Τα πρόσωπα του Θείου πάθους Β΄

Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας

 Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία αναφέρεται ως κρυφός μαθητής του Χριστού. Ο ίδιος ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου της Ιερουσαλήμ  και σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ματθαίο αντιτάχθηκε στην καταδίκη του Ιησού μέσα στο Συνέδριο. Μετά το θάνατο  του Ιησού ζήτησε από τον Πόντιο Πιλάτο την άδεια να αποκαθηλώσει το νεκρό σώμα του Ιησού από το Σταυρό, προκειμένου να τον ενταφιάσει στο λαξευτό οικογενειακό  του τάφο. Η άδεια αυτή παραχωρήθηκε και  με συμπαραστάτη τον Νικόδημο ενταφίασε τον Χριστό «σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασι εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο».

  Ο Ιωσήφ για να κατεβάσει το σώμα του Ιησού από το Σταυρό έπρεπε να πάρει ειδική άδεια γιατί από το Ρωμαίο διοικητή γιατί όπως επέβαλε η νομοθεσία, άφηναν τους σταυρωμένους για αρκετές μέρες πάνω στο σταυρό για μεγαλύτερο δημόσιο εξευτελισμό.

  Τα ιερά Ευαγγέλια δεν μας αναφέρουν τίποτε για τις μετέπειτα δραστηριότητες του Ιωσήφ. Διάφορες όμως παραδόσεις τον αναφέρουν να ακολουθεί τον Απόστολο Φίλιππο, το Λάζαρο και τη Μαρία τη Μαγδαληνή  σε ιεραποστολικό ταξίδι στους Γαλάτες. Επίσης αναφέρεται πως ο Ιωσήφ σταλμένος από τον Απ. Φίλιππο  κήρυξε το χριστιανισμό στο νησί της Βρετανίας. Τίποτε όμως από τα παραπάνω δεν αποδεικνύεται ιστορικά.

Νικόδημος

   Ο Νικόδημος ο βουλευτής  αναφέρεται ως ο νυκτερινός μαθητής του Ιησού που μαζί με τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία  έκαναν την αποκαθήλωση και την ταφή του Κυρίου. Ονομάζεται νυχτερινός ή κρυφός μαθητής  γιατί επισκεπτόταν κρυφά τον Ιησού λόγω της θέσης που κατείχε μέσα  στην Ιουδαϊκή κοινωνία.

   Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μαζί με τον Ιωσήφ και τις μυροφόρες γυναίκες δύο Κυριακές μετά το Πάσχα, την Κυριακή των Μυροφόρων.

Οι δύο ληστές.

      Στην εικόνα της Σταύρωσης  διακρίνουμε τους δύο ληστές  που συσταυρώθηκαν με το Χριστό πάνω στο Γολγοθά. Η παράδοση αναφέρει τα ονόματά τους, Δυσμάς και Γίστας (ή Γέστας και Δημάς). Στη δεξιά πλευρά του Ιησού σταυρώνεται ο Δυσμάς ο οποίος και γίνεται ο πρώτος οικιστής του Παραδείσου σε αντίθεση με το Γίστα στα αριστερά του Χριστού ο οποίος κατακρίνει και χλευάζει τον Ιησού.

    Τα ονόματα των δύο ληστών όπως και του Πετρώνιου που φρουρούσε τον τάφο του Ιησού επικράτησαν στην παράδοση της Εκκλησίας και απεικονίζονται στην Αγιογραφία

Βαραββάς

Ο Βαραββάς πιθανόν να ήταν επαναστάτης Ζηλωτής. Βρισκόταν φυλακισμένος που «μαζί με άλλους επαναστάτες, που κατά την εξέγερση είχαν διαπράξει φόνο» (Μάρκου 15,7)  Καταδικάστηκε λοιπόν σε θάνατο για φόνο που διέπραξε σε εξέγερση που έγινε στην Ιερουσαλήμ (Λουκάς 23:19). Ο Ματθαίος τον ονομάζει "περιβόητον δέσμιον" (Ματθαίος 27:16), ο Μάρκος "συνωμότη" (Μάρκος 15:6) και ο Ιωάννης "ληστή" (Ιωάννης 18:40).    Την εποχή της δίκης του Ιησού ήταν στη φυλακή. Ο Πιλάτος στη προσπάθειά του να αφήσει ελεύθερο τον Ιησού με την ευκαιρία του εθίμου, όπου κάθε Πάσχα ελευθερωνόταν ένας φυλακισμένος (Ματθαίος 27:15, Λουκάς 23:17), πρότεινε στους Ιουδαίους να ελευθερώσει τον Ιησού. Ο όχλος όμως κατόπιν επιρροής των αρχιερέων ζήτησε να ελευθερωθεί ο Βαραββάς και να καταδικαστεί ο Ιησούς (Ματθαίος 27:20, Μάρκος 15:11, Λουκάς 23:18, Ιωάννης 18:40). Έτσι ο Πιλάτος θέλοντας να φανεί καλός με το πλήθος ελευθέρωσε το Βαραββά και παρέδωσε τον Ιησού για να σταυρωθεί (Ματθαίος 27:26, Λουκάς 23:25, Μάρκος 15:15).

Τα πρόσωπα του Θείου πάθους Α΄

        Ο Άγιος Λογγίνος ο εκατόνταρχος

  Ο Λογγίνος έζησε την εποχή που αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ο Τιβέριος. Καταγόταν από την Καππαδοκία. Εντάχθηκε στο Ρωμαϊκό στρατό και έφθασε στο αξίωμα του εκατόνταρχου, επικεφαλής δηλαδή εκατό στρατιωτών. Υπηρετούσε στην περιοχή της Παλαιστίνης και ήταν επικεφαλής αξιωματικός των στρατιωτών που διατάχθηκαν από τον Πόντιο Πιλάτο να εκτελέσουν τη θανατική καταδίκη του Ιησού. Ο Λογγίνος εκτελώντας τις διαταγές  που είχε πάρει, παρακολουθεί και ζει από κοντά τα γεγονότα της Σταύρωσης, τα φρικτά πάθη του Κυρίου. Όμως η ψυχή του Λογγίνου ήταν ευγενική και διέκρινε την αθωότητα του Ιησού. Είδε σε  βάθος το πρόσωπο του Χριστού και  κατάλαβε την αγαθότητα και τη σεμνότητα του προσώπου Του, αλλά και την υποκρισία και το φανατισμό των σταυρωτών Του. Συγκλονίζεται από το σεισμό, από τη σκότιση του ήλιου και από το σκίσιμο του καταπετάσματος του Ναού. Φρίττει όταν βλέπει τα μνημεία να ανοίγουν και τις πέτρες να ραγίζουν. Ο νους του φωτίζεται και φωνάζει με δυνατή φωνή: «Πραγματικά ο άνθρωπος αυτός ήταν υιός Θεού». (Μαρκ. 15,39).

   Μετά τη Σταύρωση παίρνει τη διαταγή να φυλάξει αυτός και οι στρατιώτες του τον τάφο του Κυρίου. Όταν η είδηση της Αναστάσεως του Κυρίου αρχίζει να διαδίδεται οι Φαρισαίοι τον πλησιάζουν και του δίνουν χρήματα για να διαδώσει ότι οι μαθητές του Χριστού έκλεψαν το Άγιο Σώμα. Αρνείται και μαζί του αρνούνται και δύο ακόμη στρατιώτες.

   Ζώντας αυτά τα μεγάλα γεγονότα, αποφάσισε να παραιτηθεί από το στρατό και να επιστρέψει στην πατρίδα του την Καππαδοκία. Εκεί άρχισε να κηρύττει το όνομα του Χριστού και να μαρτυρεί για την Ανάστασή Του, λέγοντας ότι είναι αληθινός Θεός. Όταν πληροφορήθηκε ο Πιλάτος τις ενέργειες αυτές του Λογγίνου, αποφασίζει να τον κατηγορήσει στον αυτοκράτορα και με δώρα κατορθώνει να αποσπάσει από τον Τιβέριο την θανατική του καταδίκη. Έτσι στέλνει στην Καππαδοκία μικρό στρατιωτικό σώμα για να συλλάβει και στη συνέχεια να φονεύσει τον Άγιο. Οι στρατιώτες συναντούν το Λογγίνο και φιλοξενούνται από αυτόν. Ο ίδιος δεν τους αποκαλύπτεται, αλλά πληροφορείται το σκοπό του ταξιδιού τους. Μετά από αυτό τους παρέχει μεγαλύτερη περιποίηση και φιλοξενία και αποφασίζει να μαρτυρήσει, αφού προηγουμένως έχει καλέσει τους δύο παλαιούς στρατιώτες του, που μαζί του είχαν αρνηθεί τη δωροδοκία για να διαβάλουν την Ανάσταση του Χριστού. Ο Λογγίνος παρουσιάζεται στους στρατιώτες οι οποίοι λυπήθηκαν πολύ για την αποστολή τους αυτή. Ο Άγιος τους παρακάλεσε να εκτελέσουν τις διαταγές που είχαν λάβει από τον Πόντιο Πιλάτο. Οι στρατιώτες αποκεφαλίζουν το Λογγίνο και τους δύο στρατιώτες και παίρνουν την κεφαλή του και τη φέρνουν στην Ιερουσαλήμ για να βεβαιωθεί ο Πιλάτος αλλά και οι Ιουδαίοι ότι φονεύθηκε ο Λογγίνος. Μετά από αυτό θάβουν την τιμία κεφαλή του Αγίου μέσα σε κοπριές σε περιοχή έξω από τα Ιεροσόλυμα.

   Μετά από πολλά χρόνια μια πλούσια γυναίκα από την Καππαδοκία μαζί με το γιό της επισκέπτονται τα Ιεροσόλυμα. Η γυναίκα είχε αρρωστήσει και σαν αποτέλεσμα αυτής της αρρώστιας είχε τυφλωθεί. Έρχεται λοιπόν στην Αγία Πόλη για να γιατρευτεί. Εκεί όμως πεθαίνει ο γιός της. Πάνω στον πόνο και τη δυστυχία της βλέπει στο όνειρό της τη μορφή του Λογγίνου. Ο Άγιος της αποκαλύπτεται και της αναφέρει ότι εάν σκάψει στο σημείο που της υπέδειξε θα βρει την κεφαλή του, αλλά θα γιατρευτεί και θα αποκτήσει πάλι το φως της. Η γυναίκα βρήκε την κεφαλή του Αγίου και γιατρεύτηκε. Αφού έβαλε σε θήκη την τιμία κάρα του Αγίου και ενταφίασε και το γιό της επέστρεψε στην πατρίδα της όπου έκτισε ναό προς τιμήν του Αγίου.

  Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Λογγίνου στις 16 Οκτωβρίου. Μαζί  του εορτάζονται από την Εκκλησία μας και οι δύο στρατιώτες του Λογγίνου που μαρτύρησαν μαζί του.

 Πόντιος Πιλάτος

  Στα χρόνια 26 -36 μ. Χ. η Ιουδαία γνωρίζει τη διακυβέρνηση του Πόντιου Πιλάτου, μιας αμφιλεγόμενης προσωπικότητας που γνώρισε ακόμη και την αγιοποίηση από την χριστιανική Αιθιοπική Εκκλησία λόγω της στάσης που κράτησε απέναντι στο Χριστό. Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν γιός του Τύρου βασιλιά της Μαγεντίας. Ο Πιλάτος ήταν φίλος του αυτοκράτορα Τιβέριου. Μόνιμη έδρα του ήταν η Καισάρεια στα μεσογειακά παράλια της Παλαιστίνης.  Εκεί στρατοπέδευε και μια μεγάλη στρατιωτική μονάδα. Για την τήρηση της τάξης και της ασφάλειας τις ημέρες του Εβραϊκού Πάσχα ο Πιλάτος βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ. Στη διάθεσή του εκεί είχε ένα απόσπασμα της ρωμαϊκής φρουράς που κατοικούσε στο φρούριο Αντωνία. Γνώριζε πολύ καλά  τα « καμώματα» των γραμματέων και των φαρισαίων και σιχαινόταν τις θρησκευτικές διαφορές  που παρουσιάζονταν. Ήταν ανεκτικός μαζί τους και προσπαθούσε να κρατήσει κάποιες ισορροπίες. Η Σταύρωση του Χριστού ήταν μία ακόμη σταύρωση  ανάμεσα σε   χιλιάδες που είχε διατάξει κατά τη θητεία του ως  κυβερνήτης της Ιουδαίας. Η τακτική του αυτή οδήγησε τη Ρώμη να τον ανακαλέσει από τα καθήκοντά του. Η ανάκληση αυτή συνιστούσε μεγάλη ατίμωση καθώς θα οδηγούσε σε δίκη και σε εξορία. Ο μόνος τρόπος για να «ξεπλύνει» κάποιος αυτή την ντροπή ήταν η αυτοκτονία. Με αυτόν τον τρόπο η οικογένεια του αυτόχειρα κληρονομούσε την περιουσία του δίνοντας στην πράξη του ένας ίχνος αλτρουισμού. Ο Πόντιος Πιλάτος αυτοκτόνησε χωρίς να μάθει ποτέ ότι μία ακόμη σταύρωση θα γινόταν η αφετηρία μιας παγκόσμιας Ιστορίας.

   Έξι χρόνια μετά τη Σταύρωση του Χριστού, έστειλε στη Σαμάρεια στρατό για να καταστείλει μια εξέγερση. Πολλοί αθώοι θανατώθηκαν και οι Σαμαρείτες διαμαρτυρήθηκαν στον αυτοκράτορα, που τον κάλεσε στη Ρώμη. Ο ιστορικός Ευσέβιος προσθέτει πως ο Πιλάτος, μετά τις πολεμικές αποτυχίες του αυτοκτόνησε. Όμως άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι εξορίστηκε στη Γαλατία από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα. Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι, για να απαλλαγεί από τις τύψεις, ανέβηκε σε ένα βουνό, που βρίσκεται στη λίμνη Λουκέρνη της Ιταλικής χερσονήσου και έπεσε στο κενό.

   Μαζί με τον Πιλάτο κατηγορίες απαγγέλθηκαν και στον Καϊάφα, τον Εβραίο αρχιερέα, που καταδίκασε το Χριστό. Λέγεται ότι σκοτώθηκε στο ταξίδι προς τη Ρώμη, στο Ηράκλειο της Κρήτης.

  Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ο Πιλάτος αυτοκτόνησε μετανιωμένος που παρέδωσε στους Εβραίους το Χριστό, ενώ  άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι μετά την πτώση του αυτοκράτορα και φίλου του Τιβέριου απομακρύνθηκε από τη θέση του, εξορίστηκε  και αυτοκτόνησε. Τέλος άλλες πληροφορίες θέλουν να έχει αποκεφαλιστεί στα χρόνια του αυτοκράτορα Νέρωνα.

  Ότι κι αν έχει συμβεί, η προσωπικότητα του Πόντιου Πιλάτου δεν παύει να είναι ενδιαφέρουσα. Έχει καταλάβει από νωρίς ότι ο Ιησούς είναι αθώος και προσπαθεί με κάθε μέσο να τον αθωώσει. Τελευταία του λύση ο Βαραββάς  και η «χάρη»  που διδόταν σε έναν κρατούμενο λίγο πριν την εορτή του Πάσχα. Η ιστορία όμως απέδειξε ότι ήταν πολύ δειλός. Δεν μπόρεσε τελικά να επιβάλει την άποψη του και υπέκυψε στα ύπουλα διλήμματα των Εβραίων που έντεχνα υπαινίσσονταν πως αν δεν  καταδικάσει σε θάνατο τον Ιησού, θα πάψει να είναι φίλος του αυτοκράτορα.

   Ο Πιλάτος υποκύπτει αφού προηγουμένως φροντίζει να «νίψει» τα χέρια του σε μια κίνηση απαλλαγής κάθε προσωπικής ευθύνης  για την καταδίκη του Ιησού. Προηγουμένως έχει δεχτεί  να ακούσει τους φόβους της γυναίκας του που του εξομολογείται  πως έχει δει ένα κακό όνειρο για τον Ιησού. Δειλός και αναποφάσιστος, φοβισμένος και ανασφαλής  ανακρίνει τον Ιησού και διατυπώνει τη συγκλονιστική απορία του: «Και τι είναι αλήθεια;».

   Τέλος οι ιστορικοί αναφέρουν πως η γυναίκα του Πιλάτου, Πρόκλα πίστεψε στο Χριστό και αγίασε.

Σιγά τα αυγά......

 Τα κόκκινα αυγά.

   Ένα από τα πιο διαδεδομένα έθιμα του Πάσχα είναι το βάψιμο των αυγών τη Μεγάλη Πέμπτη. Το αυγό συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός - όπως το περίβλημα του αυγού -, αλλά έκρυβε μέσα του τη "Ζωή", αφού από αυτόν βγήκε ο Χριστός και αναστήθηκε!

  Μπορεί τα τελευταία χρόνια το αυγά να βάφονται σε διάφορα χρώματα, όμως η παράδοση τα θέλει κόκκινα. Είναι γεγονός πως τα χρωματιστά αυγά τα συναντάμε στην αρχαιότητα, στη Ρώμη, στην Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο, ως δώρα στις ανοιξιάτικες γιορτές μαζί με κουνέλια τα οποία είναι το σύμβολο της γονιμότητας.

  Πώς ακριβώς όμως, καταλήγουμε στην επιλογή του κόκκινου χρώματος, δεν είναι ξεκάθαρο. Οι εξηγήσεις που υπάρχουν, είναι πολλές. Μία από τις πιο αποδεκτές είναι πως το κόκκινο συμβολίζει το αίμα και τη θυσία του Ιησού. Οι άλλες ερμηνείες, έχουν πρωταγωνίστριές τους, τρεις γυναίκες : Την Παναγία, τη Μαγδαληνή και μία δύσπιστη ανώνυμη γυναίκα.

  Μία εξήγηση που δίνεται συχνά, λέει ότι η Παναγία πήρε ένα καλάθι αυγά και τα πρόσφερε στους φρουρούς Του Υιού της, ικετεύοντάς τους να του φέρονται καλά! Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, αυτά βάφτηκαν κόκκινα! Μία άλλη ιστορία συνδέει το κόκκινο χρώμα με τη Μαρία Μαγδαληνή. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας ενημερώθηκε για την Ανάσταση του Χριστού, τη θεώρησε τόσο απίθανη "όσο και το να βαφτούν τα αυγά κόκκινα". Η Μαρία Μαγδαληνή τότε, χρωμάτισε μερικά αυγά κόκκινα και του τα πήγε για να του επιβεβαιώσει το γεγονός.

   Μία παραλλαγή της παραπάνω ιστορίας, θέλει μία γυναίκα να μην πιστεύει την είδηση της Ανάστασης Του Ιησού και να λέει: "Όταν τα αυγά που κρατώ θα γίνουν κόκκινα, τότε θα αναστηθεί και ο Χριστός". Και τότε αυτά έγιναν κόκκινα"! Το πρώτο αυγό που βάφεται σε κάθε σπίτι ανήκει στην Παναγία και δεν πρέπει να το "τσουγκρίζουμε" .

  Πολλές νοικοκυρές ακόμα και σήμερα το φυλάνε στο εικονοστάσι όλο το χρόνο μέχρι το επόμενο Πάσχα, αφού λένε πως δεν χαλάει όλη την χρονιά! Την Μεγάλη Πέμπτη του επόμενου έτους το φυτεύουν στα χωράφια τους για να είναι εύφορα, ή το κρεμάνε στα μαντριά των ζώων για να είναι γόνιμα.

Από  τον ιστότοπο «Γκρίζος γάτος»

Ο Ιερός Νιπτήρας.

   Ο Μυστικός Δείπνος βρίσκεται στο κέντρο της Μεγάλης Πέμπτης. Λίγο πριν ο Ιησούς τηρεί ένα απόλυτα Ιουδαϊκό έθιμο που ήθελε πριν απόένα επίσημο Δείπνο οι υπηρέτες του σπιτιού να πλένουν τα πόδια των καλεσμένων - συνδαιτημόνων. Ο Ιησούς αναλαμβάνει ο ίδιος - προς έκπληξη των μαθητών- να τελέσει  τον Νιπτήρα. Η πράξη Του αυτή είναι γεμάτη συμβολισμούς. "Εάν θέλει κάποιος να είναι πρώτος πρέπει πρώτα να γίνει διάκονος όλων", θέλοντας έτσι να τους τονίσει ότι πρέπει να υπηρετήσουν, να διακονήσουν τον κόσμο, τους αδελφούς τους. Αυτή είναι η αποστολή των μαθητών. Μήπως είναι και η δική μας; Η δική μας άσκηση μέσα στο σημερινό κόσμο; Η δική μας "κρίση" μέσα στην κρίση;

η παρεξηγημένη Κασσιανή

  Μια από τις μεγαλύτερες πλάνες που έχουν φωλιάσει στο μυαλό πολλών πιστών είναι αυτή που αφορά την Κασσιανή. Οι περισσότεροι έχουν την ιδέα πως η Κασσιανή είναι η πόρνη γυναίκα που άλειψε με μύρα τα πόδια του Ιησού και τα σφούγγισε με τα μαλλιά της. Καμμία σχέση.

  Η Κασσιανή αντίθετα ήταν αρχοντοπούλα. Γεννήθηκε μεταξύ του 805 και 810. Ο πατέρας της ήτν φεουδάρχης. Συμμετείχε στον όμιλο των υποψηφίων  νεανίδων από τις οποίες ο αυτοκράτορας Θεόφιλος θα διάλεγε για γυναίκα του. Η Κασσιανή απάντησε με παρρησία στον αυτοκράτορα όταν εκείνος την προκάλεσε λέγοντας: "Πως από τη γυναίκα προέρχονται τα χειρότερα" υπονοώντας την πρώτη Εύα από την παρακοή της οποίας προήλθε η έξοδος του ανθρώπινου γένους από τον Παράδεισο. Η Κασσιανή χωρίς να χάσει λεπτό του αποκρίθηκε πως: "Και από τη γυναίκα προέρχονται τα άριστα", εννοώντας την Παναγία που γέννησε τον Χριστό. Σαφώς και η αποστομωτική αυτή απάντηση δεν άρεσε καθόλου στον αυτοκράτορα ο οποίος απέρριψε αυτόματα την ιδέα να τη διαλέξει για σύζυγό του. Τελικά επέλεξε τη Θεοδώρα.

   Η Κασσιανή αφιερώθηκε στον Κύριο και μόνασε. Η παράδοση αναφέρει πως πικραμένη για την απόρριψή της, ίδρυσε γυναικείο κοινόβιο στα περίχωρα της Πόλης. Τα χρόνια  του μοναχικού της βίου αξιοποίησε το ποιητικό της τάλαντο και έγραψε πολλούς ύμνους. Κορυφαίος το τροπάριο που ακούστηκε χθές βράδυ (Μεγάλη Τρίτη) στην Εκκλησία. Το θέμα του τροπαρίου αυτού αναφέρεται στην πόρνη γυναίκα του Ευαγγελίου που είπαμε στην αρχή.

Δύσκολες εποχές για επιβάτες.

  Και πάλι αποκλεισμένοι. Όμηροι του ΠΑΜΕ, γι' αυτό πασχαλιάτικα ούτε να ΠΑΜΕ μπορούμε ούτε να έρθουμε από τον Πειραιά. Η μοίρα της νησιωτικής Ελλάδας, ή η κακή μας μοίρα γενικώς; Όπως και να έχει το πράγμα τα πληρώματα πολλών πλοίων παραμένουν απλήρωτα εδώ και μήνες σύμφωνα με κατ' ιδίαν κουβέντες και εκμυστηρεύσεις. Δύσκολες οι εποχές για επιβάτες. Και όσο πάνε και δυσκολεύουν. Το χειμώνα που περνά σιγά - σιγά  ζήσαμε και ένα ιδιότυπο καθεστώς δρομολογίων με φοβερές περικοπές και κενά πολλών ωρών στις αναχωρήσεις των συμβατικών πλοίων. Όπως φαίνεται σιγά - σιγά η γραμμή του Αργοσαρωνικού συρρικνώνεται. Τα πλοία λιγοστεύουν, τα δρομολόγια περικόπτονται, οι προορισμοί μειώνονται.

   Λογικό είναι να θυμούνται οι παλαιότεροι τις παλιές καλές μέρες της ακτοπλοΐας που μπορεί να μην ήταν ιδανικές από άποψη ταχύτητας, αξιοπλοΐας, ασφάλειας και άνεσης αλλά υπήρχαν περισσότερα πλοία, που συνέδεαν όλα τα νησιά  του Αργοσαρωνικού με πολλές αναχωρήσεις ακόμα και πιό βραδυνές ώρες.

   Ανασύραμε από το ανεξάντλητο διαδίκτυο μια εξαιρετικά σπάνια φωτογραφία ενός πρώτου οχηματαγωγού που στα 1962 -63 πραγματοποιούσε δρομολόγια μεταξύ Πειραιά - Αίγινας - Επιδαύρου. Πολύ πριν οι Αιγινήτες κτίσουν το "Αφαία" και το "Αίγινα"  το μικρό αυτό φέρυ- μπωτ μαζί με άλλα του είδους του εξυπηρετούσαν τη γραμμή χαρίζοντας τις πρώτες αισιόδοξες ανάσες ανάπτυξης.

  Το όνομά του βαρύγδουπο: "Θαλάσσιος λέων" . Στη φωτογραφία εικονίζεται να εισέρχεται στο λιμάνι της Αίγινας. Φαίνεται η κακομούτσουνη πρύμη του. Τότε ακόμα και τα φέρυ - μπωτ προσέγγιζαν  μπροστά στο "Αιάκειον".

  Σε επόμενες αναρτήσεις μας επιφυλάσσουμε κι άλλες τέτοιες μικρές εκπλήξεις.

Αυτοί που μόνο λένε και δεν κάνουν τίποτε

  Η Ευαγγελική αυτή φράση θα κόλαγε γάντι ιδιαίτερα σήμερα σε μια μεγάλη μερίδα πολιτικών που συνεχίζει ακόμα να ταλαιπωρεί τους Έλληνες με  τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" παραμονές εκλογών. Αμετανόητοι, ανάλγητοι, αναίσθητοι και κατά πάσα πιθανότητα ανέστιοι μετά τις εκλογές. Αμαθείς  και αμετακίνητοι από το ψέμα τους, από το βράχο της υπεροψίας και της πλάνης τους.

   Τη φράση αυτή απηύθυνε ο Ιησούς προς τους γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής του: "λέγουσι και ου ποιούσι". Μια θρησκευτική κάστα, μια ομάδα η οποία φόνευε τους προφήτες και τους σοφούς τους Θεού, εμπορευόταν το Θεό, ζούσε από την υπόθεση Θεός, από κει αντλούσε την εξουσία, τη δύανμη και το κύρος της μέσα στην Ισραηλιτική κοινωνία. Άνθρωποι επικίνδυνοι, εχθροί της αλήθειας, εκπρόσωποι  της φθοράς, της παρακμής, της πτώσης.

   Ο Ιησούς, όπως ακούσαμε χθες βράδυ τους απευθύνει τα τρομερά "Ουαί" (αλίμονο). Η σύγκρουση μαζί τους έχει ξεκινήσει. όμως εχει ήδη φανεί η ανατολή της νέας ημέρας. Η σύγκρουση είναι μετωπική. Ο Ιησούς το λέει ξεκάθαρα: " Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνη αλλά μάχαιρα". Αυτό το μαχαίρι έρχεται να κόψει κάθε δεσμό και σχέση με τον παλαιό κόσμο, τον παλαιό άνθρωπο. Τον άνθρωπο των παθών, της διαφθοράς, της μιζέριας, της υποκρισίας. Γι αυτό μας παρακινεί να μην δειλιάσουμε, να μην επαναπαυθούμε, αλλά να εργαστούμε φιλότιμα και να προετοιμαστούμε για τον ερχομό του Νυμφίου όπως οι πέντε από τις δέκα παρθένες της παραβολής που περίμεναν καρτερικά αλλά πανέτοιμες, πάνοπλες (με αρκετό λάδι στα φανάρια τους) την ώρα του γάμου. Ενώ οι άμυαλες και μωρές που είχαν λιγοστό λάδι έμειναν έξω από το γάμο, γιατί απλά δεν είχαν προνοήσει.

   Η Μεγάλη Τρίτη είναι αφιερωμένη στην παραβολή των δέκα παρθένων και η Εκκλησία  μας υπενθυμίζει να προετοιμαστούμε  για τον ερχομό του Νυμφίου.