Βράδυ Χριστουγέννων στην Παχιοράχη.

                                      

Βράδυ Χριστουγέννων και η  καμπάνα στον ενοριακό ναό  της Παχείας Ράχης θα σήμανε  τη Γέννηση του Χριστού. Στο μυαλό μας έρχεται η απέριττη εικόνα  της Γέννησης  που υπάρχει στο ναό, έργο ενός ταπεινού αγιογράφου. 

Η τοιχογραφία πάνω από τη βορινή είσοδο  του Ιερού Ναού του Αγίου Διονυσίου στην Παχεία Ράχη αποσπά  την προσοχή μας για την απλότητα, την γενναιοδωρία  των χρωμάτων αλλά και τη βαθιά θρησκευτικότητα  του αγιογράφου της.

Έχοντας  στη διάθεση του μια μεγάλη επιφάνεια  τοίχου ιστορεί το γεγονός  υποδειγματικά αποφεύγοντας καθετί  το περιττό. Μια απλή εικόνα που εστιάζει  στη γέννηση και μόνο σε αυτήν.

Με  χαρακτηριστικά  Ναΐφ  ζωγραφικής, θα έλεγε κάποιος, ή λαϊκής  τέχνης  θα προσθέταμε, ο αγιογράφος τοποθετεί το θέμα του ακριβώς πάνω από την καμάρα  της πόρτας. Απεικονίζει  τα δύο πρόσωπα  την Παναγία και τον Ιωσήφ γονατιστούς σε ένδειξη σεβασμού και το Θείο Βρέφος στο κέντρο έχοντας πάνω από τη φάτνη τον αστέρα. Οι βοσκοί προσκυνούν ταπεινά ενώ στο βάθος διακρίνονται οι τρεις μάγοι  να έρχονται έφιπποι. Η φύση γύρω από το σπήλαιο με φτωχή βλάστηση και πολλά  πρόβατα να βόσκουν αμέριμνα. Ένας έναστρος εκτυφλωτικά λαμπερός ουρανός  φωτίζει το γεγονός  και δηλώνει τη συμμετοχή  όλης  της κτίσης στη  Γέννηση  του Σωτήρα.

Είναι  τέτοια η απλότητα  της εικόνας  που προκαλεί συγκίνηση   και κατάνυξη παρά  το γεγονός ότι δεν τηρεί  τις γνωστές  βυζαντινές  φόρμες.

Η τεχνική αλλά  και τα χρώματα που χρησιμοποιούνται θυμίζουν έντονα  τις παραστάσεις  του καθολικού της Ιεράς Μονής  της Χρυσολεόντισσας. Εύκολα μπορεί  να παρασυρθεί κάποιος  και να συμπεράνει πως η εικόνα αυτή  θυμίζει τις φάτνες  της Δύσης. Οι επιρροές είναι εμφανείς.

Ο χρωματισμός, το ύφος οι μορφές  είναι πλήρως εναρμονισμένες  με το γενικότερο αγροτικό  τοπίο  της περιοχής και  η αφόρμηση της  έχει  ως βάση  την ενασχόληση  των κατοίκων με την κτηνοτροφία. 

Μετά  τη συντήρηση  που δέχθηκε ο ναός  την προηγούμενη δεκαετία τα χρώματα εντυπωσιάζουν, βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους και εκπέμπουν ηρεμία  στην ψυχή  μας.

 

Χριστούγεννα θα πει να ζεις.....

"Χριστούγεννα  θα πει να ζεις με ελπίδα.

 Να δίνεις τα χέρια σου για συμφιλίωση.

 Να δέχεσαι ξένους.

 Να βοηθάς να γίνεται το καλό

.Να σκουπίζεις δάκρυα.

 Κάθε φορά που κάποιος χαρίζει σε κάποιον αγάπη, 

όταν η ανάγκη του δύστυχου λιγοστεύει, 

όταν οι καρδιές είναι ευτυχισμένες και ευχαριστημένες.

 Όταν κατεβαίνει ο Θεός από  τον ουρανό και φέρνει φως: 

Τότε είναι Χριστούγεννα.

ποίημα από την Αϊτή.

Φωτογραφίες από τον Ιερό Ναό της Επισκοπής Παλαιάς Χώρας. Θεία  Λειτουργία  της Κυριακής προ των Χριστουγέννων.
 

Χριστουγεννιάτικα έθιμα της παλιάς Αίγινας.

                                        

   

 Τα  έθιμα  του Δωδεκαημέρου στην Αίγινα ξεκινούν πολύ νωρίτερα από την ημέρα  των Χριστουγέννων. Συνυφασμένα με τις αγροτικές εργασίες οι παλαιοί κάτοικοι του νησιού είχαν πάντα από  τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου τις δικές  τους προβλέψεις όχι μόνο για τον καιρό των ημερών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αλλά  και ολόκληρου του χειμώνα. Επίσης προέβλεπαν  και  την καλοκαιρινή σοδειά. Υπολόγιζαν το γέμισμα  της μέρας, πόσο μεγάλωσε δηλαδή η μέρα, κάτι απαραίτητο και χρήσιμο για τις δουλειές  τους.

   Η κ. Λίνα Μπόγρη – Πετρίτου αναφέρει σχετικά:

-Γύρω γύρω του Χριστού, η κορφή του Χειμωνιού.

 Και οι χαρές των αγροτών μεγάλες, καθώς υπολογίζουν τη σοδειά. 

 -Χειμωνιάτικα Γέννα, καλοκαιρινή χαρά.

 Περιμένει ο λαός μας το χιόνι γιατί πιστεύει πως:

-Χρυσάφι του καλοκαιριού, το χιόνι του Δεκέμβρη.

 Και εκείνο (το χιόνι), αν έχει αργήσει, μας παραγγέλνει:

 -Αν τ’ Άι Φιλίππου λείπω, τ’ Άγια των Αγιών δε λείπω,

εννοώντας τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων.

-Να ’ν’ τα Χριστούγεννα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα

 και τα Λαμπρά βρεχούμενα, αμπάρια γιομισμένα!

Όσον αφορά τα έθιμα για  τις ημέρες των Χριστουγέννων αναφέρονται κάποια από αυτά στο βιβλίο του Ι. Μάντζαρη: «Αιγινητών Ήθη και Έθιμα». Χαρακτηριστικά:

 Την παραμονή των Χριστουγέννων το βράδυ οι νοικοκυρές έβαζαν στο τζάκι ένα ξύλο, για να περάσει η Παναγιά με το μωρό να ζεσταθεί. Από  τις παραμονές ζύμωναν ψωμιά, τα χριστόψωμα, που στόλιζαν με καρύδια και καρδίες αμυγδάλων τα οποία τοποθετούσαν σε σχήμα σταυρού. Αφού τα άφηναν λίγο για να φουσκώσουν μετά  τα έψηναν στα φουρνάκια που είχε κάθε σπίτι στην αυλή του.

  Το σπίτι το στόλιζαν με πεύκο ή τσιντρό (κέδρο) από αυτά  τα δέντρα που ήταν παλαιότερα γεμάτη η Αίγινα. Επίσης στόλιζαν και απομονή (υπομονή) που είχαν μυτερά κλαδιά για να  φεύγουν οι «καλοτσέντες». Τα κλαδιά τα στόλιζαν με  λουλούδια. Τα παιδιά έλεγαν τα κάλαντα και πληρώνονταν με καρύδια ή άλλους ξηρούς καρπούς. Τα κορίτσια ζύμωναν ψωμιά και τα πρόσφεραν στους γονείς  τους. Συνήθιζαν επίσης να σφάζουν το γάλο ή τη γάλισσα (γαλοπούλα)  και να  της αφαιρούν τη γούλα (φούσκα). Τα  παιδιά τη φούσκα την έκαναν μπαλόνι λόγω σχήματος.

Κάλαντα, ευχές και πολλούς λουκουμάδες στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

Το "έθιμο" τηρήθηκε και φέτος!!! Πολλοί λουκουμάδες με μέλι ή σοκολάτα έκλεισαν γλυκά  την τελευταία ημέρα στο σχολείο πριν τις διακοπές  των  Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Πολλές  ευχές, κάλαντα από την Ελλάδα και την Ευρώπη, χριστουγεννιάτικες ιστορίες και έθιμα ήταν το περιεχόμενο της γιορτής  που οργάνωσαν  οι καθηγήτριες Χαρπίδου Ρεβέκκα και Τουμπέκη Κατερίνα.

Μέσα σε ένα γιορτινό, χαρούμενο και ζεστό κλίμα κύλησε η τελευταία ημέρα και όλοι έφυγαν γεμάτη ευχές για ΚΑΛΑ  και ΑΛΗΘΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Ο  Σύλλογος Γονεών και Κηδεμόνων πρόσφερε  τα κεράσματα στα παιδιά. 

 

Να τα πούμε, όπως τα έλεγαν παλιά στην Αίγινα;

                                        

 Ζωγραφική: Μαρία Πωπ.

Να τα πούμε, όπως τα έλεγαν παλιά στην Αίγινα;

"Καλημέρα, καλημέρα και πάντα καλημέρα

να τον καλημερήσουμε αυτόν τον νιον αφέντη

αφέντη μου πεντάφεντε, πέντε φορές αφέντη,

πέντε βαστούν τον μαύρο σου και οχτώ το σαλιβάρι

και δέκα σε παρακαλούν αφέντη καβαλλάρη

εδώ σε τούτες τις αυλές τις μαρμαροστρωμένες

κοιμάται κύμα  το φλουρί και κύμα το λογάρι

και στον αφρό του λογαριού κοιμάται νιός αφέντης

Τόνε ξυπνήσω με νερό φοβούμαι μην κρυώσει

Τόνε ξυπνήσω με κρασί φοβούμαι μη μεθύσει

Εσένα πρέπει  αφέντη μου στα πεύκα να κοιμάσαι.

Με βελουδένιο πάπλωμα να μην κρυολογάσαι

Και πάλι ξαναπρέπει σου καρέκλα καρυδένια

Για να ακουμπάς  τη μέση σου τη μαργαριταρένια

Και πάλι ξαναπρέπει σου  στις λίρες να καθίζεις.

Με το' να χέρι να μετράς, με τ'άλλο να δανείζεις.

Δώστε μας και τον κόκορα, δώστε μας  καιτην κότα,

Δώστε μας και δυό τρεις κλωτσιές να φυγουμ' απ΄' την πόρτα"

"Ο Δραπέτης" θεατρική παράσταση στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

Βασισμένο στο διήγημα  του Στέφανου Δάφνη: "Ο ξένος των Χρισουγέννων", ήταν η παράσταση που παρουσίασαν οι μαθητές - μέλη της Θεατρικής Ομάδας του σχολείου την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου λίγο πριν τη λήξη του σχολικού ωραρίου.

Η πλοκή του έργου μετέφερε  τους θεατές στην Αίγινα  των αρχών της δεκαετίας  του '70 όταν στην Αίγινα λειτουργούσαν ακόμα οι Φυλακές. 

Μια οικογένεια - παραμονή Χριστουγέννων - προετοιμάζεται για  την ημέρα  της μεγάλης γιορτής και τον ερχομό της γιαγιάς  από τον Πειραιά με το πλοίο της γραμμής. Τα παιδιά  της οικογένειας αδημονούν για τον ερχομό της και για τα δώρα που θα τους φέρει.

Τα  Χριστούγεννα βρίσκουν όλη την οικογένεια γύρω από το γιορτινό τραπέζι, ένα τραπέζι που αποκτά μια άλλη ατμόσφαιρα και ύφος από την εμφάνιση ενός απρόσμενου επισκέπτη.

Την παράσταση παρακολούθησαν οι μαθητές και οι μαθήτριες  του σχολείου.

Τους ρόλους ερμήνευσαν οι μαθητές:

Χρυσοχόου Ελένη, Παλαμιδοπούλου Ειρήνη, Βότση Ειρήνη, Τζώνη Ρία, Σφήκας Βαγγέλης, Σταυρίδης Γιάννης, Κόκκαλης Αθανάσιος,  Κάτσα Ηλέκτρα, Σκορδίλης Νεκτάριος, Τρίμης Ανδρέας και Σταυρόπουλος Στέφανος.

 

Κάλαντα στο λιμάνι της Αίγινας από τους μικρούς αθλητές του Ν.Ο.Α.

Μαγικές εικόνες που αποθανάτισε ο φακός!!! Προπαραμονή Χριστουγέννων και οι μικροί αθλητές  του Ν.Ο.Α. κάνουν το γύρο του λιμανιού με τη συνοδεία  χριστουγεννιάτικης μουσικής κάτω από έναν ουρανό που έχει φορέσει τα καλύτερα χρώματα  του ουρανού.

Εντυπωσιακά πλάνα στο πανέμορφο λιμάνι  της Αίγινας την πιο ωραία στιγμή της ημέρας. Χρώματα και εικόνες που γαληνεύουν το μυαλό και γλυκαίνουν την ψυχή μας.

Φωτογραφίες: Στέλλα Μεθενίτη. Ευχαριστούμε πολύ.