13o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αίγινας.

                 Στο κτήμα Κολλάτου όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος από την 1η Αυγούστου ξεκίνησε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αίγινας. Το φετινό Φεστιβάλ είναι το 13ο κατά σειρά και είναι αφιερωμένο  στα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μελίνας Μερκούρη. 

Οι προβολές είναι καθημερινές και ξεκινούν  στις 22.00 με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.    

Το πρόγραμμα των προβολών διατίθεται σε πολλά σημεία  της Αίγινας.                         

Η Αγία Θεοδώρα στο Σφεντούρι της Αίγινας.

Φωτογραφίες από τον κ. Χρήστο Νεστορίδη

 Στα ψηλά  της Πέρδικας λίγο πριν το Σφεντούρι πανηγύρισε σήμερα 3 Αυγούστου το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας. Σε ένα σημείο πραγματικά μαγικό με την απέραντη θέα να απλώνεται κάτω από το καμπαναριό  του.

Η Αγία Θεοδώρα συγκαταλέγεται στους 11 Αγίους  της Αίγινας.

Ας δούμε όμως λίγα σημεία από τη ζωή της Αγίας.

Η  Οσία  Θεοδώρα γεννήθηκε  στην Παλιαχώρα  της Αίγινας  το 812 μ.Χ. Η  Θεοδώρα  γεννιέται σε μια εποχή δύσκολη όχι μόνο για την Αίγινα αλλά και για όλα τα νησιά και τις θαλασσινές πολιτείες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, διότι  οι Σαρακηνοί πειρατές κάνουν επιδρομές   αφανίζοντας και ρημάζοντας ό,τι βρουν μπροστά τους.

Η  Θεοδώρα είναι  το τρίτο παιδί του κληρικού Αντωνίου και της Χρυσάνθης. Γρήγορα μένει ορφανή από μητέρα και ο πατέρας της  ο Αντώνιος αναθέτει την ανατροφή και τη μόρφωσή της σε συγγενή του παιδαγωγό. Ο αδελφός της ήταν ιεροδιάκονος και η αδελφή της μοναχή.

Ο  πατέρας  της την παντρεύει  σε μικρή ηλικία – η παράδοση αναφέρει  ότι ήταν  επτά ετών – με ενάρετο και ευσεβή νέο. Άλλη παράδοση αναφέρει πως παντρεύτηκε τον παιδαγωγό της.

Η  Θεοδώρα μαζί με τον σύζυγό της, τον πατέρα της και άλλους κάτοικους της Παλιαχώρας  φεύγει    από την Αίγινα εξαιτίας των  πειρατικών επιδρομών  και   έρχεται στην Θεσσαλονίκη.

Από τον γάμο της αποκτά   τρία παιδιά  , αλλά έζησε μόνο η Θεοπίστη, η πρωτότοκη, η οποία γεννήθηκε το 829 –830 μ. Χ. Οι  γονείς της την αφιέρωσαν   στον Κύριο  και σε ηλικία  έξι ετών την πήγαν στο μοναστήρι του Αγίου Λουκά.

Η  Θεοδώρα  χήρευσε σε ηλικία 25 ετών. Αμέσως μοιράζει την περιουσία της σε φτωχούς και  αποφασίζει να μονάσει στην Ιερά Μονή  του Αγίου Στεφάνου Θεσσαλονίκης. Η Θεοδώρα έζησε στο κοινόβιο του πρωτομάρτυρος Στεφάνου πενήντα πέντε χρόνια, από  το 837 ως την ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς , υπομένοντας  με αφάνταστη καρτερία την ζωή της σκληρής ασκήσεως, με υπακοή και ταπείνωση. Ο ενάρετος βίος της υπήρ­ξε υπόδειγμα μοναχικής βιωτής·  θαυμαστή δε ήταν και η καρτερία με την οποία αντιμετώπιζε η Οσία τα πολύ αυστηρά επιτίμια που της έθετε η η­γουμένη Άννα για να την παιδαγωγήσει.

Η Θεοδώρα αρνήθηκε την πρόταση να αναλάβει το πηδάλιο της ηγουμενίας κάποιας άλλης μονής, ενώ όταν το 868 τέθηκε στη μονή του αγίου Στεφάνου ζήτημα διαδοχής της ηγουμένης, εξελέγη η κόρη της Θεοπίστη. Έκτοτε η Ο­σία ενέτεινε ακόμη περισσότερο τον αγώνα της, επιδιδόμε­νη καθημερινά σε έργα ευποιΐας και, παρά τη γεροντική της ηλικία, προσπαθούσε να επικουρεί όσο το δυνατόν περισ­σό­τερο στα διακονήματα της μονής

 Εκοιμήθη σε ηλικία 80 ετών την 29 Αυγούστου του 892. Μετά  την κοίμηση της, από το άγιο λείψανό της και την κανδήλα του τάφου της έρρεε  μύρο. Γι’ αυτό και ονομάσθηκε μυροβλήτις. Όταν της έψαλαν την νεκρώσιμη ακολουθία, το ρυτιδωμένο πρόσωπό της φάνηκε   χαρούμενο και ωραίο, χωρίς ίχνος ρυτίδας και  από το λείψανο της έβγαινε θεία ευωδία.

Υπεράνω του τάφου της  ανεγέρθηκε η Ιερά Μονή της  Οσίας Θεοδώρας.

Η  μνήμη  της  εορτάζεται στις 29 Αυγούστου, αλλά η Εκκλησία  μας  την εορτάζει  στις 3  Αυγούστου λόγω της  εορτής της αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου  του Προδρόμου  την  29η Αυγούστου.

            Τα  λείψανά  της φυλάσσονται σε παρεκκλήσι της Αγίας Σοφίας  Θεσσαλονίκης. Τμήμα των αγίων λειψάνων της   βρίσκεται στο ναό των Αιγινητών Αγίων στο Λιβάδι της Αίγινας.

Επίσης ξωκλήσι προς τιμήν της Αγίας βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Σφεντούρι στην νότια Αίγινα.

            Πολλά θαυμάσια  συνέβησαν   την ώρα του θανάτου της Αγίας , αλλά και μετά. Την ώρα του θανάτου της ακούγονταν ψαλμωδίες αγγέλων από τον ουρανό και από το σώμα της ανέβλυζε ευωδιαστός ιδρώτας τόσο έντονος, που όλοι δοξολογούσαν τον Θεό. Από την εικόνα της, και ιδιαίτερα από το δεξί της χέρι, έρρεε σε ένα κοίλωμα λάδι. Πολλοί άρρωστοι θεραπεύτηκαν, χωλοί και μουγγοί.

Ύστερα από χρόνια παρουσιάστηκε η μορφή της στην Αγία Θεοπίστη, και όλοι συμπέραναν ότι η ταφή του  λειψάνου της  δεν έγινε κατά την γνώμη της. Παρήγγειλε λοιπόν στις μοναχές να μεταθέσουν το λείψανό της. Αυτές αμέσως υπάκουσαν,  και πριν ακόμα αφαιρέσουν το σκέπαστρο του τάφου, ακούσθηκαν βροντές και αστραπές, ενώ οι  πλάκες του τάφου της μετατοπίστηκαν βίαια , χωρίς να τις αγγίξει κανείς. Ο  τάφος  της γέμισε μύρο,  και η ευωδία   απλώθηκε σε όλη την εκκλησία. Κατόπιν τοποθέτησαν τα λείψανά της  σε κιβώτιο και τα μετέφεραν με πομπή  σε κουβούκλιο της εκκλησίας. Από  τότε η Εκκλησία αυτή πήρε το όνομα της.

"ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, για πάντα Κυριακή" λίγο πριν την παράσταση.

 Η  παράσταση  "ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ για πάντα Κυριακή" βρίσκεται στην τελική ευθεία  της προετοιμασίας  της για  την πρεμιέρα. Η κ. Χριστίνα Αλεξανιάν με φωτογραφίες που ανέβασε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Face book  μας μεταφέρει   στο ρυθμό και την ατμόσφαιρα των προβών που είναι εντατικές.

  Η πολυαναμενόμενη μουσικοθεατρική παράσταση  ήταν προγραμματισμένη  να κάνει πρεμιέρα στο 10ο Φεστιβάλ  Αίγινας σήμερα  Δευτέρα  3 Αυγούστου. Ωστόσο σύμφωνα με Δελτίο τύπου της εταιρείας παραγωγής η παράσταση αναβάλλεται  και  η νέα ημερομηνία  θα ανακοινωθεί σύντομα.

Ο παππούλης της χαράς. π. Γαβριήλ Τσάφος.

 Αναδημοσιεύουμε ένα υπέροχο κείμενο που ανήρτησε στον προσωπικό της λογαριασμό στο F.b. η κ. Φωτεινή Οικονόμου. Είχαμε τη χαρά και την τιμή να τη γνωρίσουμε όταν πριν μερικά χρόνια παρουσιάσαμε το βιβλίο  της για τον π. Γεώργιο Πυρουνάκη στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.

  Στο κείμενο που ακολουθεί περιγράφει την εμπειρία από  τη γνωριμία  της με τον αείμνηστο π. Γαβριήλ Τσάφο, όταν προσκεκλημένη από τον ίδιο παρουσίασε στην ενορία  του Αγίου Ανδρέα στα Πατήσια το βιβλίο της.

  Αναδημοσιεύουμε  το κείμενο αυτό και για το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι από την Αίγινα συνδέονταν πνευματικά μαζί του.

Ο παππούλης της χαράς, π. Γαβριήλ Τσάφος

(1944- 1 Αυγούστου 2018)

Γνώρισα τον π. Γαβριήλ λίγα χρόνια πριν, όταν με κάλεσε στην ενορία του να παρουσιάσω το βιβλίο μου "π. Γεώργιος Πυρουνάκης, η θεολογία και το έργο ενός ελεύθερου ανθρώπου". Αναγκάστηκα να ταξιδέψω αυθημερόν, αφού η παρουσίαση έγινε Δευτέρα (κάθε απόγευμα Δευτέρας ο π. Γαβριήλ συγκέντρωνε τους ενορίτες του παρουσιάζοντας κάποιον ομιλητή ή συγγραφέα).

Στο σταθμό με περίμενε ένας δικός του άνθρωπος, ο οποίος με οδήγησε στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα στην πλατεία Αμερικής. Εκεί, σε μια ξύλινη μικρή καρεκλίτσα, κάθονταν ο π. Γαβριήλ, ένας εύσωμος ιερέας με σπινθηροβόλο βλέμμα και χαμόγελο μεγάλο, που δεν θύμιζε με τίποτα ασκητική μορφή. Η αμηχανία μου έσβησε σε δευτερόλεπτα, όταν άρχισε να μου μιλά με αμεσότητα, οικειότητα και χιούμορ, λες και ήμασταν χρόνια κολλητοί. (Αργότερα διάβασα ότι ο Άγιος Παΐσιος, χωρίς να αναφέρεται ονομαστικά σ΄αυτόν, τον περιέγραψε ως εξής: «Γνωρίζω έναν πνευματικό που είναι αρκετά παχύς, φυσικά είναι και η κράση του, αλλά μπορεί και στο φαγητό λίγο να μην προσέχει, ξέρετε όμως πόσο πονάει για τον άλλον, πόσο ενδιαφέρεται για τους πονεμένους; Αυτός έχει ταπείνωση, γιατί λέει ότι δεν κάνει άσκηση, αλλά παράλληλα έχει πολλή καλοσύνη, και έτσι πολλοί αναπαύονται περισσότερο σ’ αυτόν παρά σε έναν ασκητικό πνευματικό. Ένας πνευματικός, που δεν είναι αποφασισμένος να πάει ακόμη και στην κόλαση για την αγάπη των πνευματικών παιδιών του, δεν είναι πνευματικός.»)

Μου είπε πολλά μέχρι να έρθουν οι ενορίτες του: πως τελείωσε το νυχτερινό Γυμνάσιο (γιατί δούλευε από παιδάκι), φοίτησε στη Ριζάρειο και στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και πως, ως φοιτητής, όταν μπήκε για πρώτη φορά το 1967 στο κατανυκτικό βυζαντινό Εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, που είχε αγιογραφήσει ο Φώτης Κόντογλου, ζήτησε από τον Χριστό να τελειώσει την ζωή του ως ιερέας στον ναό αυτό, όπου το 1588 είχε μαρτυρήσει η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία (και ο Χριστός δεν του χάλασε το χατήρι!). Μου αποκάλυψε ακόμη ότι υπήρξε ο πνευματικός του π. Γεωργίου Πυρουνάκη και μου περιέγραψε εικόνες από την πολύχρονη φιλιά τους.
Όταν γέμισε το εκκλησάκι, θαύμασα το ποιμαντικό του έργο: πλήθος από νέα παιδιά, φοιτητές, ζευγάρια είχαν δεχτεί το κάλεσμά του και με κοίταζαν με προσμονή (λες και ποια είμαι!), βιντεοσκοπώντας την παρουσίαση, η οποία διακόπτονταν ευχάριστα από τα πειράγματα και τα σχόλια του π. Γαβριήλ.

Όταν τελείωσε κείνο το μαγικό απόγευμα, κοντέψαμε να... μαλώσουμε γιατί δεν δέχονταν την απόφασή μου να επιστρέψω μέσα στη νύχτα και επέμενε να πάρω άδεια και φιλοξενηθώ "τουλάχιστον ένα τριήμερο", προκειμένου να με ξεναγήσει στην "Παναγία των Βρυούλων", το ησυχαστήριο που ίδρυσε ο ίδιος, στο Μετόχι του οποίου στον Ωρωπό εγκαταβιούν σήμερα πέντε μοναχές, όλες πνευματικά του τέκνα και στο οποίο ο π. Γαβριήλ πέρασε τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του.
Όταν τελικά έφυγα, μου έδωσε ένα πακέτο, με την εντολή να το ανοίξω όταν θα ανέβαινα στο τρένο και συμφώνησα. Το πακέτο περιείχε μια επιχρυσωμένη εικόνα της Παναγίας, έντυπο υλικό για την μονή και το εκκλησάκι και ένα φάκελο με τα οδοιπορικά μου, περισσότερα μάλιστα από όσα χρειάζονταν.
Έκτοτε, μιλήσαμε λίγες μόνο φορές στο τηλέφωνο. Την τελευταία φορά με συνεχάρη επειδή -μετά από μεσολάβησή του- ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, με τον οποίο είχαν αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη, συμπεριέλαβε το βιβλίο μου στη βιβλιοθήκη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η συνάντησή μου με αυτόν τον στοργικό και γλυκό άνθρωπο ήταν σύντομη, αλλά αρκετή για μια ολόκληρη ζωή. Όπως με διαβεβαίωνε, με μνημόνευε σε όλες τις λειτουργίες του και είμαι απολύτως βέβαιη ότι συνεχίζει να το κάνει για μένα αλλά και για τον κόσμο όλο!

Και όπως έλεγε:
"Αυτό που λείπει από το σημερινό άνθρωπο
είναι η τρυφερότητα. Όχι η ελεημοσύνη.
Όχι βγάζω από την καρδιά μου για να δώσω στον άλλο,
αλλά ανοίγω την καρδιά μου για να χωρέσει ο άλλος."

Ο Άγιος Στέφανος στην Παλαιά Χώρα.

 

   Ο Άγιος Στέφανος στην Παλιαχώρα εορτάζει και στις 2 Αυγούστου ημέρα ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου. Επειδή η εορτή του στις 27 Δεκεμβρίου μέσα στο καταχείμωνο δυσκολεύει τους πιστούς να ανέβουν ως εκεί, γι' αυτό λειτουργείται πανηγυρικά στις 2 Αυγούστου.

   Το ναΰδριο του Αγίου Στεφάνου από τα πρώτα που συναντάμε  στα καλντερίμια της Παλαιάς Χώρας είναι και από τα πρώτα που συντηρήθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1967. Σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και στο εσωτερικό του διατηρούνται αρκετές αγιογραφίες. Είναι μονόχωρη βασιλική στραμμένη προς το Νότο και η είσοδός της κοιτά  το βορρά, ενώ το ιερό βήμα είναι τοποθετημένο εγκάρσια στο ναό.

   Η ανέγερση της Εκκλησίας τοποθετείται στον 17ο - 18ο αιώνα, αλλά μετά  την εγκατάλειψη της Παλιαχώρας κατέπεσε σε ερείπια, όπως και πολλές άλλες εκκλησίες. Σε αυτήν την κατάσταση βρισκόταν ο ναός την εποχή που ο Άγιος Νεκτάριος ανήγειρε την εκκλησία  του μοναστηριού του (1904 -1908), την Αγία Τριάδα. Τότε μερικοί εργάτες είχαν πάει στις ερειπωμένες εκκλησίες  της Παλιαχώρας για να βρουν πωρόλιθους και ανάμεσα σε αυτούς και ο Κυψελιώτης Αγησίλαος Χατζόπουλος, ο οποίος βρήκε έναν ογκώδη πωρόλιθο, αλλά, ενώ προσπαθούσε να τον σηκώσει, έμεινε ακίνητος και έχασε και τη φωνή του. Οι συνάδελφοί του, μη μπορώντας να κάνουν τίποτε, ειδοποίησαν τον Άγιο, ο οποίος πήγε στον τόπο, του διάβασε μια ευχή και έγινε αμέσως καλά.

   Ο Άγιος Νεκτάριος, εξετάζοντας την πέτρα, αναγνώρισε πως είχε "εγκαίνια" και επομένως επρόκειτο για Αγία Τράπεζα ναού. Επειδή όλοι αγνοοούσαν την ονομασία  της Εκκλησίας, κάλεσαν τον γέροντα εφημέριο του Βαθέος Συμεών Καλαμάρα, που γνώριζε καλά την Παλιαχώρα, ο οποίος τους εξήγησε πως πρόκειται για την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου. Ο  Χατζόπουλος από ευγνωμοσύνη προς τον Άγιο για το θαύμα του, επισκεύασε την ερειπωμένη εκκλησία και τοποθέτησε τα "εγκαίνια" στη θέση τους.

    Το περιστατικό αυτό είναι γνωστό στην Αίγινα και το διασώζει στο βιβλίο του "Χριστιανική Αίγινα" ο κ. Σ. Δημητρακόπουλος.

   

Καθαρισμός παραλιών σήμερα από την Κοινότητα Αίγινας και εθελοντές.

 

  Πρώτη  του Αυγούστου σήμερα, στην καρδιά  του καλοκαιριού αλλά με διάθεση ότι το καλοκαίρι είναι μπροστά μας και δεν τελείωσε πολλοί εθελοντές σήμερα το πρωί άκουσαν  το κάλεσμα του Δήμου Αίγινας και βρέθηκαν σε δύο παραλίες που βρίσκονται στα όρια  της Κοινότητας Αίγινας  με σκοπό να καθαρίσουν και να απομακρύνουν αντικείμενα που επιβαρύνουν την εικόνα των παραλιών.

Η δράση έγινε στα πλαίσια  της κίνησης "Καθαρίζουμε τις ακτές μας, ομορφαίνουμε την Ελλάδα"

Στο πλευρό του Δήμου Αίγινας βρέθηκε  η εταιρεία RAM EUROPE  με ειδικά μηχανήματα, πολλοί εθελοντές εκπρόσωποι Συλλόγων, και η εκπομπή "Όλοι μαζί μπορούμε"

Καθαρίστηκε η παραλία  των Σαλαμινιμάχων πριν από  τους Αγίους Αναργύρους και θα υπάρξει συνέχεια  και σε άλλη παραλία.

 Τις φωτογραφίες έστειλε ο Πρόεδρος της Κοινότητας Αίγινας κ. Π. Κασιμάκης.

Ο Νεκτάριος Αποσπόρης εκθέτει στη Μύκονο.

 Στην ομαδική έκθεση με τίτλο "Λευκό ξωκλήσι"  που διοργανώνεται  από 1 έως 10 Αυγούστου συμμετέχει ο Αιγινήτης εικαστικός Νεκτάριος Αποσπόρης.

 Η έκθεση θα παρουσιαστεί στην αίθουσα "Καλογερά" της Δημοτικής Πινακοθήκης "Μαρία Ιγγλέση", σε επιμέλεια Ίριδος Κρητικού και τελεί  υπό την αιγίδα  της Κοινωφελούς Επιχείρησης για τον Πολιτισμό και την Παιδεία  του Δήμου Μυκόνου.