O Νεκτάριος Κοντοβράκης εκθέτει στο Μόναχο.

Nektarios Kontovrakis Landscape Mythos

 Ο καταξιωμένος Αιγινήτης ζωγράφος  Νεκτάριος Κοντοβράκης θα εκθέσει δουλειά του από τις 2 Νοεμβρίου 2017 στο Μόναχο. Τα έργα που θα εκτεθούν είναι ένα μέρος της δημιουργικής περιόδου 2013-2017. Όπως λέει ο ίδιος "τα έργα αυτά ανήκουν σε μία ενότητα όπου φαίνεται η αγωνία του να αφηγηθεί με ένα μύθο που είναι "ορατός" μέσα από αδιάκοπη σπουδή και επεξεργασία ώστε να προσεγγίσει με υποκειμενική διάθεση το ποθητό αποτέλεσμα. 
Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο χώρο  Klturzentrum Mohr-Villa Freimann – Munchen και θα διαρκέσει έως τις 2 Δεκεμβρίου 2017.

  Περισσότερες πληροφορίες στη ανάλογη σελίδα  του Ν.Κοντοβράκη στο Fb.

Για τη Λούλα Αναγνωστάκη.

    Πριν δεκαετίες  στο υπόγειο του Κουν  οι θεατές χειροκροτούσαν το καινούργιο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, τον "Ήχο του όπλου". Ήταν η τελευταία σκηνοθεσία  του Κ.Κουν όπου έκανε πρωταγωνιστούσε ο νεοεμφανιζόμενος μαθητής της Σχολής του Στράτος Τζώρτζογλου. Λίγα  χρόνια αργότερα με τα "'Διαμάντια και Μπλουζ" η Τζένη Καρέζη κατέγραφε μια από τις τελευταίες της επιτυχίες.

   Η  Λούλα Αναγνωστάκη που έφυγε από τη ζωή άφησε πλούσιο έργο και τα έργα της  θα συνεχίσουν να παίζονται σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Ακολουθεί  ένα μικρό βιογραφικό σημείωμα από την "Ναυτεμπορική"

"Η σπουδαία θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη έφυγε από το ζωή σήμερα το πρωί, σε ηλικία 83 ετών, αντιμετωπίζοντας κινητικά προβλήματα - ιδίως τον τελευταίο χρόνο που είχε σπάσει το πόδι της δύο φορές. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί, δημοσία δαπάνη, την Τρίτη, στις 4 μετά το μεσημέρι, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

H Λούλα Αναγνωστάκη, μικρότερη αδελφή του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1930. Υπήρξε παντρεμένη με τον συγγραφέα και Καθηγητή ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και γιος της ήταν ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς.  Σπούδασε και πήρε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.   

Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965, με την τριλογία της Πόλης («Η διανυκτέρευση», «Η πόλη», «Η παρέλαση»), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Τον Φεβρουάριο του 1967, ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της «Η συναναστροφή», σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν τα έργα: «Αντόνιο ή το Μήνυμα» (1972), «Η νίκη» (1978), «Η κασέτα» (1982), «Ο ήχος του όπλου» (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Το 1990, ο θίασος Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο «Διαμάντια και μπλουζ», σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995, ανέβηκε το «Ταξίδι μακριά» από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998, το μονόπρακτο «Ο ουρανός κατακόκκινος» από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο «Σ' εσάς που με ακούτε» από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.

Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν, επίσης, παρουσιαστεί από αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία,  Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ).

Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα.

Παρακολουθώντας την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας και μετά τη μεταπολίτευση, παρουσίασε τον εγκλωβισμό των ανθρώπων και των κοινωνιών, τα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου, τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας και το αίσθημα ασφυξίας του ατόμου"

    Το περασμένο καλοκαίρι  φιλοξενήθηκε στο 7ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας  το έργο  της "Η παρέλαση"   σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Κωνσταντίνου Μάρκελου και Ελένης Στεργίου. Παράσταση που συνεχίζει στη σκηνή του θεάτρου της  "Οδού Κεφαλληνίας"

Το θωρηκτό "Αβέρωφ" στη Θεσσαλονίκη.

                                                                Από το nautilia.gr

Το μήνυμα ότι «η Ελλάδα είναι εδώ, αναγγενάται, και πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι για όλα» θέλησε να στείλει το Θωρηκτό “Γ. Αβέρωφ” με το ταξίδι του από τη μαρίνα του Φλοίσβου ως το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπως είπε ο αρχιπλοίαρχος Σωτήριος Χαραλαμπόπουλος κυβερνήτης του θρυλικού θωρηκτού – ή ακριβέστερα θωρακισμένου καταδρομικού, όπως εξήγησαν σήμερα, Σάββατο, στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού. Περιγράφοντας, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που δόθηκε λίγο μετά τον κατάπλου του “Αβέρωφ” στη Θεσσαλονίκη, τα «πρωτόγνωρα, έντονα συναισθήματα» και τη «μεγάλη συγκίνηση» που ένιωσε στο ταξίδι -το πρώτο του πλοίου μακριά από τη μόνιμη θέση ελλιμενισμού του μετά το 1945- ο αρχιπλοίαρχος Χαραλαμπόπουλος είπε χαρακτηριστικά: «νιώσαμε ότι το “Αβέρωφ” ξύπνησε και ξαναέζησε στιγμές από τότε που ήταν εν ενεργεία». «Το λειτουργήσαμε ως πλοίο εν ενεργεία […] Ταξιδέψαμε μαζί του στην ιστορία και διασχίσαμε το Αιγαίο για να έρθουμε στη Βόρεια Ελλάδα, στέλνοντας ένα μεγάλο μήνυμα και για τον ελληνισμό αλλά και για πέρα από την Ελλάδα, πως η Ελλάδα είναι εδώ, αναγεννάται, και πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι για όλα» τόνισε ο κυβερνήτης, που νωρίτερα εξηγούσε πως χρειάστηκαν 48 ώρες για να “δέσει” το θωρηκτό στη Θεσσαλονίκη, κινούμενο με μέση ταχύτητα 7,5 κόμβων/ώρα (η μέγιστη είναι 10 κόμβοι). Και, μάλιστα, χωρίς να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα ή δυσκολία.

Όπως, άλλωστε, εξηγούσε λίγο αργότερα ο εκπρόσωπος Τύπου του ΓΕΝ Σπυρίδων Πολλάτος, τίποτα «δεν έγινε τυχαία ή επιπόλαια» σε ό,τι αφορά στο «σύνθετο αυτό εγχείρημα». Εξετάστηκαν σε βάθος όλοι οι παράγοντες, το πλοίο είχε περάσει μια μεγάλη περίοδο συντήρησης στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, χάρη σε κάποιους χορηγούς και διασφαλίστηκε το αξιόπλοο του, ενώ ένας από τους παράγοντες που μελετήθηκε «εκτενέστατα και επιμελώς» και ήταν αυτός που ουσιαστικά καθόρισε τη χρονική στιγμή του απόπλου ήταν ο καιρός. Παράλληλα, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ΓΕΝ, στο πλοίο υπήρχε ειδικά εκπαιδευμένη ομάδα ασφαλείας, έτοιμη να απομειώσει κάθε παράγοντα που μπορεί να το έθετε σε κίνδυνο, ενώ εκτός από τα ιδιωτικά ρυμουλκά της εταιρίας Ζούρος, «υπήρχε συνοδεία από το Πολεμικό Ναυτικό, η φρεγάτα Κανάρης, και ένα ρυμουλκό του Πολεμικού Ναυτικού», αλλά κι ένα “plan B” για λιμένες και καταφύγια «ώστε αν γινόταν κάτι να μπορούσαμε να διασφαλίσουμε το πλοίο».

 

Το “Αβέρωφ”, που θα παραμείνει στην πόλη έως περίπου τον ερχόμενο μήνα (η ακριβής χρονική στιγμή για τον απόπλου της επιστροφής θα καθοριστεί εν πολλοίς από τον καιρό), βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις “ΒΟΤΣΕΙΑ 2017”, στις εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της πόλης και την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, αλλά και για να «γνωρίσουν από κοντά οι κάτοικοι της Βόρειας Ελλάδας έναν ζωντανό θρύλο που διδάσκει ιστορία», όπως σημείωναν τα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού. Το πλοίο θα είναι επισκέψιμο για το κοινό σε μερικές ημέρες – η ακριβής ημερομηνία θα ανακοινωθεί από το ΓΕΝ – προκειμένου οι πολίτες και κυρίως οι μαθητές να γίνουν κοινωνοί ενός σημαντικού κομματιού της ελληνικής ιστορίας. «Καλούμε όλα τα σχολεία να προγραμματίσουν να επισκεφθούν το πλοίο και να διδαχθούν ιστορία από αυτό το κειμήλιο του ελληνισμού» τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΓΕΝ.

Κατά την παραμονή του “Αβέρωφ” στη Θεσσαλονίκη έχει προγραμματιστεί πληθώρα εκδηλώσεων, όπως συναυλίες με τη συμμετοχή της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού, η οποία θα συμμετάσχει επίσης στις “μουσικές διαδρομές” στην πόλη, ημερίδα με θέμα “Το Τρισχιλιετές Μέγα της Θαλάσσης Κράτος”, επίδειξη από Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών σε θαλάσσιο χώρο του λιμένα Θεσσαλονίκης, αλλά και έκθεση αφιερωμένη στο Ναύαρχο Βότση με ορισμένα κειμήλια που, όπως εξήγησε ο πλοίαρχος Αναστάσιος Μιχέλης διευθυντής δημοσίων σχέσεων ΓΕΝ, θα έρθουν για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τον ίδιο, σε συνεργασία με τη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), έργα φοιτητών της Σχολής, εμπνευσμένα από το “Αβέρωφ”, θα εκτεθούν εντός του πλοίου, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Θεσσαλονίκη.

 

"Ο αρραβών" και η "καλημέρα" στον τοίχο.

   Η "καλημέρα" στον τοίχο του σπιτιού με  την πετσέτα  να κρέμεται κάποιες φορές ήταν αναπόσπαστο στοχείο  της εσωτερικής διακόσμησης ενός Αιγινήτικου σπιτιού και όχι μόνο. Δείγμα νοικοκυροσύνης και αρχοντιάς. Με αυτήν την εικόνα - ευχή ξεκινούσε η μέρα  του δουλευτή που έφευγε για το χωράφι του, το μαγαζί του, τη βάρκα του.

    Με το πέρασμα των χρόνων οι "καλημέρες" αφαιρέθηκαν από τους τοίχους των σπιτιών. Κάπου αποθηκεύτηκαν ή πουλήθηκαν σε πλανόδιους παλιατζήδες. Το κάντρο - κρεμάστρα ήταν ένα στοιχείο λαογραφίας που πλέον δεν συναντάται  σε σπίτια, παρά μόνον από φανατικούς λάτρεις  της παράδοσης και της ποιότητας  ζωής των αλλοτινών εποχών. 

   Κυκολοφορούσαν πολλοί τύποι "καλημέρας" ανάλογα το ζωγράφο. Αναπαριστούσε ερωτευμένα ζευγάρια, σκηνές από τη φύση, με όμορφα τοπία και κυρίως ζώα. Κατά προτίμηση πουλιά που χαρούμενα τιτιβίζουν και από το ράμφος  τους κρατούν μια κορδέλα με  τη λέξη "καλημέρα". Πολλές "καλημέρες" υπήρχαν με κεντημένο σχέδιο, ή ακόμα και σε κοπανέλι.

  Μια  τέτοια "καλημέρα" με δύο ερωτευμένους νέους ( βοσκό και βοσκοπούλα με Εθνική ενδυμασία)  είχα συναντήσει σε σπίτι στο Βαθύ πριν χρόνια. Η εικόνα εκείνη είχε  χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές από τη Θεατρική Ομάδα Κυψέλης ως μέρους  του σκηνικού ή θέμα στο πρόγραμμα  της παράστασης.

   Τελικά ο κ. Νεκτάριος Κουκούλης ρέκτης της παράδοσης και ακάματος εργάτης του πολιτισμού της Αίγινας μας πληροφόρησε μέσα από την ηλεκτρονική  σελίδα  του σχετικά:

"Ο ΑΡΡΑΒΩΝ": Έτσι τιτλοφορούσε τον πίνακά του ο άγνωστος "Νικος" τρόφιμος των τότε φυλακών Αίγινας. Τα περισσότερα σπίτια της Αίγινας, ειδικά στα χωριά, κοσμούσαν πίνακες κρατουμένων, που η διοίκηση της Φυλακής επέτρεπε να πουλάνε για χαρτζιλίκι. Είναι έργα τέχνης και ιστορικά ντοκουμέντα, μα δυστυχώς πολλά απ' αυτά έχουν χαθεί. Το έργο είναι φιλοτεχνημένο, κατά την εκτίμησή μου, κατά τη δεκαετία '50 ή και προλεμικά και μαζί με ορισμένα ακόμα, ανήκουν στην προσωπική μου συλλογή.

Τον  ευχαριστούμε πολύ.

"Η παρέλαση" στη σκηνή της "Οδού Κεφαλληνίας"

Άλλη μια παράσταση που φιλοξενήθηκε στο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας τον περασμένο Ιούλιο συνεχίζει την πορεία της για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο της "Οδού Κεφαλληνίας" στην Αθήνα.

  Πρόκειται για την "Παρέλαση" της Λούλας Αναγνωστάκη που σκηνοθετούν και ερμηνεύουν ο Κωνσταντίνος Μάρκελος και η Ελένη Στεργίου. Μια παράσταση που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και χειροκροτήθηκε για τις δυνατές ερμηνείες των δύο ηθοποιών.

Γράφει η Γιώτα Δημητριάδη:
 

  Η Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας μεταμορφώνεται για μια ακόμα φορά τη φετινή χρονιά. Το σκηνικό παιχνιδιάρικο και ζεστό. Το ξύλο πρωταγωνιστεί και ένα αριθμητάρι παρέα με μια κουνιστή πολυθρόνα ανασύρουν μνήμες αλλοτινών εποχών. Και ενώ είσαι έτοιμος να ταξιδέψεις στη γλυκιά νοσταλγία, το βαμμένο στο χρώμα της μούχλας δάπεδο σαν να δυσαρεστεί την όσφρησή σου και σε κάνει να κοιτάξεις πιο προσεκτικά. Εκεί όπου απλώνεται το βαθύ κόκκινο κουβάρι και ξεπροβάλλει το παράθυρο στο κέντρο της σκηνής. Κάπως έτσι η πλοκή αλλάζει, όλα θυμίζουν σοφίτα και σαν να ταιριάζουν με τη γνωστή σου «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη.
   Από τις σκέψεις μου θα με βγάλουν οι δύο πρωταγωνιστές του έργου, τα δύο αδέρφια της ιστορίας, ο Άρης και η Ζωή, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μάρκελλος και Ελένη Στεργίου. Εκεί, στα πρώτα καθίσματα του θεάτρου, τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας This Famous Tiny Circus Theater Group θα ξεδιπλώσουν το δικό τους πολύχρωμο κουβάρι με τις εμπειρίες τους από μια παράσταση που συν -σκηνοθέτησαν, δούλεψαν αρκετό καιρό και μελέτησαν ενδελεχώς γι’ αυτή, έπαιξαν σε πολλές πόλεις της επαρχίας και τώρα είναι πανέτοιμοι να την παρουσιάσουν στο αθηναϊκό κοινό.