Πως αποφύγαμε τη βύθιση της Αίγινας

      

Στην αρχαιότητα για να φθάσει ένα καράβι από  τα λιμάνια της δυτικής Ελλάδας στην αρχαία Αθήνα  θα έπρεπε  να διαπλεύσει την Πελοπόννησο, επιχειρώντας ένα χρονοβόρο και αρκετά επικίνδυνο ταξίδι για τα μικρά ξύλινα πλεούμενα εκείνων των καιρών. Ο άλλος ήταν να  διασχίσει  την ……….ξηρά. Για την ακρίβεια να συρθεί πάνω στην περίφημη «Διολκό» που ήταν ειδικά κατασκευασμένη για αυτόν τον σκοπό και ένωνε τις δύο θάλασσες, του Σαρωνικού και του Κορινθιακού.

 Σύμφωνα με μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων ο  πρώτος που οραματίστηκε την διάνοιξη θαλάσσιου καναλιού, ήταν ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, γύρω στο 602 π.Χ. Γρήγορα  όμως εγκατέλειψε τα σχέδια του φοβούμενος ότι με το μεγαλεπήβολο σχέδιό του θα προκαλούσε την μήνιν των Θεών. Άλλωστε η γνωστή  πυθία των Δελφών την οποία είχε φροντίσει να συμβουλευτεί  τον είχε προειδοποιήσει σχετικά: « Ισθμόν δε μη πυργούτε μηδ’ ορύσσετε. Ζευς γαρ έθηκε νήσον ή  κ’ εβούλετο» Ο χρησμός  της  στάθηκε ικανός να σταματήσει τα σχέδια του φιλόδοξου τύραννου. Το 307 π.Χ. ο Δημήτριος ο Πολιορκητής  σκέφτεται να προχωρήσει στη διάνοιξη του καναλιού αλλά  τούτη τη φορά οι Αιγύπτιοι μηχανικοί του είναι αυτοί που τον αποτρέπουν. Ο λόγος είναι ότι αν  ενωθούν  οι δύο θάλασσες, τότε λόγω διαφοράς στάθμης, τα νερά θα καταπόντιζαν την Αίγινα και πολλές ακτές του Σαρωνικού εφόσον η στάθμη του Κορινθιακού είναι πιο υψηλή.

   Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή ο Ιούλιος Καίσαρας το 44  π.Χ. και ο Καλιγούλας το 37 π.Χ. κάνουν τα σχέδια τομής του Ισθμού, αλλά εγκαταλείπουν το εγχείρημα τους  για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους. Σε αυτά τα σχέδια στηρίχτηκε ο Νέρωνας ο οποίος ξεκίνησε στις 28 -11 – 67 μ.Χ. τις εργασίες διάνοιξης και από τις δύο άκρες [Κορινθιακός – Σαρωνικός], χρησιμοποιώντας χιλιάδες  εργάτες, μεταξύ των οποίων και 6.000 Εβραίους από τη Γαλιλαία. Το πρώτο κτύπημα το έκανε ο ίδιος ο αυτοκράτορας με χρυσή αξίνα. Οι εργασίες εκσκαφής προχώρησαν σε μήκος 3.300 μέτρων. Σταμάτησαν όμως όταν ο Νέρων γύρισε στη Ρώμη για να αντιμετωπίσει την εξέγερση του στρατηγού Γαλβά όπου και δολοφονήθηκε. Μια ανάγλυφη πλάκα που φαίνεται ακόμη και σήμερα στο πρανές της διώρυγας κοντά στη Ποσειδωνία αποδίδεται στην εποχή του Νέρωνα. Μετά από αυτά και πολλά άλλα σχέδια και προσπάθειες, φτάνουμε στο 1869 όπου η κυβέρνηση του ελεύθερου ελληνικού κράτους υπό τον Θρ. Ζαίμη ψήφισε σχετικό νόμο περί «διαρύξεως του Ισθμού».

  Το 1870 υπογράφεται σύμβαση με τους Γάλλους E. Piat  και M. Chollet. Η  σύμβαση αυτή όμως ατόνησε και μετά από 12 χρόνια   συστάθηκε η «Διεθνής Εταιρεία της Θαλασσίου Διώρυγας της Κορίνθου» υπό τον Ούγγρο στρατηγό Στέφανο Τυρρ, επίτιμο υπασπιστή του βασιλιά της Ιταλίας Βίκτωρος Εμμανουήλ. Η έναρξη των εργασιών έγινε στις 23 – 4 -1882 παρουσία του βασιλιά Γρωργίου του Α’  και πολλών  επισήμων. Ως πιο οικονομική και συμφέρουσα κρίθηκε η χάραξη που είχε σχεδιάσει και εφαρμόσει ο Νέρωνας με μήκος 6.300  μέτρα. Η ιστορία  είχε κάνει  και πάλι  το θαύμα της. Αφού εξαντλήθηκαν όλα  τα κεφάλαια της αρχικής εταιρείας το έργο ανέλαβε ελληνική εταιρεία υπό τον Ανδρέα Συγγρό. Τελικά στις 25 Ιουλίου 1896 η κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη τελεί με ιδιαίτερη λαμπρότητα τα εγκαίνια. Προσπάθειες που ξεκινούν από τα βάθη της ιστορίας ολοκληρώθηκαν 2.496 χρόνια μετά [602 π. Χ. – 1896 μ. Χ.].

   Σήμερα η διώρυγα κόβει σε ευθεία γραμμή τον Ισθμό της Κορίνθου σε μήκος 6.346 μέτρων. Το πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσας είναι 24, 6 μέτρα και στο βυθό της 21, 3 μέτρα, ενώ το βάθος κυμαίνεται από 7,5 έως 8 μέτρα. Ο συνολικός όγκος των χωμάτων που εξορύχτηκαν για την κατασκευή της διώρυγας έφτασε τα 12 εκ κυβικά μέτρα.  Ένα σημαντικό έργο το οποίο από τότε που  έγινε έχει δεχτεί επεμβάσεις βελτίωσης. Το 1996  έγιναν πανηγυρικοί εορτασμοί  για τα 100  χρόνια λειτουργίας της. Ωστόσο οι διαστάσεις της δεν εξυπηρετούν τα μεγάλα δεξαμενόπλοια και κρουαζιερόπλοια που εξακολουθούν να διαπλέουν την Πελοπόννησο. Και  μην ξεχνάμε  το σημαντικότερο. Η Αίγινα  τελικά…..  δεν βυθίστηκε μετά τη διάνοιξη της διώρυγας. Για να αποδειχτεί  μετά από χιλιάδες χρόνια ότι η Πυθία  ίσως  να εξυπηρετούσε  τα συμφέροντα κάποιων  που δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη διάνοιξη του Ισθμού…………….

Βαλεντίνος... ένας πολύ παλιός θρύλος

 Ο Άγιος Βαλεντίνος δεν μνημονεύεται πουθενά στο ορθόδοξο εορτολόγιο και, όπως ήταν φυσικό, η ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν τον παραδέχτηκε. «Ο άγιος αυτός είναι για μας ανύπαρκτος. Είναι μια μυθοπλασία δυτικής προέλευσης», δηλώνουν άνθρωποι της Εκκλησίας. Με τη σειρά της και η Καθολική Εκκλησία στην αναθεώρηση του γενικού εορτολογίου της το 1969 υποβίβασε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σε τοπική εορτή, επειδή δεν γνώριζε σχεδόν τίποτα για τον βίο του, παρά μόνο ότι ετάφη στη Βία Φλαμίνια της Ρώμης στις 14 Φεβρουαρίου.
 Η ταύτιση του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου με την Ημέρα των Ερωτευμένων ξεκίνησε από την Αγγλία του ύστερου Μεσαίωνα, έχοντας παγανιστικές και χριστιανικές αναφορές.  Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου γιόρταζαν τα Λουπερκάλια προς τιμή του θεού Φαύνου (του Πάνα των Ελλήνων). Οι Ρωμαίοι θυσίαζαν κατσίκια και σκυλιά, ενώ νεαρά αγόρια χτυπούσαν με λωρίδες από δέρμα κατσίκας τις νεαρές κοπέλες για να τους μεταδώσουν τη γονιμότητα. Μία ανάλογη γιορτή υπήρχε και στην Αρχαία Αθήνα τον μήνα Γαμηλιώνα (αντιστοιχούσε στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιανουαρίου και το πρώτο του Φεβρουαρίου), τα Θεογάμια, προς τιμή του Δία και της Ήρας.

  Η γιορτή καταργήθηκε από την Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.Χ., ως ειδωλολατρική. Στη θέση της στις 14 Φεβρουαρίου μπήκε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου, μάρτυρα της χριστιανικής πίστης από τη Ρώμη, με απόφαση του Πάπα Γελάσιου.  Ο Βαλεντίνος, σύμφωνα με τον θρύλο, υπήρξε ιερωμένος του 3ου αιώνα, ο οποίος σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγών δεχόταν να παντρέψει νεαρούς στην ηλικία ερωτευμένους, γλιτώνοντας με αυτό τον τρόπο τους άρρενες από τη στρατιωτική θητεία. Με άλλα λόγια, επρόκειτο για πραγματικό προστάτη των ερωτευμένων και των αντιρρησιών συνείδησης, θα λέγαμε σήμερα! Ένας άλλος θρύλος λέει ότι όσο καιρό ο Βαλεντίνος ήταν μέσα στη φυλακή, αρνούμενος να αποκηρύξει την πίστη του, ερωτεύτηκε την τυφλή κόρη του δεσμοφύλακά του, στην οποία μάλιστα έστειλε κι ένα γράμμα με την υπογραφή: Με αγάπη από τον Βαλεντίνο σου.
    Το νόημα που έχει σήμερα η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου την απέκτησε στα χρόνια του ύστερου Μεσαίωνα, γύρω στον 14ο αιώνα. Την πρώτη γραπτή αναφορά την έχουμε το 1382 στο ποίημα Το Κοινοβούλιο των Πτηνών (Parlement of Foules) του πατέρα της αγγλικής λογοτεχνίας Τζέφρι Τσόσερ. Το ποίημα των 699 στίχων είναι ένα ενύπνιο εμπνευσμένο από την παράδοση, κατά την οποία κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου τα πουλιά συγκεντρώνονται μπροστά στη θεά της φύσης για να διαλέξουν ερωτικούς συντρόφους.   Το 1840 ήταν κοινός τόπος η ανταλλαγή, μεταξύ των ερωτευμένων, μικρών χειρόγραφων σημειωμάτων με ευχές (valentines). Το ίδιο χρονικό διάστημα η γιορτή διαδόθηκε και στην Αμερική, όπου η ανταλλαγή ευχετήριων καρτών βοηθήθηκε από τη βιομηχανοποίηση και τα φθηνά ταχυδρομικά τέλη. Με την πάροδο του χρόνου το επιχειρηματικό δαιμόνιο και η πολιτιστική επιβολή των αγγλοσαξόνων έδωσαν στη γιορτή τον οικουμενικό χαρακτήρα που γνωρίζουμε σήμερα   Τα τελευταία χρόνια η εμπορευματοποίηση της γιορτής έχει φθάσει στο κατακόρυφο. Ο τζίρος του Αγίου Βαλεντίνου μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεπέρασε το 2010 τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια, το ισόποσο του ΑΕΠ της Μποτσουάνα.

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ

      Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου προκαλεί αντιδράσεις στον μη Χριστιανικό κόσμο. Στην Ινδία οι φανατικοί ινδουιστές και μουσουλμάνοι αντιτίθεται στη γιορτή. Τη θεωρούν πολιτιστικό μίασμα και προϊόν της παγκοσμιοποίησης. Στο Πακιστάν, το τοπικό ισλαμικό κόμμα ζητά την κατάργησή της, καθώς, όπως υποστηρίζει, αντιβαίνει τον Ισλαμικό Πολιτισμό. Την ίδια άποψη έχουν και οι συντηρητικοί κύκλοι του θεοκρατικού Ιράν.

Παύλος ο Αιγινήτης

    Στις  αρχές  του 7^ου  αιώνα  μ.Χ. γεννήθηκε στην Αίγινα ένας από τους  πιο φημισμένους Έλληνες γιατρούς. Το νησί της Αίγινας ανήκε τότε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και δεν κατείχε σπουδαία θέση μια που η παλιά του δόξα είχε σχεδόν λησμονηθεί. Η μικρή και ασήμαντη Αίγινα υπαγόταν στην επαρχία της Αχαίας, με πρωτεύουσα την Κόρινθο, στην οποία ανήκε και εκκλησιαστικά. Αργότερα εντάχθηκε στο θέμα της Ελλάδας., για το οποίο οι Βυζαντινοί δεν έδιναν καμιά  ιδιαίτερη σημασία. Ο  Παύλος εγκαταλείπει το νησί του και εγκαθίσταται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου λαμβάνει σπουδαία μόρφωση. Η αγάπη  του για την ιατρική επιστήμη τον  αναδεικνύει σε μέγα χειρούργο  και ερευνητή για την εποχή του. Υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος εγκυκλοπαιδιστής της αρχαίας Ελληνικής Ιατρικής. Το έργο του «Επιτομής Ιατρικής βιβλία επτά» περιέχει  σχεδόν κάθε ιατρική γνώση της εποχής του. Για τη συγγραφή του έργου του βασίστηκε σε μεγάλη έκταση στις συγγραφές προγενέστερων Ελλήνων γιατρών όπως του Γαληνού, του Ορειβασίου και του Αετίου. Τα  βιβλία του εντυπωσιάζουν με τον τρόπο γραφής και τις παρατηρήσεις του, που είναι σαν να τις έγραψε σύγχρονος  γιατρός. Ως γυναικολόγος  συνέδεσε την Ελληνική και Αραβική Ιατρική. Με την κατάληψη της Αιγύπτου από τους Άραβες το 641, το έργο του μεταφράζεται στην Αραβική με το τίτλο «Συλλογή Πλειάδων». Ειδικά το έκτο από τα επτά βιβλία του που είναι η πιο εμπεριστατωμένη χειρουργική που διασώθηκε από όλη την αρχαιότητα, αντιγράφτηκε από τον περίφημο Άραβα γιατρό και χειρούργο  Αλμπουκασίμ από την Κορδούη , τον επιλεγόμενο και «Ιπποκράτη» της Αραβικής ιατρικής. Το βιβλίο αυτό κατόπιν μεταφράστηκε από τον   Grimm το 1519 από τα Αραβικά στα Λατινικά και έφερε την  επανάσταση στη Δύση. Ξανατυπώθηκε στα Λατινικά το 1541 και χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την συγγραφή των «πέντε βιβλίων της χειρουργικής» του πατέρα της Γαλλικής χειρουργικής  Ambroise Pare.

     Συνεπώς μέσω των  λατινικών μεταφράσεων της αραβικής χειρουργικής ο Παύλος ο Αιγινήτης γίνεται η κινητήριος δύναμη για την αναγέννηση της χειρουργικής στη Δύση. Ο Παύλος  περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια λιθοτομές, τρυπανισμούς, αμυγδαλεκτομές, παρακεντήσεις του θώρακα και της κοιλίας, αφαιρεί το μαστό σε περίπτωση καρκίνου, καλύπτει όλο το φάσμα της οφθαλμιατρικής και της στρατιωτικής ιατρικής. Στις εγχειρήσεις βουβωνοκήλης συστήνει να αφαιρεθεί ο όρχις. Τούτο γίνεται συνήθεια στους  Άραβες και συνεχίζεται στη Δύση το 16^ο  και 17^ο αιώνα. Μετά τον   7^ο  αιώνα, που  έζησε ο Παύλος, ενώ υπάρχουν καταξιωμένοι γιατροί  δε βρίσκουμε πιά μεγάλους συγγραφείς – χειρούργους.

   Το έργο του  Παύλου  του Αιγινήτη συνέβαλε στην πρόοδο της Βυζαντινής και Ευρωπαικής Ιατρικής, αφού το έργο μεταφράστηκε καταρχήν στα Αραβικά  και κατόπιν σε πολλές  ευρωπαϊκές γλώσσες, λόγω της διδασκαλίας του έργου του στις ιατρικές σχολές του Μονπελιέ. Επίσης μέρος από το έργο του Παύλου του Αιγινήτη έχει διασωθεί σε χειρόγραφα στο Άγιον  Όρος, στις βιβλιοθήκες της  Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας[3] και στη Ι. Μ. Ιβήρων, ακόμα στην Πατριαρχική Βιβλιοθήκη των Ιεροσολύμων και στη βιβλιοθήκη Αλεξίου Κολυβά.

   Ο σημερινός μελετητής αλλά  και  κάθε απλός Αιγινήτης που επιθυμεί να γνωρίσει αυτή τη μεγάλη  και  άγνωστη πνευματική προσωπικότητα του νησιού μπορεί  να ανατρέξει  στο διαδίκτυο και στην  διεύθυνση: «Paul  from  Aegina» ή  να  πληκτρολογήσει  στο Google και στη σελίδα : www. Karaberopoulos.gr, καθώς επίσης και στη σελίδα:  www.  paroron,gr.

Ακόμα και οι πάπες παραιτούνται...

 Αίσθηση προκάλεσε η ανακοίνωση από το κράτος  του Βατικανό της παραίτησης  του υπέργηρου Πάπα Βενέδικτου. Ο ίδιος στο κείμενο του επικαλείται λόγους υγείας. Έστω κι αν είναι έτσι η πράξη του αυτή είναι γενναία και δείχνει το δρόμο της υπευθυνότητας της συναίσθησης και της ευθύνης που πρέπει να διακρίνει ακόμα και τους εκκλησιαστικούς ηγέτες.
   Παραθέτουμε το κείμενο και στα Αγγλικά.

«Αγαπητοί Αδελφοί,
Αφού εξέτασα κατ 'επανάληψη τη συνείδησή μου ενώπιον του Θεού, έχω πλέον τη βεβαιότητα ότι οι δυνάμεις μου λόγω προχωρημένης ηλικίας δεν είναι πλέον σε θέση για την κατάλληλη άσκηση των καθηκόντων μου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι τα καθήκοντα αυτά, λόγω της ουσιώδους πνευματικής φύσης τους, θα πρέπει να πραγματοποιούνται όχι μόνο με λόγια και πράξεις, αλλά και με προσευχή και σωματική καταπόνηση
Ωστόσο, στο σημερινό κόσμο, που υπόκειται σε τόσες πολλές γρήγορες αλλαγές και τις ερωτήσεις για τη ζωή της πίστης, η δύναμη του μυαλού και του σώματος είναι απαραίτητα πλεονεκτήματα, τα οποία κατά τους τελευταίους μήνες, έχουν επιδεινωθεί σε μένα στο βαθμό που αναγνωρίζω την ανικανότητά μου τελέσω επαρκώς τα καθήκοντά μου.»

Εκπρόσωπος του Βατικανού υπογράμμισε πως η παραίτηση του Βενέδικτου δεν σχετίζεται με προβλήματα που είχαν αναδυθεί κατά την θητεία του.
Ο 85χρονος ποντίφικας ανέλαβε τα ηνία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τον Απρίλιο του 2005, έπειτα από το θάνατο του Ιωάννη Παύλου του 2ου. Υπενθυμίζεται πως το η παπική θέση αποτελεί κανονικά ισόβιο αξίωμα.
Το κονκλάβιο των Καρδιναλίων που θα επιφορτιστεί με την εκλογή του νέου πάπα αναμένεται να συνεδριάσει στα μέσα Μαρτίου.
Πρώτος διάδοχος του αποστόλου Πέτρου που παραιτήθηκε από την ηγεσία της Εκκλησίας ήταν ο Άγιος Ποντιανός, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του κατά τις διώξεις των Χριστιανών από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υποχρεώθηκε σε παραίτηση και αργότερα μαρτύρησε.
Έπειτα από το Σχίσμα του 1054, ακολούθησαν ο άγιος Σελεστίνος, ο οποίος παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1294 (στο έργο Θεία Κωμωδία, ο Δάντης τον τοποθέτησε στην Κόλαση για την απόφασή του αυτή), και ο πάπας Γρηγόριος ο 12ος.

 Dear Brothers,

I have convoked you to this Consistory, not only for the three canonizations, but also to communicate to you a decision of great importance for the life of the Church. After having repeatedly examined my conscience before God, I have come to the certainty that my strengths, due to an advanced age, are no longer suited to an adequate exercise of the Petrine ministry. I am well aware that this ministry, due to its essential spiritual nature, must be carried out not only with words and deeds, but no less with prayer and suffering. However, in today’s world, subject to so many rapid changes and shaken by questions of deep relevance for the life of faith, in order to govern the bark of Saint Peter and proclaim the Gospel, both strength of mind and body are necessary, strength which in the last few months, has deteriorated in me to the extent that I have had to recognize my incapacity to adequately fulfill the ministry entrusted to me. For this reason, and well aware of the seriousness of this act, with full freedom I declare that I renounce the ministry of Bishop of Rome, Successor of Saint Peter, entrusted to me by the Cardinals on 19 April 2005, in such a way, that as from 28 February 2013, at 20:00 hours, the See of Rome, the See of Saint Peter, will be vacant and a Conclave to elect the new Supreme Pontiff will have to be convoked by those whose competence it is.
Dear Brothers, I thank you most sincerely for all the love and work with which you have supported me in my ministry and I ask pardon for all my defects. And now, let us entrust the Holy Church to the care of Our Supreme Pastor, Our Lord Jesus Christ, and implore his holy Mother Mary, so that she may assist the Cardinal Fathers with her maternal solicitude, in electing a new Supreme Pontiff. With regard to myself, I wish to also devotedly serve the Holy Church of God in the future through a life dedicated to prayer.
From the Vatican, 10 February 2013

BENEDICTUS PP XVI

"Τα ίδια και τα γ...ίδια" του Γ. Σουρή

  Ξεκίνησαν από την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου οι παραστάσεις του σπονδυλαωτού έργου του Γ. Σουρή στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας από την ομάδα "Ορμίσκος" σε σκηνοθεσία Β. Βασιλάκη. Πρόκειται για το μονόπρακτο "Η περιφέρεια" στο α΄ μέρος και μελοποιημένα ποιήματα του συγγραφέα στο β΄μέρος. Η παράσταση που κέρδισε το κοινό με τη ζωντάνια, το επίκαιρο σατυρικό λόγο , τη ζωντανή μουσική και την κίνηση θα παίζεται κάθε Τετάρτη - Παρασκευή - Σάββατο - Κυριακή με ώρα έναρξης 20.45 μ. μ. και είσοδο  5  Ευρώ.

Φωτογραφίες Ειρήνη Κουνάδη.
   Συμμετέχουν οι: Ελπίδα Καρβούνη, Νίκος Νικολάου, Μαρία Γιαξίμι, Γιώργος Μπήτρος, Τίνα Τζάθα, Δέσποινα Καλαφάτη, Παντελής Μπέσης, Λευτέρης Βατικιώτης, Ίρις Βασιλάκη, Πέλυ Δρυμωνίτη, Νικολέτα Βερώνη.
   Σε  σκηνικά Β. Βασιλάκη, κοστούμια Κ. Γιάννακα, Μουσική Α. Μαρμαρινού, βοηθό σκηνοθέτη Λ. Μαστρογιαννίδου, κίνηση Ε. Ρεκλείτη. Πιάνο παίζουν οι Σ. Πάσχα και Α. Μαρμαρινού.

Γυμνάσιο Μεσαγρού: Μια ακόμη επιβράβευση

     Από  την κ. Αννίτα Λεούση - Χαρτοφύλακα

Την Κυριακή το απόγευμα στο εντευκτήριο του Μορφωτικού Συλλόγου της Αίγινας έγινε η βράβευση της μαθήτριας της Γ′ τάξης του Γυμνασίου Μεσαγρού Κατσαρού Ισιδώρας, που πρώτευσε στο διαγωνισμό  έκθεσης τον οποίο προκήρυξε ο Μορφωτικός Σύλλογος για λογαριασμό της κ. Ρένας  Μπήλιου εις μνήμη του πεθερού της, Γρηγόρη Μπήλιου , εκπαιδευτικού. Το βραβείο ήταν ένας φορητός υπολογιστής. Το βραβείο  θεσμοθετείται και θα δίνεται στο μαθητή, που θα πρωτεύει σε διαγωνισμό ανάμεσα σε μαθητές Γυμνασίου, που κάθε φορά  το θέμα του θα αποφασίζεται  από το Μορφωτικό Σύλλογο. Στο συγκεκριμένο διαγωνισμό πήραν μέρος σαράντα μαθητές (40) και από τα τρία σχολεία του νησιού.  Η κ. Γιαννούλη Μαρία, φιλόλογος από το1ο  Γυμνάσιο Αίγινας , ο κ. Κάλαβρος Στυλιανός, φιλόλογος από το Γυμνάσιο της Κυψέλης και η κ. Μπέση  Αναστασία, φιλόλογος και Δ/ντρια του Γυμνασίου  Μεσαγρού ανέλαβαν την επιλογή του θέματος και τη διόρθωση της έκθεσης. Το θέμα της έκθεσης ,επιλέχτηκε λίγο πριν την είσοδο των μαθητών στην αίθουσα και αυτό ήταν : ’’ Είσαι έφηβος /η και ζεις στην Αίγινα του σήμερα. Να αναφερθείς στη ζωή ενός νέου στο νησί, στα προβλήματα, στα όνειρα και στις φιλοδοξίες του, στις προοπτικές και στις διεξόδους που του ανοίγονται για την πνευματική του εξέλιξη και την επαγγελματική του αποκατάσταση’’. Οι εκθέσεις σφραγίστηκαν  στα πρότυπα των Πανελληνίων εξετάσεων, διορθώθηκαν και  από  τους τρεις φιλολόγους και παμψηφεί προκρίθηκε η έκθεση της μαθήτριας Κατσαρού Ισιδώρας.

 Η τελετή ήταν σεμνή και συγκινησιακά φορτισμένη. Στην αρχή ο κ. Μουσουλέας αναφέρθηκε στο διαγωνισμό παίνεψε τη μαθήτρια και της ευχήθηκε να τον διαδεχτεί κάποτε στο Μορφωτικό Σύλλογο. Στη συνέχεια η κ. Μπήλιου απένειμε το βραβείο και η μαθήτρια  φανερά  συγκινημένη ευχαρίστησε το Σύλλογο και την κ. Μπήλιου που έδωσαν την ευκαιρία στους νέους της Αίγινας να εκφραστούν πάνω στα προβλήματά τους, στα όνειρα και τις προσδοκίες  για το μέλλον τους, ένα μέλλον που κάτω από αυτές τις οικονομικές συνθήκες που όλοι βιώνουμε φαντάζει δυσοίωνο αφού οι μεγάλοι και οι ισχυροί όπως τόνισε φρόντισαν για αυτό . Επιπλέον ευχαρίστησε τους καθηγητές της του Γυμνασίου Μεσαγρού και ιδιαίτερα το φιλόλογο καθηγητή της τον κ. Παπαδάκη Νικόλαο, που για τρία χρόνια της διδάσκει τη Νεοελληνική Γλώσσα και όπως φαίνεται με μεγάλη επιτυχία.

 Στη συνέχεια κλήθηκε η Διευθύντρια του Γυμνασίου Μεσαγρού να διαβάσει και να παρουσιάσει την έκθεση, που διακρίθηκε. Η κ. Μπέση προλογίζοντας συνεχάρη  το Σύλλογο, την κ. Μπήλιου και πρωτίστως τη μαθήτρια.  Αναφέρθηκε  στο εξαιρετικό ήθος της, καθώς  και στις επιδόσεις της σε κάθε τι με το οποίο ασχολείται. Τόνισε ακόμη ότι πραγματικά το επίπεδο όλων των εκθέσεων ήταν υψηλό και δυσκολεύτηκαν στην επιλογή και  αποτελεί τιμή για το Γυμνάσιο Μεσαγρού να διακριθούν στις τρεις πρώτες εκθέσεις  δύο μαθήτριες του. (1η και 3η). Μετά την ανάγνωση όλοι συμφώνησαν ότι πραγματικά ήταν μια εξαιρετική έκθεση.