Χριστούγεννα στο Λεούσειο Ίδρυμα. Ποιός το τολμά;

  Όταν όλοι εμείς αυτές τις μέρες κλείνουμε την πόρτα του σπιτιού μας, οχυρωνόμαστε πίσω από την οικογενειακή θαλπωρή και στρογγυλοκαθόμαστε γύρω από το γιορτινό τραπέζι, αυτοί οι άνθρωποι βγαίνουν από το σπίτι τους, αφήνουν πίσω τις έννοιες και τα δικά τους θέματα και βηματίζουν την αυλή του Λεουσείου. Πρωί. Πάρα πολύ πρωί, όταν ακόμα κάποιοι δεν έχουν γυρίσει από τη νυχτερινή έξοδό τους. 

  Εκείνες γεμάτες χαρά και διάθεση προσφοράς ξεκινούν τον δικό  τους αγώνα. Να ετοιμάσουν 60 με 70 γεύματα  για  άπορους συντοπίτες μας, συνανθρώπους που στερούνται ένα πιάτο φαγητό. Η  χαρά και η αγάπη τους, βάζει φτερά στα πόδια και στα χέρια τους. Με προσήλωση, αφοσίωση και συνέπεια μαγειρεύουν, παρασκευάζουν, πακετάρουν, διανέμουν.

   Ποιός μπορεί  να το κάνει αυτό και μάλιστα ανήμερα τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά ή το Πάσχα. Δεν θέλει απλά να είσαι εθελοντής, αλλά θέλει να έχεις πάθος για το συνάνθρωπό σου, να θυσιάζεσαι  και να θυσιάζεις  για αυτόν, τον ξένο, τον άγνωστο  που μπορεί να είναι και δίπλα σου αλλά να μην ξέρεις  την ανάγκη του.

   Αυτή η προσφορά, αυτή η δουλειά  δεν πληρώνεται, δεν κοστολογείται. Είναι πολύ ακριβή γιατί είναι δουλειά  της καρδιάς.

   Θα ακουστεί ή θα διαβαστεί πολύ φθηνό  ή συνηθισμένο να πούμε συγχαρητήρια σε αυτές  τις γυναίκες σε αυτούς  τους άντρες που προσφέρουν τον εαυτό τους καθημερινά  στο Λεούσειο  για να έχουν οι άνθρωποί μας φαγητό.

   Το καλύτερο θα ήταν να προκαλέσουμε όσους θέλουν ή διαθέτουν λίγο χρόνο να δουν από κοντά αυτή τη δουλειά και να πειστούν πως ακόμα και σήμερα κάποιοι αγαπούν  τον άνθρωπο. Τολμούν να είναι καθημερινά στο Λεούσειο όπως και σε πολλά άλλα παρόμοια Ιδρύματα. Γιατί οι κάμερες  μπροστά σε αυτή  την προσφορά  είναι κλειστές και βουβές.

   Οι  φωτογραφίες από την κ. Έφη Παπαευσταθίου που είναι υπεύθυνη για την προετοιμασία  του γεύματος  στο Λεούσειο Ίδρυμα.

Χριστούγεννα στην Παλιαχώρα.

    Χριστούγεννα  στην Παλιαχώρα. Οι εικόνες της εγκαταλελειμμένης εκκλησίας  που παραμένει αλειτούργητη, αλιβάνιστη και άψαλτη θυμίζει διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

    Εικόνες από το εσωτερικό της πανέμορφης βυζαντινής εκκλησίας  των Ταξιαρχών της Παλαιάς Χώρας της Αίγινας.

   Θα  μπορούσε να είναι πίνακες ζωγραφικής, μια σύνθεση κάποιου κολάζ, μια εικαστική παρέμβαση και υπενθύμιση.

    Άραγε πόσα χρόνια ή καλύτερα αιώνες μέσα σε αυτήν την εκκλησιά έχει να ακουστεί το "Χριστός γεννάται δοξάσατε". Σε  έναν  τόπο που έσφυζε από ζωή, που ήταν το κέντρο της ζωής του νησιού. Καντήλια που καρτερούν να φωτίσουν τα πρόσωπα των Αγίων, κηροπήγια που προσδοκούν το κερί της ικεσίας, εικόνες που προσμένουν την προσκύνηση.
  Όλα είναι εκεί. Στη θέση τους. Αγρυπνούν και αναμένουν.
   Η  αδιαφορία  των κρατούντων σε συνδυασμό με την απροσεξία, την ασέβεια και την υπερβολή των επισκεπτών πληγώνουν μέρα τη μέρα τους ναούς.

Χριστούγεννα είναι..........

   Χρόνια πολλά σε όλους. 

Χρόνια καλά ειρηνικά, αγαπημένα, γαλήνια, γεμάτα ανθρωπιά,  αξίες και ευαισθησία. Χρόνια πλημμυρισμένα από το φως του αστεριού της Φάτνης, γεμάτα από την απλότητα και την αγαθή διάθεση των βοσκών, μπολιασμένα από τη γνώση και την προσδοκία των Μάγων και την ειρήνη των αγγέλων.

  Ανέτειλε μια όμορφη ημέρα για όλους μας. Στο χέρι μας είναι τα Χριστούγεννα να γίνουν αφετηρία για μια καλύτερη και πληρέστερη ζωή. Να γίνουν οι μέρες μας Χριστούγεννα παντοτεινά.

   Τούτες τις μέρες οι μεγάλοι δάσκαλοι μας οδηγούν στη γνώση και στη βίωση του μυστηρίου. Γι' αυτό ας αντιγράψουμε ένα απόσπασμα από παλαιότερη εγκύκλιο των Χριστουγέννων του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου:

    «Κάτω από τη φωτεινή δέσμη των αληθειών που εκπέμπει η εκκλησιαστική εορτή των Χριστουγέννων, μπορούμε να ξαναδούμε με έναν άλλο τρόπο τον εαυτό μας, τους γύρω μας, τον κόσμο; Με περισσότερο ρεαλισμό, κριτική διάθεση, αλλά και αισιοδοξία; Και να θέσουμε μερικά ερωτήματα που βοηθούν σε έναν προσωπικό πνευματικό έλεγχο; Τί κάνουμε με τον εαυτό μας; Έχουμε προσέξει το κρισιμότερο δικαίωμά του να είναι ουσιαστικά άνθρωπος; Τί γίνεται με την εσωτερική μας εξέλιξη, την εσωτερική ελευθερία και ωρίμανση; Διότι αυτό που δίνει στον άνθρωπο τεράστια αξία δεν είναι η καταγωγή του, οι γνώσεις του, οι ικανότητές του, η εξωτερική του εμφάνιση, ο πλούτος, αλλά το γεγονός ότι είναι άνθρωπος».

 

Νύχτα Χριστουγέννων στο λιμάνι..........

 Χρόνια πολλά

   Νύχτα Χριστουγέννων στο όμορφο λιμάνι της Αίγινας. Η φιγούρα της "καλλίγραμμης  Μαρίας" να καθρεφτίζεται στα γυαλιστερά νερά και ο φωτισμός του  λιμανιού με την πανσέληνο  να μεγαλουργεί δημιουργούν  το πιό ταιριαστό ντεκόρ για μια τέτοια  νύχτα.

  Θα  μπορούσε να ήταν καρτ- ποστάλ, ή κάρτα Χριστουγέννων σε εποχές που οι κάρτες ταξίδευαν  τις ευχές των ανθρώπων και όχι  τα sms.

   Με  τη φωτογραφία  της νυχτερινής Αίγινας από  την παλιά προβλήτα του λιμανιού, σας  ευχόμαστε "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ". Η  Γέννηση  του Χριστού να γεννήσει  στις ψυχές όλων μας  τη λαχτάρα για ειρήνη και συμφιλίωση.

   Η φωτογραφία είναι  από  προηγούμενες χρονιές και είναι του Μπάμπη Λαμπαδάριου από το fb.

Γύρω γύρω του Χριστού, η κορφή του Χειμωνιού.

   Τα έθιμα  των Χριστουγέννων στην παλιά Αίγινα

 Τα  έθιμα  του Δωδεκαημέρου στην Αίγινα ξεκινούν πολύ νωρίτερα από την ημέρα  των Χριστουγέννων. Συνυφασμένα με τις αγροτικές εργασίες οι παλαιοί κάτοικοι του νησιού είχαν πάντα από  τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου τις δικές  τους προβλέψεις όχι μόνο για τον καιρό των ημερών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αλλά  και ολόκληρου του χειμώνα. Επίσης προέβλεπαν  και  την καλοκαιρινή σοδειά. Υπολόγιζαν το γέμισμα  της μέρας, πόσο μεγάλωσε δηλαδή η μέρα, κάτι απαραίτητο και χρήσιμο για τις δουλειές  τους.

   Η κ. Λίνα Μπόγρη – Πετρίτου αναφέρει σχετικά:

-Γύρω γύρω του Χριστού, η κορφή του Χειμωνιού.

 Και οι χαρές των αγροτών μεγάλες, καθώς υπολογίζουν τη σοδειά. 

 -Χειμωνιάτικα Γέννα, καλοκαιρινή χαρά.

 Περιμένει ο λαός μας το χιόνι γιατί πιστεύει πως:

-Χρυσάφι του καλοκαιριού, το χιόνι του Δεκέμβρη.

 Και εκείνο (το χιόνι), αν έχει αργήσει, μας παραγγέλνει:

 -Αν τ’ Άι Φιλίππου λείπω, τ’ Άγια των Αγιών δε λείπω,

εννοώντας τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων.

-Να ’ν’ τα Χριστούγεννα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα

 και τα Λαμπρά βρεχούμενα, αμπάρια γιομισμένα!

 

Όσον αφορά τα έθιμα για  τις ημέρες των Χριστουγέννων αναφέρονται κάποια από αυτά στο βιβλίο του Ι. Μάντζαρη: «Αιγινητών Ήθη και Έθιμα». Χαρακτηριστικά:

 Την παραμονή των Χριστουγέννων το βράδυ οι νοικοκυρές έβαζαν στο τζάκι ένα ξύλο, για να περάσει η Παναγιά με το μωρό να ζεσταθεί. Από  τις παραμονές ζύμωναν ψωμιά, τα χριστόψωμα, που στόλιζαν με καρύδια και καρδίες αμυγδάλων τα οποία τοποθετούσαν σε σχήμα σταυρού. Αφού τα άφηναν λίγο για να φουσκώσουν μετά  τα έψηναν στα φουρνάκια που είχε κάθε σπίτι στην αυλή του.

  Το σπίτι το στόλιζαν με πεύκο ή τσιντρό (κέδρο) από αυτά  τα δέντρα που ήταν παλαιότερα γεμάτη η Αίγινα. Επίσης στόλιζαν και απομονή (υπομονή) που είχαν μυτερά κλαδιά για να  φεύγουν οι «καλοτσέντες». Τα κλαδιά τα στόλιζαν με  λουλούδια. Τα παιδιά έλεγαν τα κάλαντα και πληρώνονταν με καρύδια ή άλλους ξηρούς καρπούς. Τα κορίτσια ζύμωναν ψωμιά και τα πρόσφεραν στους γονείς  τους. Συνήθιζαν επίσης να σφάζουν το γάλο ή τη γάλισσα (γαλοπούλα)  και να  της αφαιρούν τη γούλα (φούσκα). Τα  παιδιά τη φούσκα την έκαναν μπαλόνι λόγω σχήματος.

Η Γέννηση του Χριστού στην Παχιοράχη της Αίγινας.

   Με την πανέμορφη εικόνα της Γέννησης από το Ι. Ναό του Αγίου Διονυσίου της Παχιοράχης της Αίγινας ερχόμαστε να σας ευχηθούμε ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, όμορφα, απλά, ειρηνικά, ζεστά για τις ψυχές όλων των ανθρώπων. Ιδιαιτέρως να ευχηθούμε "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"  στους αναρίθμητους επισκέπτες αναγνώστες της σελίδας μας που καθημερινά  μας επισκέπτονται και μας χαρίζουν υψηλή αναγνωσιμότητα. Τους ευχαριστούμε και ευχόμαστε κάθε καλό και ευτυχία στη ζωή τους  και στην οικογένεια τους.

 Η απλή και χαριτωμένη εικόνα που φιλοξενούμε  μπορεί να μην προέρχεται από κάποιον φημισμένο αγιογράφο κάποιας μεγάλης σχολής του είδους, περιέχει όμως και αντανακλά την απλότητα των Χριστουγέννων, την αγνή ευσέβεια των βοσκών και την ταπείνωση των μάγων. Τα πρόσωπα γλυκά και πανέμορφα. Τα χρώματα ζεστά, γήινα και απαλά. Μια αληθινή φάτνη. 

   Μια εικόνα που αντανακλά  τη ζωή των ανθρώπων του συγκεκριμένου χωριού και της περιοχής της Αίγινας. Την ενασχόλησή τους παλαιότερα με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία.

Και να σκεφτεί κανείς πως αυτή η εικόνα είναι δίπλα μας, την  έχουμε εδώ στην Αίγινα. Ας  την προσέξουμε την επόμενη φορά που θα ανεβούμε στην Παχιοράχη. Ας  την δούμε από κοντά κι ας διδαχθούμε από την απλότητα και τη σοβαρότητά της.

                                                                     ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ

Τί έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος για τα Χριστούγεννα.

 Από  το  site dogma.gr

Ο Χριστός με τη μεγάλη Του αγάπη και με την μεγάλη Του αγαλλίαση που σκορπάει στις ψυχές των πιστών με όλες τις άγιες γιορτές Του, μας ανασταίνει αληθινά αφού μας ανεβάζει ψηλά πνευματικά. Αρκεί να συμμετέχουμε και να έχουμε όρεξη πνευματική να τις πανηγυρίζουμε πνευματικά. Tότε τις γλεντάμε πνευματικά και μεθάμε πνευματικά από το παραδεισένιο κρασί που μας φέρνουν οι Άγιοι και μας κερνούν.

Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις Άγιες Ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε Άγιας Ημέρας και να λέμε την ευχή δοξολογώντας το Θεό

. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ ευλάβεια κάθε γιορτή. Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθεί. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψέλνονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι δεν αλλοιώνεται.

– Γέροντα, μετά την Αγρυπνία των Χριστουγέννων δεν κοιμόμαστε;
– Χριστούγεννα και να κοιμηθούμε; Η μητέρα μου έλεγε: «Απόψε μόνον οι Εβραίοι κοιμούνται». Βλέπεις, τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι άρχοντες κοιμόνταν βαθιά, και οι ποιμένες «αγραυλούσαν». Φύλαγαν τα πρόβατα την νύχτα παίζοντας την φλογέρα. Κατάλαβες; Οι ποιμένες πού αγρυπνούσαν είδαν τον Χριστό.

– Πώς ήταν Γέροντα, το σπήλαιο;

– Ήταν μία σπηλιά μέσα σε έναν βράχο και είχε μία φάτνη, τίποτε άλλο δεν είχε. Εκεί πήγαινε κανένας φτωχός και άφηνε τα ζώα του. Η Παναγία με τον Ιωσήφ, επειδή όλα τα χάνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν πού να μείνουν, κατέληξαν σε αυτό το σπήλαιο.Εκεί ήταν το γαϊδουράκι και το βοϊδάκι, που με τα χνώτα τους ζέσταναν τον Χριστό! «Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του κυρίου αὐτοῦ», δεν λέει ο Προφήτης Ησαΐας;

-Σε ένα τροπάριο, Γέροντα, λέει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τον νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ομού και δακρύουσα» αναρωτιόταν:… «Επιδώσω σοι μαζόν, τω τα σύμπαντα τρέφοντι, ή υμνήσω σε, Υιόν και Θεόν μου; Ποίαν εύρω επὶ σοί προσηγορίαν;»
– Αυτά είναι τα μυστήρια του Θεού, η πολύ μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, την οποία δεν μπορούμε εμείς να συλλάβουμε!

– Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»;

– Για να ζήσουμε αυτά τα θεία γεγονότα, πρέπει ο νους να είναι στα θεία νοήματα. Τότε αλλοιώνεται ο άνθρωπος. «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον», ψάλλουμε. Άμα ο νους μας είναι εκεί, στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το μεγάλο μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού. Εγώ θα εύχομαι η καρδιά σας να γίνει Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις ευλογίες Του.

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Περί προσευχής», Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ’ (σελ. 195-196).