Τελευταία παράσταση σήμερα από το "Γλάρο Ιωνάθαν"

"Ο Γλάρος Ιωνάθαν"  από τη Θεατρική Ομάδα του 2ου Γυμνασίου Αίγινας  δίνει  την τελευταία του παράσταση απόψε Κυριακή στις 9 το βράδυ στην αίθουσα  του 2ου Γυμνασίου στην Κυψέλη. Μια παράσταση που αγαπήθηκε και  υπηρετήθηκε άψογα από τους 20 μαθητές που παίρνουν μέρος σε αυτήν αλλά και αγκαλιάστηκε από τους θεατές.

Παραθέτουμε  την παρουσίαση - κριτική που έγραψε ο κ. Ανέστης Κορνέζος στην προσωπική του σελίδα στο Fb.

Του κ. Ανέστη Κορνέζου

Ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον, πέρασε όλη τη ζωή του μόνος, αλλά πέταξε πολύ μακριά, πέρα από τους Βράχους, πέρα από τη Θάλασσα. Η μεγάλη του θλίψη δεν οφειλόταν τόσο στη μοναξιά του, όσο στο ότι οι άλλοι γλάροι δε θέλησαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε. Είχαν αρνηθεί να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν. Εκείνος, κάθε μέρα, μάθαινε και πιο πολλά. Έμαθε πως δε χρειαζόταν πια ψαρόβαρκες και μπαγιάτικο ψωμί για να επιβιώσει. Έμαθε να κοιμάται στον αέρα και, χαράζοντας μια νυχτερινή πορεία δια μέσου του θαλασσινού ανέμου, κάλυπτε εκατό μίλια από το ηλιοβασίλεμα μέχρι το χάραμα.

Παρακολουθήσαμε τον Γλάρο Ιωνάθαν την Κυριακή. Μια πραγματικά πανέμορφη αλλά και δύσκολη παράσταση. Και πολλές ιδέες άρχισαν να ξεπηδούν.

Συνειδητοποιήσαμε πως όλοι είμαστε ένας μικρός Ιωνάθαν. Αλλά πόσοι από μας μπορούμε να τον ακούσουμε; Αυτόν τον μικρό σαλτιμπάγκο που διψά για ταξίδια, για κυριαρχία και μαεστρία, αλλά επίσης για σύνδεση, αποδοχή και αγάπη. Αυτό το μικρό πουλί που διψά να ανακαλύψει τον κόσμο, επειδή μπορεί να δει ότι ο κόσμος είναι μέρος, αντανάκλαση, του εαυτού του.

Μέσα από την παράσταση, παρακολουθήσαμε πώς ο μαθητής μεταμορφώνεται σε δάσκαλο, αλλά και πώς κατανοεί την βαθύτερη αλήθεια: ότι αυτόν που πιστεύουμε ως ιδιοφυΐα, ως έναν δάσκαλο “εκεί έξω”, είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος μας ο εαυτός, απλά σε τελείως διαφορετικό επίπεδο.

Το μήνυμα που πέρασε με έξυπνο τρόπο ο σκηνοθέτης κ. Γιώργος Μπήτρος είναι απλό, αλλά και συνάμα τόσο δύσκολο στην εφαρμογή του. Θέλεις να ξεκινήσεις να μαθαίνεις; Πήγαινε να μάθεις κάτι που πραγματικά αγαπάς και σε ενδιαφέρει. Και όταν αισθανθείς έτοιμος, πήγαινε και δίδαξέ το σε κάποιον που και αυτός το λατρεύει. Ως εκπαιδευτικός και ο ίδιος, ο κ. Μπήτρος λαμβάνει καθημερινά τον ρόλο ενός μεγαλύτερου Γλάρου για να διδάξει στα μικρά φτερωτά πλάσματα της κοινωνίας μας, πώς να ανοίξουν τα φτερά τους και να ξεπεράσουν αργότερα τους προκατόχους τους.

Στην κίνηση των μαθητών, συνέβαλε με επιτυχία ο κ.Βαγγέλης Πιτσιλός, ενώ μετά την τεράστια προσέλευση, αποφασίστηκε να δοθεί μια επιπλέον παράσταση εντός της εβδομάδας.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία /Διασκευή του έργου: Γιώργος Μπήτρος
Κίνηση: Βαγγέλης Πιτσιλός
Παίζουν οι μαθητές:
Κοπανά Νεκταρία, Φράτνικ Ρικάρντο, Στενάκης Ευάγγελος, Παπαμιχαήλ Κωνσταντίνος, Παλάι Αλέξανδρος, Μαρίνος Χάρης, Παλαμιδόπουλος Βασίλης, Χαλδαίου Ελένη, Γκίκα Κωνσταντίνα, Προκοπίου Άρτεμις, Μπέση Ελεάνα, Κανάκη Ευαγγελία, Γεννίτσαρη Παρασκευή, Μπέση Μαρία, Λαζάρου Παντελής, Παλάι Ραφαήλ, Γιαννούλης Βασίλης, Φλεμετάκης Πέτρος, Γιαννούλης Εμμανουήλ, Λεβεντόπουλος Θωμάς.

Σχεδιασμός αφίσας: Ματούλα Ρούσσου
Εκτυπώσεις: ΓΡΑΦΗ
Συνέβαλαν: Χελιώτης Παναγιώτης, Γεννίτσαρης Ελευθέριος, Στενάκης Ευάγγελος
-----------------------------------
Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη

Κυριακή της Πεντηκοστής ή της...γονατιστής.

     Επτά εβδομάδες μετά την ημέρα του Πάσχα, η Πεντηκοστή σε χρόνο που θεωρείται σαν ένα και που σε όλες τις ακολουθίες των ημερών δεν γονατίζαμε, όπως δεν γονατίζουμε στην Αναστάσιμη ακολουθία κάθε Κυριακής. Σήμερα λοιπόν, μετά τη λειτουργία, στον “εσπερινό της γονατιστής”, ευλογείται η πρώτη μετά το Πάσχα γονυκλισία, εξ ου και η μεγάλη γιορτή λέγεται και “της Γονατιστής”. Μιά μέρα μετά το μέγα Ψυχοσάββατο του “ροσαλιού το Σάββατο” που “να πάει και να μην έρθει”, οι ψυχές, που ήταν κατά τη θρησκευτική παράδοση κοντά μας, γυρνάνε στη θέση τους, στον άλλο κόσμο..
      Έγραψε  στίχους ο Κ.Χ.Μύρης και τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης, σε μουσική Γ.Μαρκόπουλου, που ακούμε:

Τη μέρα της Πεντηκοστής,
τη νύχτα της γονατιστής
πάν’ οι ψυχές και κάθονται
βουβές στα περιβόλια.
Τρυπώνουν στις κρυφές γωνιές
μαζί με τις αράχνες
και μας κοιτούν αμίλητες
αθώρητες και μόνες.

      Κυριακή της Πεντηκοστής λοιπόν σήμερα. Πενήντα ημέρες από το Πάσχα. Μια από τις μεγαλύτερες Δεσποτικές εορτές της Εκκλησίας που θεωρείται και ως η γενέθλιος ημέρα της, διότι με τον ερχομό και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους μαθητές, ξεκίνησε το μεγάλο ιεραποστολικό έργο του Ευαγγελισμού των Εθνών, της διάδοσης του Ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο. Συγχρόνως εγκαινιάζεται η Αγιοπνευματική περίοδος  στη ζωή της Εκκλησίας, διότι το Πνεύμα το Άγιο καθοδηγεί τα βήματα των Αποστόλων και όλων των μαθητών του Χριστού "εις πάσαν την αλήθειαν". Είναι η εποχή όπου δρα, φωτίζει, οδηγεί το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα. Αυτήν την Κυριακή οι παλαιότερες γυναίκες την αποκαλούσαν ως Κυριακή  της "γονατιστής" διότι έπρεπε να γονατίσουν όταν ο ιερέας διάβαζε  τις ευχές  της γονυκλισίας  στα μισά περίπου της ακολουθίας του Εσπερινού της Εορτής.

Παραδοσιακές κατοικίες στο Αγκίστρι.

 Μια μικρή βόλτα στα δρομάκια του Μεγαλοχωρίου στο Αγκίστρι, σε πείθει πως τούτος ο  τόπος δεν σε μαγεύει μόνο με την καθαριότητα των δημόσιων χώρων  του, τα γαλαζοπράσινα νερά και τις φιλόξενες παραλίες και το μεγάλο πευκοδάσος. Σε μαγεύει και με την παλαιά λαϊκή αρχιτεκτονική του έτσι όπως έχει διασωθεί στα δίπατα παλιά σπίτια που στέκονται αγέρωχα ανάμεσα σε σύγχρονες κατοικίες ξενοχδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

  Θα  πρέπει να περπατήσεις αρκετά από  το λιμάνι και να τα ψάξεις μέσα στα δρομάκια  και γύρω από την εκκλησία  της Ζωοδόχου Πηγής. Τότε θα βρεθείς μέσα σε ασβεστωμένες νοικοκυρεμένες  αυλές, βαρυφορτωμένες από γαισεμιά και γεράνια.

   Άλλα από αυτά  είναι δίπατα και μαρτυρούν ένα παλαιό πλούτο  που προσκόμιζε στο νησί το επάγγελμα  του ρητινοσυλλέκτη από τα πεύκα ή του ναυτικού. Άλλα είναι χαμηλά με ταπεινές πόρτες και παράθυρα αλλά με μια καθαριότητα που ξαφνιάζει.

   Η  αρχιτεκτονική των κτισμάτων αυτών παραπέμπει σε αυτήν την της γειτονικής Πελοποννήσου. Πολλά τέτοια σπίτια συναντάμε στα Μέθανα, στον Πόρο στην Επίδαυρο.

 

  Η  εικόνα αποτυπώνει το μεράκι για το σπίτι και την αγάπη για τον τόπο αλλά και την αφοσίωση και στο σεβασμό στην πατρογονική εστία.

  

   Αν  βρεθείτε λοιπόν τούτο το καλοκαίρι στο Αγκίστρι μη ξεζάσετε πριν από το μπάνιο σε κάποια παραλία να επισκεφθείτε το Μεγαλοχώρι. Οι εικόνες και οι ευωδιές  των κήπων θα σας αποζημιώσουν.

"75 χρόνια Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – 75 αντικείμενα" Έκθεση, ΣΤΟart ΚΟΡΑΗ.

 Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης  κ. Βασίλης Βασιλάκης επιμελείται την κούκλα της "Ειρήνης"

Στην έκθεση παρουσιάζονται 75 αντικείμενα, με καλλιτεχνική και συναισθηματική αξία, από τη μακρόχρονη πορεία του Θεάτρου Τέχνης, από την ίδρυση του το 1942 από τον Κάρολο Κουν έως σήμερα. Κοστούμια, τμήματα σκηνικών και σκηνικά αξεσουάρ ιστορικών παραστάσεων, όπως οι «Όρνιθες» και οι «Πέρσες», προγράμματα, αφίσες, φωτογραφίες  πολλά εκ των οποίων εκτίθενται για πρώτη φορά κι αποτελούν μέρος της θεατρικής ιστορίας του τόπου μας, καθώς έχουν φιλοτεχνηθεί από σημαντικούς συνεργάτες του Θεάτρου Τέχνης.

Ο αριθμός 75 είναι συμβολικός. Στόχος της έκθεσης, εκτός των άλλων, είναι να αναδειχθεί το ζήτημα της ανάγκης αξιοποίησης του αρχείου του Θεάτρου Τέχνης, που αριθμεί χιλιάδες κοστούμια, σκηνικά αντικείμενα και αρκετές χιλιάδες υλικού τεκμηρίωσης, φωτογραφίες, μακέτες, προγράμματα παραστάσεων, κριτικές και αποκόμματα εφημερίδων.

Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν  την Πέμπτη 1η Ιουνίου στις 7 μ .μ και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 27 Ιουλίου 2017.

Οι φωτογραφίες  που ακολουθούν είναι  του κ. Γιώργου Ανανιάδη

Η πρώτη ποιητική συλλογή της μαθήτριας Κοπανά Νεκταρίας

  Την  πρώτη  ποιητική συλλογή της μαθήτριας  της Γ΄τάξης  Νεκταρίας Κοπανά, με τίτλο: "Το ταγκό της κοινωνίας"  εξέδωσε το 2ο Γυμνάσιο Αίγινας. Η μαθήτρια που έχει ήδη συμμετάσχει σε πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης, έχει  δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον  για το μάθημα  των Νέων Ελληνικών και με  προτροπή των φιλολόγων καθηγητριών της προχώρησε στην συγκέντρωση και επεξεργασία  του υλικού της πάντα σε συνεργασία με τις καθηγήτριές  της.

   Είναι  η πρώτη φορά  που η σχολική κοινότητα  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας επιχειρεί κάτι ανάλογο. Σκοπός της έκδοσης αυτής είναι η παρουσίαση της ποιητικής δουλειάς αφενός αλλά και η τόνωση του ενδιαφέροντος  των μαθητών για τα φιλολογικά μαθήματα. 

   Παραθέτουμε το ποίημα που έδωσε τον τίτλο στην ποιητική συλλογή:

''Τo  ταγκό της κοινωνίας»

Και το ρολόι χτύπησε 8.. Ο εφιάλτης της καθημερινότητας ξεκινά.

«Καλημέρα» λέω στον ήλιο, μα ο ήλιος έλειπε.

Με σύννεφα γεμίζουν οι κόρες των ματιών μου, λες και καταιγίδα είναι έτοιμη να ξεσπάσει.

Μα δεν ξεσπά. Έχει συνηθίσει πλέον.

Ώρα να ξεκινήσω! Θα αργήσω στη δουλειά.

Ο δρόμος γεμάτος άψυχα κορμιά. Κορμιά που κάθε μέρα κάνουν την ίδια διαδρομή,

μα χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό. Ένα παιδί χαμογελά. Παράξενο!

 Δεν κρατούσε οθόνη καταδίκης. Όλα γύρω σκυθρωπά. Το φανάρι κόκκινο.

Κάπου, κάπου στο γκρι της μιζέριας ξεπροβάλει ένα πράσινο. Μα τι να το κάνεις..

Έφτασα στο γραφείο. Δύσμοιρη καρέκλα, ακόμα 10 ώρες θα σηκώνεις το βάρος μου,

και κάθε μέρα. Μέχρι την απόσυρση, ενός από τους δυο μας. Η ώρα 9.

Το ψυχρό φως της λάμπας ξυπνά. Ώρα να πηγαίνω.

Μια συνάδελφος με καληνυχτίζει. Πολύ γλυκιά κοπέλα.

Την βλέπω συνέχεια κι όμως πρώτη φόρα την παρατηρώ. Ένας ζεστός αέρας με διαπέρασε.

Περνώ την πόρτα και ξαναχτυπούν τα μελτέμια της ψυχής.

Όσο και να τρέχεις η αλήθεια σε κυνηγά. Βλέπω έναν άστεγο. Η ματιά του σαν κουταβιού.

Με διαπερνά. Του δίνω ένα τοστ και συνεχίζω.

Έφτασα σπίτι. Μα το τανγκό της κοινωνίας συνεχίζεται. Μία μπρος, δύο πίσω.

Κανείς δεν βγαίνει απ' το ρυθμό της, κι όποιος το κάνει, μένει στο περιθώριο.

Το ρολόι χτύπησε 11. Είμαι ακόμα ζωντανός!

Ο Μορφέας ήρθε να με πάρει.

 Τα όνειρα ατίθασα θεριά. Η αλήθεια αδυνατεί να τα δαμάσει.

Τον ακολουθώ στο δρόμο για την ελευθερία.

Ένας γλυκός αέρας γαλήνης, χαϊδεύει το κορμί μου. Το κορμί ενός ελεύθερου.

Μα σε 9 ώρες κενό. Θα ξαναβρεθώ πίσω από τα κάγκελα της πραγματικότητας.

Και το παιχνίδι ξαναρχίζει απ' την αρχή. Και το ρολόι χτύπησε 8..

Η ποιητική συλλογή διατίθεται από το βιβλιοπωλείο "Λυχνάρι"

Θεριστής και κερασάρης αλλά και τζιτζικάρης, ριγανάς και ριζικάρης. Όλα τα έχει ο Ιούνιος

 Από την κ. Λίνα Πετρίτη - Μπόγρη. 
   Απόσπασμα από το βιβλίο της: "Τα λέμε και στην Αίγινα"

                                      «Καλός, κακός Ιούνης, το δεμάτι είναι στ’ αλώνι»

ΙΟΥΝΙΟΣ, Θεριστής για το λαό μας, γιατί ο θερισμός των δημητριακών αρχίζει και τελειώνει αυτόν το μήνα. Ο έκτος μήνας του χρόνου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 30 ημέρες.

Το όνομα του από τη λατινική λέξη junius: Juno= Ήρα. Αφιερωμένος στη θεά Ήρα. Κατά άλλους πήρε το όνομα από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο, που θεμελίωσε τη δημοκρατία στην αρχαία Ρώμη.

Στο αρχαίο αττικό ημερολόγιο ήταν ο 12^ος μήνας και λεγόταν Σκιροφοριών, από τη γεωργική γιορτή των Σκιροφορίων προς τιμή της Σκιράδος Αθηνάς, που προστάτευε τους αγρούς από τον καύσωνα.

Η έναρξη του θερισμού προσδιορίζεται από τους γεωργούς με το λάλημα του τζίτζικα, η αρχή δηλαδή του καλοκαιριού.

-Τζίτζικας ελάλησε; Πάρτε τα δρεπάνια σας.

Ο λαός μας του έχει δώσει κι άλλες ονομασίες:

Θερμαστής, από τη ζέστη που κάνει.

Κερασάρης ή Κερασινός, γιατί ωριμάζουν τα κεράσια.

Τζιτζικάρης,  επειδή αρχίζει το τραγούδι του τζίτζικα.

Ριγανάς, γιατί ανθίζει η ρίγανη.

Ριζικάρης ή Λαμπαδιάρης, από τον Κλήδονα.

Σ’ αυτόν το μήνα ξεκινάνε οι αγροτικές δουλειές και επειδή η συγκομιδή των αγροτικών προϊόντων δεν μπορεί να αναβληθεί, ο λαός μας σοφά λέει:

-Από το θέρο ως τις ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές.

-Θέρος, τρύγος, πόλεμος και οι χαρές στ’ αλώνισμα.

Μικρή ανάσα, η γιορτή της γέννησης του Ιωάννη του Πρόδρομου, στις 24  Ιουνίου, με το έθιμο του Κλήδονα και τις φωτιές, που προέρχονται από τα βάθη των αιώνων, τις καθαρτήριες πυρές, που συνέπιπταν με τις θερινές τροπές του ήλιου.

Το βασικό χαρακτηριστικό του Ιουνίου είναι ότι στις 21 του μήνα έχουμε το θερινό λιοστάσι. Την ημέρα αυτή, γίνεται η θερινή τροπή του ήλιου και έχουμε τη μεγαλύτερη μέρα. Η τροπή του ήλιου έχει επηρεάσει το λαό μας, γιατί πιστεύει ότι, όπως ο ήλιος αλλάζει τροπή και μπαίνει στο θερινό λιοστάσι, έτσι και η τύχη του ανθρώπου μπορεί ν’ αλλάξει!

Και επειδή το έθιμο του Κλήδονα είναι ένα είδος λαϊκής μαντείας, συμμετείχαν όλοι, γιατί τα δίστιχα που ακολουθούσαν κάθε ριζικό, τα θεωρούσαν χρησμό για το πρόσωπο στο οποίο ανήκε!

Το ίδιο συνέβαινε την ίδια μέρα με τη μολυβδομαντεία (το λιωμένο μολύβι μέσα στ’ αμίλητο νερό, όπου θα έδειχνε κάτι που θα’ χε σχέση με τον…μέλλοντα σύντροφο ή την εργασία του), αλλά και την κατοπτρομαντεία  (ο ανεστραμμένος καθρέφτης με τις κάθετες ακτίνες του μεσημεριάτικου ήλιου να πέφτουν στο νερό του πηγαδιού, για να ξεχωρίσουν ανάμεσα απ’ τις αντανακλάσεις, το πρόσωπο εκείνου που θα παντρευτούν!)

Κι όμως το έθιμο του Κλήδονα με ή χωρίς τον κάματο του θερισμού σε πολλά μέρη… ζει ή αναβιώνει από πολιτιστικούς συλλόγους ή από αθεράπευτα νοσταλγούς.            

 -Απ’ την αρχή του θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή.

 -Και συ κακό χερόβολο και γω κακό δεμάτι.

-Ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο θεριστής την πείνα (η νέα σοδειά δεν έγινε ακόμα).

-Γενάρη πίνουν το κρασί, το θεριστή το ξίδι.

-Μάρτης έβρεχε, θεριστής χαιρότανε.

-Ιούνη αφήνουν το δρεπάνι και πιάνουν το ρεπάνι.

-Καλός, κακός Ιούνης, το δεμάτι είναι στ’ αλώνι.

-Το τραγούδι του θεριστή, η χαρά τ’ αλωνιστή.

-Θέλεις θέριζε και δένε, θέλεις δένε και κουβάλα (και τα δυο έχουν τον ίδιο σκληρό κόπο).

-Θέριζε γέρο γέννημα, και παλικάρι στάρι (το γέννημα, δηλαδή το κριθάρι πρέπει να θερίζεται γινωμένο –γέρο, να έχει ωριμάσει-, ενώ το στάρι να είναι νέο, παλικάρι, νωπό για να μη τρίβεται).

-Έκανε τ’ άχυρα  κομμάτια (για τους… νταήδες).

-Κάλλιο λόγια στο χωράφι, παρά ντράβαλα (φασαρίες) στ’ αλώνι,

 (οι συνεταίροι γεωργοί πρέπει να έχουν τακτοποιήσει τη μοιρασιά από το χωράφι, γιατί στο αλώνι η δουλειά τέλειωνε κι αλλοίμονο αν δεν τα είχαν βρει από πριν).

Κι επειδή όλοι μπορούν να βοηθήσουν και κανείς δεν… περισσεύει: 

-Καλόπιανε γριά το γέρο, να τον έχουμε στο θέρο, και σαν αποθερίσουμε, να τον γκρεμολογήσουμε.