Σεβας Χανούμ......στην έναρξη του Φεστιβάλ Θεάτρου.

   Σεβάς Χανούμ, δηλαδή Σεβαστή Παπαδοπούλου. Η τραγουδίστρια από τη Δράμα που όργωσε το λαϊκό πάλκο τη δεκαετία του '50 σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και εξωτερικό. Τη ζωή της Σεβάς Χανούμ - έτσι όπως την βάφτισαν οι επαγγελματίες του χώρου της εποχής εκείνης - αφηγείται το έργο του Γιώργου Χρονά, με το οποίο άνοιξε τις πύλες του το 3ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας στο γνώριμο χώρο του Κυβερνείου.

   Το έργο περιγράφει την περιπετειώδη ζωή της Σεβαστής που βγήκε στο πάλκο από τα 12 της χρόνια και κατόρθωσε να επιβληθεί με το τσαμπουκά και το ταλέντο της απέναντι στη Μαρίκα Νίνου και το νεαρό τότε Στέλιο Καζαντζίδη με τον οποίο έζησαν μαζί ένα χρόνο και έξι μήνες. Σαφείς αναφορές στην μεταπολεμική Ελλάδα, στους χαρακτήρες και τα ήθη της εποχής, στην ατμόσφαιρα των μπουζουκομάγαζων που μεσορανούσαν τότε.

   Κι ενώ θα περίμενε κανείς το έργο να είναι εμπλουτισμένο με τις λαικές φωνές και τους ήχους της εποχής, ξαφνικά μια ηλεκτρική κιθάρα προσπαθεί να αντικαταστήσει το μπουζούκι και το μπαγλαμά. Με μια αδύναμη συνοδευτική παρουσία ενός κιθαρίστα, στο ρόλο του αφηγητή και του μαθητή που γράφει σε μαυροπίνακα το σχεδιάγραμμα από τους σταθμούς της ζωής της Σεβάς και με ένα κείμενο που δεν "κύλαγε", αδύναμο και άχρωμο, η παράσταση δεν απογειώθηκε, απλά διεκπεραιώθηκε. Κρίμα!!!

   Η παρουσία της συμπαθούς Κωσταντίνας Μιχαήλ αξιοπρεπής και με σκηνικό ήθος και οικονομία.

Φαντάσου την Αίγινα

   Άνετα θα μπορούσε αυτή η φράση να είναι ο τίτλος όλων αυτών των εκδηλώσεων που με τόση επιτυχία απλώνονται αυτές τις μέρες στην Αίγινα κινητοποιώντας δεκάδες δημιουργούς - επιστήμονες- εικαστικούς - καλλιτέχνες - αρχιτέκτονες μα κυρίως τους κατοίκους και επισκέπτες και παραθεριστές του νησιού αυτήν την εποχή.

   Αν κάτι έχει μετρήσει θετικά στην μέχρι τώρα προσπάθεια είναι η κινητοποίηση τόσου νεανικού κόσμου. Τελικά στην Αίγινα υπάρχουν πολλές νέες δυνάμεις γεμάτες ενέργεια και όρεξη να αλλάξουν αυτόν τον τόπο.Να ανησυχούμε; Γιατί όχι; Γιατί πρέπει πάντα να φοβόμαστε το νέο ή το διαφορετικό; Το ανένταχτο και απροσκύνητο; Κάθε τι που είναι έξω από κάστες, στεγανά, κανάλια, συλλόγους, κρατικούς θεσμούς και στερεότυπα; Δεν μπορούν κάποιοι άνθρωποι να ονειρεύονται; Να φαντάζονται διαφορετικά την Αίγινα; Να δουλεύουν γι' αυτό και να προσπαθούν στα όνειρα τους να δίνουν υπόσταση; Να κινούνται δημιουργικά χωρίς να υπολογίζουν το αντίκρυσμα ή το ενδεχόμενο αντάλλαγμα. Γιατί θα πρέπει κάθε προσπάθεια να έχει αναγωγή στον εκάστοτε Δήμο ή να αποσκοπεί σε κάποια καλή σειρά στην επετηρίδα του Δήμου;  Πολλές οι προβλέψεις  για τη συνέχεια μια και στον ορίζοντα μυρίζουν εκλογές! Πολλή η αμφισβήτηση και από κάποια γωνιά η απαξίωση να ξεπροβάλει δειλά. Ας  αγνοήσουμε τους τελευταίους.....  Είναι γνήσιοι απόγονοι όλων εκείνων που χόρτασαν την Ελλάδα με μελέτες που  έμειναν μελέτες στα χαρτιά και τίποτε δεν έγινε στο τέλος αφού είχαν ξοδευτεί εκατομμύρια εκατομυρρίων στη διαδρομή. Τελικά μήπως και πάλι ισχύει ότι "αν κάτι δεν μπορείς να το ελέγξεις, το καταδικάζεις";

  Επίσης ένα δεύτερο θετικό της "κατά φαντασίαν  - Aeginarising- Αίγινας"  είναι ότι ξεβρώμισε ένας δρομάκος  που ήταν όχι απλά ανώνυμος, άγνωστος και αδιάφορος αλλά  κάτι πολύ περισσότερο,  ανυπόληπτος. Τι όμορφη ιδέα!!!  Για μια τόσο ευρηματική χρήση και αξιοποίηση αυτού του στενού. Να μετατραπεί σε εκθεσιακό χώρο που να οδηγεί στο Λαογραφικό. Μια έκθεση που θα ξεικινά από κεί με κατεύθυνση το Λαογραφικό ή να τελειώνει - να καταλήγει στο στενό και την παραλία.

   Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες και κρίσεις ή προτιμήσεις για τις μελέτες ή τις μακέτες που παρουσιάζονται. Δεν είναι της αρμοδιότητας μας. Είναι όμως τόσο συγκινητικό που τόσοι άνθρωποι, τόσοι επιστήμονες και ιδιαίτερα νέοι άνθρωποι ασχολήθηκαν με την Αίγινα μας. Κάθισαν, μελέτησαν, σχεδίασαν, τόλμησαν, παρουσιάσαν εκθέτοντας το όραμα, το σχέδιο, το όνειρο, τη δημιουργία. Ακούστηκαν πολλά σχόλια θετικά και αρνητικά. Βρισκόμαστε μπροστά σε πολλές ιδέες, σε μια βεντάλια γεμάτη φαντασία, χρώματα και άποψη. Και είναι πολύ ωραίο και χρήσιμο να υπάρχουν όλα αυτά ως κατέθεση σε μια "Τράπεζα ιδεών" που μπορεί να δημιουργηθεί με σκοπό την ανάπλαση κάποιων περιοχών ή σημείων του τόπου μας. Εμείς κρατάμε την πρόθεση, τις ιδέες, το κέφι για δημιουργία και αλλαγή. Και μην ξεχνάμε ότι όλες αυτές οι καταθέσεις ονείρων ή καλύτερα φαντασίας, είναι προτάσεις  και μόνον προτάσεις.... Εάν έστω και μία από αυτές θα μπορούσε άμεσα να υλοποιηθεί θα είμαστε όχι απλά ικανοποιημένοι αλλά και ευτυχισμένοι.

   Όμως ας μην ανησυχούμε..... διότι ούτε λεφτά υπάρχουν, αλλά κυρίως ούτε η απαιτούμενη βούληση και προθυμία για σοβαρές αλλαγές στο νησί.

   Τότε λοιπόν τι μας μένει;

    Να  ονειρευόμαστε  και να φανταζόμαστε   την Αίγινα  της καρδιάς μας.....................

Oδός Πλάτωνος... στην Αίγινα

   Είναι ένα μικρό δρομάκι ου χωρίζει το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας από το απέναντι τσιπουράδικο. Αν θελήσεις να το διαβείς θα σε οδηγήσει στην πόρτα του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας. Εάν τολμούσες να το περπατήσεις μέχρι προχθές θα ήταν κομμάτι δύσκολο, διότι πολλοί ντόπιοι προτιμούν να παρκάρουν μέσα στον ελάχιστο χώρο του τα μηχανάκια και τα ποδήλατα. Αλλα όχι μόνο δύσκολο. Και αηδιαστικό. Διότι πολλοί  το είχαν μετατρέψει  σε δημόσιο ουρητήριο τις νυχτερινές ώρες. Ασφαλώς δεν αναφερόμαστε στα ευτραφή και βραδυκίνητα περιστέρια που το κοπρίζουν συνεχώς και επί 24ωρου βάσεως. Από το όλο σκηνικό δεν θα πρέπει να αφαιρεθούν και τα απορίμματα των γειτονικών καταστημάτων ή κάποιων περαστικών. Το χειρότερο είναι ότι ελάχιστοι ήξεραν την ονομασία αυτού του δρόμου στην Αίγινα.

   Από χθες το δρομάκι πήρε το αίμα του πίσω. Η ομάδα του AeginaRising το προτίμησε και το μετέτρεψε σε ένα καλόγουστο εκθεσιακό χώρο. Αρχιτεκτονικές μελέτες σύγχρονες μοντέρνες ευρηματικές εκτίθενται στις ξύλινες καλόγουσες κατασκευές του κ. Δ. Καλαμάρα και σε οδηγούν στο βασικό χώρο έκθεσης που είναι η αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου. Τα εγκαίνια έγιναν χθες βράδυ στις 9 και κάτι, με πολύ κόσμο ο οποίος θαύμασε, σχολίασε και συζήτησε αρκετά πάνω και δίπλα από την έκθεση. Στο θέμα θα επανέλθουμε γιατί πολλές προτάσεις και ιδέες ενδιαφέρουν αλλά και κάποιες άλλες σηκώνουν πολύ.... συζήτηση.

Φαντάσου την πόλη

      

   Σε μια πόλη που κοντεύει να χάσει τη φυσιογνωμία της σε ένα νησί που έχει τραυματιστεί και αλλοιωθεί το τοπίο του, ίσως το μόνο που μας έχει μείνει είναι να φανταζόμαστε και να ονειρευόμαστε μια πόλη, ένα νησί καλύτερο. Το δρόμο της φαντασίας μας ανοίγει απόψε η νεανική ομάδα - όχι μόνο ηλικιακά αλλά και διαδραστικά - του  Aeginarising.

    Αναδημοσιεύουμε την πρόσκληση:

 Σας προσκαλούμε στα εγκαίνια της έκθεσης που θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 10 Ιουλίου, στις 21.00, στον ειδικό εκθεσιακό χώρο που κατασκευάσαμε  στην οδό Πλάτωνος και καταλήγει στο Λαογραφικό Μουσείο. Στην έκθεση θα παρουσιαστούν αρχιτεκτονικές και εικαστικές προτάσεις που αφορούν στην πόλη  της Αίγινας και στο ευρύτερο τοπίο του νησιού. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή προς το κοινό έως και την Πέμπτη 18 Ιουλίου και θα πλαισιωθεί από 25 παράλληλες δράσεις. Σας περιμένουμε να φανταστούμε, να οραματιστούμε και να σχεδιάσουμε έναν καινούριο και  βελτιωμένο τόπο.

Διακοπές στην Αίγινα.... συνέχεια

     Βρισκόμαστε σε κεντράκι του Φάρου. Το στιγμιότυπο από την ταινία "Διακοπές στην Αίγινα". Η Αλίκη Βουγιουκλάκη χορεύει με ανήσυχο βλέμμα στην αγκαλιά του Ανδρέα Μπάρκουλη. Ο λόγος γιατί έξω από την ταβέρνα καραδοκούν δύο χωροφύλακες για να συλλάβουν τον καβαλιέρο της. Στο διπλανό χορευτικό ζευγάρι η  κ. Μαίρη Γαλάνη - Κρητικού. Χρόνια αθωότητας, ανέμελα αλλά με πολύ... πολύ μύθο. Η Αίγινα  της δεκαετίας του '50, καθαρή, απαστράπτουσα, γοητευτική. Απόλυτος προορισμός διακοπών τότε. Απόλυτος προορισμός στα όνειρα και στις αναπολήσεις.... σήμερα.

   Η φωτογραφία προέρχεται από το βιβλίο της κ. Μαίρης Γαλάνη - Κρητικού, "ΑΙΓΙΝΑ".

f/b Αγία Κυριακή

   Πειραιάς 1969. Καλοκαίρι. Το φερυμπώτ "Αγία Κυριακή" σαλπάρει για Αίγινα. Θυμηθήκαμε αυτό το παλαιό φέρυ μιας και χθες ήταν η εορτή της Αγίας Κυριακής. Το μεγάλο αυτό φέρυ για την εποχή του κα΄θισ επολύ λίγο στη γραμμή του Σαρωνικού. Για τα δεδομένα της εποχής ήταν αρκετά μεγάλο και ταχύτατο. Ωστόσο δεν άντεξε το σκληρό ανταγωνισμό που δημιουργούσαν τότε τα άλλα γνωστά μας  φέρυ όπως το "Αίγινα", το "Αφαία" και το "Ελλάς". Πληροφορίες μας αναφέρουν ότι πουλήθηκε τότε στην Ιταλία.
  Η φωτογραφία προέρχεται από την έκθεση παλαιών πλοίων που έγινε πέρσι το καλοκαίρι στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.

Η Αγία Κυριακή στην Κυψέλη

    Είναι γνωστή η συμπάθεια που τρέφει η "Οδός Αιγίνης"  προς τα μικρά ξωκκλήσια του νησιού μας. Ένα από αυτά είναι η μικρούλα Αγία Κυριακή στα ψηλά της Κυψέλης που εορτάζει σήμερα. Είναι ένα μικρό λιλιπούτειο ξωκκλήσι  που στο εσωτερικό του μόλις που χωρά τρία άτομα. Οι  άνθρωποι το λατρεύουν και το διατηρούν πάντα σε άριστη κατάσταση, καθαρό και φρεσκοασπρισμένο. Τα τελευταία χρόνια έχουν φτιάξει τον περίβολό του με ένα σκάπαστρο από κεραμίδι (ευτυχώς) κι έτσι μπορούν οι πανηγυριστές να προφυλάσσονται από τον ήλιο.