Η Παναγίτσα της Αίγινας εορτάζει αύριο των Εισοδίων της Θεοτόκου.

                                          

  Η  "Παναγίτσα" που εορτάζει  των Εισοδίων της Θεοτόκου στις  21  Νοεμβρίου είναι σημείο αναφοράς  για την πόλη της Αίγινας. Από  τις χαρακτηριστόκατες ψηφίδες  της παραλίας  που  ενέπνευσε  τους ζωγράφους  που έζησαν και δημιούργησαν στην Αίγινα όπως ο Σπύρος Βασιλείου και η Μαρία Πωπ. Στέκεται  στην άκρη  του λιμανιού  και προστατεύει  την πόλη αλλά ιδιαίτερα  τους ναυτικούς  της.

.Η "Παναγίτσα", ο ναός που εγκαινίασε ο Άγιος Νεκτάριος, εορτάζει αύριο  Τρίτη 21  Νοεμβρίου ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου. Πολλές φορές ξεχνάμε  την κανονική ονομασία του ναού που είναι "Εισόδια της Θεοτόκου" και διατηρούμε τη τρυφερή προσωνυμία "Παναγίτσα". 

  

   Ο  όμορφος ναός  που κτίστηκε στη θέση μιας παλαιάς μικρής  εκκλησούλας  την οποία οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούσαν "Παναγίτσα" κτίστηκε  στις αρχές  του αιώνα. Η παλαιότερη - η μικρή - μνημονεύεται ότι υπήρχε το 1673  και κατεδαφίστηκε  το 1906 για να κτισθεί η σημερινή.

  Στην μικρή εκκλησία, κατά τη διάρκεια  του αγώνα  εκκλησιάζονταν κυρίως Στερεοελλαδίτες, Αιβαλιώτες, Μοσχονήσιοι και Ψαριανοί πρόσφυγες. Το 1841  έγινε επίσημα  ενοριακός ναός.

   Η ανέγερση της σημερινής εκκλησίας ολοκληρώθηκε  το 1912 - 1913 οπότε και εγκαινιάστηκε από  τον Άγιο Νεκτάριο.

   Η  θέση  του  παλαιού και του νέου ναού γειτνίαζε με  τα εργαστήρια  των  σφουγγαράδων,  γι΄αυτό το 1899 αφιερώνεται από τους εργάτες της βιοτεχνίας σπόγγων, μεγάλη εικόνα  των Τριών Ιεραρχών.

   Το εσωτερικό  του ναού κοσμείται από αγιογραφίες  του  Αιγινήτη αγιογράφου Σταμάτη Σταματιάδη, του Κ. Λιώνη αλλά και του φημισμένου Αγιορείτη Αγιογράφου  γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη. Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης η εικόνα  του Αγίου Σώζοντα στο τέμπλο  του ναού , έργο του Αγίου Σάββα του εν Καλύμνω.

   Ο ναός αρχιτεκτονικά  παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον  με το πυργοειδές κωδωνοστάσιο, τον οκταγωνικό τρούλο με τα οκτώ παράθυρα αλλά και τους δύο μικρούς  τρουλίσκους. Το 1924 στο κωδωνοστάσιο τοποθετήθηκε ρολόι.

  

Διακρίνεται  στην εικόνα αυτή του 1910 ο ναός  χωρίς σκεπή. Οι εργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα. Σε πρώτο πλάνο  το μηχάνημα  που διαμορφώνει  το λιμάνι  της Αίγινας.

Για να μην ξανασυμβεί τέτοιο ναυτικό ατύχημα στο λιμάνι της Αίγινας.

   

        Εικόνες με  κύματα να ανεβαίνουν πάνω στο λιμάνι, ξυπόλητοι επιβάτες να προσπαθούν να περπατήσουν μέσα στα νερά κρατώντας αποσκευές και τα παπούτσια στο χέρι, αυτοκίνητα να λούζονται από το θαλασσινό νερό και πληρώματα να κάνουν τα αδύνατα ... δυνατά  για να μη συμβεί κάποιο κακό, είναι επαναλαμβανόμενες κάθε φορά  που φυσούν δυτικοί ή βορειοδυτικοί άνεμοι.

Το λιμάνι της Αίγινας - έστω αυτή η προβλήτα που την έχουμε βαπτίσει λιμάνι - απροστάτευτο στους καιρούς και επικίνδυνο. Εγκυμονεί κινδύνους για επιβάτες, οχήματα και πλοία.

Η απραξία και η αδράνεια περισσεύουν. Κάθε φορά κάτι γράφεται, σημειώνονται πολλά  likes, ανεβαίνουν υπέροχες(!!!) φωτογραφίες καθώς πολλοί συνάνθρωποι μας έχουν λαχταρήσει, έχουν κινδυνέψει, έχουν χάσει τις δουλειές  τους, έχουν αργορπορήσει.

Και  μετά όλα καλά. Μέλι ...γάλα. Σαν να μην συνέβη τίποτε! Μέχρι να ξαναφυσήξει ο πουνέντης.

Το πρόβλημα είναι εδώ και επιστρέφει κάθε φορά  πιο απειλητικό.

Αλήθεια πως να ξεχάσουμε εκείνο το βράδυ της  23ης Αυγούστου του 1990. Ένα ναυτικό ατύχημα με τα πλοία  ΣΑΡΩΝΙΚΟΣ και  ΓΕΩΡΓΙΟΣ.

Από  τότε τίποτε δεν έχει αλλάξει! Τίποτε δε λέει να αλλάξει. Αναζητείται  λύση κάθε φορά που φυσάει. Ακούγονται απίστευτα πράγματα. Όλοι γίνονται εμπειρογνώμονες και ειδικοί. Για μια δύο ημέρες. Και μετά γαλήνη και ηρεμία. Η καταιγίδα πέρασε .....   

Άλλωστε όπως λένε και κάποιοι άλλοι .... αυτό συμβαίνει μία,  άντε τρεις  φορές  το χρόνο.  Σοβαρή αντιμετώπιση!!!!

Πραγματικά, μια φορά  θα τύχει να  τραυματιστεί ή να  σκοτωθεί κάποιος  άνθρωπος. Ο  Θεός λοιπόν να μας φυλάει!!!!

Τότε τι θα κάνουμε; 

Πότε λοιπόν θα συζητήσουμε σοβαρά για να βρεθεί η σωστή λύση για ένα νησί με μια από τις μεγαλύτερες σε αριθμούς αφίξεις και αναχωρήσεις επιβατών;

                                        

Τι είχε  συμβεί λοιπόν τότε;

Ήταν 23 Αυγούστου του 1990  γύρω στις οκτώ το βραδάκι. Ο ουρανός ξαφνικά σκοτείνιασε επικίνδυνα. Τρία πλοία έρχονταν από Πόρο Μέθανα προς Αίγινα. Ένα δυνατό μπουρίνι όμως άλλαξε το σκηνικό και έφερε τα χειρότερα. Ο «Σαρωνικός» προσπάθησε να δέσει στην προβλήτα πίσω από τα ταξί. Ο ολοκαίνουργιος (νεότευκτος) «Γεώργιος» προσπάθησε να δέσει εκεί που σήμερα προσεγγίζουν τα φέρυ μποτ. Το τρίτο πλοίο το «Άγιος Νεκτάριος» συνέχισε προς Πειραιά χωρίς να μπει στη διαδικασία να πιάσει στην Αίγινα.

Ο καιρός αγρίεψε επικίνδυνα και οδήγησε τα δύο πλοία σε πρόσκρουση στις προβλήτες. Ο μεν "Σαρωνικός" στην προβλήτα  των ταξί κτύπησε και ακούμπησε στα ρηχά του βυθού από τα νερά που εισήλθαν ακόμα και στο γκαράζ του, ο δε "Γεώργιος" (σημερινό Απόλλων Ελλάς)  υπέστη μικρότερα ρήγματα στο πλαϊνό του μέρος, που όμως του επέτρεψαν να  φύγει την επόμενη μέρα. Ο "Σαρωνικός" παρέμεινε ημιβυθισμένος για κάποιες ημέρες με εγκλωβισμένα αυτοκίνητα στο γκαράζ του. Η  ταλαιπωρία των επιβατών  τεράστια που βγήκαν από το πλοίο με σκάλες  κάτω από άσχημες καιρικές συνθήκες.

Η δύναμη του καιρού έφερε  μπλακ αουτ στην Αίγινα και οι επιβάτες  του «Σαρωνικού» απεγκλωβίστηκαν με τη βοήθεια  του πληρώματος  και των Λιμενικών.

       Οι φωτογραφίες αδιάψευστοι μάρτυρες  του γεγονότος αλλά και της   ακαταλληλότητας  και την επικινδυνότητας του λιμανιού (!) της  Αίγινας.

 Οι φωτογραφίες προέρχονται από το αρχείο  του αείμνηστου Γρηγόρη Συριώτη.

Ξενάγηση στο Μετόχι της Φανερωμένης από την Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας.

Κάτω από έναν διαυγή ουρανό και μέσα στο πανέμορφο τοπίο στο Μετόχι της Φανερωμένης πραγματοποιήθηκε ξενάγηση από τον αρχιτέκτονα κ. Ιωάννη Δέδε στο σπήλαιο της Φανερωμένης και την ημιτελή βασιλική εκκλησία άνωθεν του σπηλαίου. Ο κ. Δέδες ανέφερε  πολλά στοιχεία για την ιστορία του χώρου, την αρχιτεκτονική, τις εικόνες που βρίσκονται στο μικρό ναό μέσα στο σπήλαιο καθώς και για τη σύνδεση του χώρου με τα χρόνια  του Καποδίστρια.

Την επίσκεψη οργάνωσε η Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας σε μια προσπάθεια γνωριμίας και ανάδειξης πολλών σημείων της Αίγινας με μεγάλη ιστορική και πολιτιστική αξία.

Η  Φανερωμένη αποτελεί σήμερα Μετόχι  της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσολεόντισσας.

Η εικόνα της Παναγίας σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε στα 1830 από το μοναχό Παρθένιο Λογιωτατίδη. Σήμερα όλος ο χώρος, η εκκλησία και τα κτίσματα είναι μετόχι της Ιεράς Μονής Παναγίας της Χρυσολεόντισσας. Ο υπόγειος χώρος που από πολλούς ονομάζεται «κατακόμβη» έχει δύο θαλάμους. Ο ένας είναι αφιερωμένος στην Αιγινήτισσα Αγία Αθανασία και ο δεύτερος στην Παναγία. Εκεί υπάρχει η «Εύρεση» της εικόνας της Παναγίας, που αναπαριστά τη Θεοτόκο ως «δεομένη» και η κατασκευή της χρονολογείται στον 17ο αιώνα».

ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ

Σύμφωνα με  μια παράδοση υπάρχουν πολλές εκδοχές για την εύρεση της εικόνας  η πρώτη αναφέρει ότι «βρέθηκε επειδή ένα άλογο παραπάτησε και έπεσε σε έναν λάκκο που οδηγούσε στη σπηλιά όπου υπήρχε η εικόνα.

Άλλη παράδοση αναφέρει ότι ένας μοναχός είδε στον ύπνο του την Παναγία που του υπέδειξε το μέρος που βρισκόταν η εικόνα, ενώ μια τρίτη έχει να κάνει με έναν γεωργό που οργώνοντας το χωράφι, είδε στο συγκεκριμένο σημείο να βγαίνει φως. Τέλος, άλλη παράδοση αναφέρει πως η Παναγία έσβηνε το καντήλι της και φανερωνόταν στη γερόντισσα Φλωρού Μπακομήτρου, που υπηρετούσε επί χρόνια εκεί ως νεωκόρος, για να πάει να το ανάψει.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η Φανερωμένη παραμένει σήμερα ένα από τα πιο αγαπημένα προσκυνήματα της Αίγινας, όπου κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου συγκεντρώνει εκατοντάδες προσκυνητών».

Η διώροφη κατοικία που υπάρχει μέσα στο χώρο, σύμφωνα με την ιστορικό Γωγώ Κουλικούρδη, είναι από τις παλαιότερες της Αίγινας και χρησιμοποιείτο ως κατοικία του επισκόπου Αιγίνης Σαμουήλ. Επίσης, στον χώρο αυτόν φιλοξενήθηκαν τα ορφανά παιδιά που με ενέργειες του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια εντοπίστηκαν στην Αίγυπτο και απελευθερώθηκαν από την Αλεξάνδρεια, μέχρι να τελειώσει το Ορφανοτροφείο». Παράλληλα, επισημαίνει ότι «μέχρι το 1828 ήταν αποθήκη εφοδίων, που έστελνε για τον αγώνα η Φιλελληνική επιτροπή.

Στα 1829 με 1830 μνημονεύεται από τον ιερομόναχο Παρθένιο Παντελάκη Οικονόμου – Λογιωτατίδη ή σύμφωνα με άλλους από τον Άνθιμο Γεωργάκη Οικονόμου – Λογιωτατίδη ο οποίος οδηγούμενος από τη γυναίκα που έβλεπε στον ύπνο του σκάβοντας στο πατρογονικό του χωράφι ανακάλυψε μια υπόγεια διπλή εκκλησία και σε μία σπηλιά την εικόνα της Παναγίας που από τότε ονομάστηκε «Φανερωμένη».

Ο χώρος με έξοδα του Παρθενίου καθαρίστηκε και άρχισε να λειτουργείται με εφημέριο τον Δημήτριο Κουμπενά, προσελκύοντας πολλούς πιστούς. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι ο Σπυρίδων Λογιωτατίδης μετά τη θαυματουργική εύρεση της εικόνας, άρχισε να κτίζει με δικά του έξοδα μια μεγαλύτερη εκκλησία πάνω από την υπόγεια.  Όμως στις 28 Νοεμβρίου του 1848 ταξιδεύοντας προς Πειραιά πνίγηκε με το καΐκι που τον μετέφερε. Έτσι το έργο έμεινε μισοτελειωμένο και ο πατέρας του Γεωργάκης Λογιωτατίδης χάρισε το κτήμα με την εκκλησία στη Χρυσολεόντισσα.

Μία άλλη εκδοχή θέλει να μην έχει ολοκληρωθεί το κτίσιμο της Εκκλησίας από το φόβο μην υποχωρήσει το έδαφος από το βάρος και έτσι καταστραφεί ο υπόγειος ναός».

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ «ΚΑΤΑΚΟΜΒΗ»
Ως το 1834 η υπόγεια εκκλησία εόρταζε στις 25 Δεκεμβρίου, κάτι που δικαιολογεί και την περίφημη εικόνα της Γέννησης που υπάρχει στην εκκλησία.

Αργότερα εόρταζε του Ευαγγελισμού (25 Μαρτίου) και ως τις ημέρες μας στην Απόδοση της Κοίμησης της Θεοτόκου (23 Αυγούστου) και της Αγίας Αθανασίας (18 Απριλίου), ενώ ο υπόγειος ναός έχει εγκαινιαστεί από τον Μητροπολίτη Σαμουήλ.  Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το σπήλαιο το οποίο έχει μελετηθεί από την Εταιρεία Σπηλαιολόγων και έχει χαρτογραφηθεί.

«Οι Αιγινήτες αναφέρουν το σπήλαιο ως «κατακόμβη». Ο χώρος είναι μεγάλος, ωστόσο η διαρρύθμιση του και τα χαρακτηριστικά του σπηλαίου δεν δικαιολογούν αυτό το χαρακτηρισμό»   Επάνω από το σπήλαιο οι τοίχοι της μισοτελειωμένης πέτρινης Βασιλικής εκκλησίας ορθώνονται σήμερα ερημικοί να τροφοδοτούν τους θρύλους και τις δοξασίες για τη μη ολοκλήρωση της εκκλησίας.

 

Ηρωϊκές προσπάθειες από τον καπετάνιο και το πλήρωμα του ΑΧΑΙΟΥ να δέσουν μέσα στην αντάρα της θάλασσας.

Για δύο ώρες ο καπετάνιος και το πλήρωμα του πλοίου ΑΧΑΙΟΣ προσπάθησαν να προσεγγίσουν  σε ένα λιμάνι σκεπασμένο από τα κύματα της θάλασσας.

Απίστευτες ριπές ανέμου και τεράστια κύματα που έσπρωχναν νερά μέχρι το "Ποσειδώνιο" κατέστησαν άκαρπες  τις προσπάθειες προσέγγισης του πλοίου μέσα στο οποίο βρίσκονται ακόμα (ώρα 11.55) επιβάτες και οχήματα καταταλαιπωρημένοι.

Η αντάρα της θάλασσας που είχε ανακατέψει τα πάντα και είχε ένα χρώμα καφέ, αυτοκίνητα λουσμένα από τα νερά και οι επιβάτες από απόσταση να παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα.

Εικόνες που έχουμε ξαναδεί και θα βλέπουμε όσο δεν αποφασίζεται η λύση που θα βγάλει από το αδιέξοδο αυτό τους χειμερινούς επιβάτες της Αίγινας που είναι κατά κύριο λόγο ντόπιοι που πρέπει να ταξιδέψουν για εργασίες ή για λόγους υγείας.

Εικόνες  που πραγματικά κόβουν την ανάσα όταν το πλοίο στην τελευταία του προσπάθεια κι ενώ άγγιξε η μπουκαπόρτα την προβλήτα αναγκάστηκε να φύγει γρήγορα με κίνδυνο να το βγάλει έξω!!!!

 

Μνήμες εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

Μνήμες από τις ημέρες της εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου, το χρονικό των τριών ημερών που συγκλόνισαν την Αθήνα και ανάγκασαν τους δικτάτορες να φύγουν, η εμβληματική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και οι καθηλωτικές εικόνες και τα βίντεο εκείνων των ημερών κυριάρχησαν στη σεμνή αλλά μεστή εκδήλωση για  το Πολυτεχνείο στην αίθουσα εκδηλώσεων του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.

Είναι παρήγορο και ενθαρρυντικό ότι υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, άνθρωποι που σέβονται τη μνήμη, τη διατηρούν και την μεταφέρουν στις επόμενες  γενιές, σε αυτές τις τόσο δύσκολες γενιές που έχει κατεβάσει - έτσι θεωρείται τον πήχυ των ενδιαφερόντων της ή τον έχει περιορίσει στην οθόνη μιας συσκευής.

Μας ανακουφίζει και μας χαροποιεί η σκέψη ότι τίποτε δεν πάει χαμένο, ότι κάτι γίνεται, ότι κάτι θα αλλάξει. Ένα είναι το σίγουρο ότι για να αλλάξει ..... θέλει δουλειά πολύ!!!!

 

Ο Μητροπολίτης Εφραίμ στην κατάληψη της Νομικής.

                                           

Θυμηθήκαμε σήμερα ημέρα μνήμης  της εξέγερσης του Πολυτεχνείου - 50 χρόνια μετά - και ανακαλέσαμε  στο ηλεκτρονικό σημειωματάριο μας την παλαιότερη ανάρτηση μας  για τη  συμμετοχή του Μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ στα γεγονότα της Νομικής τωνημερών του '73.

Γράφαμε λοιπόν τότε:

Τον έχουν αποκαλέσει προοδευτικό. Κάποιοι  τον θεωρούν αριστερό γιατί δεν εκφράζει συχνά απόψεις  παλιές, συντηρητικές, τετριμμένες, αναμενόμενες  λόγω της εκκλησιαστικής του θέσης ή «συμβατικές» όπως θα περίμενες  να ακούσεις από έναν επίσκοπο.

                                       

Κάποτε τον είχαν ταυτίσει με  τον εκφραστή των ιδεολογιών κάποιων αριστερών ή κεντρώων κομμάτων. Πριν μερικά χρόνια λόγω των θαρραλέων θέσεων που έλαβε και εξέφρασε δημοσίως για τα νέα  βιβλία  του μαθήματος  των Θρησκευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση τον κατηγόρησαν ότι συμπλέει με  τις θέσεις του πρώην υπουργού Παιδείας  και της Κυβέρνησης  του.

Γνωρίζοντας  το πρόσωπο και ακούγοντας προσεκτικά το λόγο που αρθρώνει στα κηρύγματά  του και στις συζητήσεις του, λόγο ανθρωποκεντρικό, αγιοπατερικό και Θεολογικό, αμέσως καταλαβαίνει κάποιος ότι ο Εφραίμ έχει άποψη για  τα θέματα της κοινωνίας, της Εκκλησίας, της παιδείας ακόμα και της πολιτικής. Και τις απόψεις αυτές, από  τότε  που ήταν στην Επιτροπή Παιδείας του Δήμου Αίγινας, από τότε που δίδασκε  στο Τεχνικό Λύκειο της Αίγινας, δεν τις κρύβει επιμελώς αλλά τις εκφράζει πάντα  με πάθος, ένταση, με ειλικρίνεια και τόλμη. Απόψεις που ξαφνιάζουν, πυροδοτούν τη συζήτηση τον προβληματισμό και συζητιούνται.

Αγωνιά  για  τους αναγκεμένους της Μητροπολιτικής του περιφέρειας, μελετά τα σύγχρονα προβλήματα, τα προσεγγίζει με φιλάνθρωπη διάθεση, σκύβει πάνω από την πληγή των πονεμένων, συνομιλεί με τα παιδιά, αφουγκράζεται τον καημό και την αγωνία των νησιωτών.

Αν και Επίσκοπος, έχει ανοίξει πολλές φορές την πόρτα του για να δεχθεί κάποιον  ταλαιπωρημένο αδελφό. Και δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Έχουν την προϊστορία  τους. Πηγάζουν από μια έμφυτη αγωνιστικότητα και στάση ζωής που ξεκινά από τότε που ήταν μικρό παιδί στην Αίγινα και έκανε την πρώτη του επανάσταση φεύγοντας από το σπίτι του για να πάει να σπουδάσει Θεολογία. Στα χρόνια  των σπουδών του δεν βολεύεται με την υποτροφία που πήρε αλλά συμμετέχει με άλλους συμφοιτητές του στα γεγονότα της Νομικής στις 21 και 22 Φεβρουαρίου του 1973, ανεβαίνοντας στην ταράτσα της σχολής και φωνάζοντας συνθήματα, όπως «συμπαράσταση λαέ….»

Ο ίδιος διηγείται τα γεγονότα αυτά σε μια παλιά συνέντευξη του στην εφημερίδα «Έθνος» της 17/11/2003  στη δημοσιογράφο κ. Μπενέκου. Και ήταν η πρώτη φορά που δημοσίως κατέθετε αυτό το βίωμα του.

Αναφέρει λοιπόν μεταξύ των άλλων ότι προχώρησαν τότε οι φοιτητές στην κατάληψη της Σχολής για να αντιδράσουν  στις ανακρίσεις που γίνονταν  στο Πανεπιστήμιο. Αυτά  τα γεγονότα και η συμμετοχή του στις φοιτητικές κινήσεις της εποχής τον όπλισαν με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και αγωνιστικότητα στα χρόνια της ιεροσύνης που ακολούθησαν, όταν διέπλεε την Μητρόπολη ως πρωτοσύγκελος από νησί σε νησί και από τόπο σε τόπο σε εποχές δύσκολες. Όταν διορίστηκε καθηγητής στο Τεχνικό Λύκειο Αίγινας όπου μαζί  με τους μαθητές του και άλλους καθηγητές πρωτοστατούσε σε δυναμισμό και παλμό όταν ξημέρωνε κάθε χρόνο η μέρα της 17^ης Νοεμβρίου. «Μιλούσαμε – αναφέρει – στα παιδιά για εκείνα τα γεγονότα, για τους αγώνες  των φοιτητών, φτιάχναμε πανό με το σύνθημα «ψωμί- παιδεία – ελευθερία» και κάναμε πορείες. Με θεωρούσαν αριστερό. Ο σωστός  Θεολόγος – συνεχίζει – και κληρικός πρέπει να είναι επαναστάτης, εναντίον  όλου του κακού και του κατεστημένου. Η Εκκλησία επιβάλλεται να είναι επαναστατική. Αν ο νέος δεν συμμετέχει σε αγώνες έχει γεράσει». Και καταλήγει: «Έχω μετανιώσει που άφησα το σχολείο, που δεν είμαι εκπαιδευτικός και δεν διδάσκω πια».

Ανασύραμε αυτή τη συνέντευξη μέρος  της οποίας μπορείτε να διαβάσετε πατώντας πάνω στις εικόνες, σήμερα  17 Νοεμβρίου του 2020., σαράντα επτά  χρόνια μετά  την εξέγερση του Πολυτεχνείου, για να αφουγκραστούμε πως ήταν και πως εκφράζονταν οι νέοι εκείνης  της εποχής. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Μητροπολίτης μας, ο δικός μας άνθρωπος, ο Εφραίμ.

Ευχόμαστε να παραμείνει πάντα μαχητικός και ετοιμοπόλεμος στον κοινωνικό και εκκλησιαστικό στίβο.

 

 

 

Επίσκεψη- ξενάγηση στο χώρο της Φανερωμένης στην Αίγινα.

Η Ομάδα Προστασίας  Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας διοργανώνει  την Κυριακή 19 Νοεμβρίου και ώρα  11.30 επίσκεψη – ξενάγηση στο χώρο της  Φανερωμένης της Αίγινας  και στο σπήλαιο (κατακόμβη).

Η πρόσκληση είναι ανοικτή και  απευθύνεται στα μέλη της Ομάδας και σε όσους θα ήθελαν να συμμετάσχουν και να ενημερωθούν για  την ιστορία  του χώρου.

Σε περίπτωση βροχής θα ανακοινωθεί νέα ημερομηνία.

Το  Δ.Σ.