Η Αγία Γαβριηλία στην Αίγινα.

Ήταν το 1992  όταν η μοναχή Γαβριηλία έφευγε  για πάντα από την Αίγινα. Είχε ζήσει τα δύο τελευταία της χρόνια  στο νησί φιλοξενούμενη στα κελάκια  της Αγίας Σκέπης,  του καθίσματος  της Ιεράς Μονής  του Αγίου Νεκταρίου, στο μέσον της διαδρομής από το μοναστήρι προς την Παλαιά Χώρα.

Τα δύο αυτά χρόνια η μοναχή Γαβριηλία δέχθηκε πλήθος επισκεπτών επωνύμων και ανωνύμων με  τους οποίους είχε γόνιμες συζητήσεις με αναφορές στα χρόνια  της ιεραποστολικής της δράσης.

Ταλαιπωρημένη από την αρρώστεια η Γαβριηλία φεύγει από την Αίγινα με προορισμό την Αθήνα όπου έμελλε  να εισαχθεί στο Νοσοκομείο. Φτάνοντας στα ξερονήσια των Λαουσών γύρισε, κοίταξε την Αίγινα που αγάπησε, την αποχαιρέτισε και την ευλόγησε.

Θυμηθήκαμε αυτά  τα στοιχεία , παρακολουθώντας τις λατρευτικές εκδηλώσεις  στην Λέρο, όπου και ο τάφος της, με αφορμή την αγιοκατάταξη της από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η  Αγία Γαβριηλία προστίθεται πλέον στο μεγάλο κατάλογο  των Αγίων που με την παρουσία τους στην Αίγινα ευλόγησαν το νησί μας.

 

 

Σώζων Βελιώτης. Έφυγε αφήνοντας τη μεγάλη προσωπική σφραγίδα του στον πολιτισμό της Αίγινας.

-          -  Γωγούλα τι κάνεις είσαι καλά;

-         -  Πάρε καρέκλα και κάτσε, πιασμένη είμαι, τι να κάνω; Σαράβαλο είμαι.

-           - Ε καλά βαστάς, ακόμα είσαι μικρή.

Ήταν Νοέμβρης του 2000 στο ημιυπόγειο της οικίας Κουλικούρδη, στην οδό Ν. Πέππα 10, όπου έμενε η αείμνηστη ιστορικός και συγγραφέας Γωγώ Κουλικούρδη. Κι εμείς ότι είχαμε ξεκινήσει να εξερευνούμε  την Αίγινα και να μαθαίνουμε τις ιστορίες της, σκαρώνοντας τις πρώτες μας εξορμήσεις και εργασίες στην Ομάδα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του 2^ου Γυμνασίου.

Το ραντεβού με τη Γωγώ ήταν το δεύτερο. Είχε προηγηθεί άλλο ένα δύο χρόνια πριν, το 1998. Και πάλι η Γωγώ φιλόξενη και αρκετά γενναιόδωρη μας ξεδίπλωνε τις σελίδες  της έρευνας της και μας κερνούσε με γνώσεις, ιστορίες και μύθους της αγαπημένης της Αίγινας.

Την κουβέντα μας διέκοψε η  «εισβολή» στο σπίτι του τότε αντιδήμαρχου Σώζοντα Βελιώτη που με το γνωστό του ύφος άρχισε να πειράζει τη Γωγώ.

Άλλη μια συνάντηση με τον τότε αντιδήμαρχο, που ήδη είχε προσέξει την προσπάθεια μας και με διακριτικότητα μας βοηθούσε όποτε χρειαζόταν.

Έτσι γνώρισα το Σώζο Βελιώτη, εξαιτίας της Γωγώς.

Ο Σ. Βελιώτης ήταν τότε αντιδήμαρχος Πολιτισμού επί δημαρχίας Τρύφωνα Γκότση. Απόλυτος άρχοντας του πολιτισμού με ιδέες, πρωτοβουλίες και πολλές δράσεις. Με ανύστακτο ενδιαφέρον για τα Καποδιστριακά, με παρουσία σε κάθε εκδήλωση σχολείου ή κάποιου συλλόγου με έντονη και δυναμική παρουσία στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις που διοργάνωνε από το γραφείο του, παρεμβατικός, διεκδικούσε τα καλύτερα και προσπαθούσε με  τους συνεργάτες του για την άψογη οργάνωση των εκδηλώσεων. Φοβερά εργατικός και οργανωτικός κατόρθωσε να στήσει τα Νομικά Πρόσωπα  του Δήμου, να δημιουργήσει τη Φιλαρμονική, τα Πνευματικά Κέντρα στον Πύργο του Μάρκελου, και στην Κυψέλη ως Νομικά Πρόσωπα, το Δημοτικό Θέατρο και κυρίως να λειτουργήσει σωστά το Λαογραφικό Μουσείο, που η καλή του φίλη Γωγώ Κουλικούρδη είχε δημιουργήσει με πολλές κυρίες της Αίγινας και μέλη του Συλλόγου Φίλων του Λαογραφικού.

Το 2003 απαλλαγμένος από τα καθήκοντα του στο Δήμο, δέχεται την πρόταση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη κ. Εφραίμ να αναλάβει την προεδρία  του Νοσοκομείου Αίγινας, ο «Άγιος Διονύσιος». Δίνει επί δέκα συνεχή χρόνια τον καλύτερο εαυτό του! Αγωνίζεται για την αναβάθμιση των υπηρεσιών του, προσπαθεί να προσφέρει κοινωνικό έργο και να σταθεί στο πλευρό των αναγκεμένων και πονεμένων συμπολιτών μας.

Στη διάρκεια αυτών των χρόνων αποφασίζει να εκδώσει ένα βιβλίο με τις ομιλίες που είχε εκφωνήσει τα προηγούμενα χρόνια σε διάφορες επετειακές εκδηλώσεις, συνέδρια και ημερίδες που οργανώνονταν στην Αίγινα. Με καλεί  να επιμεληθώ την έκδοση  του βιβλίου του. Αισθάνομαι την υποχρέωση να ανταποκριθώ στο κάλεσμα του ως ένα μικρό αντίδωρο στις μεγάλες του ευεργεσίες προς το πρόσωπό μου όλα αυτά τα χρόνια αλλά και στην πολύτιμη εμπιστοσύνη και φιλία του.

Η χαρά  του ήταν απερίγραπτη όταν έπιασε στα χέρια του το καλαίσθητο και απλό βιβλίο με τα κείμενα  και τις φωτογραφίες του. Ήταν το 2011.

Το 2013 παραιτείται από την προεδρία του  Νοσοκομείου και αποσύρεται. Δεν παύει όμως να ενδιαφέρεται για τα κοινά και να εμφανίζεται σε εκδηλώσεις, όσο η υγεία του το επέτρεπε.

Το Σεπτέμβριο του 2018 η Οργανωτική Επιτροπή του Φεστιβάλ Φιστικιού και η πρόεδρος του κ. Καίτη Σαλπέα του απονέμουν, στην τελετή έναρξης του Φεστιβάλ, τιμητική διάκριση για τη συνολική προσφορά  του στον πολιτισμό της Αίγινας και ιδιαίτερα για την οργάνωση επί αντιδημαρχίας του της πρώτης Γιορτής Φιστικιάς.

Ο  Σώζων Βελιώτης υπήρξε ένας πρωτοπόρος στο χώρο του πολιτισμού της Αίγινας. Αγάπησε το νησί, υπηρέτησε τον πολιτισμό, δημιούργησε θεσμούς, διοργάνωσε εκδηλώσεις ποιότητας, έδωσε βήμα σε πολλούς νέους της Αίγινας, δημιούργησε τις συνθήκες και τις ευκαιρίες για να δοκιμαστούν οι νέοι της Αίγινας στον πολιτισμό, τους έδωσε ευκαιρίες, έγραψε τη δική του μοναδική ιστορία, με το προσωπικό του ύφος και την ποιότητα που τον διέκρινε, σφραγίζοντας  τα πολιτιστικά δρώμενα. Άνοιξε το δρόμο που ακολούθησαν πολλοί.

Θα είμαστε για πάντα ευγνώμονες σε αυτόν το μεγάλο άνθρωπο, τον ακάματο εργάτη που άφησε το στίγμα του στην κοινωνία της Αίγινας.

Του αξίζουν πολλά γιατί μας έδωσε πολλά.

Θα τον θυμόμαστε αυτόν τον Σπετσιώτη άρχοντα που ομόρφυνε τη ζωή του νησιού μας με την ευγένεια και την ανοιχτοσύνη της καρδιάς του.

 

"Τι θα απογίνουμε;" Μια παράσταση από το Β.Πιτσιλό και τη Λ. Μαστρογιαννίδου.

Η Λάγια και ο Βαγγέλης παρουσιάζουν σε ένα καινούργιο χώρο στην Αίγινα, μια καινούργια παράσταση με τίτλο: "Τι θα απογίνουμε;" 

Το μικρό Studio είναι ένας καινούργιος χώρος στην περιοχή του παλιού ΟΤΕ που φιλοξενεί πολλές δράσεις. Εκεί βρήκε στέγη η παράσταση των δύο καλλιτεχνών ελλείψει θεατρικού χώρου στην Αίγινα.

Οι παραστάσεις που ξεκίνησαν για περιορισμένο αριθμό, παίρνουν συνεχείς παρατάσεις λόγω της μεγάλης προσέλευσης θεατών.

Έχοντας στη διάθεση τους ένα ευρηματικό κείμενο, πυκνό σε νοήματα οι δύο καλλιτέχνες  ερμηνεύουν τους ρόλους τους με εναλλαγές συναισθημάτων, με άρτια κίνηση και συντονισμό, εκφράζοντας την αγωνία και τα ερωτηματικά  τους για τη ζωή, τους κανόνες της, τους ρόλους που επέβαλε η κοινωνία. Τα αδιέξοδα, η πάλη της φυγής, τα αναπάντητα ερωτήματα και η λύτρωση κυριαρχούν στην παράσταση που ο λόγος της ποιητικός κάποιες φορές, σκληρός και αδυσώπητος οδηγεί στη φυγή και τη διέξοδο που αχνοφαίνεται αλλά απαιτεί τόλμη......

Στους δύο ρόλους η Λάγια Μαστρογιανίδου και ο Βαγγέλης Πιτσιλός.

Απαραίτητη η προηγούμενη κράτηση θέσεως.

Επόμενες παραστάσεις: Τρίτη 5/3 και Σάββατο 9/3. Ώρα έναρξης 21.00

 

Κυριακή του Ασώτου. Αφορμή για λίγες σκέψεις.

 

               Ξεφυλλίζοντας  το βιβλίο  του Τριωδίου φθάνουμε στη σημερινή ημέρα, δεύτερη Κυριακή της περιόδου του Τριωδίου όπου είναι αφιερωμένη στον πληγωμένο από τις επιλογές  του νέου παιδιού που φεύγει μακριά για να ζήσει ελεύθερα αρνούμενος  την πατρική δωρεά, τα δώρα  του Θεού.

Όλοι οι ύμνοι είναι γεμάτοι , επιθυμία επιστροφής, στιγμές αυτογνωσίας και αληθινής μετάνοιας, γεμάτοι νοσταλγία  για την πατρική γη, επιθυμίας κοινωνίας με τα αληθινά  πρόσωπα και  την αλήθεια  τους. Ύμνοι μεγαλειώδεις γεμάτοι από  την αγάπη του Πατέρα, ενώ από  τον ταλαιπωρημένο νέο άνθρωπο απουσιάζει η απελπισία, η κατάθλιψη γιατί αχνοφαίνεται η ανάσταση και η αποκατάσταση του.                           

  Ο Άσωτος είναι ίσως η πιο γνωστή φιγούρα  της Βίβλου. Γνωστή όσο και τραγική.

Πολλές φράσεις ή εικόνες που χρησιμοποιούμε κυριολεκτικά ή μεταφορικά στην καθημερινότητα μας αποδεικνύουν πόσο βαθιά ριζωμένες  είναι στη ζωή μας. Πόσο έχουν ποτίσει το είναι μας, τις συνήθειες, τις αντιλήψεις, τη στάση μας απέναντι στη ζωή ή στον συνάνθρωπο.

Φράσεις βγαλμένες μέσα από  τη ζωή της Εκκλησίας, το Ευαγγέλιο, τα κείμενα  των ύμνων, διανθίζουν το λόγο μας και δεικνύουν πόσο ο λαός είχε  αποκτήσει θρησκευτικό γραμματισμό. Πόσο τα εκκλησιαστικά  γεγονότα, οι εορτές, τα πρόσωπα της Βίβλου, το έχουν επηρεάσει πνευματικά και πολιτιστικά.

Οι φράσεις "άνοιξε το Τριώδιο" ή  η  λέξη "άσωτος" με  την οποία χαρακτηρίζουμε κάποιον είναι ένα παράδειγμα  των όσων αναφέρουμε.

Κυριακή του Ασώτου σήμερα, δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου όπου μας παρουσιάζεται η σωστή ή λανθασμένη  τοποθέτηση μας  - στάση απέναντι στο Θεό. Γιατί αυτό είναι και το νόημα αυτών των Κυριακών. Η υπενθύμιση της σωστής στάσης μας απέναντι στο Θεό και τον συνάνθρωπο, η οποία εκφράζεται με την ταπείνωση  του Τελώνη, τη μετάνοια  του Ασώτου και όχι  την υπερηφάνεια  του Φαρισαίου και τη σκληρή στάση του μεγάλου αδελφού του Ασώτου.

                                        

  Αν μπούμε στον πειρασμό να αναζητήσουμε εικόνες του Άσωτου Υιού στον οποίο είναι αφιερωμένη η σημερινή Κυριακή τότε θα βρεθούμε μπροστά σε μια μεγάλη γκάμα εικόνων και πινάκων  ζωγραφικής που πολύ ρεαλιστικά αλλά με έντονη τάση ρομαντισμού απεικονίζουν τη γνωστή ιστορία του Ευαγγελίου.

  Ο λόγος λοιπόν σήμερα για τον Άσωτο Υιό, μια κορυφαία μορφή  των Ευαγγελικών κειμένων. Λένε οι μεγάλοι Θεολόγοι πως αν χανόταν το κείμενο της Αγίας Γραφής και βρίσκαμε μόνο τη σελίδα με την ιστορία του Ασώτου Υιού, αυτό θα ήταν αρκετό για να γνωρίσουμε το Θεό. Η παραβολή του Ασώτου αποτελεί σύνοψη, συμπύκνωση, όλου του Ευαγγελίου. Είναι η καρδιά της διδασκαλίας του Χριστού, διότι μέσα από αυτήν γνωρίζουμε ποιός είναι ο Θεός και ποιά η στάση του απέναντι μας, αλλά κυρίως πως εμείς μπορούμε να τον ψάξουμε, να τον αναζητήσουμε και εν τέλει να τον συναντήσουμε.

   Η πρώτη εικόνα που παρουσιάζουμε είναι πολύ ενδιαφέρουσα αν και δεν προέρχεται από τη βυζαντινή αγιογραφική παράδοση, όπως καμία από αυτές που συνοδεύουν το σημείωμά μας. Απεικονίζει όλο το μέγεθος της απόγνωσης, της μοναξιάς και της κατάντιας αυτού του παιδιού που ρακένδυτο και ανυπόδητο βόσκει χοίρους ενώ στο βάθος διακρίνεται η πρότερη βασιλική βιωτή του.

  Η εικόνα συγχρόνως αποκτά φοβερή επικαιρότητα αν αναλογισθούμε τη σημερινή ζοφερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί συνάνθρωποί μας.

   Λίγες σκέψεις  για  την ιστορία του Ασώτου δανειζόμαστε από άρθρο του δ. Γρηγόριου Φραγκάκη έτσι όπως δημοσιεύτηκε στο Amen.gr 

"Γνωστή και στην τελευταία γωνιά του Χριστιανικού κόσμου «του Ασώτου η παραβολή». Θεωρείται κεντρικό της θέμα από πολλούς η μεγάλη μετάνοια του Άσωτου γιου. Μετανόησε ανάμεσα στα χαρούπια των χοίρων και στις δυστυχίες που «γέννησε» η ασύνετη ζωή του. Κάπου εκεί, στο έσχατο σημείο του εξευτελισμού και της προσωπικής του διαπόμπευσης, η ψυχή του, θέλοντας και μη, προσανατολίστηκε στον Οίκο του Πατέρα.

Γενικό το φαινόμενο. Λέμε πως σήμερα δυστυχούμε. Το ορθό είναι να πούμε πως και σήμερα δυστυχούμε. Η δυστυχία, αδελφοί μου, δυστυχώς δεν εγκαταλείπει έτσι εύκολα τις γενιές των ανθρώπων, δε γνωρίζει εποχές. Συμπορεύεται με κάθε λανθασμένη, με κάθε άστοχη επιλογή του. Με απλά λόγια η δυστυχία είναι εκείνη που κρύβεται πίσω από κάθε αμαρτία. Δεν είναι απαραίτητο ο κάθε αμαρτωλός να είναι και δυστυχισμένος στην καθημερινότητά μας. Ίσα -  ίσα. Βλέπουμε περιπτώσεις ανθρώπων των οποίων η ζωή, ίσως και η δική μας, δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει από αυτήν του Άσωτου γιου πριν μετανοήσει.  Καμία ενόχληση δεν αισθανόμαστε από τον τρόπο της ζωής μας. Εφ΄όσον έχουμε τα υλικά αγαθά που μας κάνουν αρεστούς στους γύρω μας, εφ΄ όσον ζούμε όπως θέλουμε χωρίς αιδώ και συστολή, χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτε περισσότερο από την ικανοποίηση του εαυτού μας, δίχως να νοσταλγούμε το πατρικό σπίτι (τη Βασιλεία του Θεού)  που εγκαταλείψαμε για να περάσουμε καλά, τότε τί ανάγκη έχουμε; Δε μας λείπει απολύτως τίποτε.

Αφού είναι έτσι τα πράγματα, γιατί όλοι δυστυχούμε; Διότι, αδελφοί μου, η αμαρτία ενώ έχει ένδυμα αστραφτερό, ευωδιές από όλες τις απολαύσεις αυτού του κόσμου και ήχους από τις «Σειρήνες» κάθε επίγειου αγαθού εντούτοις κρύβει υπό την επιφάνειά της τα βάθη της άρνησης του Θεού, τη δυσωδία της αποστασίας και τις κραυγές αγωνίας όταν η παράσταση φθάνει στο τέλος της. Πώς αλλιώς να παρομοιάσει κανείς την αναχώρηση από την Πρόνοια του Θεού; Πρόκειται για μια καλό σκηνοθετημένη παράσταση η οποία, όσο διαρκεί, μας «τέρπει» και μας παρακινεί να ξεχνούμε το πραγματικό νόημα της ζωής μας. Στο τελευταίο χειροκρότημα, όμως, όταν «πέσει η αυλαία» της ζωής μας, θα συνειδητοποιήσουμε πως αφήσαμε μια ολόκληρη ζωή μακριά από τον Χριστό για να ζήσουμε ένα τελικά κακόγουστο θέατρο χωρίς ωφέλιμο δίδαγμα. Τί τραγικό! Και έρχεται εκείνη η φοβερή ώρα που κυλιόμαστε με δάκρυα, με πόνους, με ασθένειες, με αγωνίες, με βάσανα, με κλαυθμούς στο βούρκο που μας οδήγησαν οι επιλογές μας. Όμως, μη μείνουμε εκεί.

Αν είναι κάτι να κρατήσουμε από την παραβολή αυτή του Ασώτου, αδελφοί μου, ας είναι τούτο: Όσο χαμηλά κι αν φθάσουμε με τις επιλογές μας, όσο βαριά κι αν αμαρτήσουμε, όσο κι  αν απαρνηθούμε τον Θεό με λόγια και με έργα ας μην ξεχάσουμε ποτέ, ας θυμόμαστε πάντοτε, πως σε εκείνο το ευλογημένο, το στοργικό, το ζεστό, το πατρικό μας σπίτι δυο μάτια ακόμη περιμένουν με πόνο, με ενδιαφέρον, με μακροθυμία, με ειλικρινή και αμέτρητη αγάπη. Περιμένουν όχι τόσο το να φτάσουμε στο σπίτι όσο το να δουν ότι κάνουμε βήμα προς αυτό. Τότε η Πατρική φιγούρα αφού μας δει, ακόμη και από απόσταση, πρώτη θα τρέξει με ευσπλαχνία να μας αγκαλιάσει, να μας καταφιλήσει, να μας συγχωρέσει, να μας ντύσει με τα ρούχα τα βασιλικά. Αυτόν τον μεγάλο και μοναδικό Θεό έχουμε, αγαπητοί μου. «Οικτίρμονα και ελεήμονα, μακρόθυμο και πολυέλεο». Τέτοιου Πατέρα είμαστε παιδιά γνήσια. Κοντά Του μόνο θα συναντήσουμε το πρόσωπο της αληθινής ευτυχίας, εκείνης που σιγοκαίει εσωτερικά στη γήινη πραγματικότητα και που θεριεύει όταν κάθε τι άλλο δε θα μας συνοδεύει πια".

Ο μοναχικός Άγιος Κήρυκος της Παλαιάς Χώρας.

Βρίσκεται στη βορεινή πλευρά  του λόφου της Παλαιάς Χώρας, αποκομμένος από το  υπόλοιπο συγκρότημα των εκκλησιών. Από πάνω του υψώνονται τμήματα από τα παλαιά τείχη του κάστρου και ο ίδιος είναι πνιγμένος μέσα στην πλούσια βλάστηση και μόλις που φαίνεται.

Είναι "μικρούλης" από τις πιο μικρές εκκλησιές  της Παλαιάς Χώρας μαζί με τον Άγιο Ζαχαρία και την Αγία  Άννα, ασύμμετρος αλλά κομψός κτισμένος με πέτρα και αιγινήτικα πουριά.

Ο  Άγιος Κήρυκος ήταν νήπιο όταν μαρτύρησε για το Χριστό. Από τους  μικρότερους σε ηλικία  αγίους της Εκκλησίας μας. Στον μικρό αυτόν Άγιο είναι αφιερωμένος ο μικρότερος ίσως ναός της Παλαιάς Χώρας.

Ο  "μικρούλης" αλλά  κομψότατος ναΐσκος του Αγίου Κήρυκος βρίσκεται  στο βορειότερο σημείο της Παλαιάς Χώρας  και παρά  το γεγονός ότι το κτίσμα "δέρνεται" από τους βοριάδες, διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση σχετικά με τα υπόλοιπα  της Παλαιάς Χώρας. Ίσως  η θέση του αυτή να  το προφύλαξε στο παρελθόν από τις εκρήξεις  του νταμαριού που ρήμαξαν πολλούς ναούς και επέφεραν καταστροφές σε πολλές  τοιχογραφίες.

Ο ναός βρίσκεται σε ένα πολύ δύσκολο σημείο  για τον επισκέπτη ο οποίος θα πρέπει να προσέξει ιδιαίτερα στη διαδρομή μέχρι να φτάσει εκεί διότι το μονοπάτι κινείται περιμετρικά μιας  μικρής χαράδρας. Για να φθάσουμε στο ναό ακολουθούμε  το μονοπάτι από  την Επισκοπή και αφού περάσουμε  τον Άγιο Νικόλαο (δίπλα  στην Επισκοπή) συνεχίζουμε  βορειοανατολικά.

Ο ναός  που έχει  διαστάσεις  1,50 Χ 1,95 μ.  είναι  του 17ου αιώνα και συντηρήθηκε  τελευταία  φορά από την Αρχαιολογική Υπηρεσία  το διάστημα  1966 - 1967. Το δάπεδο του είναι στρωμένο  με πλάκες. 

 

Το ξύπνημα της άνοιξης.

Δεν ήταν και πολύ δύσκολο αυτό το ξύπνημα φέτος. Ο χειμώνας σε γενικές γραμμές ήπιος με  τις τελευταίες βροχές να διευκολύνουν την απαρχή της άνοιξης. 

Και μετά  τις αμυγδαλιές που άνθισαν στην ώρα τους και μοσχοβόλησαν τις αυλές και την εξοχή, σειρά είχαν τα αγριολούλουδα που φόρεσαν τα πολύχρωμα τους και στόλισαν τους αγρούς.

Πραγματικά είναι πανέμορφη η εικόνα ενός χωραφιού με γυμνές φιστικιές που μοιάζουν με ξερές και από κάτω ένα πολύχρωμο χαλί  από κίτρινα και μωβ λουλουδάκια. Τα γνώριμα  της Αιγινήτικης γης. 

Μαζί τους και οι γνωστές κίτρινες μαργαρίτες  που οι παλαιοί τις έλεγαν "καρόνους".

 

Δεν ταξιδεύουν σήμερα τα Αero.

 Με  δελτίο τύπου η εταιρεία HELLENIC SEAWAYS ανακοινώνει  ότι λόγω καιρού τα σημερινά δρομολόγια  των ταχύπλοων AERO  δεν θα πραγματοποιηθούν.