Ο Άγιος Νεκτάριος και το ποδόσφαιρο.

 Βρισκόμαστε στις αρχές του 20ου αιώνα και ο Άγιος Νεκτάριος είναι Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών. Ο Άγιος που πριν μερικά χρόνια έχει ζήσει τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας και έχει εγκαινιάσει πολλά Αθλητικά Σωματεία στα οποία έχει εγκωμιάσει το ρόλο της σωματικής άσκησης, έχει φροντίσει ώστε η Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή να εφοδιαστεί με σουηδικά όργανα γυμναστικής. Κάτι πολύ προχωρημένο για την εποχή εκείνη.

  Τότε λοιπόν έκανε  την εμφάνιση του στην Αθήνα  το ποδόσφαιρο, ένα νέο παιχνίδι - άθλημα από κάποιους αριστοκράτες που είχαν ζήσει στην Αγγλία. Ο θείος ενός μαθητή της Ριζαρείου χάρισε μια μπάλα με όλα τα σχετικά "σύνεργα" για το παιχνίδι. Δυστυχώς όμως κάποιοι στενόμυαλοι καθηγητές και παιδονόμοι θεώρησαν το παιχνίδι ακατάλληλο για τη σχολή και κράτησαν τη μπάλα στα γραφεία. Η μοναδική αγωνία και σκέψη των παιδιών είχε γίνει το πως θα πάρουν τη μπάλα. Τη λύση την έδωσε κάποιος που δεν τον ενδιέφερε προσωπικά το παιχνίδι αυτό, ο διάκονος Γερβάσιος. Πήρε το θάρρος και επισκέφθηκε τον άγιο Διευθυντή της σχολής στο γραφείο του λέγοντάς του:

- Δεν είναι νομίζω σωστό να στενοχωριούνται τα παιδιά. Η χαρά και όχι η λύπη πρέπει να είναι επιδιώξεις της Σχολής και γενικώς της Εκκλησίας. Τι κακό έχει αυτό το παιχνίδι; Γυμνάζει το σώμα, οξύνει την παρατηρητικότητα και την ετοιμότητα των παιδιών, τους δίνει τη χαρά της συλλογικής ευγενικής άμιλλας και μάλιστα όταν αυτή γίνεται στον ανθοφόρο κήπο μας.

   Ο Άγιος θέτοντας εγγυητή το νεαρό διάκονο, έδωσε τη μπάλα και έμειναν όλοι οι μαθητές ευχαριστημένοι και υπόχρεοι στον καλό συμμαθητή τους π. Γερβάσιο.

Το παραπάνω περιστατικό καταγράφεται από το μαθητή του Αγίου π. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο και προέρχεται από το βιβλίο : "Το περιβόλι του Αγίου" των π. Αμφιλόχιου Γελαδάκη, π. Αρσένιου Μελισσιανού και Γεώργιου Μπήτρου από τις εκδόσεις "Πηλός"

Άγιος Νεκτάριος. Ο Άγιος των απλών ανθρώπων του Σαρωνικού.

   

Μεγάλη η εορτή του Αγίου Νεκταρίου, όχι μόνο για την Αίγινα αλλά και για όλη τη χριστιανοσύνη. Ο Άγιος του 20ου αιώνα ευλαβείται σε όλη την οικουμένη. Απόδειξη οι μεγαλοπρεπείς ναοί που έχουν ανεγερθεί στη χάρη του τα τελευταία χρόνια από την Ατλάντα της Αμερικής μέχρι τη Ρουμανία.

    Ένα μικρό αφιέρωμα ξεκινάμε από σήμερα  και για τις επόμενες ημέρες μέσα από την "Οδό Αιγίνης", ξεκινώντας από το μικρό συναξαριστή  (βιογραφικό σημείωμα) που ακολουθεί.

     Ο Άγιος Νεκτάριος, γεννήθηκε την 1^η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της  Ανατολικής Θράκης.. Ο Αναστάσιος, αυτό ήταν το βαπτιστικό του όνομα, ήταν το 5^ο από τα 7 παιδία του Δήμου και της Βασιλικής Κεφαλά.. Από την παιδική του ηλικία του άρεσε να ανεβαίνει σε σκαμνί σαν σε άμβωνα , για να κηρύξει το λόγο του Θεού. Ένδειξη της κλίσεως του προς το ιερατικό αξίωμα , ήταν και η ιδιαίτερη αγάπη που είχε στο 50ο ψαλμό και ειδικά στον στίχο «Διδάξω ανόμους τας οδούς και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι ».

      Αποφοιτώντας από το δημοτικό και το Ελληνικό σχολείο της πατρίδας του, και σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών φεύγει για την Κωνσταντινούπολη , στην οποία τότε ανθούσε ο Ελληνισμός . Θέλει να μάθει περισσότερα γράμματα , αλλά και να βοηθήσει οικονομικά του γονείς του . Εργάζεται σε καπνοπωλείο ενώ παράλληλα μελετά και παρακολουθεί την Μεγάλη του Γένους Σχολή. Αξίζει να αναφέρουμε μία μορφή ιεραποστολικής δράσης του μικρού Αναστάση, όσο καιρό δούλευε στο καπνοπωλείο. Μαρτυρείτε πως πάνω στα χάρτινα πακέτα του καπνού έγραφε ρητά από τους πατέρες, έτσι ώστε αυτός που θα έπαιρνε τον καπνό, ίσως το διάβαζε και ωφελούνταν πνευματικά.

      Το 1866 και σε ηλικία είκοσι χρόνων ταξιδεύει στη Χίο, όπου και διορίζεται δημοδιδάσκαλός στο χωριό Λιθί. Εκεί αναπτύσσει πνευματική σχέση με τον γέροντα Παχώμιο της Σκήτης των Άγιων Πατέρων και ύστερα από δεκαετή πνευματική καθοδήγηση κείρεται μοναχός στην Ι.Νέα Μονή την 7^η Νοεμβρίου του 1876, και μετονομάζεται σε Λάζαρο. Ένα χρόνο αργότερα χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο και παίρνει το όνομα Νεκτάριος.

       Με την προτροπή αλλά και την οικονομική υποστήριξη του πλουσίου Χιώτη Ιωάννη Χωρέμη, κατευθύνεται στην Αθήνα , όπου ολοκληρώνει τις γυμνασιακές του σπουδές και επιστρέφει στο νησί. Ο διάκονος Νεκτάριος επιθυμούσε όσο τίποτα άλλο να σπουδάσει θεολογία όμως του έλλειπαν πάλι τα απαραίτητα χρήματα, και ο προστάτης του Ι. Χωρέμης είχε ήδη πεθάνει. Με συστατική επιστολή του επισκόπου Σιών Γρηγορίου Φωτεινού, αναχωρεί το καλοκαίρι του 1881 για το πατριαρχείο Αλεξανδρείας.                                            

      Ο πατριάρχης  Σωφρόνιος , τον δέκτηκε με χαρά διακρίνοντας τις ικανότητες του Νεκταρίου. Με την υποστήριξη του , έρχεται στην Αθήνα και γράφεται στη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου στις 4 Νοεμβρίου του 1881. Μετά την πάροδο τρίων ετών παίρνει το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής και μετά από κάποιο διάστημα επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια . Εκεί ο πατριάρχης τον χειροτονεί  πρεσβύτερο σε ηλικία 40 ετών , και πέντε μήνες αργότερα τον χειροθετεί Μέγα Αρχιμανδρίτη και πνευματικό , τοποθετώντας τον πατριαρχικό αντιπρόσωπο Καϊρου. Η δράση που αναπτύσσει είναι πολυποίκιλη, κηρύττει, εξομολογεί , ενδιαφέρεται για το νοσοκομείο και το γηροκομείο ανακαινίζει ναούς. Εκτιμώντας το έργο του ο Σωφρόνιος τον χειροτονεί, τον Ιανουάριο του 1889 , τιτουλάριο μητροπολίτη Πενταπόλεως. Το σπουδαίο έργο όμως που παρουσίασε, προκάλεσε τον φθόνο. Όπως γράφει ο βιογράφος του Θεόκλητος Διονυσιάτης," ο φθόνος και η ζήλεια ανάβει ευκολότερα μεταξύ oμοειδών , όμοιας τάξεως, όμοιας ιδιότητος, ομοίου αξιώματος , γιατί έτσι ο έλεγχος της κατωτερότητας είναι πιο άμεσος. Έτσι αναπολόγητος  απομακρύνεται από την Αίγυπτο .

        Ένα χρόνο μετά τον συναντούμε απλό ιεροκήρυκα στην μητρόπολη Ευβοίας. Δύο χρόνια αργότερα και ενώ ο λαός της Χαλκίδας επιθυμούσε να καλυφθεί η χηρεύουσα θέση από τον πρώην Πενταπόλεως Νεκτάριο , το υπουργείο τον μεταθέτει  σαν ιεροκήρυκα στην μητρόπολη Φθιώτιδος και Φωκίδος.

       Τον Μάρτιο του 1894 καλείται από το υπουργείο παιδείας να αναλάβει την διεύθυνση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής την οποία και διοικεί με μεγάλη επιτυχία για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια.

        Έν τω μεταξύ από το 1903 έχει δημιουργηθεί  ένας μικρός κύκλος κοριτσιών, που εξομολογούνται σ’αυτόν και επιθυμούν να μονάσουν. Η μικρή αυτή συνοδεία με πρώτη Ηγουμένη ,την αγία πράγματι,  τυφλή μοναχή Ξένη Στρογγυλλού και με την καθοδήγηση του σοφού γέροντα ψάχνει για καιρό μέχρι να επιλέξει τον κατάλληλο τόπο για μοναστήρι. Τελικά και με την άδεια του Αγίου εγκαθίστανται οι πρώτες μοναχές ,το καλοκαίρι του 1904 στην μισοερειπωμένη μονή της Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής στην Αίγινα , ένα μοναστήρι που 10 αιώνες πρίν είχε ιδρύσει μία άλλη Αιγινήτισσα Αγία , η Οσία Αθανασία.

       Ο Άγιος για τέσσερα χρόνια περίπου θα πηγαινοέρχεται μέχρι να γίνει δεκτή η παραίτηση του ,τον Μάρτιο του 1908. Για δεκαέξη χρόνια και παρά το ασθενικό του σώμα θα εργαστεί σκληρά τόσο για την πνευματική πρόοδο της μονής όσο και όλων των Αιγινητών.Θα γίνει ο λειτουργός, ο πνευματικός, ο διδάσκαλος, ο βοηθός των πτωχών και των αδυνάτων, ο επισκέπτης των αρρώστων και των φυλακισμένων. Διακονώντας ως απλός ιερέας , εργαζόμενος σε χειρωνακτικές εργασίες , επιδιορθώνοντας τα υποδήματα των μοναχών , μεταφέροντας λίθους στους ώμους για το χτίσιμο της μονής. Μέχρι την μέρα που βαρειά άρρωστος θα μεταφερθεί σε νοσοκομείο των Αθηνών. Εκεί και ύστερα από νοσηλεία δύο μηνών την 9^η Νοεμβρίου 1920 θα αφήσει τούτη την πρόσκαιρη ζωή, για να μεταφερθεί στη ουράνιο Βασιλεία. Το σεπτό του λείψανο μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε στην Αίγινα σε τόπο που ο ίδιος είχε επιλέξει.

Την 3^η Σεπτεμβρίου του 1953 έγινε επίσημη ανακομιδή των αγίων λειψάνων και την 5^η Νοεμβρίου του 1961 έγινε η επίσημη ανακήρυξη ως Οσίου από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Ο ναός των Ταξιαρχών στην Παχειά Ράχη

    Εορτάζει αύριο ο ιστορικός ναός των Ταξιαρχών της Παχειάς Ράχης στα βουνά της Αίγινας.  Σύμφωνα με την παράδοση εδώ  υψώθηκε η σημαία της επανάστασης   του 1821 στο νησί. Από αυτό το σημείο ξεκίνησαν  τα πρώτα στρατιωτικά σώματα που στη συνέχεια ενώνονται με τους υπόλοιπους αγωνιστές από την Πέρδικα και συμμετέχουν στις μάχες  των πρώτων χρόνων της Επανάστασης με επικεφαλής τους Γεώργιο Τσελεπή, Κυριάκο Μούρτζη, Μιχαήλ Οικονόμου Μούρτζη και Αναστάσιο Μούρτζη.

   Ο μικρός αυτός ναός ήταν η πρώτη ενορία της Π. Ράχης. Οι κάτοικοι όμως του χωριού αποφάσισαν να κτίσουν έναν μεγαλύτερο ναό για τις λατρευτικές τους ανάγκες. Ο νέος ναός αφιερώθηκε στον Άγιο Διονύσιο και παρά το γεγονός ότι το χωριό παρουσίαζε  οικονομική άνθηση, ο ναός εξαιτίας και της επανάστασης που ξεκίνησε, χρειάστηκε πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί. Αναφέρεται μάλιστα ότι  όταν ο ίδιος ο Ιωάννης Καποδίστριας επισκέφτηκε τη Π. Ράχη, έδωσε εντολές και έστειλε εργάτες για να τελειώσει ο ναός. Με τη λειτουργία του μεγαλύτερου ναού, το ιστορικό εκκλησάκι  πέρασε σε δεύτερη μοίρα.  

  Σήμερα ο ναός είναι ένα κομψοτέχνημα. Ένα στολίδι χάρη στις προσπάθειες του εφημέριου του χωριού αρχιμ Φιλόθεου και των ενοριτών. Οι εργασίες ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο  του 2007. Τη χρηματοδότηση του έργου ανέλαβε εξ ολοκλήρου κάτοικος  του χωριού  της Π. Ράχης, γερμανικής  καταγωγής , ο οποίος  είχε συνεισφέρει με μεγάλο ποσό  στη συντήρηση και του ναού  του Αγίου Διονυσίου.  Έγινε προσεκτική αφαίρεση των παλιών επιχρισμάτων εσωτερικά και εξωτερικά. Εμφανίστηκε το κεντρικό τόξο που στηρίζει την οροφή, συντηρήθηκαν οι πλάκες του δαπέδου, έγινε αλλαγή της κεραμοσκεπής  και των πορτο- παραθύρων. Εξωτερικά βγήκε ο ασβέστης και έγινε αρμολόγημα  με αποτέλεσμα ο ναός να επανέλθει στην παλαιά  του μορφή. Τέλος   ο χώρος  που χρησίμευε  για αποθήκη μετατράπηκε  σε εξωκλήσι  αφιερωμένο  στους Αγίους Ιούλιο και Ιουλιανό  που κατάγονται από την Π. Ράχη.

    Η αποκατάσταση  του ιστορικού αυτού ναού μαζί με αυτήν του Αγίου Διονυσίου της Π. Ράχης έρχεται να συμβάλει σημαντικά στην προβολή  της νεότερης ιστορίας του νησιού και γενικά στο ρόλο που διαδραμάτισε η Αίγινα στα χρόνια της Επανάστασης, 

"Η ευλογία της βιολογικής καλλιέργειας"

   Στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης και σε συνεργασία με το Σύλλογο Ενεργών Πολιτών, τον «Πελίτι» και την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, την Κυριακή 11 Νοεμβρίου και ώρα 11.00 π. μ. θα πραγματοποιηθεί ομιλία με θέμα: «Η ευλογία της βιολογικής καλλιέργειας» από τη μοναχή Θεοδέκτη, ηγουμένη της  Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Αγιάς Βόλου.

  Η Ι. Μονή Τιμίου Προδρόμου εδώ και χρόνια έχει προχωρήσει στην εφαρμογή των Βιολογικών καλλιεργειών και η μοναχή Θεοδέκτη θα μεταφέρει την εμπειρία από το μοναστήρι της.

   Άλλωστε δεν είναι το μόνο Ορθόδοξο Ελληνικό μοναστήρι που έχει εφαρμόσει τέτοιες μεθόδους καλλιεργειών αποδεικνύοντας έμπρακτα την αγάπη και το σεβασμό για τη φύση έτσι όπως τη δίδαξε ο Χριστός και την ακολούθησαν οι Άγιοι. Μια γρήγορη ματιά στη ζωή πολλών Αγίων (Αγίου Νεκταρίου, Αγίου Γεράσιμου του Ιορδανίτου, Σεραφείμ του Σάρωφ, Παισίου, Πορφυρίου, μοναχής Γαβριηλίας, Αμφιλοχίου Πάτμου), δείχνει το δρόμο και τον τρόπο προς τη τήρηση κανόνων και μέτρου στην εκμετάλευση και αξιοποίηση της φύσης. 

Ο Ν. Καζαντζάκης και η φυστικιά

  

   Η συνεργάτης μας κ. Αν. Λεούση - Χαρτοφύλακα, λάτρης και συλλέκτρια  των παλαιών φωτογραφιών της Αίγινας, μας έστειλε μια  εξαιρετικά σπάνια και ενδιαφέρουσα φωτογραφία.

  Ο Νίκος Καζαντζάκης ξαπλωμένος σε κάποιο χωράφι κοιτά με θαυμασμό ίσως μια φιστικιά. Το δέντρο έχει ασβεστωμένο κορμό. Το ελαφρύ ντύσιμο του συγγραφέα αλλά και η βλάστηση στο χωράφι μαρτυρούν  την εποχή της Άνοιξης.

   Η φωτογραφία αυτή  θα μπορούσε να  είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για το επόμενο Φεστιβάλ Φιστικιού. Μια εικόνα σαν κι αυτή μπορεί να πει πολλά, αν αξιοποιηθεί κατάλληλα, με τον πρέποντα σεβασμό προς το εικονιζόμενο πρόσωπο.

   Μια  φωτογραφία που μπορεί να είναι  ο κεντρικός άξονας των πολιτιστικών εκδηλώσεων της επόμενης  Γιορτής.

   Εμείς διατυπώνουμε μια ιδέα - πρόταση και ευχόμαστε όχι μόνο να εισακουστεί αλλά και να λάβει σάρκα και οστά.

  

Οδυσσέας Ελύτης, μια συγκινητική υπενθύμιση

   Αν ζούσε θα συμπλήρωνε σήμερα τα 101 του χρόνια. Ο μεγάλος νομπελίστας ποιητής είναι το τιμώμενο πρόσωπο - φιγούρα στην πρώτη σελίδα του παγκόσμιου ιστότοπου Google. Χρειάστηκε το Google  να μας υπενθυμίσει τον νομπελίστα μας. Άλλη μια ευεργετική προσφορά  του Διαδικτύου.

   Ευχαριστούμε και το blog  "Εν Οίκω"  που το εντόπισε και μας το υπενθύμισε.

  Όσο για μας εδώ στην Αίγινα μην ξεχνάμε ότι ο Οδυσσέας Ελύτης έζησε αρκετά στο νησί και συνέθεσε πολλά από τα ποιήματα του καθισμένος στην Αιγινήτικη πέτρα και εμπνεόμενος από το Αιγινήτικο φως. Λέγεται πως εμπενεύστηκε τις "Μικρές Κυκλάδες" ατενίζοντας τα σκόρπια νησάκια που  τα αποκαλούμε "Διαπόρια".

Το ΕΚΠΑΖ Αίγινας φιλεξενεί το Γυμνάσιο Μεσαγρού

                 Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΕΚΠΑΖ ΑΙΓΙΝΑΣ
     Το Γυμνάσιο Μεσαγρού Αίγινας πραγματοποίησε την πρώτη του εκπαιδευτική επίσκεψη για τη νέα σχολική χρονιά στο ΕΚΠΑΖ  Αίγινας. Οι  μαθητές έγιναν δεκτοί από τον Πρόεδρο  και εθελοντή κ. Μπήτρο Παύλο και ξεναγήθηκαν κατά τρόπο μοναδικό, παραστατικό και ενδιαφέροντα από τον ιδρυτή το Κέντρου και για τριάντα χρόνια εθελοντή του κ. Πουλόπουλο Γιάννη ο οποίος έχει αφιερωθεί   στην περίθαλψη των αγρίων ζώων σε βάρος της προσωπικής του ζωής. Ακόμα πληροφορήθηκαν για το ρόλο και την πανελλήνια δράση του ΕΚΠΑΖ .Το ΕΚΠΑΖ είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Είναι το πρώτο κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων στα Βαλκάνια. Ξεκίνησε τη δράση του το 1984, ενώ στη μορφή αυτή συστάθηκε το 1990, με έδρα των δραστηριοτήτων του στην Αίγινα. Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι το πρώτο κέντρο λειτούργησε μέσα στο διαμέρισμα το κυρίου Πουλόπουλου στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζε. Οι μαθητές ακόμα πληροφορήθηκαν για την οικονομία στο φυτικό και το ζωικό βασίλειο, για την αναγκαιότητα ύπαρξης όλων των ειδών καθώς και τη ραγδαία μείωση που παρατηρείται τα τελευταία είκοσι χρόνια σε πολλά είδη που οφείλονται σε ανθρωπογενείς παράγοντες.

Το Κέντρο παραλαμβάνει πάνω από 3500 τραυματισμένα, εξαντλημένα ή δηλητηριασμένα άγρια ζώα το χρόνο, τα περισσότερα από τα οποία ανήκουν σε προστατευόμενα είδη. Από αυτά, πάνω από τα μισά, όσα κρίνονται ικανά να επιβιώσουν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον μετά τη θεραπεία τους, απελευθερώνονται. Έχει συμβάλλει στην προστασία απειλούμενων ειδών που έχουν μικρό πληθυσμό στην Ελλάδα  και στην Ευρώπη. Τέτοια είναι ο Βασιλαετός, ο Χρυσαετός, ο Στικταετός, ο Κραυγαετός, ο Θαλασσαετός, το Κιρκινέζι, ο Μαυροπετρίτης, το Όρνιο, τα δύο είδη Πελεκάνων, τα Φοινικόπτερα ,οι Χαλκόκοτες, ο Πορφυροτσικνιάς, ο Ήταυρος και άλλα. Οι μαθητές παρακολούθησαν στους χώρους που φιλοξενούντα τα  ζώα , τα φωτογράφισαν και επειδή κατάλαβαν πως  το ΕΚΠΑΖ προωθεί την ευαισθητοποίηση του κοινού πάνω σε θέματα και προβλήματα της άγριας φύσης στην Ελλάδα και γι αυτό πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει και να περιθάλπει και να φροντίζει την επανένταξη αυτών στο φυσικό περιβάλλον,  αποφάσισαν να υιοθετήσουν συμβολικά ένα ζωάκι και να συγκεντρώνουν στο σχολείο τους  τροφές και εφημερίδες που χρειάζεται το Κέντρο. Με τη σειρά τους απευθύνουν έκκληση σε όσους μπορούν και θέλουν να συμβάλλουν στο έργο της περίθαλψης και συντήρησης του Κέντρου που είναι γνωστό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, από όπου καταφθάνουν κάθε χρόνο πολλοί εθελοντές. Το ΕΚΠΑΖ τιμήθηκε το 1992 με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τη δράση του στην προστασία του περιβάλλοντος και την εθελοντική προσφορά των μελών του. Οι μαθητές  έμειναν ενθουσιασμένοι και ευχαριστούν για τούτο τους εθελοντές συνεργάτες του Κέντρου και ιδιαίτερα τον κ. Πουλόπουλο Γιάννη και τον κ. Μπήτρο Παύλο.
                                                                Για το σχολείο
                                                                Η Διευθύντρια
                                                     Αναστασία Μπέση -Γκίνη