Οδός Αιγίνης

  Από το 2000 που ναυπηγήθηκε ταξιδεύει καθημερινά από  το Αγκίστρι στην Αίγινα  με συνέπεια, ταχύτητα και άνεση. Επιβάτες του δημόσιοι υπάλληλοι, επαγγελματίες, δάσκαλοι και καθηγητές, μαθητές αλλά και απλοί άνθρωποι που χρειάζεται να ταξιδέψουν μέχρι την Αίγινα για να επισκεφθούν δημόσιες υπηρεσίες, κάποιον γιατρό, να κάνουν τις αγορές  τους.Μαζί με τους επιβάτες και κάποια εμπορεύματα και είδη πρώτης ανάγκης.    Το "Αγκίστρι Εξπρές" συνεχίζει στην ίδια ρότα που χάραξαν από πολύ παλιά τα ξύλινα εκείνα αλησμόνητα καΐκια ο 'Νταβέλης", ο "Μανάρας", ο "Μόσχος"  και κατόπιν το "Μανάρας Εξπρές" και οι τα καταμαράν "Κεραυνός 1 και 2", μόνο που τα τρία τελευταία ταξίδευαν μέχρι τον Πειραιά.    Το "Αγκίστρι Εξπρές" δεμένο καθημερινά στην παλιά προβλήτα της Αίγινας αποτελεί αναπόσπαστη ψηφίδα  της καθημερινότητας στην παραλία  της Αίγινας. Εκεί δεμένο περιμένει καρτερικά  τους επιβάτες του φορτωμένους πολλές φορές με...

   Η απεργία των πλοίων δεν στάθηκε ικανή να εμποδίσει εκατοντάδες Αιγινήτες να ταξιδέψουν μέχρι το Αγκίστρι για το μεγάλο πανηγύρι της Ζωοδόχου Πηγής στο Μεγαλοχώρι Αγκιστρίου.     Ένα από τα μεγαλύτερα και παραδοσιακότερα θρησκευτικά πανηγύρια και μια κλασσική απόδραση - ευκαιρία για τους Αιγινήτες κάθε γενιάς η σημερινή μετάβαση στο Αγκίστρι.     Το πλοίο "Αγκίστρι Εξπρές" με συχνά και συνεχή δρομολόγια κατόρθωσε να καλύψει  τη μεγάλη κίνηση της ημέρας. Ο καιρός επίσης συμμάχησε ώστε το μικρής διάρκειας ταξίδι να είναι ήσυχο και ακύμαντο   Το φιλόξενο λιμάνι, οι καθαροί δρόμοι τα πρώτα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα των ντόπιων είναι η πρώτη εικόνα, η πρώτη αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν τόπο, σε ένα νησί που οι άνθρωποι το αγαπούν και το προσέχουν. Το λιθόστρωτο, οι φρεσκοασβεστωμένες αυλές, οι  ευωδιές από τους ολάνθιστους κήπους γαι άλλη μια φορά υποδέχτηκαν  τους επισκέπτες προσκυνητές..  ...

  Με αφορμή την εορτή της Ζωοδόχου Πηγής την Παρασκευή της εβδομάδας του Πάσχα, αφιερώνουμε τη σημερινή μας ανάρτηση στο γνωστό σε όλους μας «Μοναστήρι του Πόρου». Το παλαιότατο αυτό προσκύνημα προβάλει μέσα στην καταπράσινη ανοιξιάτικη φύση του Πόρου. Σε μια πευκόφυτη πλαγιά και ανάμεσα στους ελαιώνες και τα αειθαλή ευωδιαστά δέντρα, κάτασπρη σαν περιστέρι, αρχοντική και επιβλητική, κρύβοντας πίσω από την πύλη της μεγάλη ιστορία και ανεκτίμητη προσφορά προς το Γένος των Ελλήνων.   Η ιστορία της Μονής αρχίζει γύρω στα 1720 όταν ο Μητροπολίτης   Αθηνών Ιάκωβος Β΄ από ευγνωμοσύνη προς την Παναγία, επειδή έπασχε από λιθίαση και θεραπεύτηκε από το νερό του αγιάσματος που υπήρχε εκεί, έκτισε το μοναστήρι   και το αφιέρωσε στην Ζωοδόχο Πηγή Παναγία λόγω της ύπαρξης μικρού ναΐσκου στην περιοχή. Τα επόμενα χρόνια το μοναστήρι μπαίνει κάτω από την ισχυρή προστασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου   Κωνσταντινουπόλεως και με απόφαση του Πατριάρχη Παϊσίου ανακηρύσσεται Στ...

  Άλλες χρονιές τέτοιες ημέρες θα είχε την τιμητική του στις Δυτικές Κυκλάδες. Θα μετέφερε εκατοντάδες πανηγυριστές στην Κύθνο, τη Σέριφο, τη Σίφνο και τη Μήλο. Στα πολυτελή σαλόνια  και στα καταστρώματα του θα έβρισκαν ολιγόωρη διαμονή επιβάτες που θα προσδοκούσαν  τη φυγή από τη μεγάλη πόλη και τη ζήση ενός ακόμη ελληνικού Πάσχα στις κάτασπρες εκκλησιές των Κυκλάδων.    Πόσα όνειρα και σχέδια καλοκαιρινών διακοπών ζωντάνεψαν στα ρέλια του με την αθόρυβη συνοδεία των γλάρων. Ανεξίτηλη η άσπρη γραμμή από τα απόνερά του στο γαλανό καμβά του Αιγαίου. Η παλιά αγέρωχη πλώρη του να τα βάζει με τα καλοκαιρινά μελτέμια και να σκίζει τα κύματα. Δυνατό και γεμάτο πείσμα να αναχωρεί πρωί - πρωί για τις Κυκλάδες αδιαφορώντας αν το προσπεράσουν στα μισά τα σύγχρονα ταχύπλοα. Εκείνο εκεί στη γραμμή του σταθερό, επίμονο και αμετανόητο.     Ο ερχομός του στο μικρό λιμάνι δημιουργούσε γλυκιά αναστάτωση στη γαλήνια νησιώτικη πολιτεία. Η φιγούρα του πλοίου που μ...

Στο τρίτομο έργο «Σπέτσες» της Ένωσης Σπετσιωτών (σελ. 521-522) ο Ηλίας Γαλέττας αφηγείται μια ιστορία τού 1872, που δείχνει πόσο ψηλά στεκόταν κοινωνικά ο τότε βουλευτής του νησιού και υπουργός Γεώργιος Μπούμπουλης, εγγονός της Μπουμπουλίνας. Ας δούμε πρώτα τη σχετική αφήγηση, και ύστερα την απεικόνιση της σκηνής: « Στις ενοριακές εκκλησίες, που ήταν δέκα εφτά τον αριθμό, οι ορθόδοξοι άρχοντές του, καταλάμβαναν πάντα τα εκκλησιαστικά οφίκια, όπως του αναγνώστη, του Πρωτοψάλτη, του Πρωτονοτάριου και του λογοθέτη. Στις εκκλησίες αυτές «οι άρχοντες κατείχον καθορισμένας θέσεις και ούδ' έβαλε ευλογητός ο ιερεύς, πριν ή ούτοι καταλάβωσι τα στασίδια των». Από τότε έχει μείνει παροιμιακό στις Σπέτσες και είναι γνωστό στο Πανελλήνιο, το ερώτημα του παπά, κατά τη νυχτερινή τελετή της Αναστάσεως, «Έρδε Μπούμπουλης;» για να ψάλλει, τότε μόνο, το Χριστός Ανέστη! Παλιοί Σπετσιώτες, όπως ο Βασίλης Ορλώφ, ο Στυλιανός Καστριώτης, ο Γκίκας Φταμηνίτης και ο Αποστόλης Σουρτουκαλής, ...

     Μακάριοι ήσαν όσοι κατόρθωσαν τη Μεγάλη Εβδομάδα να ανηφορίσουν μέχρι  την Παχεία Ράχη και να παρακολουθήσουν την  κατανυκτική  Μεγάλη Εβδομάδα  στην μικρή ενορία  της Αίγινας. Το ήσυχο και παραδοσιακό χωριό  της ορεινής Αίγινας συγκεντρώνει τέτοιες μέρες  πλήθος πιστών από όλο το νησί που επιθυμούν να παρακολουθήσουν τις ιερές ακολουθίες χωρίς  τη συνήθη οχληρή κοσμοσυρροή των μεγάλων ενοριών. Απλά, απέριττα, χωρίς φωνασκίες και προκλητικά ψιμύθια οι νυχτερινές ακολουθίες στην Παχεία Ράχη θυμίζουν σελίδες  των Πασχαλινών διηγημάτων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.    Τα  τροπάρια των ημερών, οι χωρίς άσκοπους θεατρινισμούς φωνές των ψαλτάδων, η μαγεία  του τόπου, οι ευωδιές από  τις αυλές και τους κήπους, η σιωπή  της σκούρας πέτρας  του χωριού, τα ζωηρά αγριολούλουδα  που ξεπροβάλλουν  ανάμεσα στους τοίχους και στα πλακόστρωτα συνθέτουν ένα απαράμιλλο σκηνικό για τις ημ...

     Γιορτάζει σήμερα το εικονιζόμενο ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου του Γαλάτη στην ευρύτερη περιοχή  του Λεουσείου. Πραγματικά κάτασπρο και υπέροχο κυρίως εσωτερικά. Διακρίνεται το παλαιό τμήμα του κτίσματος το οποίο είναι μια κλασσική μονόχωρη νησιώτικη εκκλησούλα. Όπως και σε πολλά άλλα ξωκλήσσια έχει προστεθεί στο δυτικό του μέρος μια επέκταση που στην περίπτωση του Γαλάτη είναι μια λυόμενη κατασκευή.       Ωστόσο εντυπωσιάζει το παλιό τμήμα όχι μόνο για το μικρό μέγεθός του αλλά και με  την χαμηλή είσοδό του που εγκυμονεί κινδύνους στους απρόσεχτους εισερχόμενους προσκυνητές.     Η παράδοση αναφέρει  ότι πήρε αυτό το όνομα από το γεγονός ότι οι κτίστες του χρησιμοποίησαν γάλα  στην ανοικοδόμησή του.

Από τους πρώτους ναούς της Καστροπολιτείας του Αργοσαρωνικού στην Αίγινα που θα συναντήσει ο επισκέπτης είναι αυτός του Αγίου Γεωργίου του Καθολικού. Ο ναός φέρει και την ονομασία "Παναγία η Φορίτισσα" διότι βρισκόταν στην κεντρική πλατεία της Παλιαχώρας (forum- αγορά). Είναι ναός πανέμορφος, επιβλητικός και με αξιοπρόσεκτη αρχιτεκτονική. Μετά την π΄ροσφατη ανακαίνισή του από ιδιωτικό φορέα, βρίσκεται σε άριστη κατάσταση  τόσο το κτίριο όσο και οι σωζόμενες αγιογραφίες του.    Σε αυτόν το ναό φυλασσόταν η κάρα του Αγίου Γεωργίου που οι Καταλανοί κατακτητές είχαν φέρει από τη Λειβαδιά το 1393. Δυστυχώς η κάρα ταξίδεψε προς τη Βενετία σε αντάλλαγμα για το κτίσιμο του κάστρου της Παλιαχώρας.    Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι η "παραξενιά" και το ενδιαφέρον αρχιτεκτονικά αυτού του ναού είναι ότι λόγω της κατεύθυνσης του κτίσματος  που επηρεάστηκε από τη διαμόρφωση του εδάφους, το ιερό είναι το ποθετημένο κάθετα προς τον  κύρι...

Από   τα πιο γνωστά    Αιγινήτικα έθιμα   των ημερών του Πάσχα   είναι ο χορός της Λαμπρής. Ένα έθιμο   που   διασώθηκε   στο διάβα των αιώνων   και κάθε χρόνο αναβιώνει την Δευτέρα του Πάσχα από το Μορφωτικό Σύλλογο   Αίγινας «Ο   Καποδίστριας».    O χορός αυτός ήταν «ο λαμπρότερος και εξοχότερος» από όλους τους χορούς που διοργανώνονταν    στην Αίγινα με την ευκαιρία κάποιων   θρησκευτικών εορτών. Ήταν διπλός, δηλαδή   διακρινόταν σε μικρό και μεγάλο.   Ο μικρός χορός στηνόταν στην Πλάστα, τη λιθόστρωτη πλατεία μπροστά στην εκκλησία της Παναγίας της   Φορίτισσας, είχε διασκεδαστικό χαρακτήρα αλλά    ήταν και μια ευκαιρία για κάποιους να εκδηλώσουν τα αισθήματα αγάπης που έτρεφαν για κάποια πρόσωπα. Έτσι ένα νέος   που αγαπούσε   μια κοπέλα, την πλησίαζε και την καλούσε να χορέψει μαζί του. Αυτή η πρόσκληση σε χορό   ήταν δείγμα   της αγάπης των δύο πρ...

"ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ"   Το εκκλησάκι της Αγίας Άννας από τη μακρινή Αμοργό επιλέξαμε για τη σημερινή Πασχαλινή μας σημείωση. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού κάτω από το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας και πάνω από μια μικρή παραλία που είναι πραγματικά για λίγους. Αυτοκίνητο δεν φτάνει μέχρι εκεί. Τα αφήνουν παραπάνω. Απέναντι όλο το Αιγαίο απλώνεται απέραντο και γαλάζιο μέχρι τα Δωδεκάνησα. Είναι ένα από τα σημεία που επιλέχθησαν για να γυριστεί η ταινία "Το απέραντο γαλάζιο". Το τοπίο μιλά από μόνο του. Απλότητα και απεραντωσύνη. Καθαρές γραμμές και αφτιασίδωτη ομορφιά. Το λευκό και το γαλάζιο σε μοναδική αρμονία. Είναι ώρα Αιγαίου. Ώρα Ελλάδος. Είναι ώρα που η καρδιά  του ανθρώπου κτυπά στους ρυθμούς της φύσης.    Και  είναι Πάσχα. Λαμπρή  όπως πολύ απλά αποκαλούν τη μεγάλη γιορτή οι παλαιοί  Έλληνες. Και είναι όλα φωτεινά από  το ανέσπερο φως  της Αναστάσεως. Και είναι όλα γιορτινά. Και ...