Το μοναστήρι του Αγίου Χριστοφόρου στην πόλη της Αίγινας.

    Πανηγυρίζει σήμερα  ένα από τα πιό αγαπημένα μοναστήρια  πολλών Αιγινητών, αυτό του Αγίου Χριστοφόρου  που  βρίσκεται στο άκρο της πόλεως , στην θέση Αγία Παρασκευή. 

     Ιδρύθηκε το 1946 από την μακαριστή πρώτη Καθηγουμένη Συγκλητική Δουρατσινού, προερχόμενη από την  Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης. Ο Ναός του Αγίου Χριστοφόρου κτίσθηκε μεταξύ των  ετών    1957 έως  1960. Τα  εγκαίνια του τελέστηκαν την Κυριακή 11 Ιουνίου του 1961, από τον μητροπολίτη Ύδρας Προκόπιο. Από το έτος 1965 η Ιερά Μονή κατέχει ως πολύτιμο θησαυρό μέρος των ιερών λειψάνων του προστάτη της Αγίου Χριστοφόρου.

   Ο αριθμός των μοναζουσών σήμερα ανέρχεται σε τρεις. Ζουν κοινοβιακώς, βάσει καταστατικού αναλόγου προς τούς κανονισμούς των αγιορείτικων κοινοβίων. Ευσχημόνως τελούνται οι ιερές ακολουθίες του νυχθημέρου, τα διακονήματα, τα εργόχειρα, η μελέτη προς πνευματικόν καταρτισμό, το έργον της φιλανθρωπίας. Της αδελφότητας ηγείται η Καθηγουμένη Δωροθέη.

     Το μοναστήρι διαθέτει μετόχι  στην  περιοχή του Μεσαγρού το οποίο είναι αφιερωμένο  στην Αγία Άννα.

     Για  πολλά  χρόνια  πνευματικός  της  Μονής διετέλεσε ο αείμνηστος π. Γεώργιος Κρητικός.

  Το μοναστήρι πανηγυρίζει δύο φορές το χρόνο στις 9 Μαΐου ( Αγίου μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου)  και στις 8 Σεπτεμβρίου (Γεννέσιον Θεοτόκου). 

ΠΗΓΗ:http://www.imhydra.gr/INaoiMone/Xristoforou.htm

Το ναΰδριο του Αποστόλου Θωμά στο Λιβάδι της Αίγινας

 

    Δεν εορτάζει σήμερα ο Απόστολος Θωμάς. Τότε; Σήμερα Κυριακή πρώτη μετά το Πάσχα η Εκκλησία  προβάλει  το γεγονός  της ψηλάφισης του Κυρίου από το μαθητή Του Θωμά και την ομολογία της πίστεως  του τελευταίου: "Ο Κύριος μου και ο Θεός μου". Η εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους μαθητές και στον Θωμά, ο οποίος απουσίαζε από προηγούμενη εμφάνιση του Χριστού, είναι μια από τις πρώτες εμφανίσεις του Χριστού μετά την Ανάσταση. Πολύ ιδιαίτερο γεγονός από τη στιγμή που ο Θωμάς δέχεται την  πρόσκληση του Χριστού να ψηλαφήσει τις πληγές και να βεβαιωθεί  για την αλήθεια της Αναστάσεως. 

   Ο Θωμάς έχοντας εμπειρία  της Αναστάσεως κηρύττει το λόγο του Ευαγγελίου στην Ανατολή και φθάνει μέχρι την Ινδία  όπου βρίσκει μαρτυρικό τέλος. Η μνήμη  του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου

     Στο Λιβάδι  τςη Αίγινας συναντάμε το καλαίσθητο εκκλησάκι  του Αγίου Θωμά  που  πραγματικά αποτελεί ένα κόσμημα αλλά και ένα παράδειγμα σεβασμού της λαϊκής αρχιτεκτονικής και μαστοριάς. Με περισσή φροντίδα μεράκι και αγάπη ο προηγούμενος εφημέριος της ενορίας των Αιγινητών Αγίων π. Ιωάννης Βλάχος με συμπαραστάτες το εκκλησιαστικό συμβούλιο και τους ενορίτες, αναστήλωσαν το κτίριο, το συντήρησαν εσωτερικά και εξωτερικά σεβόμενοι το αρχικό του σχέδιο. Όπως μπορεί εύκολα κάποιος να  διακρίνει από την παρακάτω φωτογραφία, το εκκλησάκι αυτό ήταν μικρότερο και έχει δεχτεί προσθήκη νέου κτίσματος στη δυτική του πλευρά, όπως άλλωστε συνηθίζεται και συναντάμε πολύ συχνά  σε εκκλησάκια  της Αιγινήτικης υπαίθρου.

  Ο μικρός αυτός ναός βρίσκεται  στο προαύλιο  του  ενοριακού ναού της Σύναξης των Αιγινητών Αγίων στο Λιβάδι. Εορτάζει την Κυριακή του Θωμά. Στη συνείδηση όμως του κόσμου έχει περάσει ότι ο μεγάλος ναός είναι του Αγίου Θωμά, με αποτέλεσμα λίγοι να γνωρίζουν  την ύπαρξη του ναϋδρίου και την πραγματική ονομασία  του μεγάλου ναού.

   Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανασύρετε  για τη δραστηριότητα  της ενορίας από το Fb και τη σελίδα "Σύναξις Αιγινητών Αγίων"

Η μάνα του Χρήστου Καπράλου

     Η  "Μάνα"   στο έργο  του Χρ. Καπράλου είναι χαρακτηριστική του καλλιτέχνη, μια που η φιγούρα της στις συνθέσεις των γλυπτών του είναι σημείο κατατεθέν και αναφοράς  του όλου έργου του.

     Στην Αίγινα έχουμε  την ευλογία να φιλοξενούμε όχι μόνο  το Μουσείο Καπράλου αλλά και  το  υπέροχο άγαλμα από χαλκό στην παραλία στο Λιβάδι, έξω από το Μουσείο και ανάμεσα στο σπίτι του Νίκου Καζαντζάκη και το Φάρο του Μπούζα.
    Πραγματικά, το πρώτο έργο του Χρήστου Καπράλου που μπορούμε να θαυμάσουμε, πριν την είσοδο μας στο μουσείο, είναι το άγαλμα της «Μάνας» το οποίο βρίσκεται σε μία ειδικά διαμορφωμένη πλατεία, δίπλα στη θάλασσα. Αυτό το άγαλμα είναι κατασκευασμένο από χαλκό. Τους χειμώνες δούλευε στο εργαστήριο τους στην Αθήνα. Εκεί είχε προσωπικό χυτήριο και δούλευε τα έργα του από χαλκό.Η φιγούρα της Μάνας, που κυριαρχεί στα έργα του Χρήστου Καπράλου, δεν είναι μόνο το σύμβολο της Ελληνίδας Μάνας, της γυναίκας του μόχθου, που αγωνίζεται σκληρά για την οικογένεια και τα παιδιά της, αλλά η ίδια η μάνα του καλλιτέχνη που αποτέλεσε και το πρώτο του μοντέλο. Το θέμα «μάνα – παιδί» το βλέπουμε συχνά στο έργο του. Προφανώς αυτό το ιδιαίτερο δέσιμο με την μητέρα του, οφείλετε στο γεγονός ότι ο Χρήστος Καπράλος έχασε τον πατέρα του σε νεαρή ηλικία, κάτι που τον εξανάγκασε να αγωνιστεί σκληρά.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος της Παλιαχώρας στην Αίγινα

  Από  τους μεγαλύτερους ναούς της Παλιαχώρας στην Αίγινα είναι ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου που εορτάζει σήμερα. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του λόφου και ίσως γι' αυτό δεν είναι και τόσο γνωστός στους επισκέπτες και περιπατητές του τόπου εφόσον χρειάζεται περισσότερος κόπος για να φθάσεις έως εκεί ακουλουθώντας το νότιο μονοπάτι.

  Μια συστάδα πεύκων προστατεύει το ναό. Κάτω από τα πεύκα αυτά υψώνεται ο όμορφος ασύμμετρος ναός που ξεχωρίζει από  τους υπόλοιπους ναούς της Παλιαχώρας για τον τρούλο του. Είναι ο δεύτερος ναός μετά την Επισκοπή που έχει τρούλο κι αυτό τον κάνει να ξεχωρίζει.

   Η βάση του τρούλου είναι οκταγωνική και ο τύπος του ναού είναι βυζαντινού ρυθμού αλλά όπως σημειώνει ο κ. Σ. Δημητρακόπουλος ελεύθερου σταυρού. Ιδιαίτερα η βόρεια κεραία έχει ενσωματωθεί σε έναπροστατευτικό τοίχο. Αρχιτεκτονικά ο ναός ομοιάζει με τις εκκλησίες  των Ταξιαρχών του Ελλάνιου Όρους και του Αγίου Δημητρίου Ασωμάτων.

   Ο ναός πιθανολογείται ότι κτίστηκε ανάμεσα στο 1376 και 1400 και σε αυτό πέρα από τη μορφολογία του συνηγορεί και η κτιτορική επιγραφή πάνω σε πωρόλιθο που φυλάσσεται στο Μουσείο της Αίγινας. Κτήτορας σύμφωνα με την επιγραφή αναφέρεται  ο Καταλανός αυθέντης της Αίγινας Πέτρος Β΄Φαδρίγος (1376 - 1380)

    Στο εσωτερικό  του ναού όπου διακρίνεται ο στευροειδής ρυθμός συναντάμε αξιόλογες τοιχογραφίες. Το 1966 συνεργείο ζωγράφων και συντηρητών της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας προέβη σε συγκράτηση και συντήρηση μερικών τοιχογραφιών.

   Εντύπωση επίσης προκαλεί  στο εξωτερικό  του ναού ο προαύλιος χώρος με τα πεζούλια και ο πρωτοβυζαντινός κιονίσκος. 

    Το μέγεθος του ναού, ο διάκοσμος, οι επιγραφές, το κωδωνοστάσιο, η κτητορική επιγραφή, το προαύλιο, η "πολυτέλεια" του τρούλου και η καλή κατάσταση  του ναού μαρτυρούν  την οικονομική κατάσταση των κτητόρων αλλά και της ιδιαίτερης φροντίδας που έλαβε ο ναός  στους αιώνες που ακολούθησαν μέχρι σήμερα.

   Οι φωτογραφίες προέρχονται από την τελευταία ανάβαση  στην Παλιαχώρα της Περιβαλλοντικής Ομάδας  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.
   Τα  στοιχεία για  το ναό προέρχονται από το βιβλίο: "Χριστιανική Αίγινα" του κ.Σοφοκλή Δημητρακόπουλου.

"Αγκίστρι Εξπρές", καθημερινά βάζει πλώρη για Αγκίστρι.

  Από το 2000 που ναυπηγήθηκε ταξιδεύει καθημερινά από  το Αγκίστρι στην Αίγινα  με συνέπεια, ταχύτητα και άνεση. Επιβάτες του δημόσιοι υπάλληλοι, επαγγελματίες, δάσκαλοι και καθηγητές, μαθητές αλλά και απλοί άνθρωποι που χρειάζεται να ταξιδέψουν μέχρι την Αίγινα για να επισκεφθούν δημόσιες υπηρεσίες, κάποιον γιατρό, να κάνουν τις αγορές  τους.Μαζί με τους επιβάτες και κάποια εμπορεύματα και είδη πρώτης ανάγκης.

   Το "Αγκίστρι Εξπρές" συνεχίζει στην ίδια ρότα που χάραξαν από πολύ παλιά τα ξύλινα εκείνα αλησμόνητα καΐκια ο 'Νταβέλης", ο "Μανάρας", ο "Μόσχος"  και κατόπιν το "Μανάρας Εξπρές" και οι τα καταμαράν "Κεραυνός 1 και 2", μόνο που τα τρία τελευταία ταξίδευαν μέχρι τον Πειραιά.

   Το "Αγκίστρι Εξπρές" δεμένο καθημερινά στην παλιά προβλήτα της Αίγινας αποτελεί αναπόσπαστη ψηφίδα  της καθημερινότητας στην παραλία  της Αίγινας. Εκεί δεμένο περιμένει καρτερικά  τους επιβάτες του φορτωμένους πολλές φορές με ψώνια για να τους γυρίσει πίσω στη Σκάλα και στους Μύλους.

   Η προσφορά  του στη μικρή κοινωνία του Αγκιστρίου δεν αναζητείται στα όρια μιας συνηθισμένης ακτοπλοϊκής σύνδεσης. Ξεπερνά αυτά τα όρια γιατί με την παρουσία  του, και τη δρομολόγησή του ασκεί ένα καθημερινό λειτούργημα αν υπολογίσει κάποιος τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες στις οποίες εργάζεται και που τις μεγενθύνουν ο ανταγωνισμός των ιπταμένων δελφινιών και των πλοίων.

   Αυτό το τελευταίο διαβάσαμε  σε κείμενο που είναι ανηρτημένο στην είσοδο του πλοίου. Διατυπώνεται το παράπονο ότι πολλοί ντόπιοι δεν το προτιμούν με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στα καθημερινά λειτουργικά του έξοδα με έντονο  και ορατό τον κίνδυνο της πώλησής  του.

   Όπως υπογραμμίζεται στο κείμενο το πλοίο αυτό είναι το τελευταίο στην Ελλάδα σκάφος Λαικής Βάσης - έτσι τουλάχιστον αναφέρεται - και έχει λειτουργήσει μέχρι τώρα με πολύ κόπο και θυσίες.

    Αξίζει λοιπόν αυτός ο μικρός "μαχητής" τη συμπαράστασή μας και τη στήριξη μας γιατί αυτά τα πλοία, τα μικρά, τα "δικά" μας, τα καθημερινά,  τα έχουν ανάγκη οι μικρές κοινωνίες μας.

   

 Από την ημέρα των Θεοφανείων. Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού από την πλώρη του σκάφους από τον εφημέριο Αγκιστρίου αρχιμ. Ελευθέριο Κουμασίδη παρουσία του Δημάρχου Αγκιστρίου κ. Αθανασίου.

 Πολλές φορές  τα τελευταία χρόνια έχουμε ναυλώσει το σκάφος για εκδρομές  των σχολείων μας στην Παλαιά Επίδαυρο και  στα Μέθανα. Οι επόμενες φωτογραφίες είναι από την εκδρομή του 2ου Γυμνασίου Αίγινας στα Μέθανα την Τετάρτη 20 Απριλίου 2016.

  

  Στο τιμόνι  του "Αγκίστρι Εξπρές" από  φέτος ένας δικός άνθρωπος ο κ. Μαρίνος Μπακόμητρος Κυψελιώτης στην καταγωγή.

    Ευχόμαστε στον ίδιο προσωπικά, και στο πλήρωμα του πλοίου καλά και ακύμαντα ταξίδια.

 

Γιορτάζει το Αγκίστρι τη Ζωοδόχο Πηγή του.

   Η απεργία των πλοίων δεν στάθηκε ικανή να εμποδίσει εκατοντάδες Αιγινήτες να ταξιδέψουν μέχρι το Αγκίστρι για το μεγάλο πανηγύρι της Ζωοδόχου Πηγής στο Μεγαλοχώρι Αγκιστρίου.
    Ένα από τα μεγαλύτερα και παραδοσιακότερα θρησκευτικά πανηγύρια και μια κλασσική απόδραση - ευκαιρία για τους Αιγινήτες κάθε γενιάς η σημερινή μετάβαση στο Αγκίστρι.
    Το πλοίο "Αγκίστρι Εξπρές" με συχνά και συνεχή δρομολόγια κατόρθωσε να καλύψει  τη μεγάλη κίνηση της ημέρας. Ο καιρός επίσης συμμάχησε ώστε το μικρής διάρκειας ταξίδι να είναι ήσυχο και ακύμαντο
  Το φιλόξενο λιμάνι, οι καθαροί δρόμοι τα πρώτα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα των ντόπιων είναι η πρώτη εικόνα, η πρώτη αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν τόπο, σε ένα νησί που οι άνθρωποι το αγαπούν και το προσέχουν. Το λιθόστρωτο, οι φρεσκοασβεστωμένες αυλές, οι  ευωδιές από τους ολάνθιστους κήπους γαι άλλη μια φορά υποδέχτηκαν  τους επισκέπτες προσκυνητές..
    Μετά από λίγα μέτρα ξεπροβάλει ο τρούλος της εκκλησιάς που δεσπόζει σε όλο τον οικισμό και στην κυριολεξία είναι πνιγμένος από τα άσπρα παλιά παραδοσιακά σπίτια  του οικισμού.  Ο ομώνυμος ναός βρίσκεται στο μεγαλύτερο οικισμό του νησιού το Μεγαλοχώρι και είναι αφιερωμένος στην Παναγία Ζωοδόχο Πηγή. Εορτάζει καθε χρόνο την Παρασκευή μετά το Πάσχα, της Διακαινησίμου Εβδομάδος. Πλήθη πιστών συρρέουν στη χάρη της, ενώ είναι μεγάλος ο αριθμός των Αιγινητών που διαπλέει μέχρι το Αγκίστρι για να πάρει μέρος στο πανηγύρι.
   
   Ο αρχιμανδρίτης π. Ελευθέριος Κουμασίδης, ακούραστος εφημέριος σε ρόλο  φιλόξενου οικοδεσπότη είχε από μέρες προετοιμάσει το ναό  που ήταν και πάλι με μεράκι και γούστο στολισμένος.
   Χθές το απόγευμα τελέσθηκε ο πανηγυρικός εσπερινός της εορτής με πολλούς ιερείς από την Αίγινα. Το θείο λόγο κήρυξε ο εφημέριος της ενορίας Αιγινητών Αγίων Αίγινας π.Κωσταντίνος Σελλάς. Στον εσπερινό συμμετείχαν οι ιερείς: π. Φανούριος Μακαρατζής, π. Νεκτάριος Κουκούλης π. Βασίλειος Κυριακάκος, και οι διάκονοι π. Στυλιανός Κουτσούκος και π. Αναστάσιος Παπαγεωργίου.
   Ανήμερα της εορτής λειτούργησαν οι αρχιμανδρίτες π.Δαμασκηνός Μούρτζης, π. Σάββας Ζέρβας, π. Ελευθέριος Κουμασίδης, ο π.Νεκτάριος Κουκούλης και ο διάκονος π. Αναστάσιος Παπαγεωργίου. Το θείο λόγο εκφώνησε ο π. Σάββας Ζέρβας.
  Παρόντες ο Δήμαρχος Αγκιστρίου κ. Αθανασίου Ι. ο αντιδήμαρχος κ. Λογοθέτης Αν. η Δημοτική  Σύμβουλος κ. Άρτεμις Λαβούτα , οι φορείς και οι αρχές του νησιού.

 Λίγα στοιχεία για το ιστορικό  του ναού:
 
 Ο ναός κτίστηκε από τον κόπο και το μόχθο των Αγκιστριωτών το 1885 και παραμένει μέχρι σήμερα το στολίδι του νησιού. Γύρω η μικρή πλατεία, το μικρό μνημείο, τα δέντρα και τα μικρά μαγαζιά συνθέτουν μια γνήσια νησιώτικη πλατεία, στην οποία τη κεντρική θέση ή μάλλον το κέντρο της ζωής αποτελεί ο ναός. Όλα ξεκινούν από εδώ και όλα εδώ καταλήγουν.

  Ο ναός υπέστη σοβαρές ζημιές το 1992 όταν πυρκαγιά κατέκαψε το  ξύλινο γυναικωνίτη. Αυτό όμως έδωσε την ευκαιρία να ανακαινισθεί ο ναός και να  αναδειχθεί η αρχιτεκτονική αξία του καθώς και να συντηρηθούν οι όμορφες αγιογραφίες του. Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε ότι το κτίσμα είναι ρυθμού βασιλικής με τρούλο και είναι οικοδομημένη από πωρόλιθο. Οι αγιογραφίες που κοσμούν το εσωτερικό του είναι ναζαρινής νοοτροπίας και έχουν φιλοτεχνηθεί από τον αγιογράφο Ανδριανό Σταματιάδη. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Ι. Μητροπόλεως Ύδρας, στην οποία εκκλησιαστικά ανήκει το Αγκίστρι, κατά την περίοδο 2005 -06 έγιναν εργασίες συντήρησης και καθαρισμού του εσωτερικού του ναού και των φορητών εικόνων από το συντηρητή κ. Ηλία Παπαγεωργίου.

    Σήμερα ο ναός βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Στο εξωτερικό του έχει αποκαλυφθεί η πέτρα, ενώ έχουν σημειωθεί αρκετές εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης από τον ακάματο εφημέριο του Αγκιστρίου τον αρχιμανδρίτη π. Ελευθέριο Κουμασίδη, ο οποίος φέτος συμπληρώνει δεκατέσσερα χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας και διακονίας στο νησί. Χάρη στις δικές του προσπάθειες ολοκληρώθηκε ένα έργο της τάξεως των 102.000 ευρώ, ποσό το οποίο προήλθε από το κεράκι και το υστέρημα των ευλαβών κατοίκων του νησιού.

   

 

 

 

Το μοναστήρι του Πόρου πανηγυρίζει.

 

Με αφορμή την εορτή της Ζωοδόχου Πηγής την Παρασκευή της εβδομάδας του Πάσχα, αφιερώνουμε τη σημερινή μας ανάρτηση στο γνωστό σε όλους μας «Μοναστήρι του Πόρου». Το παλαιότατο αυτό προσκύνημα προβάλει μέσα στην καταπράσινη ανοιξιάτικη φύση του Πόρου. Σε μια πευκόφυτη πλαγιά και ανάμεσα στους ελαιώνες και τα αειθαλή ευωδιαστά δέντρα, κάτασπρη σαν περιστέρι, αρχοντική και επιβλητική, κρύβοντας πίσω από την πύλη της μεγάλη ιστορία και ανεκτίμητη προσφορά προς το Γένος των Ελλήνων.  Η ιστορία της Μονής αρχίζει γύρω στα 1720 όταν ο Μητροπολίτης  Αθηνών Ιάκωβος Β΄ από ευγνωμοσύνη προς την Παναγία, επειδή έπασχε από λιθίαση και θεραπεύτηκε από το νερό του αγιάσματος που υπήρχε εκεί, έκτισε το μοναστήρι  και το αφιέρωσε στην Ζωοδόχο Πηγή Παναγία λόγω της ύπαρξης μικρού ναΐσκου στην περιοχή. Τα επόμενα χρόνια το μοναστήρι μπαίνει κάτω από την ισχυρή προστασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου  Κωνσταντινουπόλεως και με απόφαση του Πατριάρχη Παϊσίου ανακηρύσσεται Σταυροπηγιακό. Στα  χρόνια της Επανάστασης που ακολουθεί και χάρη στα ισχυρά προνόμια του, οι Τούρκοι δεν το ενοχλούν, μετατρέπεται σε κέντρο συγκέντρωσης και προετοιμασίας των ναυάρχων για τον αγώνα. Με τα καράβια τους και χωρίς να κινούν τις υποψίες των Τούρκων ο Μιαούλης, ο Τομπάζης, ο Αποστόλης από τα Ψαρά, κρύβονται πίσω από τους δυνατούς τοίχους της Μονής  και συζητούν τα προβλήματα και την οργάνωση του αγώνα τους. Σήμερα ο επισκέπτης θα συναντήσει στον αυλόγυρο του Μοναστηριού τους τάφους των ναυμάχων του αγώνα του ’21. Μετά τον αγώνα και με απόφαση του Βιάρου Κπαοδίστρια, αδελφού του Κυβερνήτη, το έτος 1829 πουλήθηκαν όλα τα ποίμνια της Μονής, ώστε να αντιμετωπισθούν τα έξοδα του ελληνοδιδασκαλείου.

Η Δημογεροντία του Πόρου παρέλαβε όλα τα εισοδήματα της Μονής και  μείωσε σημαντικά τον αριθμό των μοναχών που διέμεναν στη Μονή. Την ίδια εποχή η Κυβέρνηση εγκατέστησε στη Μονή ορφανοτροφείο για τα ορφανά του πολέμου. Ο ευσεβής κυβερνήτης συνδέθηκε πολύ με το Μοναστήρι το οποίο επισκεπτόταν τακτικά και εκεί μέσα στο γαλήνιο περιβάλλον έπαιρνε σημαντικές αποφάσεις. Το 1830 ιδρύει  την πρώτη Ιερατική Σχολή της ελεύθερης Ελλάδας με σκοπό την  πνευματική αναμόρφωση των κληρικών της Εκκλησίας. Η Σχολή εγκαθίσταται  στο Μοναστήρι του Πόρου και λειτουργεί μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του. Τα χρόνια που ακολουθούν οι πατέρες της Μονής προσφέρουν σημαντικά στη λειτουργία των «ελληνικών σχολείων». Η φιλανθρωπική δράση της Μονής συνεχίζεται παρά τα δυσχερή οικονομικά της  σε όλη τη διάρκεια  του 19^ου αιώνα  αλλά πολύ περισσότερο στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής, όπου τα κελάρια της ήταν ανοιχτά  και οι μοναχοί μοίραζαν στους πεινασμένους Ποριώτες λάδι και στάρι. Η ιστορία της Μονής από τη μέρα της ίδρυσής μέχρι σήμερα είναι ένας μακρύς κατάλογος προσφορών  στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της περιοχής όσο και στην πνευματική ανύψωση και μόρφωση τους. Ευτύχησε επίσης να διατελέσουν ηγούμενοι της πολλοί και άξιοι κληρικοί οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην οργάνωση, επιβίωση και πνευματική προσφορά της. Πολλοί εξ αυτών αναδείχθηκαν σε Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας όπως ο μακαριστός μητροπολίτης Καστορίας Γρηγόριος Παπουτσόπουλος και ο σημερινός μητροπολίτης Ύδρας κ.κ. Εφραίμ. Σήμερα στο πηδάλιο της Μονής βρίσκεται ένας άξιος κληρικός ο αρχιμ. Λουκάς Ζήσιμος ο οποίος έχει καταβάλει τεράστιες προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για τη συντήρηση, ανακαίνιση και αγιογράφηση του ιστορικού μοναστηριού με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει την εμπιστοσύνη, την αναγνώριση και την αγάπη των Ποριωτών.

    Το  μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής Καλαυρείας Πόρου κατορθώνει να κερδίσει  τον επισκέπτη του όχι μόνο λόγω της θέσης του και του πανέμορφου φυσικού περιβάλλοντος που το περιβάλει , αλλά κυρίως λόγω της ιστορίας της πνευματικότητας και της φιλόξενης υποδοχής που επιφυλάσσει στον επισκέπτη του Άξια λοιπόν  θεωρείται ως σημείο αναφοράς του σημερινού Πόρου και ως ένας σημαντικός προορισμός  για τους επισκέπτες και παραθεριστές του νησιού.