Οι Άγιοι Ακύλας και Πρισκίλη στην Πέρδικα.

Εορτάζει σήμερα το μικρό νεόδμητο και καλαίσθητο εκκλησάκι στα βόρεια  του Ναού του Αγίου Σώζοντος στην Πέρδικα.

Το ναΰδριο είναι αφιερωμένο στους δύο Αγίους Ακύλα και Πρισκίλη που υπήρξαν μαθητές και συνοδοί του Αποστόλου Παύλου. Ο Απόστολος των Εθνών γνώρισε  την οικογένειά τους στην Κόρινθο όταν παρέμεινε εκεί για ενάμιση χρόνο μετά  την επίσκεψη του στην Αθήνα και το κήρυγμα του στον Άρειο Πάγο.

Ο Παύλος διέμεινε στην οικία  της οικογένειας αυτής και αφού τους βάφτισε εκείνοι τον ακολούθησαν και διακρίθηκαν για την αφοσίωση τους και την πίστη στο Χριστό. Ο Παύλος τους έδωσε την ευλογία να κηρύττουν και με τη διδαχή τους έφεραν πολλούς ανθρώπους κοντά στην Εκκλησία.

Σήμερα 13 Φεβρουαρίου η Εκκλησία  τιμά τη μνήμη  τους και το μικρό εκκλησάκι της Πέρδικας μας υπενθυμίζει  το έργο και την προσωπικότητα τους. Σήμερα ημέρα της εορτής τους ο π. Κωνσταντίνος Μπαρμπέρης λειτούργησε στο ναό.

Φωτογραφίες: Χρήστος Νεστορίδης.

 

Έρχεται η αποκριά.

                                     

Έρχεται η Κυριακή της Αποκριάς κι κάποιοι ακόμα κόβουν βασιλόπιτες!!!  Δικαιολογημένα καθώς οι γιορτές είναι πολύ κοντά με αποτέλεσμα να μην έχουν προλάβει όλοι..... να  βρουν το φλουρί.

Ωστόσο το Τριώδιο είναι εδώ, καλπάζει οι μέρες περνούν γρήγορα και πολύ βροχή και να που φτάσαμε στη Κυριακή  της Αποκριάς  την  τρίτη κατά σειρά  του Τριωδίου, ημέρα κατά την οποία  η Εκκλησία φέρνει ενώπιον μας την παραβολή της Μελλούσης Κρίσης και  της  Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Στον εκκλησιαστικό κόσμο η Κυριακή αυτή προβάλει  την αρετή της αγάπης ως μοναδικό και κύριο κριτήριο της ζωής μας. Αυτό που μας κρίνει καθημερινά, μας καθορίζει ως ανθρώπους αλλά και μας τοποθετεί απέναντι του Θεού.

Καθημερινά  μπαίνουμε στη δοκιμασία  της αγάπης προς  τον συνάνθρωπο, έμπρακτα βιωματικά και όχι εγκεφαλικά. Η αγάπη ως η τελειοτέρα  των αρετών είναι και  η μεγάλη πρόκληση μας.  

Καθορίζει  την υπεύθυνη στάση μας και συμπεριφορά έναντι των άλλων.

 

Σύμφωνα με  την παράδοση  και  τους κανόνες της Εκκλησίας η σημερινή ημέρα είναι και η  τελευταία  που οι πιστοί  τρώνε κρέας. Την  εβδομάδα που ακολουθεί και λέγεται της Τυρινής  τρώνε ψάρι ,αυγά και τυρί. Γι αυτό συνηθίζονται αυτή τη βδομάδα με αποκορύφωση την Κυριακή οι νοικοκυρές να φτιάχνουν ζυμαρικά και να ψήνουν γαλατόπιτες. Με αυτόν τον τρόπο και πολύ σοφά η Εκκλησία  σταδιακά, οδηγούσε  τους πιστούς στη νηστεία.

   Παλαιότερα  η βδομάδα  μετά  την Κυριακή  της Αποκριάς εθεωρείτο και η πρώτη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και οριζόταν πολύ αυστηρή νηστεία.

   Επανερχόμενοι  στο θέμα  της Μελούσης Κρίσεως  που μονοπωλεί  το ενδιαφέρον αυτής  της Κυριακής, η Εκκλησία υπενθυμίζει  την είδηση της Δευτέρας Παρουσίας  του Χριστού στον κόσμο με σκοπό να κρίνει τους ανθρώπους με μοναδικό κριτήριο  την αγάπη. Την αγάπη  που οι άνθρωποι έμπρακτα εκδήλωσαν απέναντι στο συνάνθρωπό τους. Ο δρόμος λοιπόν προς το Θεό περνά πρώτα από  το κατώφλι  του συνανθρώπου μας και ιδιαίτερα αυτού  που "Πεινά, διψά, είναι ξένος, είναι γυμνός, είναι στη φυλακή, είναι άρρωστος" 

Η Τσικνοπέμπτη τότε και σήμερα.

 

Τότε δεν έψηναν κάθε μέρα.  Τότε η Τσικνοπέμπτη δεν ήταν "σχολική εορτή".  Δεν ήταν ευκαιρία για να στηθούν ψησταριές σε προαύλια σχολείων. Ούτε ήταν χορτοφάγοι από άποψη! Απλά  δεν είχαν την άνεση να τρώνε κρέας κάθε μέρα. Κρέας έτρωγαν μόνο τις "καλές μέρες" δηλαδή Χριστούγεννα και Πάσχα. Τα οικόσιτα ζώα  με την παρουσία  τους βοηθούσαν στην οικιακή οικονομία με τα αυγά  τους, το γάλα, το μαλλί γι' αυτό ο νοικοκύρης δεν έσφαζε. Μόνο όταν υπήρχε λόγος. Σε κάποια γιορτή ή σε ένα χαρμόσυνο γεγονός.

Γι' αυτό και η Τσικνοπέμπτη τότε ήταν διαφορετική.

 Η  Τσικνοπέμπτη του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την εποχή εκείνη που καθιερώθηκε. Οι παλαιοί που δεν έτρωγαν καθημερινά κρέας και νήστευαν  στη Σαρακοστή που ακολουθούσε είχαν την ευκαιρία  να "ξεδώσουν" αυτή τη μέρα τρώγοντας κρέας πίνοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας.

 Μια άλλη εκδοχή θέλει ότι αυτή την εποχή έφτιαχναν τα καπνιστά κρέατα που μόλις είχαν σφάξει. Το κρέας για να το διατηρήσουν μέχρι το Πάσχα.
Ασφαλώς και δεν θα γνωρίζετε πως παλιά, πολύ παλιά οι νοικοκυρές αυτήν την ημέρα στην Αίγινα, εκτός από το λιγοστό κρέας αν υπήρχε.... σκάρωναν και μια πίτα από τσουκνίδες !!!  οι οποίες ότι είχαν φυτρώσει και ήταν πολύ τρυφερές.

   Αυτά σε εποχές δύσκολες που οι άνθρωποι ήταν αναγκεμένοι αλλά έβρισκαν τρόπο να ξεγελούν τη φτώχεια  να περνούν καλά και να γιορτάζουν με τα ελάχιστα.....

   Έτσι για να δούμε σήμερα  τι έχουμε ζήσει ως λαός και πως έχουν κατορθώσει  να αντέξουν και να επιβιώσουν οι παλιότερες γενιές.

Εορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος στην Παλαιά Χώρα.

 

 Εντυπωσιάζει η εκκλησία  του Αγίου Χαράλαμπου στην Παλαιά Χώρα. Ο ναός εορτάζει σήμερα και βρίσκεται ακριβώς πάνω στο δρόμο που ανηφορίζει για την παλαιά πρωτεύουσα του νησιού.

Η εκκλησία  του Αγίου Χαραλάμπους, μια από τις μεγαλύτερες του λόφου, μας υποδέχεται στην Παλαιά Χώρα. Θα έλεγε κανείς ότι προαναγγέλει  στον επισκέπτη το θαυμαστό χώρο της Μεσαιωνικής καστροπολιτείας.   Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι  μια δίχωρη θα έλεγε κανείς δίκλιτη εκκλησούλα με κεραμοσκεπή βρίσκεται κάτω από το δρόμο που οδηγεί στην Παλιαχώρα καθώς ανεβαίνουμε από τον Άγιο Νεκτάριο. Μοιάζει ξεκομμένη από τον υπόλοιπο βράχο, σχεδόν στο περιθώριο της παλιάς πολιτείας.

Αυτό που προκαλεί το θαυμασμό του επισκέπτη είναι όχι  μόνο  το μέγεθος  του ναού και η εσωτερική διαρρύθμιση αλλά  η ευπρέπεια, η τάξη που δείχνει ότι ο ναός φροντίζεται  και δεν έχει εγκαταλειφθεί.

Σημαντικές επίσης είναι οι τοιχογραφίες  των Ιεραρχών οι οποίες βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση και είναι λαικής  τεχνοτροπίας. Θυμίζουν έντονα  τις αντίστοιχες  της Χρυσολεόντισσας και  του ναού του Αγίου Διονυσίου της Παχιοράχης. Ασφαλώς πολύ νεότερες άλλων στις εκκλησίες  του λόφου.

 
 .

   Ο ναός έχει δεχθεί τη φροντίδα της
  Αρχαιολογικής υπηρεσίας .Πέρα από τα αρχιτεκτονικά στοιχεία που μπορεί κάποιος να βρει στο βιβλίο  του κ. Σ. Δημητρακόπουλου: "Χριστιανική Αίγινα" σελ.427-429, αυτό που εντυπωσιάζει είναι η πληροφορία  ότι ο Άγιος Χαράλαμπος λειτούργησε κάποτε ως μοναστήρι, προφανώς μικρό ησυχαστήριο. Σχετική μνεία γίνεται από τον μητροπολίτη Αίγινης Σαμουήλ σε αναφορά  του στην Ιερά Σύνοδο το 1834. Τέλος στη νότια πλευρά  του ναού υπάρχει ο τάφος  του υποτακτικού και συνεργάτη του Αγίου Νεκταρίου Κωστή Σακκόπουλου. Παλιότερα ο ναός είχε εντοιχισμένη επιγραφή που ανέγραφε "Όρος τεμένους Αθηναίης" η οποία φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας.

 

Σε ζεστό και φιλικό κλίμα η παρουσίαση του βιβλίου "Η τελευταία παράσταση της Λένας Γλυκοφρύδη".

Η βραδιά ήθελε καλό  κρασί, παρέα  χαλαρή κουβέντα και  μουσική. Και έτσι ακριβώς έγινε.! Πέντε στρογγυλά τραπέζια με άσπρα τραπεζομάντηλα περίμεναν τους φίλους και καλεσμένους στην παρουσίαση του βιβλίου: "Η τελευταία παράσταση της Λένας Γλυκοφρύδη".

Και ήταν όλοι εκεί. Παλαιοί και νέοι φίλοι που κάθισαν γύρω - γύρω από τα τραπέζια, κουβέντιασαν ήπιαν έφαγαν μια φοβερή καρυδόπιτα και άκουσαν τα πάθη, τους έρωτες, τις αγωνίες της Λένας Γλυκοφρύδη, της ηρωίδας  του καινούργιου βιβλίου του Γ. Μπήτρου που κυκλοφόρησε μετά  τις γιορτές.

Με αφορμή τα Χριστούγεννα του 2005 μια ομάδα  μαθητών Γ΄Λυκείου αποφασίζει να ανεβάσει μια παράσταση με σκοπό να ενισχύσει την πενταήμερη εκδρομή στην Κέρκυρα. Πρόσωπα, καταστάσεις, σχέσεις που ξεκινούν στο περιθώριο - στα παρασκήνια  του σχολικού αμφιθεάτρου και εξελίσσονται μέσα στο χρόνο καθώς η παράσταση που κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη συνεχίζεται για πολλά χρόνια σε άλλη θεατρική στέγη.

Μια νουβέλα γεμάτη που εμπνέεται από τη σχολική ζωή και το θέατρο

Την παρουσίαση του βιβλίου ανέλαβαν η φιλόλογος κ. Ρόδη Λεμονιά και η δασκάλα  κ. Δώρα Λυκούρη οι οποίες έθεσαν πολλά ερωτήματα στο συγγραφέα και διάβασαν αποσπάσματα από το βιβλίο χωρίς να μαρτυρήσουν το τέλος της ιστορίας.

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη Θεατρική Ομάδα Κυψέλης.

Η εκδήλωση ντύθηκε μουσικά από την κ. Μιχαέλα Μαρίνη ενώ στην προετοιμασία της βοήθησαν οι κ. Φώτης Πούντος, Δρόσος  Τόγιας και Γεράσιμος Κοκκίνης.

Παρόντες πολλοί εκπαιδευτικοί - συνάδελφοι του συγγραφέα καθώς και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι κ. Σίλα Αλεξίου, κ. Μαίρη Κουκούλη και Νίκος Μαρίνος. Παρόντες οι πρόεδροι Συλλόγων όπως η κ. Μάρθα Λυκούρη, Παναγιώτης Αγραπίδης και Γεράσιμος Κοκκίνης.

Η ζεστή  βραδιά που κύλησε σε πολύ φιλικό κλίμα ολοκληρώθηκε με πολλές συζητήσεις μεταξύ των ακροατών που πολλοί από αυτούς ζήτησαν από το συγγραφέα να υπογράψει το βιβλίο, που διατίθεται αποκλειστικά από το βιβλιοπωλείο "Λυχνάρι".

 

 

 

Μια εξαιρετική επίσκεψη και ξενάγηση στην Ομορφοκκλησιά.

Μια εξαιρετικά επιτυχημένη επίσκεψη και ξενάγηση στην Ομορφοκκλησιά στον Ασώματο πραγματοποίησε σήμερα Κυριακή και ώρα 12.00 μ.  μ. η Ομάδα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αίγινας.

Είναι η δεύτερη ξενάγηση που επιχειρεί η Ομάδα στον  ίδιο χώρο με εισηγητή τον αρχιτέκτονα κ. Ιωάννη Δέδε, ο οποίος μίλησε για την ιστορία  του μνημείου τον εξωτερικό διάκοσμο αλλά ασφαλώς για τις τοιχογραφίες που παρά την υγρασία που έχει ήδη αρχίσει να ανεβαίνει και να απειλεί όσες εικόνες έχουν απομείνει, θεωρείται από τους ειδικούς ως το καλύτερα σωζόμενο και συντηρημένο βυζαντινό μνημείο του νησιού.

Ο κ. Ι. Δέδες εστίασε την ξενάγηση του στην εξωτερική επιγραφή που μαρτυρεί το έτος οικοδόμησης του μνημείου στις παραστάσεις πλοίων που στολίζουν σημεία  της εξωτερικής επιφάνειας του κτιρίου, ενώ στον εσωτερικό αγιογραφικό διάκοσμο ξεχώρισε την εικόνα της Σταύρωσης πάνω από τη θύρα εισόδου στο δυτικό μέρος του ναού, τη Γέννηση  και τη Σύλληψη του Ιησού στη Γεσθημανή όπου οι στρατιώτες είναι ντυμένοι με στολή σταυροφόρων, δείγμα της εποχής αγιογράφησης καθώς και της Ενετοκρατίας που είχε ενσκήψει στο νησί.

Τέλος επισήμανε ότι ο ναός βρίσκεται ακριβώς πάνω στη διαδρομή μιας υπόγειας στοάς νερού, του φημισμένου υδραγωγείου της Αίγινας που ξεκινά από τον Κοντό και καταλήγει στο Μεριστό.

Μετά  την ξενάγηση ο π.Στυλιανός Κουτσούκος ευλόγησε  τη βασιλόπιτα της Ομάδας.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον π. Κωνσταντίνο Μπαρμπέρη για τη φροντίδα του και τη διευκόλυνση της επίσκεψης.

 

 

Η Κυριακή του Ασώτου και η επιστροφή στο πατρικό σπίτι.

 

               Ξεφυλλίζοντας  το βιβλίο  του Τριωδίου φθάνουμε στη σημερινή ημέρα, δεύτερη Κυριακή της περιόδου του Τριωδίου όπου είναι αφιερωμένη στον πληγωμένο από τις επιλογές  του νέου παιδιού που φεύγει μακριά για να ζήσει ελεύθερα αρνούμενος  την πατρική δωρεά, τα δώρα  του Θεού.

Όλοι οι ύμνοι είναι γεμάτοι , επιθυμία επιστροφής, στιγμές αυτογνωσίας και αληθινής μετάνοιας, γεμάτοι νοσταλγία  για την πατρική γη, επιθυμίας κοινωνίας με τα αληθινά  πρόσωπα και  την αλήθεια  τους. Ύμνοι μεγαλειώδεις γεμάτοι από  την αγάπη του Πατέρα, ενώ από  τον ταλαιπωρημένο νέο άνθρωπο απουσιάζει η απελπισία, η κατάθλιψη γιατί αχνοφαίνεται η ανάσταση και η αποκατάσταση του.                           

  Ο Άσωτος είναι ίσως η πιο γνωστή φιγούρα  της Βίβλου. Γνωστή όσο και τραγική.

Πολλές φράσεις ή εικόνες που χρησιμοποιούμε κυριολεκτικά ή μεταφορικά στην καθημερινότητα μας αποδεικνύουν πόσο βαθιά ριζωμένες  είναι στη ζωή μας. Πόσο έχουν ποτίσει το είναι μας, τις συνήθειες, τις αντιλήψεις, τη στάση μας απέναντι στη ζωή ή στον συνάνθρωπο.

Φράσεις βγαλμένες μέσα από  τη ζωή της Εκκλησίας, το Ευαγγέλιο, τα κείμενα  των ύμνων, διανθίζουν το λόγο μας και δεικνύουν πόσο ο λαός είχε  αποκτήσει θρησκευτικό γραμματισμό. Πόσο τα εκκλησιαστικά  γεγονότα, οι εορτές, τα πρόσωπα της Βίβλου, το έχουν επηρεάσει πνευματικά και πολιτιστικά.

Οι φράσεις "άνοιξε το Τριώδιο" ή  η  λέξη "άσωτος" με  την οποία χαρακτηρίζουμε κάποιον είναι ένα παράδειγμα  των όσων αναφέρουμε.

Κυριακή του Ασώτου σήμερα, δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου όπου μας παρουσιάζεται η σωστή ή λανθασμένη  τοποθέτηση μας  - στάση απέναντι στο Θεό. Γιατί αυτό είναι και το νόημα αυτών των Κυριακών. Η υπενθύμιση της σωστής στάσης μας απέναντι στο Θεό και τον συνάνθρωπο, η οποία εκφράζεται με την ταπείνωση  του Τελώνη, τη μετάνοια  του Ασώτου και όχι  την υπερηφάνεια  του Φαρισαίου και τη σκληρή στάση του μεγάλου αδελφού του Ασώτου.

                                        

  Αν μπούμε στον πειρασμό να αναζητήσουμε εικόνες του Άσωτου Υιού στον οποίο είναι αφιερωμένη η σημερινή Κυριακή τότε θα βρεθούμε μπροστά σε μια μεγάλη γκάμα εικόνων και πινάκων  ζωγραφικής που πολύ ρεαλιστικά αλλά με έντονη τάση ρομαντισμού απεικονίζουν τη γνωστή ιστορία του Ευαγγελίου.

  Ο λόγος λοιπόν σήμερα για τον Άσωτο Υιό, μια κορυφαία μορφή  των Ευαγγελικών κειμένων. Λένε οι μεγάλοι Θεολόγοι πως αν χανόταν το κείμενο της Αγίας Γραφής και βρίσκαμε μόνο τη σελίδα με την ιστορία του Ασώτου Υιού, αυτό θα ήταν αρκετό για να γνωρίσουμε το Θεό. Η παραβολή του Ασώτου αποτελεί σύνοψη, συμπύκνωση, όλου του Ευαγγελίου. Είναι η καρδιά της διδασκαλίας του Χριστού, διότι μέσα από αυτήν γνωρίζουμε ποιός είναι ο Θεός και ποιά η στάση του απέναντι μας, αλλά κυρίως πως εμείς μπορούμε να τον ψάξουμε, να τον αναζητήσουμε και εν τέλει να τον συναντήσουμε.

   Η πρώτη εικόνα που παρουσιάζουμε είναι πολύ ενδιαφέρουσα αν και δεν προέρχεται από τη βυζαντινή αγιογραφική παράδοση, όπως καμία από αυτές που συνοδεύουν το σημείωμά μας. Απεικονίζει όλο το μέγεθος της απόγνωσης, της μοναξιάς και της κατάντιας αυτού του παιδιού που ρακένδυτο και ανυπόδητο βόσκει χοίρους ενώ στο βάθος διακρίνεται η πρότερη βασιλική βιωτή του.

  Η εικόνα συγχρόνως αποκτά φοβερή επικαιρότητα αν αναλογισθούμε τη σημερινή ζοφερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί συνάνθρωποί μας.

   Λίγες σκέψεις  για  την ιστορία του Ασώτου δανειζόμαστε από άρθρο του δ. Γρηγόριου Φραγκάκη έτσι όπως δημοσιεύτηκε στο Amen.gr 

"Γνωστή και στην τελευταία γωνιά του Χριστιανικού κόσμου «του Ασώτου η παραβολή». Θεωρείται κεντρικό της θέμα από πολλούς η μεγάλη μετάνοια του Άσωτου γιου. Μετανόησε ανάμεσα στα χαρούπια των χοίρων και στις δυστυχίες που «γέννησε» η ασύνετη ζωή του. Κάπου εκεί, στο έσχατο σημείο του εξευτελισμού και της προσωπικής του διαπόμπευσης, η ψυχή του, θέλοντας και μη, προσανατολίστηκε στον Οίκο του Πατέρα.

Γενικό το φαινόμενο. Λέμε πως σήμερα δυστυχούμε. Το ορθό είναι να πούμε πως και σήμερα δυστυχούμε. Η δυστυχία, αδελφοί μου, δυστυχώς δεν εγκαταλείπει έτσι εύκολα τις γενιές των ανθρώπων, δε γνωρίζει εποχές. Συμπορεύεται με κάθε λανθασμένη, με κάθε άστοχη επιλογή του. Με απλά λόγια η δυστυχία είναι εκείνη που κρύβεται πίσω από κάθε αμαρτία. Δεν είναι απαραίτητο ο κάθε αμαρτωλός να είναι και δυστυχισμένος στην καθημερινότητά μας. Ίσα -  ίσα. Βλέπουμε περιπτώσεις ανθρώπων των οποίων η ζωή, ίσως και η δική μας, δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει από αυτήν του Άσωτου γιου πριν μετανοήσει.  Καμία ενόχληση δεν αισθανόμαστε από τον τρόπο της ζωής μας. Εφ΄όσον έχουμε τα υλικά αγαθά που μας κάνουν αρεστούς στους γύρω μας, εφ΄ όσον ζούμε όπως θέλουμε χωρίς αιδώ και συστολή, χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτε περισσότερο από την ικανοποίηση του εαυτού μας, δίχως να νοσταλγούμε το πατρικό σπίτι (τη Βασιλεία του Θεού)  που εγκαταλείψαμε για να περάσουμε καλά, τότε τί ανάγκη έχουμε; Δε μας λείπει απολύτως τίποτε.

Αφού είναι έτσι τα πράγματα, γιατί όλοι δυστυχούμε; Διότι, αδελφοί μου, η αμαρτία ενώ έχει ένδυμα αστραφτερό, ευωδιές από όλες τις απολαύσεις αυτού του κόσμου και ήχους από τις «Σειρήνες» κάθε επίγειου αγαθού εντούτοις κρύβει υπό την επιφάνειά της τα βάθη της άρνησης του Θεού, τη δυσωδία της αποστασίας και τις κραυγές αγωνίας όταν η παράσταση φθάνει στο τέλος της. Πώς αλλιώς να παρομοιάσει κανείς την αναχώρηση από την Πρόνοια του Θεού; Πρόκειται για μια καλό σκηνοθετημένη παράσταση η οποία, όσο διαρκεί, μας «τέρπει» και μας παρακινεί να ξεχνούμε το πραγματικό νόημα της ζωής μας. Στο τελευταίο χειροκρότημα, όμως, όταν «πέσει η αυλαία» της ζωής μας, θα συνειδητοποιήσουμε πως αφήσαμε μια ολόκληρη ζωή μακριά από τον Χριστό για να ζήσουμε ένα τελικά κακόγουστο θέατρο χωρίς ωφέλιμο δίδαγμα. Τί τραγικό! Και έρχεται εκείνη η φοβερή ώρα που κυλιόμαστε με δάκρυα, με πόνους, με ασθένειες, με αγωνίες, με βάσανα, με κλαυθμούς στο βούρκο που μας οδήγησαν οι επιλογές μας. Όμως, μη μείνουμε εκεί.

Αν είναι κάτι να κρατήσουμε από την παραβολή αυτή του Ασώτου, αδελφοί μου, ας είναι τούτο: Όσο χαμηλά κι αν φθάσουμε με τις επιλογές μας, όσο βαριά κι αν αμαρτήσουμε, όσο κι  αν απαρνηθούμε τον Θεό με λόγια και με έργα ας μην ξεχάσουμε ποτέ, ας θυμόμαστε πάντοτε, πως σε εκείνο το ευλογημένο, το στοργικό, το ζεστό, το πατρικό μας σπίτι δυο μάτια ακόμη περιμένουν με πόνο, με ενδιαφέρον, με μακροθυμία, με ειλικρινή και αμέτρητη αγάπη. Περιμένουν όχι τόσο το να φτάσουμε στο σπίτι όσο το να δουν ότι κάνουμε βήμα προς αυτό. Τότε η Πατρική φιγούρα αφού μας δει, ακόμη και από απόσταση, πρώτη θα τρέξει με ευσπλαχνία να μας αγκαλιάσει, να μας καταφιλήσει, να μας συγχωρέσει, να μας ντύσει με τα ρούχα τα βασιλικά. Αυτόν τον μεγάλο και μοναδικό Θεό έχουμε, αγαπητοί μου. «Οικτίρμονα και ελεήμονα, μακρόθυμο και πολυέλεο». Τέτοιου Πατέρα είμαστε παιδιά γνήσια. Κοντά Του μόνο θα συναντήσουμε το πρόσωπο της αληθινής ευτυχίας, εκείνης που σιγοκαίει εσωτερικά στη γήινη πραγματικότητα και που θεριεύει όταν κάθε τι άλλο δε θα μας συνοδεύει πια".

Ο Όσιος Λουκάς από την Αίγινα.

 

Εορτάζει σήμερα  7 Φεβρουαρίου ένας ακόμα Άγιος   της  Εκκλησίας  με καταγωγή από την Αίγινα. Ο Όσιος Λουκάς αναμορφωτής  του μοναχισμού στη Βοιωτία και στην Ελλάδα γενικότερα που συγκαταλέγεται στη χορεία  των Αιγινητών Αγίων, παραμένει σχεδόν άγνωστος σε πολλούς πιστούς..

Η εικόνα των Αγίων  της  Βοιωτίας.

Λίγα  λόγια  για  τη ζωή του Οσίου.

      Ο   Όσιος  Λουκάς γεννήθηκε στο Καστρί ή Καστόριο των Δελφών,  το  καλοκαίρι  του 896 μ.Χ.  ή  στις αρχές του 897 μ.Χ.

     Ο  πατέρας του Στέφανος  καταγόταν από την Αίγινα. Η μητέρα του ονομαζόταν Ευφροσύνη. Ο  ίδιος   ο Άγιος  δεν   ήλθε ποτέ στην Αίγινα. Οι γονείς του είχαν φύγει από το νησί  εξαιτίας των πειρατών οι οποίοι  έκαναν επιδρομές και   τρομερές λεηλασίες. Ο  Λουκάς ήταν το τρίτο παιδί  από τα επτά της οικογένειας του.

    Από πολύ νωρίς έδειξε την κλήση του  προς τον μοναχικό βίο. Όταν ήταν σε ηλικία 12 –13 ετών μένει ορφανός από πατέρα. Δούλεψε σκληρά παρά το γεγονός ότι ήταν παιδί, ως βοσκός και γεωργός. Αναφέρετε  ότι  όταν περνούσαν από την βοσκή του, φτωχά παιδάκια και του ζητούσαν λίγο ψωμί, εκείνος  τους έδινε και το προσφάγι  του. Μαζί με τον Λουκά , άλλα δύο αδέλφια του  η Καλή και ο Επιφάνιος εκφράζουν την προτίμηση τους για τον μοναχικό βίο.

    Σε  ηλικία 14  ετών, το 910 μ.Χ.  ακολουθεί κρυφά  δύο μοναχούς και έρχεται στην Αθήνα,  όπου  γίνεται μοναχός. Οι  παρακλήσεις της μητέρας του τον αναγκάζουν να επιστρέψει  πίσω  στο σπίτι του. Η μητέρα του ήταν βαριά άρρωστη. Παραμένει κοντά   της  για τέσσερις μήνες. Η  μητέρα του πεθαίνει , και εκείνος πλέον ελεύθερος από οικογενειακές δεσμεύσεις ανεβαίνει στα βουνά  Ιωάννιτζα  στην  Δεσφίνα    της Φωκίδας, όπου εκεί στην απόλυτη ησυχία, φτιάχνει το ερημητήριο του   στο οποίο   ασκητεύει  επί επτά χρόνια   και   γίνεται  μεγαλόσχημος.

   Ο   Όσιος  προείπε  την επίθεση των Βουλγάρων κατά του Βυζαντίου, η οποία έγινε το 918 μ.Χ.  με αρχηγό τον τρομερό τσάρο Συμεών.

   Καταφεύγει  στο Ζεμενό  Κορινθίας, όπου υπηρέτησε το στυλίτη μοναχό του χωριού επί 10 χρόνια. Μετά  το Ζεμενό  πηγαίνει στην Πάτρα.

   Με  την υπογραφή της ειρήνης ανάμεσα στο Βυζάντιο  και  τους Βούλγαρους, ο Λουκάς επιστρέφει στο  ερημητήριο του στην Ιωάννιτζα,  όπου ασκήτεψε για 12 χρόνια  [940 μ.Χ.]

   Τα έτη 940 –943 μ.Χ.  βρίσκεται στον Κάλαμο Αττικής. Μετά από επιδρομή Σαρακηνών πειρατών καταφεύγει στην Σαλαμίνα.

    Τέλος  καταλήγει  στο Στείριο  της Φωκίδας μαζί με μαθητές του. Εκεί   χτίζει το μικρό μοναστήρι, στο διάμεσο του   Ελικώνα και του Παρνασσού, όπου παραμένει ως το θάνατο του, το 953 μ.Χ.

    Στο  ησυχαστήριο του αργότερα οι μαθητές του έχτισαν το σημερινό μοναστήρι  του Οσίου Λουκά.

    Η  μνήμη  του Οσίου Λουκά  εορτάζεται στις 7 Φεβρουαρίου.

    Ο  Όσιος Λουκάς  υπήρξε ονομαστός ασκητής , από τους σπουδαιότερους    εκπροσώπους του μοναχισμού  για την εποχή  του. Ο  άγιος  έχει  θεραπεύσει παραλύτους , ασθενείς, δαιμονισμένους. Ο  λαός τίμησε τον Όσιο  για  την ευσέβεια, τον ενάρετο βίο   τα πολυάριθμα θαύματα του  και την αγάπη  που έδειξε προς τον συνάνθρωπο. Δεν  γνώριζε γράμματα, αλλά  γνώριζε άριστα την τέχνη του γεωργού   και του ψαρά,  με αποτέλεσμα  ότι παρήγαγε ο κήπος του και ότι αλίευε  από την θάλασσα  να το προσφέρει  στους επισκέπτες  του και στους φτωχούς.

 Από  το βιβλίο: των Χρ. Γελαδάκη και Γ. Μπήτρου: "Αγιοβάδιστα νησιά" Αίγινα 2003