελθόν. Είναι μια υπενθύμιση για το σήμερα. Η δημοκρατία και η ελευθερία δεν είναι δεδομένες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατώνται καθημερινά δίπλα μας και σε όλο τον κόσμο. Είναι καθήκον μας να βρισκόμαστε σε εγρήγορση για την υπεράσπισή τους κάθε ώρα, κάθε στιγμή, στο σχολείο, στη γειτονιά, στο δρόμο. Με συνέπεια, συνέχεια και σεβασμό. Κάθε φορά που διεκδικούμε το δίκιο μας, κάθε φορά που στεκόμαστε απέναντι στον εκφοβισμό, την αδικία και τον ρατσισμό, κάθε φορά που απαιτούμε ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο μέλλον, κρατάμε ζωντανή τη μνήμη του αγώνα εκείνων των παιδιών του '73. Η σκυτάλη της ιστορίας βρίσκεται τώρα στα δικά μας χέρια. Η φωνή μας έχει δύναμη!































Το "Πολυτεχνείο" δεν είναι μόνο ασπρόμαυρες φωτογραφίες, συνθήματα στους τοίχους και μια ιστορική πύλη. Στιγμιότυπα από την εκδήλωση στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

  Μια πολύ σημαντική στιγμή ήταν  για τη σχολική κοινότητα του 2ου Γυμνασίου Αίγινας η σημερινή επετειακή εκδήλωση  για την εξέγερση του Πολ...