Η ταμπέλα έχει τη δική της ιστορία.

 Ενδεχομένως να θεωρείται ιστορική πλέον η ταμπέλα αυτή που φιγουράρει στην παραλία των Μεθάνων. Διαφημίζει ακόμα τα πλοία  της εταιρείας  που κάποτε "έπιαναν" στο λιμάνι των Μεθάνων. 

   Σήμερα μόνο δύο φορές  την εβδομάδα, Τετάρτη και Παρασκευή απόγευμα! Αναφερόμαστε τις μέρες  του χειμώνα και όχι στις "καλές" και παχυλές μέρες  που έρχονται.

   Σήμερα μόνο δύο από τα τέσσερα αυτά πλοία προσεγγίζουν τα Μέθανα. Τα "Ποσειδών" και "Απόλλων". Η  "Νεφέλη" έχει πουληθεί  στη Βενεζουέλα  και το "Άρτεμις" οργώνει  τα νησιά  των Κυκλάδων στην άγονη γραμμή.Ενώ το "Ποσειδών" ανήκει σε άλλη εταιρεία.

   Άλλοι καιροί, άλλα πλοία, άλλα δρομολόγια. Οι ανάγκες όμως των ντόπιων παραμένουν και μεγιστοποιούνται τους δύσκολους χειμωνιάτικους μήνες.

   Κι όλα αυτά  στα Μέθανα που κάποτε έσφυζαν από επισκέπτες που έκαναν τα "θερμά λουτρά"  τους στη φημισμένη λουτρόπολη. Τώρα πλέον το ΙΚΑ δεν συνταγογραφεί  τα  μπάνια  τους κι έτσι η επισκεψιμότητα στα λουτρά έχει πέσει κατακόρυφα. Μαζί της και η ακτοπλοική σύνδεση.

"Το αμάρτημα της μητρός μου" στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας

«Τo αμάρτημα της μητρός μου»
σε θεατρική προσαρμογή  σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη
με τον Θεμιστοκλή Καρποδίνη και την Αγάπη Μανουρά
στην Αίγινα  στο Δημοτικό Θέατρο  το Σάββατο 23 Απριλίου στις 21:00

 «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού είναι ένα από τα αριστουργηματικά διηγήματα της ελληνικής πεζογραφίας κι ένα σπάνιο κείμενο για την παγκόσμια λογοτεχνία, από το οποίο εμπνεύστηκε για ακόμα μια φορά ο ταλαντούχος Δήμος Αβδελιώδης.                                            
Κατόπιν της κατανυκτικής συμμετοχής του κοινού από την πρώτη χρονιά παραστάσεων το 2013 σε όλη την Ελλάδα, και αργότερα στο «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης», και το 2014 στο Θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ, συνεχίζεται και φέτος για τρίτη χρονιά.       
 Tο έργο αυτό του Βιζυηνού, έχει τη δομή ενός αρχαίου δράματος ,  εμπλουτισμένου με τα πρώιμα ψυχαναλυτικά στοιχεία που αφομοίωσε κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Γοτίγγη της Γερμανίας και ενσωμάτωσε δημιουργικά στο έργο του, xωρίς να χάνει καθόλου τον γειωμένο λαïκό  χαρακτήρα του .
Ο Γιός και η Μητέρα του έργου,  έχουν όλα τα στοιχεία των τραγικών ηρώων που εμπλέκονται σε ένα τραγικό συμβάν από τη Μοίρα. Το μόνο που μπορούν να πράξουν οι ίδιοι συνειδητά είναι να κατανοήσουν βαθειά ο ένας τον άλλο ,για να επέλθει στο τέλος η συγχώρηση, σαν λύση και σαν κάθαρση.
Το αυτοβιογραφικό αυτό διήγημα αναφέρεται στις απελπισμένες αλλά μάταιες προσπάθειες της Μητέρας του Βιζυηνού να σώσει από το θάνατο το άρρωστο, μικρό της κορίτσι.
Οι ενοχές της απώλειας ακολούθως, την ωθούν σε δυο αλλεπάλληλες υιοθεσίες κοριτσιών, που γίνονται όμως η αιτία να παραμεληθούν τα άλλα τρία ορφανά από πατέρα αγόρια της, και να στερηθούν των φροντίδων της. Όταν μεγαλώνουν και γίνονται άνδρες, δεν μπορούν ακόμα να κατανοήσουν αυτή την άστοχη εμμονή, της μητέρας τους.
Αργότερα, ύστερα από χρόνια, επιστρέφοντας από τις σπουδές του στη Γερμανία ο μεσαίος της γιός, ο ίδιος ο συγγραφέας, μαθαίνει έκπληκτος από τη μητέρα του, το τραγικό μυστικό της..

Ο Γεώργιος Βιζυηνός επιζητά την αμοιβαία κατανόηση και συγχώρεση από τη μητέρα του, αποκαλύπτοντας ο ίδιος την πιο βαθιά του πληγή, όταν ακούει μικρός μέσα στην εκκλησία να παρακαλάει τον θεό να πάρει εκείνον, αντί της βαρέως ασθενούσης αδελφής του.
Πρόκειται για μια τραγικού χαρακτήρα διπλή εξομολόγηση, που ενώ συνήθως κρύβεται επιμελώς στο σκοτάδι, εδώ βγαίνει στο φώς, και περνώντας αγέρωχα ανάμεσα από τις συμπληγάδες της ηθογραφίας και της ηθικογραφίας, γίνεται λόγος δημόσιος και λυτρωτικός, χάρη  στο πνεύμα  ενός πολύ μεγάλου συγγραφέα.
Ενός πνεύματος, που έχει συμπεριλάβει και αφομοιώσει μέσα σε όλο το πεζογραφικό του έργο, τα στοιχεία  ενός ζωντανού και πηγαίου λαϊκού πολιτισμού που εμπεριέχει τις δυνάμεις της ζωής και της πίστης,  να υπερνικούν τις δυνάμεις του θανάτου και της φθοράς.                                                        
Συντελεστές:
Σκηνικός χώρος–διδασκαλία ερμηνείας: Δήμος Αβδελιώδης
Θεατρική προσαρμογή – σκηνοθεσία:   Δήμος Αβδελιώδης
Ερμηνεύουν: Θεμιστοκλής Καρποδίνης , Αγάπη Μανουρά
Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης
Παραγωγή: anagnorisis Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Θεάτρου Κινηματογράφου

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ :
ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΩΡΑ 21.00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
 12 € κανονικό & 10 € φοιτητικό-άνεργοι 
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ : ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΥΠΟΥ, ΑΙΑΚΟΥ 10, Τ. 2297027742

Οι μαθητές του 2ου Γυμνασίου Αίγινας στο Ηφαίστειο των Μεθάνων.

  Μια μοναδική εμπειρία είχαν την ευκαιρία να ζήσουν οι μαθητές και οι μαθήτριες  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας  που συμμετείχαν χθες Τετάρτη 20 Απριλίου στη μονοήμερη εκδρομή του σχολείου στη χερσόνησο των Μεθάνων. Η εκδρομή είχε καθαρά εκπαιδευτικό και περιβαλλοντικό χαρακτήρα  και περιελάμβανε ανάβαση  στο Ηφαίστειο των Μεθάνων στην περιοχή της Καμένης Χώρας.

   Η περιοχή είναι πλέον γνωστή στους παλαιότερους (καθηγητές) γιατί τη σχολική χρονιά 2003 -04 η Ομάδα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του σχολείου είχε ασχοληθεί με το θέμα: "Τα ηφαίστεια του Αργοσαρωνικού". Η φετινή επίσκεψη στο Ηφαίστειο  είναι η τέταρτη που πραγματοποιείται  μέσα στα τελευταία  χρόνια.

Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από την εργασία  του σχολείου:

"Η χερσόνησος των Μεθάνων είναι από την αρχαιότητα γνωστή για τις θερμοπηγές της, που αναβλύζουν κατά μήκος της Ν.Α. ακτής της και για το ηφαίστειό της, που για τελευταία  φορά εξερράγη το 273 π.Χ. Από τα υλικά που βγήκαν στην επιφάνεια κατά  την έκρηξη εκείνη του ηφαιστείου, σχηματίστηκε ο ηφαιστειακός κώνος της  Καμμένης, στο βορειοδυτικό τμήμα της χερσονήσου, κοντά στον οικισμό Καμμένη Χώρα μ ευψόμετρο 417 μ. Ο κρατήρας του ηφαιστείου έχει διάμετρο 150 μ.

   Το ηφαίστειο των Μεθάνων αν και  είναι ενεργό, θεωρείται το πιό ήρεμο. Ίσα - ίσα δηλαδή που κουνήθηκε γαι να μας δείξει ότι υπάρχει. Όχι βέβαια τώρα πρόσφατα, αλλά τον 3ο αιώνα π.Χ. Εκείνη την εποχή και πιό συγκεκριμμένα γύρω στο 250 π.Χ. υπήρξε μια ήπια δραστηριότητα που σίγουρα θα πρόσφερε μαγευτικό θεάμα σε όσους βρέθηκαν κοντά. Δεν είναι λίγο πράγμα να βλέπεις ξαφνικά να δημιουργείται από το πουθενά ένα ολόκληρο βουνό, Από την έκρηξη αυτή που ήταν νότια, σχηματίστηκε ένας θόλος 1,3 χιλιομέτρου, μέσα από τον οποίο βγήκαν καπνός και λάβα.

  Έτσι δημιουργήθηκε το "καμμένο βουνό"  στα βορειοδυτικά  της χερσον΄σηου. Το ηφαίστειο  των Μεθάνων χαρακτηρίζεται ως ενεργό εδώ και 900.000 χρόνια. Στη χερσόνησο των Μεθάνων έχουν καταγραφεί 30 κρατήρες. Ο Οβίδιος στα κείμενά  του καταγράφει την ύπαρξη του Ηφαιστείου.

   Τέλος  το υλικό που έβγαινε από τον κρατήρα της Καμμένης Χώρας είναι κεροστιλβικός υπερσθενικός ανδεσίτης και παρουσιάζει μορφή ρυακιού από την κορυφή του κώνου μέχρι την παρακείμενη θάλασσα. Το υλικό αυτό είναι ασβεστοαλκαλιούχο με 60% περιεκτικότητα σε διοξείδιο του πυριτίου".

   

 

Ο βοσκός με τα μύγδαλα... έφυγε.

  Ο βοσκός που με τα μύγδαλα προσπαθούσε να φιλέψει την τουρίστρια Άνν Λόμπεργκ στην ταινία "Κορίτσια στον ήλιο" έφυγε από τη ζωή στα 78 του χρόνια.

  Ένας μεγάλος ηθοποιός του Θεάτρου με σημαντικούς ρόλους στο ενεργητικό του ήταν ο Γιάννης Βόγλης. Στο πλατύ κοινό έγινε γνωστός από  τις ταινίες "Κορίτσια στον ήλιο" και  "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο". Τα  τελευταία χρόνια ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας ενώ πρωταγωνίστησε και σε αρκετά  σήριαλ  της ιδιωτικής τηλεόρασης.

   Είχαμε την τιμή και την χαρά να  τον δούμε επί σκηνής στο τελευταίο έργο που έπαιξε το "Βυσσινόκηπο" του Α. Τσέχωφ στο θέατρο "Δημήτρης Χορν" στο πλευρό των  Γ. Φέρτη, Στ. Μαίνα, Ερσης Μαλικένζου. Το έργο αυτό έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του.

 Στην παράσταση της Θεατρικής Ομάδας Κυψέλης: "Ζηνοβία τι παίζει απόψε;" προβαλλόταν στην έναρξη το μικρό αλλά χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ταινία "Κορίτσια στον ήλιο"..... ανεπανάληπτη η ατάκα  του: "στάσου μωρέ  σου έπεσε και η βούρτσα".

Ο βομβαρδισμός και η βύθιση του Α/Τ "ΥΔΡΑ" στις Λαούσες

   Τούτες τις μέρες του Απρίλη ο νους μας γυρνά  στις Λαούσες και στο ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στην περιοχή κατά τη διάρκεια του Γερμανικού πολέμου. Ήταν τέτοιες μέρες όταν τα Γερμανικά στούκας εντόπισαν και βύθισαν το αντιτορπιλικό "ΥΔΡΑ".

     Κατά  τη διάρκεια  του πολέμου του ’40 δεν μνημονεύονται από τους Αιγινήτες  κάποιες πολεμικές επιχειρήσεις  να έχουν λάβει χώρα στο νησί. Αυτό όμως που δεν μπορεί να σβηστεί από τη μνήμη τους είναι ο ανατριχιαστικός ήχος από τα Γερμανικά στούκας τα οποία  πετούσαν χαμηλά. Εκτός από δύο βόμβες  που έπεσαν κοντά στην Παναγίτσα  στο λιμάνι και  στο νεκροταφείο της Κυψέλης, η Αίγινα δεν βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς. Χαραγμένη  όμως στη μνήμη των κατοίκων του χωριού της  Κυψέλης θα μείνει το απομεσήμερο εκείνο του Απριλίου του 1941, όταν στη νότια πλευρά της Λαούσας τα  Γερμανικά αεροπλάνα βύθισαν το ελληνικό πολεμικό πλοίο  «Ύδρα». Το «Υδράκι» όπως  εξακολουθούν ακόμα και σήμερα  να το αποκαλούν όσοι  έζησαν τα γεγονότα τότε, ερχόταν από τον Πόρο [σύμφωνα με κάποιους άλλους , ενδέχεται να είχε βγει από τον Ισθμό] με προορισμό τον Πειραιά. Οι  Γερμανοί  όταν αντιλήφθηκαν την πορεία του εξαπέλυσαν τρία  στούκας τα οποία ξεπρόβαλαν πίσω από τα βουνά της Σαλαμίνας. Το  «Υδράκι» προσπάθησε  να προφυλαχθεί πίσω από τις Λαούσες. Ο βομβαρδισμός όμως ήταν ανελέητος. Σε λίγα λεπτά βούλιαξε.

 Οι κάτοικοι της Κυψέλης που παρακολουθούσαν το κακό έτρεξαν προς την παραλία του Λεόντι. Κάποιοι από το πλήρωμα του πλοίου πνίγηκαν, όσοι επέζησαν κατόρθωσαν να ανέβουν στις Λαούσες ενώ όσοι  είχαν δυνάμεις κολύμπησαν και βγήκαν στο Λεόντι, όπου δέχθηκαν τις πρώτες βοήθειες των κατοίκων. Οι τραυματίες νοσηλεύτηκαν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης [σημερινό ξενοδοχείο «Μιράντα»]. Πολεμικό πλοίο που κατέφθασε τις επόμενες ώρες περισυνέλεξε  τους επιζώντες. Η ιστορικός Γωγώ Κουκικούρδη αναφερόμενη σε αυτή την τραγική εικόνα  του πολέμου, μας κατέθεσε σε συνέντευξη της πριν από χρόνια ότι ήταν φοβερό να  βλέπει κανείς ανθρώπους κτυπημένους, κομματιασμένους από τις οβίδες. Οι  Αιγινήτισσες – εθελόντριες – νοσοκόμες, τους περιποιήθηκαν και όταν ήταν να φύγουν έγινε μια εκδήλωση  από τα παιδιά του Συλλόγου που είχε φτιάξει με άλλες κυρίες  η Γ. Κουλικούρδη. Τους έκαναν τραπέζι, τους πρόσφεραν λουλούδια, τους τραγούδησαν. Και όλα αυτά λίγο πριν  έρθουν  οι Γερμανοί στην Αίγινα.

    Τα τελευταία  χρόνια γίνεται επιμνημόσυνη δέηση  για  τους ναυτικούς  που έχασαν τη ζωή τους στη  Λαούσα. Η  βύθιση  του «Ύδρα» από τους Γερμανούς, η μοναδική ίσως πολεμική επιχείρηση που έλαβε χώρα στην περιοχή μας, είναι  εντελώς άγνωστη στους νεότερους. Τούτες  τις μέρες   και αν τύχει να  ταξιδεύουμε με το πλοίο της γραμμής,  ας  κοιτάξουμε   στη νησίδα της Λαούσας και τη θάλασσα της  περιοχής. Στη σιωπή του βυθού  αναπαύεται το κουφάρι του ιστορικού πλοίου  και οι ηρωικές ψυχές του πληρώματος του. Είναι  κρίμα  που μέχρι σήμερα  δεν έχει γίνει  κάποια προσπάθεια  να στηθεί κάποιο μνημείο ή έστω ένας απλός σταυρός πάνω στις Λαούσες για να θυμίζει το ιστορικό αυτό γεγονός.

Κουφή ή Βαγιανή Εβδομάδα

 
    Η εβδομάδα που διανύουμε αποκαλείται από την Εκκλησία «κουφή» επειδή δεν υπάρχουν ψαλμωδίες και Χαιρετισμοί εν αναμονή των Παθών. Μια μικρή ανάπαυλα λίγο πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα όπου οι πιστοί καλούνται κάθε βράδυ να προσέρχονται στις βραδυνές ακολουθίες.

   Βρισκόμαστε πλέον στην έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγ. Σαρακοστής ονομάζεται "Εβδομάδα των Βαϊων". Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν' ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.  
Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος - η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ' όλα αυτά.

    Σε πολλά  μέρη της πατρίδας μας η εβδομάδα αυτή λέγεται και "βαγιανή" διότι προετοιμάζουν οι νοικοκυρές τα βάγια για να τα πάνε στην Εκκλησία. Παράλληλα ξεκινά και η προετοιμασία για το νοικοκύρεμα του σπιτιού, το άσπρισμα και το καθάρισμα των αυλών, η φροντίδα για να είναι όλα στη θέση τους πάνω στο Πασχαλινό τραπέζι. Η άνοιξη της φύσης - ανάστασή της - μετά το χειμώνα φέρνει και την ανάσταση των ψυχών, την αλλαγή της διάθεσης όλων, την προσδοκία και την ελπίδα, την καταλλαγή και την συμφιλίωση.

  

Ένας παλιός ανεμόμυλος στην Αγία Μαρίνα στο Λεόντι.

    Πριν από δέκα χρόνια ήταν ένας γκρεμισμένος τοίχος που σε τίποτε δε θύμιζε τον ανεμόμυλο που υπήρχε εκεί. Τότε με την ομάδα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας καταγράφαμε  τους Ανεμόμυλους της Αίγινας. Εντοπίσαμε πολλούς και αξιόλογους. Οι Ανεμόμυλοι στην Αίγινα έχουν μεγάλη ιστορία και σημαντική προσφορά ιδιαίτερα στα χρόνια  της Επανάστασης του 1821. Σχετικά έχουμε αναφερθεί σε άρθρο με τίτλο: "Οι ανεμόμυλοι της Αίγινας στην επανάσταση του '21". Η εργασία εκείνη ήταν μία από τις πλέον επιτυχημένες της ομάδας και τα αποτελέσματα της είχαν παρουσιασθεί στο κοινό της Αίγινας.

   Χθες  Σάββατο με μια μικρή ομάδα παιδιών επισκεφθήκαμε την περιοχή της Αγίας Μαρίνας στο Λεόντι και βρεθήκαμε μπροστά σε μια έκπληξη. Το σημείο που βρισκόταν ο μύλος έχει αναδειχθεί. Τα απομεινάρια  του κτίσματος έχουν διασωθεί και έχουν συγκροτηθεί με αρμολόγημα. Διακρίνεται η εσωτερική σκάλα  του ανεμόμυλου, το πάχος  του τοίχου η κυκλική του βάση, ενώ διακρίναμε και προβολέα που φωτίζει το κτίσμα τη νύχτα. Η εικόνα του θυμίζει μεσαιωνικό ή πρωτοχριστιανικό μνημείο.

   Αξίζουν συγχαρητήρια στους ιδιοκτήτες του κτήματος  που περιέχει τον παλιό ανεμόμυλο. Θα μπορούσαν να το είχαν χαλάσει ή να τον αφήσουν να καταρεύσει. Τον φρόντισαν όμως - έστω κι αυτό το τμήμα του - και ανέδειξαν έτσι ένα μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

    Τότε γράψαμε  στην εργασία μας:

"Στην περιοχή αυτή   δέσποζε κάποτε ένας περήφανος ανεμόμυλος  ο οποίος μαζί με το  ξωκλήσσι της Αγίας Μαρίνας ήταν σημείο αναφοράς για  τους περιπάτους των Κυψελιωτών. Σήμερα  ένα ερειπωμένο απομεινάρι –  ο ένας  και μοναδικός τοίχος  του παλιού ανεμόμυλου – είναι πνιγμένος μέσα στο μπετόν των  μεγάλων και πολυάριθμων εξοχικών κατοικιών.

   Ο σημερινός επισκέπτης  εάν δεν γνωρίζει  την ύπαρξη του , είναι αδύνατον να καταλάβει ότι αυτός ο τοίχος ανήκει σε κάποιον ανεμόμυλο. Διατηρείται η στρογγυλή του βάση και  ορθώνεται η βόρεια πλευρά του τοιχώματος του. Η περιοχή είναι ιδανική για τη λειτουργία του μύλου, εφόσον  μπροστά απλώνεται  η θάλασσα και λόγω του χαμηλού υψομέτρου  του λόφου, η φτερωτή του ήταν εκτεθειμένη σε όλους τους ανέμους. Ιδιαίτερα  στον βοριά ο οποίος φυσά με δύναμη στην περιοχή  αυτή που είναι ανοικτή  προς αυτή την κατεύθυνση.

   Η κατάσταση  του κτίσματος  είναι οριακή. Βρίσκεται στα  πρόθυρα του γκρεμίσματος. Είναι εντελώς εγκαταλελειμμένος από τους σημερινούς ιδιοκτήτες οι οποίοι  τον έχουν συμπεριλάβει μέσα στο οικόπεδο τους, έχουν  οικοδομήσει  την κατοικία τους έχουν καθαρίσει το γύρω χώρο, «τρώγοντας» έτσι και λίγο από τη βάση του. Σύμφωνα με μαρτυρία  κάποιων εργατών στην οικοδομή, ο σημερινός ιδιοκτήτης είχε σκοπό να τον γκρεμίσει γι’ αυτό τον καταβρέχει ώστε να φύγει το χώμα και να μείνει μόνο η ξερολιθιά και να γκρεμιστεί έτσι ευκολότερα. Ο μύλος βρίσκεται  στη μέση του οικοπέδου, ανάμεσα στην εξοχική κατοικία  και σε ένα βοηθητικό κτίσμα [ ίσως αποθήκη ή λεβητοστάσιο]. Το πάχος του τοίχου είναι περίπου 1, 5 μέτρο. Οι μικρές τρυπούλες του τοίχου μαρτυρούν την ύπαρξη των βοηθητικών κτισμάτων που κτίζονταν περιμετρικά του κυρίως κτιρίου. Ο προσεκτικός παρατηρητής εντοπίζει την εσωτερική σκάλα  του μύλου. Επίσης φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει λεηλατηθεί πολλές φορές από εργάτες γειτονικών οικοδομών προκειμένου να αφαιρέσουν πουριά και μεγάλες πέτρες για να  τις εντοιχίσουν σε άλλα σημερινά κτίσματα. Κάποιο φανατικοί έχουν γράψει στην εξωτερική πλευρά του μοναδικού τοίχου τα αρχικά ενός πολιτικού κόμματος. Στο εσωτερικό  του αγριόχορτα, μια συκιά και μπόλικα σκουπίδια.

   Η εικόνα είναι απογοητευτική, στενόχωρη  και μελαγχολική. Πόσοι εργάτες  άραγε στο παρελθόν  δούλεψαν εδώ, πόσοι νοικοκυραίοι  άλεσαν τα γεννήματα τους, πόσα τραγούδια συνόδευσαν το άλεσμα, πόσοι τσακωμοί και καβγάδες συντρόφεψαν το  γύρισμα της φτερωτής;

   Η εικόνα αυτού του μύλου μέσα στην  Κυψέλη  αποτελεί  άλλη μια ψηφίδα  του ψηφιδωτού της εγκατάλειψης, της ερήμωσης, και της λησμονιάς   των ιστορικών  και πολιτιστικών χώρων του νησιού μας.

   Επειδή η θέση του είναι ειδυλλιακή θα μπορούσε να έχει αξιοποιηθεί. Κάποιοι φορείς να τον είχαν φροντίσει, να είχε ανακηρυχθεί διατηρητέο κτίσμα. Θα μπορούσε να ήταν  επισκέψιμος ο χώρος του, να είχε γίνει ένα μικρό μουσείο, ένα αξιοθέατο.

   Ας  ελπίσουμε ότι ο σημερινός ιδιοκτήτης του δεν θα τον γκρεμίσει. Θα  ήταν τιμή για τον ίδιο αλλά και για  την Κυψέλη να διατηρηθεί αυτό το κτίσμα  και να θυμίζει στις ερχόμενες γενιές  την ιστορία και  τον πολιτισμό της περιοχής".

  Σήμερα αισθανόμαστε περήφανοι που οι  χθεσινές επισημάνσεις μας δεν  έπεσαν  στο κενό.