Σώζεται ο "Αγιος Ευθύμιος" της Παλιαχώρας.

   Επιτέλους!!! Πριν ακολουθήσει το δρόμο της Αγίας Βαρβάρας ή του Αγίου Αθανασίου και άλλων εκκλησιών ή κτισμάτων  της Παλιαχώρας που γκρεμίστηκαν. 

  Κατά τη διάρκεια του χειμώνα είχαν πληθύνει οι φωνές όσων ενδιαφέρονται ακόμα για το Μυστρά του Σαρωνικού. Οι έντονες βροχές και η εγκατάλειψη είχαν φέρει το κτίσμα ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Η οροφή είχε ανοίξει σε πολλά σημεία, το ίδιο και το δάπεδο, και τα πλαϊνά  τοιχώματα δεχόμενα την πίεση της οροφής ήταν έτοιμα να υποχωρήσουν.

Οι εργασίες που είχαν αποφασιστεί και εγκριθεί από την αρμόδια υπηρεσία επιτέλους ξεκίνησαν κι έτσι οι πρώτες υποστηρικτικές ενέργειες  θα βοηθήσουν το κτίσμα να σταθεί όρθιο.

Το σημαντικό είναι ότι αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή  η κατάρρευση της εκκλησίας.

Γι΄αυτό μπορούμε να μιλάμε για τη σημαντικότερη πολιτιστική είδηση του καλοκαιριού για την Αίγινα.

 Οι φωτογραφίες ανήκουν στον εκπαιδευτικό κ. Νεκτάριο Κουκούλη ο οποίος τις ανήρτησε στην προσωπική του σελίδα στο Facebook.

"The Art of Loneliness" έκθεση φωτογραφίας του κ. Ανέστη Κορνέζου.

   Με τον ευρηματικό τίτλο: "The art of Loneliness" ο κ. Ανέστης Κορνέζος εγκαινιάζει την Τετάρτη 7 Αυγούστου και ώρα 19.00 την ατομική του έκθεση φωτογραφίας στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης. Η έκθεση θα είναι καθημερινά ανοιχτή μέχρι τις  14 Αυγούστου και ώρες 19.00 - 22.00 μ.μ.

 Δελτίο τύπου του κ. Ανέστη Κορνέζου.

Υπάρχουν εργασίες που απαιτούν την παρουσία άλλων για να πραγματοποιηθούν και να αποδώσουν καρπούς. Η τέχνη (είτε ως επάγγελμα είτε ως χόμπι) δεν υπάγεται σ’ αυτήν την κατηγορία. Ακόμα και η Φωτογραφία που εκ των πραγμάτων προϋποθέτει την κοινωνική επαφή.

Η αγάπη και η μοναξιά είναι συναισθήματα που έρχονται συνεχώς στο προσκήνιο της σύγχρονης ζωής και παρόλο που ξέρουμε πολύ καλά τους λόγους για τους οποίους μπορούμε όλοι μας να αισθανθούμε εντελώς συνδεδεμένοι και αποκομμένοι από τους γύρω μας ταυτόχρονα, ο τρόπος με τον οποίο το βιώνουμε αυτό δεν αρθρώνεται πάντα πειστικά. Η αίσθηση της μοναξιάς ενώ κάποιος είναι ερωτευμένος, είναι σίγουρα ένας συνδυασμός που εμπνέει,  Η έκθεση αυτή αντανακλά, επίσης, τα διαφορετικά είδη αγάπης που έχουμε βιώσει - αδελφική αγάπη, αγάπη της στιγμής, αγάπη μιας ανάμνησης, αγάπη της μοναξιάς. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια συλλογή στην οποία κάθε φωτογραφία να αντικατοπτρίζει κάτι που ο φωτογράφος αισθάνεται γύρω από τα θέματα αυτά.

Αφορά την εύρεση ενός τρόπου να μεταφράσεις ένα συναίσθημα που είναι προσωπικό και συγκεκριμένο στην ιστορία σου, με τρόπο που να κάνει τον άνθρωπο που κοιτάζει το έργο να βλέπει εκεί τη δική του ιστορία.

Επιδιώκουμε να διηγηθούμε σε αυτές τις εικόνες το ότι, ανεξάρτητα από το πού βρίσκεσαι στη ζωή σου, ανεξάρτητα από το περιβάλλον, η ομορφιά και η μοναξιά τέμνονται με περίεργους και απρόβλεπτους τρόπους.

Αυτή είναι η τέχνη που προσπαθούμε να απεικονίσουμε.

Την Τέχνη της Μοναξιάς,

The Art of Loneliness.

 

"Τα παράσιτα του παραδείσου" στο 9ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας

 Μια ξεχωριστή παράσταση φιλοξενεί την Κυριακή 4 Αυγούστου  και ώρα 21.15 στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας, το 9ο Φεστιβάλ Θεάτρου. Πρόκειται για τα "Παράσιτα του Παραδείσου" που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά  στο κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Μια μουσική και ποιητική παράσταση με την Όλια Λαζαρίδου και τη Μελίνα Τανάγρη. Οι δύο καλλιτέχνιδες την αφιερώνουν μέσα από την καρδιά τους στον φίλο τους, Βίκο Ναχμία, από τον θάνατο του οποίου συμπληρώνονται φέτος τρία χρόνια. 

Η Όλια Λαζαρίδου θα απαγγείλει ποιήματα από τις Ελεγείες του Ράινερ Μαρία Ρίλκε και από την ποιητική ανθολογία του Τζελλαλεντίν Ρουμί σε μετάφραση Βίκου Ναχμία. Η Μελίνα Τανάγρη θα ερμηνεύσει τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν και δικά της. Στην κιθάρα θα τη συνοδεύσει ο Δημήτρης Παπαλάμπρου, που θα παίξει και σολιστικά κομμάτια.

 Είσοδος: 10 Ευρώ.

Εορτάζει η Οσία Θεοδώρα στο Σφεντούρι.

 Εορτάζει αύριο  3 Αυγούστου η Οσία Θεοδώρα η εξ Αιγίνης. Μια από τις Αγίες και Αγίους της Αίγινας. Ένα μικρό εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στη χάρη της στο Σφεντούρι πάνω από την Πέρδικα.

  Όπως μας ενημέρωσε φίλος της "Οδού Αιγίνης" αύριο Σάββατο το πρωί θα αναχωρήσει λεωφορείο στις 8 το πρωί από την Παναγίτσα για όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στη Θ. Λειτουργία στο Σφεντούρι.

Ας δούμε όμως λίγα σημεία από τη ζωή της Αγίας.

Η  Οσία  Θεοδώρα γεννήθηκε  στην Παλιαχώρα  της Αίγινας  το 812 μ.Χ. Η  Θεοδώρα  γεννιέται σε μια εποχή δύσκολη όχι μόνο για την Αίγινα αλλά και για όλα τα νησιά και τις θαλασσινές πολιτείες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, διότι  οι Σαρακηνοί πειρατές κάνουν επιδρομές   αφανίζοντας και ρημάζοντας ό,τι βρουν μπροστά τους.

Η  Θεοδώρα είναι  το τρίτο παιδί του κληρικού Αντωνίου και της Χρυσάνθης. Γρήγορα μένει ορφανή από μητέρα και ο πατέρας της  ο Αντώνιος αναθέτει την ανατροφή και τη μόρφωσή της σε συγγενή του παιδαγωγό. Ο αδελφός της ήταν ιεροδιάκονος και η αδελφή της μοναχή.

Ο  πατέρας  της την παντρεύει  σε μικρή ηλικία – η παράδοση αναφέρει  ότι ήταν  επτά ετών – με ενάρετο και ευσεβή νέο. Άλλη παράδοση αναφέρει πως παντρεύτηκε τον παιδαγωγό της.

Η  Θεοδώρα μαζί με τον σύζυγό της, τον πατέρα της και άλλους κάτοικους της Παλιαχώρας  φεύγει    από την Αίγινα εξαιτίας των  πειρατικών επιδρομών  και   έρχεται στην Θεσσαλονίκη.

Από τον γάμο της αποκτά   τρία παιδιά  , αλλά έζησε μόνο η Θεοπίστη, η πρωτότοκη, η οποία γεννήθηκε το 829 –830 μ. Χ. Οι  γονείς της την αφιέρωσαν   στον Κύριο  και σε ηλικία  έξι ετών την πήγαν στο μοναστήρι του Αγίου Λουκά.

Η  Θεοδώρα  χήρευσε σε ηλικία 25 ετών. Αμέσως μοιράζει την περιουσία της σε φτωχούς και  αποφασίζει να μονάσει στην Ιερά Μονή  του Αγίου Στεφάνου Θεσσαλονίκης. Η Θεοδώρα έζησε στο κοινόβιο του πρωτομάρτυρος Στεφάνου πενήντα πέντε χρόνια, από  το 837 ως την ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς , υπομένοντας  με αφάνταστη καρτερία την ζωή της σκληρής ασκήσεως, με υπακοή και ταπείνωση. Ο ενάρετος βίος της υπήρ­ξε υπόδειγμα μοναχικής βιωτής·  θαυμαστή δε ήταν και η καρτερία με την οποία αντιμετώπιζε η Οσία τα πολύ αυστηρά επιτίμια που της έθετε η η­γουμένη Άννα για να την παιδαγωγήσει.

Η Θεοδώρα αρνήθηκε την πρόταση να αναλάβει το πηδάλιο της ηγουμενίας κάποιας άλλης μονής, ενώ όταν το 868 τέθηκε στη μονή του αγίου Στεφάνου ζήτημα διαδοχής της ηγουμένης, εξελέγη η κόρη της Θεοπίστη. Έκτοτε η Ο­σία ενέτεινε ακόμη περισσότερο τον αγώνα της, επιδιδόμε­νη καθημερινά σε έργα ευποιΐας και, παρά τη γεροντική της ηλικία, προσπαθούσε να επικουρεί όσο το δυνατόν περισ­σό­τερο στα διακονήματα της μονής

 Εκοιμήθη σε ηλικία 80 ετών την 29 Αυγούστου του 892. Μετά  την κοίμηση της, από το άγιο λείψανό της και την κανδήλα του τάφου της έρρεε  μύρο. Γι’ αυτό και ονομάσθηκε μυροβλήτις. Όταν της έψαλαν την νεκρώσιμη ακολουθία, το ρυτιδωμένο πρόσωπό της φάνηκε   χαρούμενο και ωραίο, χωρίς ίχνος ρυτίδας και  από το λείψανο της έβγαινε θεία ευωδία.

Υπεράνω του τάφου της  ανεγέρθηκε η Ιερά Μονή της  Οσίας Θεοδώρας.

Η  μνήμη  της  εορτάζεται στις 29 Αυγούστου, αλλά η Εκκλησία  μας  την εορτάζει  στις 3  Αυγούστου λόγω της  εορτής της αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου  του Προδρόμου  την  29η Αυγούστου.

            Τα  λείψανά  της φυλάσσονται σε παρεκκλήσι της Αγίας Σοφίας  Θεσσαλονίκης. Τμήμα των αγίων λειψάνων της   βρίσκεται στο ναό των Αιγινητών Αγίων στο Λιβάδι της Αίγινας.

Επίσης ξωκλήσι προς τιμήν της Αγίας βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Σφεντούρι στην νότια Αίγινα.

            Πολλά θαυμάσια  συνέβησαν   την ώρα του θανάτου της Αγίας , αλλά και μετά. Την ώρα του θανάτου της ακούγονταν ψαλμωδίες αγγέλων από τον ουρανό και από το σώμα της ανέβλυζε ευωδιαστός ιδρώτας τόσο έντονος, που όλοι δοξολογούσαν τον Θεό. Από την εικόνα της, και ιδιαίτερα από το δεξί της χέρι, έρρεε σε ένα κοίλωμα λάδι. Πολλοί άρρωστοι θεραπεύτηκαν, χωλοί και μουγγοί.

Ύστερα από χρόνια παρουσιάστηκε η μορφή της στην Αγία Θεοπίστη, και όλοι συμπέραναν ότι η ταφή του  λειψάνου της  δεν έγινε κατά την γνώμη της. Παρήγγειλε λοιπόν στις μοναχές να μεταθέσουν το λείψανό της. Αυτές αμέσως υπάκουσαν,  και πριν ακόμα αφαιρέσουν το σκέπαστρο του τάφου, ακούσθηκαν βροντές και αστραπές, ενώ οι  πλάκες του τάφου της μετατοπίστηκαν βίαια , χωρίς να τις αγγίξει κανείς. Ο  τάφος  της γέμισε μύρο,  και η ευωδία   απλώθηκε σε όλη την εκκλησία. Κατόπιν τοποθέτησαν τα λείψανά της  σε κιβώτιο και τα μετέφεραν με πομπή  σε κουβούκλιο της εκκλησίας. Από  τότε η Εκκλησία αυτή πήρε το όνομα της.

Εορτάζει ο Άγιος Στέφανος στην Παλιαχώρα.

  Ο Άγιος Στέφανος στην Παλιαχώρα εορτάζει και στις 2 Αυγούστου ημέρα ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου. Επειδή η εορτή του στις 27 Δεκεμβρίου μέσα στο καταχείμωνο δυσκολεύει τους πιστούς να ανέβουν ως εκεί, γι' αυτό λειτουργείται πανηγυρικά στις 2 Αυγούστου.

   Το ναΰδριο του Αγίου Στεφάνου από τα πρώτα που συναντάμε  στα καλντερίμια της Παλαιάς Χώρας είναι και από τα πρώτα που συντηρήθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1967. Σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και στο εσωτερικό του διατηρούνται αρκετές αγιογραφίες. Είναι μονόχωρη βασιλική στραμμένη προς το Νότο και η είσοδός της κοιτά  το βορρά, ενώ το ιερό βήμα είναι τοποθετημένο εγκάρσια στο ναό.

   Η ανέγερση της Εκκλησίας τοποθετείται στον 17ο - 18ο αιώνα, αλλά μετά  την εγκατάλειψη της Παλιαχώρας κατέπεσε σε ερείπια, όπως και πολλές άλλες εκκλησίες. Σε αυτήν την κατάσταση βρισκόταν ο ναός την εποχή που ο Άγιος Νεκτάριος ανήγειρε την εκκλησία  του μοναστηριού του (1904 -1908), την Αγία Τριάδα. Τότε μερικοί εργάτες είχαν πάει στις ερειπωμένες εκκλησίες  της Παλιαχώρας για να βρουν πωρόλιθους και ανάμεσα σε αυτούς και ο Κυψελιώτης Αγησίλαος Χατζόπουλος, ο οποίος βρήκε έναν ογκώδη πωρόλιθο, αλλά, ενώ προσπαθούσε να τον σηκώσει, έμεινε ακίνητος και έχασε και τη φωνή του. Οι συνάδελφοί του, μη μπορώντας να κάνουν τίποτε, ειδοποίησαν τον Άγιο, ο οποίος πήγε στον τόπο, του διάβασε μια ευχή και έγινε αμέσως καλά.

   Ο Άγιος Νεκτάριος, εξετάζοντας την πέτρα, αναγνώρισε πως είχε "εγκαίνια" και επομένως επρόκειτο για Αγία Τράπεζα ναού. Επειδή όλοι αγνοοούσαν την ονομασία  της Εκκλησίας, κάλεσαν τον γέροντα εφημέριο του Βαθέος Συμεών Καλαμάρα, που γνώριζε καλά την Παλιαχώρα, ο οποίος τους εξήγησε πως πρόκειται για την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου. Ο  Χατζόπουλος από ευγνωμοσύνη προς τον Άγιο για το θαύμα του, επισκεύασε την ερειπωμένη εκκλησία και τοποθέτησε τα "εγκαίνια" στη θέση τους.

    Το περιστατικό αυτό είναι γνωστό στην Αίγινα και το διασώζει στο βιβλίο του "Χριστιανική Αίγινα" ο κ. Σ. Δημητρακόπουλος.

   

Ο "Μενεκράτης" καθημερινά για Σουβάλα.

 Συνεχίζει με μεγάλη επιτυχία τα δρομολόγιά του ο "Μενεκράτης"  προς Σουβάλα καθημερινά, εξυπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο  τους κατοίκους  των βόρειων περιοχών της Αίγινας.

 Να υπενθυμίσουμε  τις αναχωρήσεις  του πλοίου από Σουβάλα  προς Πειραιά:
Δευτέρα έως Πέμπτη: 09.30 - 13.30 -18.00 ( κάθε Τρίτη υπάρχει τροποποίηση δρομολογίων)
Παρασκευή:  10.30 -13.30 - 17.15 - 21.00
Σάββατο: 10.30 - 14.30 - 17.30
Κυριακή:  11.00 - 14.00 - 17.45 - 21.15

Από Πειραιά  προς Σουβάλα:
Δευτέρα έως Πέμπτη: 08.00 - 12.00 - 16.00
Τρίτη: 08.00 - 16.00
Παρασκευή: 09.00 - 12.00 - 15.45 - 19.30
Σάββατο: 09.00 - 12.00 - 16.00
Κυριακή: 09.30 - 12.30 - 15.30 - 19.10.

Ένα νέο πλοίο στο Σαρωνικό.

 Ένα πανέμορφο γερό σκαρί μόλις εννέα ετών έρχεται να προστεθεί στην οικογένεια των πλοίωντου κ. Παπαϊωαννίδη.

  Από καιρό ήταν έντονες οι φήμες για την πώληση του "Ποσειδώνα" που αυτόν τον καιρό βρίσκεται δεμένος στη Σαλαμίνα. Το πλοίο το οποίο είναι μονόπλωρο καθελκύστηκε το 2010 στα ναυπηγεία Ατσαλάκη και αμέσως δρομολογήθηκε στη γραμμή της Αιδηψού.

  Σύμφωνα λοιπόν με τις πληροφορίες που έδωσε ο κ. Παντελής Φύσσας  στη σελίδα Vaporolatreia το πλοίο αναμένεται να δρομολογηθεί στον Αργοσαρωνικό.

Όπως βλέπουμε και στις φωτογραφίες πρόκειται για ένα όμορφο και γερό σκαρί που έντονα θυμίζει τη ναυπηγική γραμμή  του "Σαρωνικού".

Ας ευχηθούμε να ενταχθεί γρήγορα στη γραμμή μας.