Η Αίγινα στον αγώνα του 1821 (α΄)

Από σήμερα, Σάββατο 17 Μαρτίου εγακινιάζουμε  μια σειρά  αναρτήσεων με θέματα γύρω από τη συμμετοχή της Αίγινας στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Ένα πλούσιο και χρήσιμο υλικό που θα δημοσιευτεί σε συνέχειες.

Δύο ξεχωριστοί Αιγινήτες του 1821

Στις 23 Μαρτίου  1821 η Αίγινα επαναστάτησε εναντίον των Τούρκων. Η επαναστατημένη Αίγινα μνημονεύεται  ανάμεσα στις πρώτες περιοχές που υψώθηκε η επαναστατική σημαία. Στο μικρό ναό των Ταξιαρχών του χωριού Παχιά Ράχη κηρύσσεται η επανάσταση και πολλοί Αιγινήτες κατατάσσονται  στα πρώτα στρατιωτικά σώματα που θα πολεμήσουν στην Ακροκόρινθο  και στα  Δερβενάκια. Σημαντικό ρόλο στη στράτευση των Αιγινητών έπαιξαν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι οι οποίοι διέδωσαν από νωρίς τις ιδέες της Φιλικής Εταιρείας στην Αίγινα και στη συνέχεια στήριξαν  σθεναρά την Επανάσταση με τη συμμετοχή τους , αλλά  και καταβάλλοντας μεγάλο μέρος από την περιουσία τους. Αποτέλεσμα αυτής τους της δράσης ήταν η συμμετοχή 361 Αιγινητών Αγωνιστών  σε πολεμικές επιχειρήσεις   καθ’ όλη  τη διάρκεια του αγώνα. Παράλληλα με τη συμμετοχή τους στα πολιτικά δρώμενα εξασφάλισαν για το νησί  και τους κατοίκους του καλύτερη επιβίωση. Σήμερα στην πόλη της Αίγινας συναντάμε το Πύργο του Σ. Μάρκελλου, πρόκριτου της Αίγινας και στο λιμάνι το εξαιρετικό διατηρητέο [κοντά στη ψαραγορά] κτίριο του προεστού Γ. Λογιωτατίδη. Ωστόσο ελάχιστοι από τους σημερινούς Αιγινήτες γνωρίζουν την προσφορά αυτών των δύο μεγάλων προγόνων μας. Η επέτειος της 25^ης Μαρτίου , δίνει την ευκαιρία  μιας πρώτης γνωριμίας μαζί τους.

Σπύρος Μάρκελλος

   Ο Σπύρος Μάρκελλος ήταν πρόκριτος της Αίγινας. Η οικογένεια του καταγόταν από την Κέρκυρα – σύμφωνα με πληροφορίες της Πολύμνιας Ηρειώτη- Θωμάκου. Ο πρώτος Μάρκελλος  που ήρθε  στην Αίγινα έχτισε τον ομώνυμο Πύργο κοντά στο λιμάνι, σε μια  εποχή  όπου δεν υπήρχε κανένα άλλο κτίσμα στη γύρω περιοχή. Ο Πύργος περιστοιχιζόταν από  τάφρο, που έφτανε ως τη θάλασσα. Μία ξύλινη κινητή γέφυρα  - που την έβγαζαν το βράδυ - συνέδεε το β΄ πάτωμα του Πύργου με το έδαφος. Στις τέσσερις γωνίες υπήρχαν στρογγυλοί πυργίσκοι [κλουβιά] όπου χωρούσαν  2-3  πολεμιστές, για προστατεύεται από τους κουρσάρους. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Πύργος  χτίστηκε  [ίσως επισκευάστηκε] το 1802. Εκεί εγκαταστάθηκε η ελληνική κυβέρνηση [1826 και 1827 –1828]  Σε αυτόν τον Πύργο φιλοξενήθηκαν πολλά ιστορικά πρόσωπα, όπως ο Γεώργιος Υψηλάντης, όταν πέρασε από την Αίγινα πηγαίνοντας στο Ναύπλιο για την ανακομιδή των οστών του αδελφού του Δημητρίου Υψηλάντη.

 Ο  Σπύρος Μάρκελλος   μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από νωρίς  και όταν  σήμανε  η ώρα της Επανάστασης ξεσήκωσε τους Αιγινήτες μαζί με τον Γ. Λογιωτατίδη. Με τους πρώτους Αιγινήτες  αγωνιστές πήρε μέρος στην πολιορκία της Ακροκορίνθου. Μαζί με τον Γ. Λογιωτατίδη εκλέχτηκε παραστάτης της Αίγινας στην Α΄ Εθνική Συνέλευση. Το 1824 διορίστηκε στα Δερβενοχώρια να φροντίζει για τις καυστικές ύλες του αγώνα. Το 1828 έγινε μέλος της επιτροπής για την ίδρυση και συντήρηση των τοπικών σχολείων της Αίγινας μαζί με τον αρχιμ. Γρηγόριο Μοίρα. Την ίδια χρονιά διορίστηκε γενικός φροντιστής του στρατού της Ανατ. Ελλάδας με μισθό 500άρχου. Συγχρόνως προμήθευε με τρόφιμα  τους εργάτες που έχτιζαν το Ορφανοτροφείο στην Αίγινα. Με δικές του ενέργειες φρόντισε  να γίνει  η Αίγινα πρωτεύουσα της επαρχίας Πόρου Αιγίνης και  Αγκιστρίου. Η έντιμη δράση του συνεχίζεται και στα χρόνια της Βασιλείας του  Όθωνα. Μαζί με τον Γ. Λογιωτατίδη επισκέπτονται τον βασιλέα το 1841 ως εκπρόσωποι της Αίγινας. Ήταν αρκετά εύπορος και αυτό του εξασφάλιζε προνομιακή θέση στο νησί και μεγάλη επιρροή στους κατοίκους του. Στη  Μεγάλη Εκκλησιά [Μητρόπολη] είχε αφιερώσει την εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα η οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα στο Τέμπλο του ναού. Από το γάμο του με την Ανθή απέκτησε  τρεις γιούς τον Αντώνη, τον Παναγή και το Γιωργάκη.

ένα καλάθι βιβλία από τη Φαίη

   Κι  ενώ συνεχίζετε η συζήτηση για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, την άναρχη ανοικοδόμηση, τη διαλογή των απορριμμάτων  και τη μόλυνση του Σαρωνικού από τα βρώμικα νερά του Κηφισού, ο νους  μας ξαναγυρνά στην ανακύκλωση των  άχρηστων και περιττών υλικών –σκουπιδιών μας, που είναι το πρώτο και αποφασιστικό  βήμα για την προστασία  του περιβάλλοντος. Η ανακύκλωση όμως δεν πραγματοποιείται μόνο  με εξαγγελίες, είναι  τρόπος ζωής που διδάσκεται και υιοθετείται από τα πρώτα μας βήματα. Γνώστης αυτής της αλήθειας η νηπιαγωγός και συγγραφέας Φαίη Χανή όχι μόνο διδάσκει την ανακύκλωση των υλικών, στους μικρούς μαθητές της,  αλλά  προτείνει ιδέες μέσα από τα βιβλία που έχει κυκλοφορήσει. Στο πλούσιο συγγραφικό και μεταφραστικό έργο της, ο αναγνώστης ξεχωρίζει ιδιαίτερα τις έξυπνες ιδέες της για ανακύκλωση. Αλήθεια έχουν σκεφτεί οι γονείς τι θα μπορούσαν να φτιάξουν τα παιδιά τους με τα πιατάκια και τα υλικά που απομένουν μετά από ένα παιδικό πάρτι ή γενέθλια; Η  Φαίη προσφέρει λύσεις  αλλά και δημιουργική απασχόληση για παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας μέσα από τα βιβλία της. Πραγματικά εξακολουθεί να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι δίπλα μας , εδώ στην Αίγινα,  επιλέγουν ακόμα να ζουν, να δημιουργούν και να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, πολλοί ανήσυχοι και αξιόλογοι άνθρωποι  που αποφεύγουν τη δημοσιότητα,  με αποτέλεσμα δυστυχώς πολλοί συνάνθρωποι μας να αγνοούν την εργασία   και την προσφορά  τους.

   Η  Φαίη Χανή γεννήθηκε  στην  Αθήνα και σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός από το 1994 σε ιδιωτικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία και από το 2000 εργάζεται στην Πρωτοβάθμια  Δημόσια Εκπαίδευση. Συνεργάστηκε με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου την περίοδο 1994 –1999 παρουσιάζοντας στις εκθέσεις βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως, «Τα  παραμύθια της Γαλάζιας Γραμμής». Συμμετέχοντας ενεργά στην υλοποίηση του προγράμματος «Μ’ ένα βιβλίο πετάω». Παράλληλα μέρος σε πολλά σεμινάρια, συνέδρια, ημερίδες, βιωματικά εργαστήρια. Έχει ασχοληθεί με παρουσιάσεις παιδικών βιβλίων που πλαισιώνονταν πάντα από κατασκευές – μικρά ταξίδια στον κόσμο των εικαστικών. Από το 1999  έως το 2002 συνεργάστηκε με το Δήμο Πετρούπολης οργανώνοντας και υλοποιώντας εκπαιδευτικά προγράμματα εικαστικής δημιουργίας για το εργαστήρι Δημιουργικής απασχόλησης που απευθύνονταν σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Από το 1999 είναι μόνιμη συνεργάτης του παιδαγωγικού περιοδικού «Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού». Έχει διδάξει εικαστική Αγωγή και Παιδική Λογοτεχνία σε Δημόσιο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης   στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής. Έχει μεταφράσει σειρά βιβλίων με θέμα την Εικαστική Αγωγή στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό Σχολείο, καθώς και μικρές ιστορίες και βιβλία γνώσεων που απευθύνονται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Ασχολείται επίσης με την επιστημονική επιμέλεια βιβλίων για εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. ΄Εχει κάνει εισηγήσεις και εργαστήρια σε εκπαιδευτικούς με θέματα: α] κατασκευή βιβλίου μέσα στη σχολική τάξη και στη βιβλιοθήκη, β] η τέχνη στο σχολείο και η ουσιαστική δημιουργία την ώρα των εικαστικών.

    Τα  τελευταία επτά χρόνια ζει στην Αίγινα  και  εργάζεται στο Νηπιαγωγείο Κυψέλης. Το όμορφο χωριό, οι άνθρωποι αλλά  κυρίως τα γλυκά πρόσωπα  των μικρών  μαθητών της  την   εμπνέουν, γι’ αυτό ως επιμελής εργάτρια – μέλισσα συνεχίζει να γράφει, να επιμελείται εκδόσεις, να μεταφράζει, να δημιουργεί. Οι  τυχεροί μαθητές της και όσοι αγαπούν το παιδικό βιβλίο μπορούν  να αναζητήσουν τα βιβλία  της, που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Σαββάλας» και «Ωρίων» και στα  βιβλιοπωλεία της Αίγινας.

Η Ιστορία της Κωνσταντινούπολης από τον 19ο αιώνα έως το 1964

Την Πέμπτη 8/03/2012 επισκέφτηκαν το Γυμνάσιο μας  η κ. Σαρίογλου Ειρήνη, ιστορικός και ο κ. Ιωάννης Παππάς, βιβλιοθηκονόμος στη Βιβλιοθήκη «Αικατερίνη Λασκαρίδη»  Το Ίδρυμα « Αικατερίνη Λασκαρίδη» έχει συσταθεί με Προεδρικό Διάταγμα το 2007 στη μνήμη της Καίτης Λασκαρίδη, η οποία ίδρυσε μαζί με τις δύο αδελφές της τη Χ.Ε.Ν. Νέου Φαλήρου. Το προοδευτικό πνεύμα της, η κοινωνική της ευαισθησία, η οξυδέρκεια, ο δυναμισμός και η ισχυρή κριτική σκέψη της παραμένουν σημαντικά παραδείγματα για όλους μας και μάλιστα στις δύσκολες στιγμές που  βιώνουμε. Το Ίδρυμα, στο οποίο έχει ενσωματωθεί  η από το 1993 λειτουργούσα  πλουσιότατη δανειστική βιβλιοθήκη, σε σύντομο χρονικό διάστημα  επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς του πολιτισμού και οι δραστηριότητές του καλύπτουν πολλούς τομείς του πνεύματος και τις ανάγκες του Πειραιά. Διοργανώνει διαλέξεις, εκπαιδευτικά προγράμματα για μαθητές και φοιτητές, σεμινάρια, ημερίδες, αφιερώματα, εκθέσεις, τιμητικές και μουσικές εκδηλώσεις, ενώ κάθε χρόνο προκηρύσσει Λογοτεχνικό Διαγωνισμό πρωτόλειου διηγήματος στη μνήμη Καίτης Λασκαρίδη.
Συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, την ευρύτερη πανεπιστημιακή κοινότητα, με φορείς, πανεπιστήμια και επιστημονικά ιδρύματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών και με προσωπικότητες από το χώρο της Επιστήμης, των Γραμμάτων και Τεχνών της Ελλάδας και του εξωτερικού. Η Πρόεδρος του Ιδρύματος, κ. Καλή  Κυπαρίσση, θέλοντας να βοηθήσει το Γυμνάσιο Μεσαγρού  στην ενίσχυση του γνωστικού επιπέδου των μαθητών σχετικά με την ιστορία της Κωνσταντινούπολης, ώστε να πραγματοποιήσουν  εξοπλισμένοι με  τις κατάλληλες γνώσεις την επταήμερη εκπαιδευτική τους εκδρομή  στην Πόλη,  έστειλε τους συνεργάτες της  αναλαμβάνοντας το κόστος και δωρίζοντας βιβλία αναλόγου περιεχομένου για τη σχολική βιβλιοθήκη.

Η κ. Ειρήνη Σαρίογλου γεννήθηκε  στα ιστορικά Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης. Οι  γονείς της  είναι από τους λίγους εναπομείναντες της Πόλης. Η ίδια  αποφοίτησε από το Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως με βαθμολογία άριστα. Σπούδασε Γαλλικά και Λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο του Γαλατά και στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας και  Κοινωνικές Επιστήμες στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Είναι μέλος του Κέντρου Βυζαντινών, Οθωμανικών και Νεοελληνικών Σπουδών και διδάκτωρ του ίδιου Τμήματος του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, επιστημονική συνεργάτης και μέλος του Institute  of Historical Research του Λονδίνου. Από το 2006 ανέλαβε υπηρεσία στο Ινστιτούτο Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (ΙΠΟΔΕ). Είναι μέλος του ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ (ΙΔΡΥΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ). Επιμελήθηκε την έκδοση του ημερολογίου του οποίου το πρωτότυπο ήταν γραμμένο στα Τούρκικα με Καραμανλήδικους  ιδωματισμούς, με τίτλο : «Το  Ημερολόγιο του Κωνσταντίνου Κιουρκτσόγλου-Στα Εργατικά Τάγματα του 1943 “. Άλλο έργο της είναι η  «Η Σιωπηλή Σχολή», που αποτελεί μια εμπεριστατωμένη αναδρομή στην ιστορία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, από το 1844 μέχρι τη διακοπή της λειτουργίας της το 1971, από τις τουρκικές αρχές, επίσης το βιβλίο « Η επιρροή της τουρκικής πολιτικής επί της ελληνικής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη, 1923-1974». Η κ. Σαρίογλου  με μεγάλη αμεσότητα παρουσίασε στους μαθητές την ιστορία της πόλης από τον 19^ο αιώνα μέχρι το 1964, τις γενοκτονίες των Αρμενίων, Ποντίων και Ελλήνων από τους Τούρκους, τις αιτίες της σχεδόν εξαφάνισης των 300.000 Ελλήνων της Πόλης, τα Τάγματα  Εργασίας, τα Σεπτεμβριανά και  την ιστορία του Ζάππειου Παρθεναγωγείου, το οποίο ιδρύθηκε από τον ευεργέτη  Κ. Ζάππα και στο οποίο φοιτούν σήμερα μόνο τα Ελληνόπουλα που έχουν τουρκική υπηκοότητα. Ο τρόπος παρουσίασης της διάλεξης, τα δώρα της προς τους μαθητές και τα χιουμοριστικά της στο τέλος τραγούδια, που τα συνόδευσε με την κιθάρα της, μάγεψαν και κέρδισαν όλους τους μαθητές.

Η σχολική κοινότητα θέλει να ευχαριστήσει  πρωτίστως  το Ίδρυμα Κ. Λασκαρίδη  που κάλυψε την παρουσίαση του έργου της ιστορικού-ερευνήτριας κ. Σαρίογλου, την ίδια την κ. Σαρίογλου, η οποία ενθουσιάστηκε και από το σχολείο και  την ανταπόκριση των μαθητών και μας υποσχέθηκε ότι θα ξανάρθει και θα προωθήσει τα οποιοδήποτε προβλήματά μας για επίλυση σε ανθρώπους που δείχνουν περισσή ευαισθησία σε θέματα παιδείας και η οποία με προθυμία θα μας ξεναγήσει στην Πόλη, αν όπως ελπίζει, συμπέσουν οι ημέρες παραμονής μας.

Επίσης η σχολική κοινότητα ευχαριστεί το δήμαρχο κ. Θ. Σακκιώτη τον Πρόεδρο της Δευτεροβάθμιας Σχολικής Επιτροπής κ. Μπέση Ηλία και κυρίως τον κ. Οικονόμου Νίκο, που παρακολούθησε την εκδήλωση ,για την φιλοξενία που παρείχαν στους καλεσμένους μας.

Για τη Σχολική Κοινότητα του Γυμνασίου Μεσαγρού

Η διευθύντρια

Αναστασία Μπέση-Γκίνη

Το ταξίδι συνεχίζεται

Ολοκληρώνονται αυτό το Σαββατοκύριακο οι παραστάσεις του  Θεατρικού έργου του Γ. Μπήτρου: "Εδώ καράβια χάνονται, κουμπάρες αρμενίζουν" από τη θεατρική ομάδα Κυψέλης στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης. Τόσο το έργο όσο και οι συντελεστές, τα 20 μέλη που απαρτίζουν την ομάδα, καταχειροκροτήθηκαν από ένα πολυάριθμο κοινό που ξεπέρασε  ήδη  τους 1000 θεατές, ενώ σχολιάστηκε με   πολύ κολακευτικά λόγια από τα τοπικά ηλεκτρονικά μέσα της Αίγινας και τον τοπικό τύπο. Οι παραστάσεις σημείωσαν ιδιαίτερη επιτυχία και η αποδοχή του έργου ήταν τέτοια  που ξάφνιασε ακόμα και τους συντελεστές του.

   Το έργο διαδραματίζεται στο λιμάνι του Πειραιά πριν την αναχώρηση του νέου πλοίου της γραμμής "Άννα Γούλα"  και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την Αίγινα. ένα ταξίδι γεμάτο απρόοπτα και εκπλήξεις που θα φέρει κοντά  τους επιβάτες του και που θα τους οδηγήσει στο τέλος να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους μια που ο καπετάνιος και το πλήρωμα δεν "φτουράνε". Καθημερινοί, συνηθισμένοι, γνώριμοι τύποι και φιγούρες γεμίζουν το σαλόνι του καραβιού όπου με τα καμώματα τις κακές συνήθειες, τις ιδιοτροπίες και τις παραξενιές τους  σκορπούν αβίαστα  το γέλιο στους θεατές αλλά αφήνουν ξεκάθαρα να φανεί όλη η κατάσταση  η νοοτροπία των νεοελλήνων που οδήγησε τη χώρα σε αυτή τη θέση. Μηνύματα , αλήθειες, πικρόχολα και καυστικά σχόλια αναμιγνύονται σε ένα παιχνίδι που ακροβατεί στα όρια  του ρεαλισμού.

   Η  παράσταση ξεκινά  στις 20.00  μ. μ. και η είσοδος  είναι δωρεάν.

   Οι  θεατές παρακαλούνται να κρατούν τα εισιτήρια τους μέχρι το τέλος της παράστασης  "δια παν ενδεχόμενο"

Oι Σουβάλες της Αίγινας

Οι  φυσικές  δεξαμενές νερού που συναντάμε σήμερα  στα βουνά της Αίγινας, ξεδίψαγαν παλαιότερα τους  Αιγινήτες και κα΄λυπταν τις ανάγκες ύδρευσης των χωραφιών αλλά και των ζώων τους. Στα βουνά της Αίγινας συναντάμε πλήθος από τέτοιες δεξαμενές που άλλοτε έχουν στα τοιχώματα τους πέτρες και κάποιες φορές περιστοιχίζονται από βράχια. Η επιστημονική τους ονομασίας είναι "ομβροδέχτες" διότι συνέλεγαν τα νερά της βροχής που κι αυτή σπάνιζε στην Αίγινα.

  Οι παλαιοί λοιπόν Αιγινήτες προκειμένου να εξασφαλίσουν νερό για τις ανα΄γκε ςτων χωραφιών, των ζώων αλλά και του σπιτιου τους κατασκεύαζαν εάν δεν έβρισκαν έτοιμες από τη φύση τέτοιες αποθηκευτικές δεξαμενές. Δείγματα σοφής οικιακής οικονομίας. Στη συνέχεια παράλληλα με τα λιγοστά πηγάδια δημιουργούσαν δίπλα στα σπιτικά τους στέρνες στις οποίες αποθήκευαν το νερό της βροχής.
   Το πρόβλημα λοιπόν του νερού είναι παμπάλαιο στην Αίγινα  γι αυτό ο κάθε Αιγινήτης θα πρέπει να βρει τρόπους εξξοικονόμησης αυτού του τόσου ακριβού εισαγόμενου αγαθού. Μήπως ήρθε λοιπόν ο καιρός να επιστρέψουμε στις στέρνες;
  Περισσότερα στοιχεία μπορεί κάποιος να διαβάσει στην εργασία των μαθητών του 2ου Γυμνασίου Αίγινας με τίτλο : "Οι ομβροδέχτες της Αίγινας"  που έχει εκδοθεί από το βιβλιοπωλείο "Λυχνάρι".

Οι φωτογραφίες είναι του Ασπέ Κουλόν.

Οι Έλληνες έχουν ψυχή.

Liberation: "Ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, πάντα σηκώνεται"! Άρθρο-ύμνος για την Ελλάδα  Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και.....  διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.  Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.  Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη. Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.  Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.  Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του "τρελού χρήματος". Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα "Δεν πληρώνω" και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων. Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.  Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.  Είναι επίσης το μέλλον μας.  Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!  Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!  Liberation

Posted by katixitiko.gr on 5/3/2012 at 16:04