Ο "Πορτοκαλής Ήλιος" , ο πατέρας μου κι εγώ

    Ένα πολύ  όμορφο  και νοσταλγικό  κείμενο μας  έστειλε  η κ. Αννίτα Λεούση - Χαρτοφύλακα, που αναφέρεται  στα δύο εικονιζόμενα πρόσωπα της  φωτογραφίας. Το  αναδημοσιεύουμε με πολύ χαρά, διότι  φωτίζει  την υπέροχη αυτή φωτογραφία  που έχουμε ξαναδημοσιεύσει  σε σχετική ανάρτηση - αφιέρωμα  για το πλοίο "Πορτοκαλής Ήλιος"

Πηγή: kostasbobos.blogspot.com

Πειραιάς.

 Με τον πατέρα σε πόζα ενηλικίωσης.

Χειμώνας, η σκιά κοντή του μεσημεριού, μάλλον Χριστούγεννα του 1968 ή του 1969.

Σκούρο κουστούμι και οι δυο, σκούρα είναι και τα ίσαλα, εγώ φορώ pajarita, το δεξί χέρι του πατέρα ακουμπάει καθησυχαστικά στην πλάτη μου, δείχνω νευρικός, πασχίζω να ανταποκριθώ στην παρουσίαση, ζορίζομαι κάπως.

Αντράκι που στηρίζεται στο ένα πόδι, αλλά δεν τολμά το βήμα, μακριά...

θα είσαι πάντα εκεί;

Να  ήταν άραγε η αθεράπευτη νοσταλγία του καλοκαιριού που οδήγησε το περίπατο μας στο μόλο του Πορτοκαλή Ήλιου; Μήπως εκεί στη θάλασσα, την ύστατη καταφυγή των Ελλήνων, θα καταλάγιαζε ο φόβος του χειμώνα της δικτατορίας; ή ήταν μόνο η αμοιβαία υπόσχεση, πως πάλι, θα πάρουμε το πλοίο για το νησί μας;

Ποιος να ξέρει πια; Ίσως μας έφτανε η λιακάδα της χειμωνιάτικης αργίας, που ανέλπιστα επέτρεψε να σταθούμε μπροστά στο βαπόρι που μας πήγαινε στα καλοκαίρια, μόνο και μόνο για να φτιάξουμε αυτή την εικόνα. Ίσως απλά, ήταν ο φωτογράφος που μας έστησε εκεί, μπροστά από την ξύλινη κάμερα με το τρίποδο απέναντι από τον Άγιο Σπυρίδωνα, για μια εβδομαδιαία φωτογραφία. Θα ξανακατεβαίναμε στο λιμάνι την άλλη εβδομάδα για να την παραλάβουμε, και η επιθυμία είχε  ήδη γίνει υπόσχεση.

Φαίνεται σήμερα λογικό, πως ο φωτογράφος, που  ήξερε, ίσως καλύτερα από τον καθένα το πως φτιάχνονται, εκτός των εβδομαδιαίων φωτογραφιών και οι ίδιες οι αναμνήσεις, να ευθυγράμμισε στον φακό του την πατρική φιγούρα με το μπόι του καταρτιού, για να στερεωθεί η σιγουριά της, και έπειτα άφησε το αγαπημένο χέρι να γίνει μια γέφυρα παράλληλη με την σκάλα του καραβιού. Μπορεί για μια στιγμή να ανησύχησε κάπως από το ανασηκωμένο παιδικό πόδι που απειλεί με την απειθαρχία του να καταστρέψει το παντοτινό της εικόνας, αλλά τελικά κατάφερε, βοηθούμενος κι από την κλίση της γραμμής της προκυμαίας, να απαθανατίσει, μια για πάντα, το παιδικό σώμα καθησυχαστικά αφημένο στην πατρική παλάμη.

Σίγουρα ο φωτογράφος μας γνώριζε πως να χειρίζεται παρόμοια απρόοπτα που απειλούσαν την εγκυρότητα των εικόνων του, και να που αποδεδειγμένα αφεθήκαμε στις σκηνοθετικές οδηγίες του, ακίνητοι τώρα, όπως ακριβώς αφηνόμασταν στο κατάστρωμα του πλοίου τις ώρες του ταξιδιού, με εκείνο το βαθύ αρχαίο συναίσθημα, 
πως επειδή, είμαστε εμείς μαζί εκεί, γι' αυτό υπάρχουν, ο μόλος, ο πορτοκαλής ήλιος, ο φωτογράφος, ο Πειραιάς και η υπόσχεση, και ποτέ το ανάποδο. Πάντα, εδώ και σαραντατόσα χρόνια.

[στη μνήμη του Άγγελου (Ευάγγελου) Μπομπού, Σπέτσες 1935 - Νίκαια 2002]

 

Λεωφόρος "Αντωνίου Καρακατσάνη" (Αίγινα - Σουβάλα)

   Η οικογένεια των Καρακατσάνη από την Παχεία Ράχη της Αίγινας  είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για τον πολιτισμό και την ιστορία  του νησιού μας. Θυμηθήκαμε τον Αντώνη Καρακατσάνη καθώς τμήματα του δρόμου Αίγινας - Σουβάλας ασφαλτοστρώνονται όπως δείχνει η παραπάνω φωτογραφία από τα όρια μεταξύ των οικισμών Κυψέλης - Βαθέος (μετά τη στάση Παυλινέρη) . Η διάνοιξη του δρόμου αυτού έγινε με δική του φροντίδα γι' αυτό στην αρχή έφερε  τιμητικά το όνομά του. Η προσφορά  όμως του Αντώνη Καρακατσάνη στην Αίγινα δεν περιορίζεται μόνο σε αυτή την πράξη. Αν διαβάσετε το βιογραφικό  του θα καταλάβετε ότι είναι από τους λίγους που έχουν προσφέρει τόσα στο νησί του.

   Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2015 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση προς  τιμήν  της οικογένειας Καρακατσάνη στην αυλή  του  Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας. Ανάλογη αναφορά έχει γίνει και στο περιοδικό "Αιγιναία" από την κ. Μαίρη Γαλάνη - Κρητικού και στο βιβλίο: "Παχεία Ράχη, η Ιστορία- οι άνθρωποι  και οι Άγιοι" του Γ. Μπήτρου. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμ από το αναφερθέν βιβλίο.

   Μήπως τελικά πρέπει να ξαναδούμε  την προσφορά  του μεγάλου ανδρός και να σκεφθούμε  τις ενέργειες που μπορούν να γίνουν για την προβολή του έργου της οικογένειας και την οφειλούμενη τιμή:

Απόσπασμα από το βιβλίο:
  "Ο μεγαλύτερος γιός του γλύπτη Ι. Καρακατσάνη, Αντώνιος, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1887. Αν και είχε ταλέντο στην γλυπτική και τη ζωγραφική, με παρότρυνση του πατέρα του ακολούθησε τις Νομικές Σπουδές. Το 1910 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής και το 1912 διορίστηκε στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους ως γραφεύς Β΄, ενώ κατόπιν ανεβαίνοντας την ιεραρχία έγινε Γενικός Διευθυντής. Από το 1912 – 1915 συνεργάστηκε με το μετακληθέντα    Ιταλό οικονομολόγο Ζαπελόνι για την οργάνωση του Γενικού Λογιστηρίου. Συμμετείχε στο συνέδριο ειρήνης στο Παρίσι  συνοδεύοντας τον Ελ. Βενιζέλο και στην οικονομική διάσκεψη της Γενεύης, μαζί με τον Δ. Γούναρη. Πραγματοποίησε την μετεκπαίδευσή του στην Ελβετία, όπου μελέτησε το σύστημα των σιδηροδρόμων και στην Ιταλία όπου μελέτησε το  σύστημα του Ιταλικού Λογιστηρίου. Μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.

   Υπήρξε πρόεδρος του ΟΔΕΠ, του Ταμείου Εργασίας και Συντάξεως Ηθοποιών, Αντιπρόεδρος της Αναργυρείου Σχολής Σπετσών, Διευθύνων Σύμβουλος της Σιβιτανιδείου Σχολής, Πρόεδρος της Επιτροπής Γραμματοσήμων, Σύμβουλος του ΕΟΤ, και του Ωδείου Αθηνών και πολλών οικονομικών συμβουλίων. Τελείωσε τη σταδιοδρομία του στο Δημόσιο ως αντιπρόεδρος του ΑΣΔΥ [Ανώτατο Συμβούλιο Δημοσίων Υπηρεσιών].

   Για  την πολυσχιδή δράση του και προσφορά τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος, το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου, τον Ταξιάρχη του Γεωργίου Α΄, τον Ταξιάρχη του Φοίνικος, καθώς και με δύο πολεμικά παράσημα.

   Από το γάμο του με την Όλγα Βατιάδου απέκτησε τέσσερα κορίτσια. Δεν ξέχασε όμως ούτε στιγμή την Αίγινα, στην οποία προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες, οι οποίες δυστυχώς σήμερα δεν είναι γνωστές. Υπήρξε πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής Τουρισμού της Αίγινας. Μερίμνησε για την κατασκευή του δρόμου Αίγινας – Σουβάλας,  φρόντισε για δενδροφυτεύσεις και δημιουργία πάρκιν. Συνέβαλε στην ίδρυση και τον εξοπλισμό του Νοσοκομείου Αιγίνης. Ίδρυσε την Καποδιστριακή Βιβλιοθήκη της Αίγινας και το Μορφωτικό Σύλλογο του οποίου ήταν πρόεδρος επί πολλά χρόνια. Επίσης για πολλά χρόνια  υπήρξε πρόεδρος του  συλλόγου των εν Αθήναις Αιγινητών. Πληροφορούμενος την καταγωγή των Αγίων Ιούλιου και Ιουλιανού από την Παχεία Ράχη, οργάνωσε εκδρομή του Συλλόγου των Εν Αθήναις Αιγινητών στο Gonzano της Ιταλίας όπου τον υποδέχθηκε ο δήμαρχος της πόλης.

   Εκτός από διακεκριμένος νομικός ο  Α. Καρακατσάνης υπήρξε ταλαντούχος ζωγράφος και γλύπτης. Έβρισκε χρόνο να ασχολείται ερασιτεχνικά με τον κινηματογράφο, τη φωτογραφία ενώ έπαιζε θαυμάσια κιθάρα, τραγουδούσε, έγραφε και μετέφραζε. Οι φίλοι του τον αποκαλούσαν “Homo Universalis”  και «Μικρό Μιχαήλ Άγγελο». Ο Αντώνης Καρακατσάνης πέρασε στην ιστορία του ελληνικού Δημοσίου ως ο «τίμιος Καρακατσάνης» λόγω της ακεραιότητας, της διακιοσύνης και της εντιμότητάς του. Πέθανε στην Αθήνα το 1970."

"Η Δημοτική ποίηση του Αγκιστρίου" παρουσίαση βιβλίου.

 Από την κυρία Ντόρα Αμπατζή, συγγραφέα  του βιβλίου για τη Δημοτική ποίηση του Αγκιστρίου λάβαμε  το παρακάτω δελτίο τύπου που αναφέρετε  στην παρουσίαση  του βιβλίου που έλαβε χώρα  στο Αγκίστρι. Με πολύ χαρά  τη δημοσιεύουμε και χαιρόμαστε  που και στο Αγκίστρι  υπάρχει πολιτιστική κίνηση και άνθρωποι  που την υπηρετούν.

Δελτίο τύπου:

    Την Κυριακή, 1η Οκτωβρίου 2017, στο Αγκίστρι, στο «Koukounari Luxury Studios» έγινε η παρουσίαση του βιβλίου της φιλολόγου Θεοδώρας Αμπατζή, Μεταπτυχιακής Φοιτήτριας  Λαογραφίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το βιβλίο της κ. Αμπατζή τιτλοφορείται «Το  Αγκίστρι του Αργοσαρωνικού: Δημοτική ποίηση και καθημερινότητα», και κυκλοφόρησε στη Σειρά των Εκδόσεων του Ινστιτούτου Λαϊκού Πολιτισμού Καρπάθου του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τη φροντίδα των Εκδόσεων «Γρηγόρη», τον Νοέμβριο του 2016.

       Το εν λόγω βιβλίο πραγματεύεται το ζήτημα της δημοτικής ποιητικής δημιουργίας του Αγκιστρίου, μέσα από το πρίσμα των σύγχρονων λαογραφικών θεωριών για τη δημοτική ποίηση. Αποτελεί μάλιστα συμβολή στην ανανεωτική τάση της σύγχρονης λαογραφικής επιστήμης και εντάσσεται στα πλαίσια της Νεωτερικής Λαογραφίας. 

       Το βιβλίο παρουσίασαν και ανέλυσαν στο ακροατήριο ο Ομότιμος Καθηγητής Λαογραφίας του Ε.Κ.Π.Α. και διευθυντής του Ινστιτούτου Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης  και ο Επίκουρος Καθηγητής Λαογραφίας  Γιώργος Θανόπουλος, ο οποίος ήταν και ο επιβλέπων καθηγητής της κυρίας Αμπατζή κατά τη διάρκεια της εκπόνησης της έρευνας που οδήγησε στο εν λόγω βιβλίο. Μίλησε επίσης η συγγραφέας του βιβλίου ΘεοδώραΑμπατζή, η οποία αναφέρθηκε στον τρόπο συγκέντρωσης του υλικού και διεξαγωγής της έρευνάς της. Τον συντονισμό της Πνευματικής Εκδήλωσης είχε ο Αρχιμανδρίτης πατέρας Ελευθέριος Κουμασίδης,  ενώ Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Δήμαρχος Αγκιστρίου Γιάννης Αθανασίου και η κυρία Βίκυ Κλήμη, η οποία με την ιδιότητά της ως Chief Empowerment Officer, σχολίασε το ζήτημα της προβολής της τοπικής παράδοσης στα πλαίσια της τουριστικής ανάπτυξης του Αργοσαρωνικού.      Την εκδήλωση παρακολούθησαν δημότες και παραθεριστές του νησιού, οι οποίοι μετά το τέλος των ομιλιών απόλαυσαν τη μουσική του πατρός Ελευθέριου στο πιάνο.

      Ακολούθησε δεξίωση για όλους τους προσκεκλημένους, την οποία προσέφερε προς τιμήν της συγγραφέως η οικογένεια Αποστόλου, ιδιοκτήτρια του Ξενοδοχείου «Koukounari Luxury Studios».

Η κτηνοτροφία στην Κυψέλη.

 Μια διαφορετική εικόνα  της Αίγινας. Στην περιοχή "Σαρακίνα"  στα ψηλά  της Κυψέλης  πολλοί κάτοικοι διατηρούν  συστηματικά  ζώα. Δεν πρόκειται απλά  για τα συνηθισμένα  οικόσιτα αλλά  για κοπάδια πολλές φορές από πρόβατα, γίδια ακόμα και αγελάδες.

   Η  ύπαρξη αυτών των ζώων δεν μας  θυμίζει απλά  τις παλιές ασχολείες  των κατοίκων  του νησιού αλλά  υπογραμμίζει  και την ανάγκη της στροφής  στον πρωτογενή παράγοντα. Η Αίγινα  μπορεί  να στηρίξει μια  τέτοια  δραστηριότητα και το ελπιδοφόρο  στοιχείο είναι ότι  αυτές  οι δραστηριότητες υιοθετούνται από  νέους σε ηλικία  Αιγινήτες.

"Αθλούμαι, χαράζω το μέλλον" στο 1ο Γυμνάσιο Αίγινας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ 1ΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΙΓΙΝΑΣ «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΥ»

Μια διαφορετική σχολική μέρα έζησαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του 1ου Γυμνασίου Αίγινας στο πλαίσιο της 4ης ημέρας σχολικού αθλητισμού. Όλοι οι μαθητές είχαν τη δυνατότητα να πάρουν μέρος σε οργανωμένες αθλητικές δράσεις και δραστηριότητες με σκοπό να εξοικειωθούν με έναν τρόπο ζωής και άσκησης που ελπίζουμε ότι θα υιοθετήσουν και στην ενήλικη ζωή τους.

Επίσης ευχαριστούμε τον Πρόεδρο του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας " ο Καποδίστριας" κ. Βασίλη Μουσουλέα, ο οποίος παρουσίασε στους μαθητές μας ένα πνευματικό άθλημα, ιδιαίτερα ανταγωνιστικό, που προάγει την ευγενή άμιλλα, όπως είναι το σκάκι.

Από το 2ο Γυμνάσιο στο βουνό της Δραγωνέρας.

 Η αθλητική ημέρα για το 2ο Γυμνάσιο είναι πλέον συνυφασμένη με την ανάβαση - πεζοπορία στο βουνό. Η πρώτη Δευτέρα  του μήνα Οκτώβριου είναι αφιερωμένη σε αθλητικές δράσεις. Σκοπός η συμμετοχή σε αθλήματα και δραστηριότητες που θα δυναμώσουν τη συλλογικότητα και θα παρακινήσουν  για περαιτέρω ενασχόληση με τον αθλητισμό. Επίσης γνωριμία με αθλήματα και δράσεις που δεν είναι και τόσο γνωστά.

   Ζώντας μέσα στο φυσικό περιβάλλον  παρέχεται η ευκαιρία πεζοπορίας  ειδικά όταν υπάρχουν μονοπάτια και διαδρομές που προσφέρονται  γι΄αυτό.

    Για  τρίτη λοιπόν φορά μια μεγάλη ομάδα παιδιών ακολούθησε το γυμναστή του 2ου Γυμνασίου Αίγινας και καθηγητές και ανέβηκε ως το βουνό της Δραγωνέρας.

   Η διαδρομή ανηφορική και δύσκολη αλλά αποζημιώνει τον αναβάτη με τη πανοραμική θέα  της Αίγινας από το βουνό, τις ευωδιές των πεύκων και των μυριάδων αγριολούλουδων. 

   Το μονοπάτι αυτό είναι από τα παλαιότερα  του νησιού και το χρησιμοποιούσαν οι παλαιοί κάτοικοι της Κυψέλης και του Λεοντίου για να ανέβουν στον Άγιο Νεκτάριο και τη Χρυσολεόντισσα σε εποχές που δεν υπήρχαν μεταφορικά μέσα και η επικοινωνία γινόταν με τα ζώα ή περπατώντας πάνω σε διαδρομές που ήταν χαραγμένες με μονοπάτια στα χωράφια, στις ρεματιές και στις πλαγιές  των βουνών.

Ο γλυκός μήνας Οκτώβριος.

Φωτογραφία: Έφη Αξιώτη

  Ο Οκτώβριος κάνει πρεμιέρα σήμερα. Ο γλυκός μήνας  που σφραγίζει το φθινόπωρο με  τα γιασεμιά του, τις πρώτες ψύχρες, τη γιορτή του  Άη - Δημήτρη και την επέτειο  της 28ης.

   Στην επαρχία αρχίζουν οι προετοιμασίες για τη νέα σπορά τη στιγμή που ο μούστος βράζει νωχελικά μέσα στα βαρέλια. Στη Βουλή κατατίθεται το προσχέδιο του προυπολογισμού. Η πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ πληρώθηκε ενώ τα θεάτρα ετοιμάζονται  για τις πρεμιέρες τους. Οι νοικοκυρές τακτοποιούν τα καλοκαιρινά  και τα πρώτα φούτερ κάνουν  βραδινές εμφανίσεις. Όλοι πλεόν στον πυρετό της προετοιμασίας  για το χειμώνα και ο Οκτώβριος είναι ο μήνας προσαρμογής για  την εποχή του χειμώνα.
   Εμείς  όμως πιστοί στο λαογραφικό  ραντεβού μας κάθε αρχή νέου μήνα με τη βοήθεια  της κ. Λίνας Μπόγρη- Πετρίτου ας καλωσορίσουμε τούτο το μήνα κι  ας δούμε τις συνήθειες και τα τερτίπια του έτσι όπως τα έχει καταγράψει ο σοφός λαός μας στις παροιμίες.

     Οι παροιμίες μαρτυρούν  τις δουλειές  τις συνήθειες και τις ασχολείες του μήνα.

    Ας  υποδεχτούμε  το νέο μήνα ρίχνοντας μια ματιά  στο καλαντάρι του, όπως με πολύ επιμέλεια έχει συνθέσει η κ. Λίνα Μπόγρη - Πετρίτου  στο βιβλίο της "Τα λέμε και στην Αίγινα"

"Οκτώβριος, δέκατος μήνας του Γρηγοριανού (νέου), ημερολογίου.  Έχει 31 ημέρες. Στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο, όταν ο Μάρτιος ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου, ο μήνας που πήρε την όγδοη θέση, ονομάστηκε Οκτώβριος  (λατινικά octo= οκτώ), και με το ίδιο όνομα έμεινε μέχρι σήμερα, που είναι ο δέκατος μήνας στη σειρά.

Δεύτερος μήνας του φθινοπώρου, και μήνας της σποράς. Γι’ αυτό ο λαός τον έχει ονομάσει Σποριάτη.

-Οκτώβρη και δεν έσπειρες, οκτώ σακιά δεν έκανες.

-Οκτώβρη και δεν έσπειρες, τρία καλά δεν έκανες.

-Όποιος σπέρνει τον Οκτώβρη, έχει οκτώ σειρές στ’ αλώνι.

Τον λένε επίσης Βροχάρη, για τις βροχές που χαρίζει στους γεωργούς.

-Οκτώβρης βροχερός, Οκτώβρης καρπερός.

-Τα σταφύλια τρυγημένα, και τα σκόρδα φυτεμένα. 

-Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.

(Με τη λέξη «κουδούνια», ονομάζουν όσα μικρά τσαμπιά των αμπελιών ή και της κληματαριάς έχουν αργήσει να ωριμάσουν στον καιρό τους και γίνονται τον Οκτώβρη μήνα).

Τις ίδιες ημέρες, ο καιρός θεωρείται ιδανικός για την σπορά των κουκιών.

-Του Άι Λουκά, σπείρε κουκιά (18 Οκτώβρη). 

Τον λένε και Αγιοδημητριάτη, από τη μεγάλη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, στις 26 του μήνα, όπου και αναφέρεται στις καλές ημέρες, την ίδια περίοδο.

-Του Άι Δημητράκη, το μικρό καλοκαιράκι. 

Αυτή η καλοκαιριάτικη αναλαμπή δίνει  την ευκαιρία στους ανθρώπους της υπαίθρου να προλάβουν να οργώσουν, να σπείρουν, να ετοιμαστούν για το χειμώνα, να κατεβάσουν τα κοπάδια στα χειμαδιά.

Η παράδοση θέλει την ημέρα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου να ανοίγουν τα κρασοβάρελα, με το καινούριο κρασί.

Ο λαός έχει χρονικό σύνορο τους δύο Άγιους, στρατηλάτες, καβαλάρηδες, που χωρίζουν μετεωρολογικά το χρόνο, (σε χειμερινό και θερινό), ανάλογα και με τις ασχολίες των ανθρώπων της υπαίθρου.

-Του Άι Δημητρού, μέσα το κρεβάτι, του Άι Γιωργιού, έξω το κρεβάτι.

Τους έχουν τόσο πολύν τιμήσει στην πατρίδα μας, που οι Δημήτρηδες, συναγωνίζονται τους Γιώργηδες!

Η μεγαλύτερη εγγύηση για την καλοκαιρία είναι τα χρυσάνθεμα, που ανθίζουν αυτή την εποχή, γι’ αυτό τα λέμε και «αγιοδημητριάτικα».

Η παράδοση λέει για τα χρυσάνθεμα πως νοιάζονταν πολύ τον Οκτώβρη, όταν τον έβλεπαν θλιμμένο να τριγυρίζει κάτω από τα γυμνά δέντρα, καθώς έπεφταν και τα τελευταία τους φύλλα, τις ζεστές ημέρες που χάνονταν, τον ουρανό που συχνά ήταν συννεφιασμένος. Έτσι αποφάσισαν να ζητήσουν από τον Θεό να τα αφήσει να ανθίζουν τον Οκτώβρη, για να του διώχνουν τη θλίψη!

Ανάλογα με τον καιρό, σε πολλά μέρη ξεκινά το λιομάζωμα.

-Το Οκτωβριανό το λάδι, άλλος μήνας δεν το κάνει.

Στα χρόνια της παιδικής ανεμελιάς, με το πρώτο ψιλόβροχο, τα πρωτοβρόχια, τρέχαμε παρέες παρέες και, πιασμένοι από τα χέρια σε κύκλο, τραγουδούσαμε:

«Βρέχει, βρέχει, ψιχαλίζει και το μάρμαρο ποτίζει.

  Και ο ποντικός χορεύει και η γάτα μαγειρεύει…».

Γεμίζαμε αγκαλιές με κυκλάμινα σε κάθε περίπατο, στις εξοχές, στους κοντινούς λόφους. Εκείνα τα πανέμορφα μοβροζέ αγριολούλουδα, με τη γλυκιά απαλή μυρωδιά, που φυτρώνουν, ανάμεσα από ξερόφυλλα, κάτω από θάμνους, μέσα από σχισμάδες βράχων. Που αντέχουν στο ξεροβόρι, αντλώντας δύναμη μέσα από την απίστευτη δύναμη της φύσης.  Σύμβολο αντοχής και ελπίδας, στον Οκτώβρη, που κάνουν τον ποιητή να αναρωτιέται:

«Κυκλάμινο, κυκλάμινο,

στου βράχου τη σχισμάδα

Πού βρήκες χρώματα κι ανθείς,

πού μίσχο και σαλεύεις;» 

                  (Γιάννης Ρίτσος)  




Οι φωτογραφίες προέρχονται από το κελάρι του Κωλέτζη στην Κυψέλη.