"Noise" για δύο βραδιές το Φλεβάρη με το Β.Πιτσιλό και τη Δ.Γιαννούλη στην Αίγινα

  Η Δέσποινα και ο Βαγγέλης έρχονται στην Αίγινα για δύο παραστάσεις με το "Noise"

 Δεν είναι ένα καινούργιο έργο. Είναι  το έργο το οποίο παρουσίασαν  οι δυο ηθοποιοί στα δύο τελευταία Φεστιβάλ Θεάτρου της Αίγινας. " Μεταξύ συρμού και αποβάθρας"  λοιπόν με νέο τίτλο  αλλά με τους ίδιους συνετελεστές με νέα  φωτογράφιση, ανανεωμένο και φρέσκο προσφέρεται  για άλλες δυο παραστάσεις στο Αιγινήτικο κοινό το διήμερο 16 και 17 Φεβρουαρίου  στην αίθουσα  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας στην Κυψέλη
   Η παράσταση  που στην κυριολεξία  "έσκισε"  στην Αίγινα  μεταφέρθηκε  σε Αθηναϊκή σκηνή και παίχτηκε τον περασμένο Οκτώβριο συγκεντρώνοντας επαινετικές κριτικές.   Να υπενθυμίσουμε  ότι  ήταν μια παραγωγή  ειδικά για το 6ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας   η οποία επαναλήφθηκε και στο 7ο Φεστιβάλ. Τούτη  τη φορά  οι δύο ηθοποιοί προσφέρουν την παράστασή τους με δωρεάν είσοδο  για το κοινό αλλά με φιλανθρωπική προσφορά για δύο νέα παιδιά του νησιού μας που χρειάζονται την οικονομική μας στήριξη.

Σχετικά  γράφει η  Ανθή Αγγελοπούλου

«Noise» σημαίνει δυνατός, ανεπιθύμητος ή ενοχλητικός ήχος, ή οποιοσδήποτε αντιληπτός ήχος ή δεδομένα που παρεμποδίζουν τη λήψη σήματος ή πληροφοριών. Το «Noise» είναι από τα λίγα θεατρικά έργα που έχει και απόδοση στη νοηματική γλώσσα βασίζεται σε συρραφή κειμένων, τα οποία γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των προβών, ως αποτέλεσμα έρευνας, συζήτησης και πρακτικής διερεύνησης πάνω στην επικοινωνία των ανθρώπων χθες και σήμερα. Η πρόζα άρρηκτα συνδεδεμένη με την κίνηση, τη μουσική, τη μιμητική, το χορό, την performans, τη νοηματική γλώσσα, ασχολείται με  ένα από τα βασικά ερωτήματα της σύγχρονης κοινωνίας: υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία για τον σημερινό άνθρωπο;

Η δυνατότητα που του δίνεται μέσω του διαδικτύου και κάθε συσκευής τηλεπικοινωνίας τελικά βελτιώνει την ουσιαστική επαφή με τους γύρω του ή τον κρατά αποξενωμένο και «ασφαλή» πίσω από οθόνες, ακουστικά και τεράστιες ή μικρές αποστάσεις;  Η παράσταση, σε ρυθμούς ανάλογους της «νέας εποχής» στην επικοινωνία, αντιδιαστέλει το σήμερα στο χθες, τη γλώσσα των social media στον βωβό κινηματογράφο, το ηχητικό μήνυμα στην αναμονή ενός γράμματος, την απόσταση στη δύναμη της αγκαλιάς. Χωρίς να εξιδανικεύει μέσα ή εποχές, ερευνά την ανθρώπινη ανάγκη για επαφή μέσα από το πρίσμα των αναγκών της σύγχρονης εποχής για γρήγορη και εύκολη επικοινωνία. Αφορμή για το έργο στάθηκαν η προσωπική εμπειρία, οι αληθινές μαρτυρίες και η παρατήρηση και έγιναν ο οδηγός της παράστασης αυτής. Οι δύο ηθοποιοί «ταξιδεύουν» μέσα στο χρόνο, κρατώντας τα πόδια τους γερά στο σήμερα, για να ερευνήσουν πώς καλύπτεται αυτή η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να επικοινωνήσουμε.

Αρκούν ένα γράμμα, μια εικόνα, ένας ήχος, μια λέξη; Τα σύγχρονα μέσα της προσχεδιασμένης επικοινωνίας μηδένισαν τις αποστάσεις. Όμως, σε ένα κόσμο που κινείται γρήγορα, γεννά νέες απαιτήσεις και ανάγκες κάθε μέρα, ζητά όλο και περισσότερο από το χρόνο μας, σε ένα κόσμο γεμάτο θόρυβο, τελικά, καταφέρνουμε να δούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον ;

 Συντελεστές

Σύλληψη- σκηνοθεσία-ερμηνεία: Δέσποινα Γιαννούλη-Βαγγέλης Πιτσιλός

Κείμενα: Δέσποινα Γιαννούλη, Βαγγέλης Πιτσιλός, Βασιλική Ταντάουι

Φωτογραφία: Δημήτρης Βλάικος

Απόδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα: Σοφία Παπαθεοδώρου

Αφίσα: Ελισσάβετ Νότογλου

Trailer: Θωμάς Γιαννάκης

Το αδελφό πλοίο του "Πορτοκαλή Ήλιου" ζει και ταξιδεύει

  Στο καινούργιο τεύχος (298) του περιοδικού "ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ" εντοπίσαμε μια ενδιαφέρουσα δημοσίευση στις σελίδες  108 -109. Τρεις όμορφες φωτογραφίες και ένα εξαιρετικό κείμενο μας παρουσιάζουν το αδελφό πλοίο  του "δικού μας" "Πορτοκαλή Ήλιου"  που ζει και ταξιδεύει ακόμα ως  γιοτ.

   Για  την ιστορία αναφέρουμε ότι  το 1959  στα Ναυπηγεία  J.J. Sietas κατασκευάστηκαν δύο πλοία για λογαριασμό της Δανέζικης εταιρείας Orange Line, το "Orange Sun" και  το "Orange Moon". Τα δύο αδελφά πλοία δρομολογήθηκαν στη γραμμή Κοπεγχάγη - Μάλμε για δύο χρόνια. Στη συνέχεια  το "Orange Sun" πουλήθηκε  σε εταιρεία  του Παναμά και το 1967 έρχεται στην Ελλάδα όπου ταξίδεψε μέχρι το τέλος  της ζωής  του ως επιβατηγό στο Σαρωνικό με το όνομα  "Πορτοκαλή Ήλιος" γράφοντας τη δική του μοναδική ιστορία  και αργότερα ως κρουαζιερόπλοιο "Γιωργής".

  Το δεύτερο πλοίο το "Orange Moon" άλλαξε πολλά ονόματα ταξιδεύοντας μεταξύ Γερμανίας  και  Δανίας  μέχρι το 1999. Από το 1999 έως το 2004 παρέμεινε παροπλισμένο. Όμως στάθηκε τυχερό στα 45  του χρόνια και δεν διαλύθηκε. Ταξίδεψε στη Βηρυττό και μετασκευάστηκε σε γιοτ παίρνοντας το όνομα  Blue Down.  Τον περασμένο Αύγουστο ανακοινώθηκε πωε τίθεται προς πώληση έναντι 4,9 εκατ. δολλαρίων.

   Τελικά η μοίρα των δύο "Orange"  ήταν να καταλήξουν  στη Μεσόγειο. Και  το δημοσίευμα του 'Εφοπλιστή" καταλήγει ως εξής:  

   " Αποτίοντας φόρο τιμής στο αδελφό του, με το οποίο χωρίστηκαν πρόωρα, θα το περιμένουμε - γιατί όχι;- κάποιο μελλοντικό καλοκαίρι στο Σαρωνικό, για να δοξαστεί σε μια θάλασσα που ταξιδεύτηκε από τη Σοφία Λόρεν και ενέπνευσε τον Λέοναρντ Κοέν σε μια εποχή που χάνεται όλο και πιό βαθειά στον ορίζοντα του χρόνου. Έτσι ως συγγενής εξ αίματος, μαζί με το απαστράπτον ΝΕΡΑΙΔΑ και  το αειθαλές ΜΥΚΗΝΑΙ θα συμπληρώσουν μπροστά στα μάτια μας, για ακόμα μια φορά, μια ένδοξη τριλογία  του Σαρωνικού".

Κυριακή των "Ασώτων" σήμερα

  Μπορεί  η σημερινή υπενθύμιση από την Εκκλησία  της μορφής του Ασώτου - να μπαίνει σε δεύτερη τροχιά λόγω  Μακεδονικής επικαιρότητας, ωστόσο δεν θα ήταν ανώφελο να μην αναζητήσουμε τους Ασώτους της εποχής μας. Τους σημερινούς.
   Ο Άσωτος αν σώθηκε είχε μνήμη. Μνήμη της πατρικής αγάπης, της οικογένειας, της αγκαλιάς. Είχε μνήμη που του θύμισε τα καλά που έζησε στην πατρώα γη. Το πρόβλημά μας σήμερα είναι ότι δεν έχουμε μνήμη. Ιστορική, πολιτιστική, κοινωνική. Ταλαιπωρούμαστε  ως πρόσωπα, ως λαός, ως κοινωνία επειδή έχουμε απομακρυνθεί από τα ζείδωρα της φυλής μας. Από όλα εκείνα που μας έθρεψαν και μας γιγάντωσαν. Και όταν αρχίσουν οι αέρηδες να φυσούν μανιασμένα τότε τρέχουμε να κλείσουμε  τα σαραβαλιασμένα παντζούρια μας.

   

   Οι Άσωτοι σήμερα καταγράφονται σε όλους τους χώρους  της κοινωνικής, πολιτιτικής, οικονομικής ζωής. Μόνο που δεν έχουν τα κότσια να σηκωθούν και να επιστρέψουν στην πηγή. Στη μνήμη, στην παράδοση, στην ιστορία, στο ήθος  των προγόνων και την αξιοπρέπεια  των παλαιότερων γενεών.

Αιγινήτες στην εορτή του Αγίου Ιουλίου στην Ιταλία

 

  Του  Υποναύαρχου Λ.Σ. Δημοσθένη Παπαλεονάρδου.

 Με την ευγενική και εγκάρδια  πρόσκληση της μοναστικής αδελφότητας των Βενεδικτίνων μοναχών "Mater Ecclesia"  Orta San Juilio και του εφημερίου του Gozzano μια ολιγομελής ομάδα με επικεφαλής τον αρχιμ. π. Φιλόθεο Πετράκο, ξεκινήσαμε από τη Παχεία Ράχη τη γενέτειρα των Αγίων Ιουλίου και Ιουλιανού και οδηγήσαμε τα βήματα μας στη Βόρεια Ιταλία στο τόπο ιεραποστολικής δραστηριότητας των Αγίων και στον οποίο κοιμήθηκαν  όπου τα λείψανα τους φυλάσσονται άφθαρτα .

   Οι Άγιοι δίδαξαν τον  Χριστιανισμό στη Ουγγαρία , Βοημία , Τσεχία και κατέληξαν στην Ιταλία όπου τιμώνται ως προστάτες της περιοχής Novara.

     Τη Τρίτη 30 Ιανουαρίου επισκεφτήκαμε το Gozzano όπου τύχαμε ιδιαίτερης και εγκάρδιας υποδοχής από τους εφημερίους της Βασιλικής του Αγίου Ιουλιανού Don Enzo Sala και Don Stefano Roberto Capittini και τα μέλη της κοινότητας. Ιδιαίτερη συγκίνηση και δέος αισθανθήκαμε όταν στη κρύπτη του Ναού αντικρίσαμε το άφθαρτο λείψανο του Αγίου μας! Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουμε τη συγκίνηση που νοιώσαμε κατά τη στιγμή της θείας λειτουργίας που τέλεσε ο αρχιμ. π. Φιλόθεος Πετράκος ενώπιον του ιερού λειψάνου. Παρόν και συμπροσευχόμενος ο αρχιμ. Θεοφύλακτος Βίτσος ,εφημέριος Μιλάνου.  Μια κατανυκτική θεία λειτουργία. Ο π. Φιλόθεος ευχαρίστησε για την άδεια που μας έδωσαν. Μια ορθόδοξη λειτουργία μετά από αιώνες στον Άγιο Ιουλιανό. Ιδιαίτερη εντύπωση μας προξένησε το άναμμα κανδήλας στο λείψανο υπέρ της Εκκλησίας της Παχείας Ράχης. Μετά τη θεία λειτουργία επισκεφτήκαμε την εκκλησία του San Lorenzo , που κτίστηκε από τον Άγιο Ιουλιανό και εντός της οποίας ετάφη και προσκυνήσαμε τον τάφο του Αγίου. Το μεσημέρι η ενορία του Gozzano μας παρέθεσε γεύμα αγάπης.

Το απόγευμα της 30ης Ιανουαρίου με πλοιάριο η αντιπροσωπεία κατέπλευσε στο νησί Orta San Juilio όπου έγινε ολόθερμα δεκτή από τη γυναικεία μοναστική αδελφότητα Benedictina Mater Ecclésia στο Αβαείο και τον καθολικό Επίσκοπο Νοβάρας Mons. Franco Julio Brampilla Με ευλάβεια προσκυνήσαμε το λείψανο του Αγίου Ιουλίου που εναποτίθεται στη κρύπτη της Βασιλικής. Παρακολουθήσαμε τον εσπερινό της εορτής του Αγίου με τη παρουσία του καθολικού Επισκόπου Νοβάρας.

  Την Τετάρτη 31 Ιανουαρίου , ημέρα της μνήμης του Αγίου Ιουλίου στη Βασιλική του Αγίου Ιουλίου τελέστηκε η λαμπρή λειτουργία από τον Επίσκοπο Νοβάρας Mons. Franco Julio και πρεσβυτέρους από όλη την επαρχία. Η αντιπροσωπεία από την Αίγινα παρακολούθησε από τα επίσημα έδρανα τη λειτουργία . Ο Καθολικός Επίσκοπος Νοβάρας ομίλησε με θερμά λόγια για την ιστορική μας επίσκεψη αφού για πρώτη φορά συμμετείχε αντιπροσωπεία από τη γενέτειρα του Αγίου Ιουλίου στον εορτασμό. Μεταξύ των άλλων είπε: "Σήμερα με την παρουσία σας , μας γυρίζετε στον 4ο αιώνα όταν οι Άγιοι ξεκίνησαν από το νησί σας και σήμερα σας βλέπουμε σαν τους Αγίους αδελφούς Ιούλιο και Ιουλιανό "ευχαριστώντας μας για αυτές τις στιγμές που ζούμε σήμερα . Στο τέλος της λειτουργίας ο αρχιμ. Φιλόθεος και ο Υποναύαρχος ΛΣ Δημοσθένης Παπαλεονάρδος έψαλλαν το απολυτίκιο των Αγίων κατόπιν αδελφικής παρακλήσεως της αδελφότητος. Ο π. Φιλόθεος Πετράκος μίλησε και ευχαρίστησε για την μεγάλη ευλογία να παραστούμε στον εορτασμό αλλά και τις αποδοθείσες τιμές και δώρισε εικόνα των Αγίων. Μετά τη λειτουργία παρατέθηκε επίσημο γεύμα στο μοναστήρι και στη συνέχεια συναντηθήκαμε με την Ηγουμένη της Μονής S. Anna Maria Kanopi η οποία μας μίλησε και μας προσέφερε δώρα ευχαριστώντας για την παρουσία μας στον εορτασμό . 

  Η επίσκεψη αυτή είναι ιστορική για την εκκλησία της Αιγίνης και ειδικότερα για την Παχεία Ράχη. Η αδελφική αγάπη και φιλοξενία μας γέμισε χαρά και συγκίνηση . Ιδιαίτερα δε η προσκύνηση των λειψάνων των Αγίων μας και το προσκύνημα στους τόπους όπου έδρασαν ιεραποστολικά και κοιμήθηκαν.

 

 

Η Υπαπαντή στο Όρος της Αίγινας

 Η  δεύτερη φωτογραφία είναι από τη σελίδα του κ. Νεκτάριου Κουκούλη στο fb.

    Λέγεται και Παναγία του Μπάση. Το μικρό ταπεινό και απέριττο εκκλησάκι της Υπαπαντής του Κυρίου εορτάζει σήμερα. Άγνωστο στους πολλούς, αγαπημένο όμως σε όσους αφήνουν τη βολή και τη ζεστασιά του σπιτιού και ανηφορίζουν στα βουνά του νησιού.

   Το έχουμε πει και άλλοτε και το έχουμε γράψει επίσης. Η ομορφιά της Αίγινας διαφύλασσεται αλώβητη και αναλοίωτη στα βουνά της. Το ενδιαφέρον της Αίγινας σήμερα βρίσκεται στο μικρό ορεινό όγκο της, εκεί που συναντάς αγροτικούς οικισμούς, ναούς, μοναστήρια, αρχαιολογικούς χώρους, αλώνια, παραδοσιακά φουρνάκια, σουβάλες, ανεμόμυλους, αναβαθμίδες, μονοπάτια, πεζούλες. Με δυό λόγια η Αίγινα εκείνη που έθρεψε και μεγάλωσε γενιές.

    Σήμερα που υπάρχουν δρόμοι και η πρόσβαση ως εκεί είναι δυνατή, με  την πρώτη ευκαιρία ας επιλέξουμε αυτές τις διαδρομές.

   Ψηλά  λοιπόν στο Όρος μετά τον Ταξιάρχη και το Ιερό του Ελλάνιου Δία και κάτω από την Ανάληψη είναι ένα εκκλησάκι τόσο πολύ μικρό και τόσο πολύ φιλόξενο. Η Υπαπαντή ή όπως λέμε εμείς στην Αίγινα, η Παναγίτσα του Μπάση που γιορτάζει σήμερα 2 Φεβρουαρίου. Το εκκλησάκι είναι σε περίπου 280μ. υψόμετρο.

             

Η καταστροφή των ξύλινων παραδοσιακών αλιευτικών σκαφών συνεχίζεται

Αναδημοσίευση από το Saronic magazine

Μια θλιβερή κατάσταση που αφορά την ελληνική ναυπηγική παράδοση συνεχίζεται κανονικά, με χιλιάδες παραδοσιακά ξύλινα σκαριά να καταστρέφονται λόγω επιδότησης της απόσυρσης της αλιευτικής αδείας, από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με σχετική ανακοίνωση του ο «Ελληνικός Σύνδεσμος Παραδοσιακών Σκαφών» φέρνει στο φως τα στοιχεία που προκαλούν θλίψη και καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση να δώσει λύση στο σοβαρό αυτό θέμα.

Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:

“Ο «Ελληνικός Σύνδεσμος Παραδοσιακών Σκαφών» με λύπη σας γνωρίζει ότι η καταστροφή των ξύλινων παραδοσιακών αλιευτικών σκαφών συνεχίζεται, λόγω επιδότησης της απόσυρσης της αλιευτικής αδείας, από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τις αμέσως επόμενες ημέρες αρχίζει νέα καταστροφή. Όταν θα ολοκληρωθεί αυτή η απόσυρση η πολιτιστική μας κληρονομιά θα θρηνεί 13.785 αλιευτικά ξύλινα κυρίως παραδοσιακά σκάφη προς τις χωματερές.

Σύμφωνα με τα συγκεντρωθέντα στοιχεία ήδη εγκρίθηκαν καταστροφές 763 αλιευτικών σκαφών και άλλες 522 αιτήσεις δεν προχώρησαν προσωρινά λόγω έλλειψης του διαθέσιμου ποσού για τις υπόλοιπες καταστροφές.

Όμως δεν έγινε κανένας έλεγχος για να διαπιστωθεί η πολιτιστική αξία των σκαφών που θα καταστραφούν από το κράτος, που κόπτεται για την πολιτιστική του ευαισθησία.

Οι προφορικές διαβεβαιώσεις σύσσωμου του πολιτικού κόσμου της Ελλάδος ότι «κάτι καλό» θα γίνει για την μη συνέχιση της καταστροφής των ξύλινων αλιευτικών σκαφών ήταν απλά μια εξαγγελία για την συσκότιση της υποθέσεως.

Η αναλγησία που επιδεικνύει το Υπουργείο Αγροτικής (δήθεν) Ανάπτυξης είναι εξοργιστική.

Όσοι αγαπούν την παράδοση της ελληνικής ναυπηγικής χειροποίητης τέχνης, των Ελλήνων καραβομαραγκών, πρέπει να συστρατευθούν για την αποτροπή αυτής της επαίσχυντης καταστροφής.

Το Υπουργείο Πολιτισμού παρακαλείται για τις δικές του κατ’ αρμοδιότητα ενέργειες, ώστε η διάσωση αξιόλογων παραδοσιακών ξύλινων αλιευτικών σκαφών, να μην μείνει γράμμα άνευ λόγου και ουσίας.

Ο Σύνδεσμος μας από πολλών ετών έχει προτείνει αντί της καταστροφής τους, την αλλαγή χρήσης των αλιευτικών σκαφών σε ιδιωτικά ή επαγγελματικά σκάφη αναψυχής με αγορά τους μέσω της διαδικασίας εκποίηση τους μέσω του ΟΔΔΥ προς κάθε Έλληνα η αλλοδαπό φίλο της ελληνικής παραδοσιακής χειροποίητης ναυπηγικής τέχνης.

Απαιτούμε την έμπρακτη πολιτιστικη ευαισθησία της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Αν θέλουν μπορούν, έστω και τώρα, να δοθεί η δίκαια και σωστή λύση.

Περιμένουμε έργα και όχι λόγια.

Για το Δ.Σ. του Ελληνικού Συνδέσμου Παραδοσιακών Σκαφών

Ο Πρόεδρος  Ο Αντιπρόεδρος  Η Γενική Γραμματέας

Νίκος Καβαλλιέρος  Μάνος Βερνίκος   Αννίκα Μπαρμπαρήγου

Ο Άγιος Τρύφωνας και η Υπαπαντή στο Λεούσειο.

   Στη μεγάλη και πολυσύχναστη διασταύρωση του Λεουσείου συναντάμε δύο ναούς που εορτάζουν  τις δύο πρώτες ημέρες  του Φλεβάρη. Είναι ο Άγιος Τρύφωνας  που εορτάζει την 1η Φεβρουαρίου και η Υπαπαντή που εορτάζει στις 2 του μήνα.

  Σημείο αναφοράς ο μεγάλος ναός αν και λίγοι Αιγινήτες γνωρίζουν την πραγματική ονομασία του.

   Είναι ο λευκός ναός που βρίσκεται στον προαύλειο χώρο  του Λεουσείου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος. Είναι από τους νεότερους ναούς της Αίγινας και η μορφή και το σχήμα του παραπέμπει  σε αιγαιοπελαγίτικα εκκλησάκια. Πολλοί  διερχόμενοι αλλά  και παλαιοί  Αιγινήτες  αγνοούν  την ονομασία του ναού.
   Και αυτό οφείλεται στο γεγονός  ότι συνδέουν  το ναό  με το μικρό ξωκκλήσι  που βρίσκεται ακριβώς δίπλα  του. Τον μικρό Άγιο  Τρύφωνα  που σύμφωνα με  τους παλαιούς ήταν κοιμητηριακός ναός, αφού στην περιοχή  υπήρχε  κοιμητήριο  για τους κατοίκους  της πόλης της Αίγινας. 

   Ο  Άγιος Τρύφωνας αν και μικρότερος έχει κατορθώσει να επισκιάσει  τον νεότερο και μεγαλύτερο ναό. Ο Άγιος Τρύφωνας  εορτάζει  την 1η Φεβρουαρίου και είναι προστάτης  των αγροτών.
    Ωστόσο αν παρατηρήσει κάποιος θα διαπιστώσει  ότι και οι δύο ναοί έχουν  νησιώτικο ύφος. Ο μικρός Άγιος Τρύφωνας μονόχωρη - μονόκλιτη βασιλική με τις απαραίτητες εξωτερικές αντερίδες και ο μεγάλος τρουλαίος ναός μια σύγχρονη εκδοχή σταυροδειδούς ρυθμού με τρούλο.