Το λουλούδι - ρολόι κέρδισε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό φωτογραφίας.

 Αυτές είναι οι τρεις πρώτες φωτογραφίες που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους των επισκεπτών της έκθεσης φωτογραφίας  των μαθητών του 2ου Γυμνασίου Αίγινας στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.

  Οι  139 επισκέπτες της έκθεσης ανέδειξαν με την ψήφο  τους το "ρολόι"  στην πρώτη θέση. Τη φωτογραφία  τράβηξε ο μαθητής  της Γ΄τάξης Σώζος Σαχτούρης. Ακολούθως στη δεύτερη θέση η φωτογραφία  της μαθήτριας  της Γ΄τάξης Λαλαούνη Νεκταρίας  με τους Αγίους Αναργύρους  στη θάλασσα.

 Και  στην τρίτη θέση η κορυφή  του Όρους από  τη μαθήτρια  της Γ΄τάξης Μενουδάκου Θεοφανεία.

 Συμμετείχαν με  φωτογραφίες  τους οι μαθητές:

Από  την  Γ΄ τάξη:

Γιαννούλης Νεκτάριος, Καλογερά Ξένη, Κυπριώτης Ιάσονας, Κυπριώτη Χριστίνα, Λαλαούνη Νεκταρία, Μαργαρώνη Φιλιόπη, Μενουδάκου Θεοφανεία, Μπαρδάκης Γιώργος, Παπαδόπουλος Αντώνης, Σαχτούρης Σώζος, Σφήκα Αλεξάνδρα

Από   την   Β΄  τάξη: Γιαννούλης Εμμανουήλ,  Ρουμπά Ιωάννα

Από  την  Α΄ τάξη: Ρεκλείτη Πάττυ, Λεούση Κωνσταντίνα, Βατικιώτης Σωτήρης, Χελιώτη Ηλιάνα 

Την έκθεση επισκέφθηκαν εκτός από τους γονείς και φίλους  των μαθητών, πολλοί συμμαθητές  τους αλλά και πολλοί συμπολίτες μας που θέλησαν να δουν από κοντά  την δουλειά  των μαθητών.

Ανάμεσά  τους ο αντιδήμαρχος κ. Ν. Πτερούδης, οι δημοτικοί Σύμβουλοι κ. Καίτη  Σαλπέα,  Παναγιώτης Ηλίας, Μαίρη Κουκούλη (πρόεδρος της ΚΕΔΑ), η κ. Μ. Γιαννούλη πρόεδρος του Φ. Φιστικιού και οι ιερείς π. Ν. Κουκούλης , Σ. Κουτσούκος και Ελευθ. Κουμασίδης.

10ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας. Αφιέρωμα στον Τ. Σπυριδάκη.

 Το 10ο  Φεστιβάλ  Θεάτρου Αίγινας που θα πραγματοποιηθεί φέτος από τις 18 Ιουλίου έως τις  10 Αυγούστου είναι αφιερωμένο στον Αιγινήτη ηθοποιό Τάκη Σπυριδάκη που έφυγε από τη ζωή έχοντας αφήσει πίσω του  μια πλούσια κινηματογραφική και θεατρική καριέρα.

 Ο  Τάκης Σπυριδάκης  γεννήθηκε  στην Αίγινα  και φοίτησε στις πρώτες τάξεις  του Δημοτικού Σχολείου στο νησί. Κατόπιν μεγάλωσε και έζησε στο Πειραιά. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η ταινία "Ο κήπος  του Θεού" απέσπασε 7 κρατικά βραβεία και έγινε ευρέως γνωστός από  τους ρόλους  του στις  ταινίες "Γλυκιά συμμορία", "Λούφα και παραλλαγή", "Πρωινή περίπολος", "Μαύρο Γάλα", "Αυτή η νύχτα μένει'. 

Τα τέσσερα τελευταία  χρόνια έπαιζε  στο Θέατρο "Επί Κολωνώ" στο έργο  του Γ. Τσίρου "Άγριος σπόρο" σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Πέθανε τον προηγούμενο Σεπτέμβριο (2019) μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Τα νησιά του Σαρωνικού στις παλιές αφίσες του ΕΟΤ

    Με  την υπογραφή των Γ. Μόραλη και Σ. Βασιλείου αλλά και άλλων καλλιτεχνών ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, προσπαθούσε να προβάλει την ομορφιά  των νησιών του Σαρωνικού. Στην μεταπολεμική Ελλάδα με έντονα τα προβλήματα που άφησε πίσω του ο Εμφύλιος και η Γερμανική κατοχή, οι κυβερνήσεις κατάλαβαν γρήγορα πως η ανάπτυξη θα έρθει και μέσα από τον τουρισμό, γι' αυτό έριξαν στην αρένα  της διαφήμισης ότι καλύτερο διέθεταν. Ονόματα με βαριά σφραγίδα και αδιαμφισβήτητο ταλέντο.

    Τα κοντινά νησιά προσφέρονταν  για ημερήσιες εκδρομές ή για ολιγοήμερες διακοπές όχι μόνο λόγω εγγύτητας αλλά γιατί υπήρχαν πολλά μικρά πλοία που τα συνέδεαν με τον Πειραιά, όταν για τις Κυκλάδες ή τα Δωδεκάνησα  το ταξίδι ήταν εξαιρετικά δύσκολο.

   Αναφερόμαστε λοιπόν στις αφίσες που φιλοτέχνησαν για τον ΕΟΤ ο Γ.Μόραλης (η πρώτη επάνω αναπαριστά την Ύδρα) και ο Σπύρος Βασιλείου. Η Ύδρα από το χέρι του Γ. Μόραλη με τα καφενεδάκια και τα καΐκια και τις βάρκες πάνω στην προκυμαία. Ο Πόρος με το κανάτι σε πρώτο πλάνο που σφραγίζεται από κουκουνάρι (τρομερή λαογραφική λεπτομέρεια), το ρολόι, οι αντικρινές ακτές  της Τροιζηνίας και ένα πανέρι δροσερά φρούτα με τα λεμόνια από το γνωστό δάσος να  βρίσκονται στην κορυφή των καρπών. Τίποτα τυχαίο!

   Ακολουθεί  μια  Αίγινα του Σ.Βασιλείου βγαλμένη λες μέσα από την ταινία "Διακοπές στην Αίγινα" με κυρίαρχο  το εκκλησάκι του Άη -Νικόλα και πολλά πλεούμενα, πάρα πολλά, που μαρτυρούν  τον στόλο της Αίγινας, τα αλιευτικά αλλά μήπως και τα σφουγγαράδικα; Άλλωστε ο πίνακας - αφίσα φέρει χρονολογία 1947, όταν ακόμα υπήρχαν σφουγγαράδικα Αιγινήτικα καΐκια που έφθαναν μέχρι τις ακτές  της Βορείου Αφρικής.

   Τέλος υπάρχει  και μία απόψη του κοσμοπολίτικου λιμανιού της Καστέλας  στον Πειραιά. Το Μικρολίμανο  ή Τουρκολίμανο για πολλούς. Στο βάθος διακρίνεται ο όγκος της Ακροπόλεως. Πως μπορούσε άλλωστε να λείψει από το κάδρο ο Παρθενώνας.

   Όλα  μελετημένα, πιστά  στην παράδοση και τον πολιτισμό κάθε τόπου.

   Και κυρίως με άποψη και καλαισθησία. Το εικαστικό μέρος αυτών  των αφισών είναι που εντυπωσιάζει.  Μην ξεχνάμε πως σήμερα αυτό είναι  το ζητούμενο σε κάθε προσπάθεια προβολής και διαφήμισης  του τόπου μας. Άλλη μια απόδειξη πως οι εικαστικοί μπορούν να συμβάλουν τα μέγιστα σε κάθε  παρόμοια προσπάθεια και να επιτευχθεί το ποθούμενο αποτέλεσμα.

Εντυπώσεις από την έκθεση φωτογραφίας των μαθητών του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.

 Κερδίζει τις εντυπώσεις η έκθεση φωτογραφίας  των μαθητών του 2ου Γυμνασίου Αίγινας στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης αυτές  τις μέρες.

Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες από την εποχή της καραντίνας και προέκυψε ως ιδέα από  τις τηλεδιασκέψεις που πραγματοποιούνταν την εποχή που τα σχολεία  ήταν κλειστά. Φωτογραφίες από τους κήπους των σπιτιών, από οικόσιτα ζώα, αλλά και πολλά  ηλιοβασιλέματα και τοπία  της Αίγινας, διαδρομές  στην ύπαιθρο.

Φωτογραφίες που αποτελούν μια έκφραση δημιουργίας των μαθητών τη δύσκολη εποχή του κορονοϊού.

Παράλληλα  διενεργείται και ένας διαγωνισμός  για  την ανάδειξη της καλύτερης φωτογραφίας. Οι επισκέπτες με  τη  ψήφο τους θα επιλέξουν την καλύτερη φωτογραφία  που θα κερδίσει ένα lap top.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι την Κυριακή και λειτουργεί καθημερινά  7 - 9  το απόγευμα.

Ο Άγιος Λεόντιος στον Μπουρδέχτη της Αίγινας.

Άγνωστος στους περισσότερους ο Άγιος Λεόντιος που εορτάζει στις 18 Ιουνίου και τιμάται ως ένας από τους τοπικούς Αγίους της Αίγινας. Το εκκλησάκι στη χάρη του βρίσκεται μέσα στα βουνά της Αίγινας, σε μια πανέμορφη γωνιά. Όμως ιδιαίτερα τιμάται η μνήμη του στην περιοχή του Λεοντίου της Κυψέλης όπου υπάρχει  η εικόνα του στο μεγάλο ξωκλήσι του Αγίου Μηνά. 

   

Ένα  ερημικό εκκλησάκι συναντά ο διαβάτης  στο μικρό οροπέδιο  στα νότια  του μοναστηριού της Παναγίας της Χρυσολεόντισας. 

   Είναι το εκκλησάκι του Αγίου Λεοντίου που εορτάζει σήμερα 18 Ιουνίου και το οποίο βρίσκεται λίγα μέτρα από την μεγάλη σουβάλα - σπηλιά  στην οποία  στραγγίζουν τα νερά της βροχής. Η περιοχή λέγεται "μπουρδέχτης" από αυτόν το μεγάλο ομβροδέχτη που αναφέραμε. Η περιοχή είναι άγνωστη σε μεγάλη μερίδα Αιγινητών, φίλων  και παραθεριστών του νησιού.    

   Σύμφωνα με τους ιστορικούς και τους γεωλόγους στην περιοχή αυτή βρισκόταν ο κρατήρας  του παλιού ηφαιστείου της Αίγινας.
     Στην περιοχή λοιπόν αυτή υπάρχει το μικρό εκκλησάκι το οποίο  λειτουργείται από το μοναστήρι της Παναγίας. Επίσης εικόνα  του Αγίου Λεοντίου υπάρχει στο ναΰδριο του Αγίου Μηνά στην Κυψέλη, όπου και πανηγυρίζει κάθε χρόνο  στις 18 Ιουνίου.

    Ο Λεόντιος καταγόταν από την Ελλάδα  και συγκεκριμένα από την περιοχή της Κυψέλης στην Αίγινα. Διακρινόταν για το μεγαλοπρεπές και αγέρωχο παράστημα του και τη ρωμαλεότητα του. Σε νεαρή ηλικία κατετάγη στο στρατό και σε όλες τις μάχες επεδείκνυε μεγάλη γενναιότητα και ανδρεία. Γι' αυτές του τις αρετές προβιβάσθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Παρά τη γρήγορη εξέλιξή του και την υψηλή του θέση, συμπεριφερόταν με πολλή μετριοφροσύνη και τιμιότητα.
   Όταν βρισκόταν στην Αφρική διδάχθηκε την χριστιανική πίστη, στην οποία η ευγενής και τίμια ψυχή του ανταποκρίθηκε με θέρμη. Άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού στους υφισταμένους του και τούς στρατιώτες, όσα δε χρήματα κέρδιζε τα διέθετε για την ανακούφιση των πτωχών, των χηρών και των ορφανών.

   Η χριστομίμητη αυτή δραστηριότητά του γρήγορα απόδωσε εύχυμους καρπούς. Δύο συνάδελφοί του ο Υπάτιος (ή Υπάτος) και ο Θεόδουλος, πίστευσαν στο Χριστό και άρχισαν να ζουν με χριστιανική αγνότητα και άσκηση.
   Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο αφρικανός ηγεμόνας Αδριανός, προσπάθησε με διάφορες υποσχέσεις να τούς κάμει να αρνηθούν την πίστη τους. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι Άγιοι παρέμεναν ακλόνητοι, ως γενναίοι στρατιώτες Ιησού Χριστού. Διέταξε λοιπόν τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο του Υπάτιου και Θεόδουλου, τον δε Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου. Έτσι με το τίμιο αίμα τους, επισφράγισαν την πίστη και την αγάπη τους στο Σωτήρα και Λυτρωτή τους και κέρδισαν τους αμαράντινους του μαρτυρίου στεφάνους. 

Η Αίγινα στα παλιά αναγνωστικά του Δημοτικού.

   Οι μαθητές  της  Δευτέρας  τάξης του Δημοτικού  Σχολείου  πριν πολλά... μα πάρα πολλά  χρόνια  όταν έφθαναν  στην τελευταία  σελίδα  του αναγνωστικού τους αντίκριζαν μια καλοκαιρινή εικόνα γεμάτη Αίγινα.

   Ένα παράθυρο ανοιχτό από το οποίο φαινόταν στο βάθος ένα νησί, ένα καΐκι  να ταξιδεύει με ανοιχτά τα ολόλευκα πανιά  του, ενώ στο περβάζι   του παραθύρου έστεκε περήφανο ένα χρωματιστό Αιγινίτικο κανάτι, σύμβολο  του καλοκαιριού  τότε, αφού το κανάτι  ήταν το ψυγείο για  το νερό. Διατηρούσε δροσερό το νερό  για μεγάλο διάστημα. Το κανάτι της εικόνας μας πέρα από τη ζωγραφιά του φέρει και την επιγραφή: "ΑΙΓΙΝΑ". Ένα κατακόκκινο καρπούζι, σταφύλια και σύκα συμπληρώνουν την καλοκαιρινή ζωγραφιά. Ίσως τα απόλυτα καλοκαιρινά σύμβολα.... τότε

   Τίποτε περιττό, Τίποτε τυχαίο. Όλα στημένα με γνώση και με έναν σκοπό. Οι μικροί μαθητές όχι μόνο να  γνωρίσουν τα καλοκαιρινά φρούτα εποχής, αλλά  να  εμπλουτίσουν  τις γνώσεις  τους στη λαογραφία ή την οικιακή οικονομία με τη θέαση  του Αιγινίτικου κανατιού.

   Τελικά  πόση γνώση και σοφία έκρυβαν όλα εκείνα  τα παλιά αναγνωστικά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε  που πολλοί  τρέχουν να τα αποκτήσουν  στις διάφορες επανεκδόσεις  τους που κυκλοφορούν ή στις προσφορές  των εφημερίδων.
   Από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει. Πολλά κανάτια έχουν σπάσει, πολλά παραδοσιακά σκαριά έχουν κοπεί σύμφωνα με επιταγές και οδηγίες  της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα εικονιζόμενα φρούτα έχουν μπει σε γιαούρτια ή έχουν γίνει παγωτά. Αλλά το νησί είναι πάντα εκεί.  "Κάπου απέναντι κι έχει κοράλια κι αμμουδιά χρυσή" όπως γράφει και η Λίνα Νικολακοπούλου.

   Το αναγνωστικό από το οποίο πήραμε την εικόνα είναι  του 1976.  Η πρώτη έκδοσή του ανάγεται στο μακρινό 1954. Το υπογράφει ο Βασίλειος Γ. Οικονομίδου και  το έχει εικονογραφήσει ο Γιώργος Μανουσάκης.

   

    Να  θυμίσουμε  ότι τα  σχολικά  βιβλία τότε εκδίδονταν από  το  θρυλικό  οργανισμό ΟΕΔΒ.

Ένα αρχοντικό με βαριά ιστορία στην οδό Αφαίας στην Αίγινα.

Η περιοχή λέγεται "Χαλικάκι" και είναι από  τις πιο χαρακτηριστικές συνοικίες  της πόλης της Αίγινας. Φθάνουμε ως εκεί ακολουθώντας  την οδό Αφαίας. Ένας μακρύς δρόμος ανηφορικός που  στην αρχή της ανηφόρας περιστοιχίζεται από άσπρους μαντρότοιχους, που όσο  τον διασχίζει θαυμάζεις  τις όμορφες οικοδομές μεγάλων αρχοντικών σπιτιών ή κάποιων νεότερων αρκετά καλόγουστων.

Ένα από αυτά  τα σπίτια είναι το εικονιζόμενο. Η οικία  Βογιατζή που σήμερα έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία της οικογένειας Μαγκλή. Για πολλούς είναι γνωστή ως "Παιδική Στέγη".

Η οικία αυτή είναι από τις ιστορικότερες και σημαντικότερες του νησιού και έχει γράψει τη δική της ιστορία. Ιδιοκτήτης της ο παππούς  του αείμνηστου Κώστα Χάνου, Κωνσταντίνος Βογιατζής. Σε αυτό  το χώρο φιλοξενήθηκε  για μεγάλο διάστημα ο Νίκος Καζαντζάκης, όπως βλέπουμε και στις επόμενες φωτογραφίες  από το βιβλίο  του Κ. Χάνου. Ας δούμε όμως πως περιγράφει ο ίδιος ο Κώστα Χάνος τη φιλοξενία  του Ν. Καζαντζάκη.

«…Το σπίτι μας στην Αίγινα επί της οδού Αφαίας, στην  περιοχή «Χαλικάκι», ήταν αγορά του πατέρα μου από τον παππού μου Κωνσταντίνο Βογιατζή. Σήμερα είναι ιδιοκτησία των κληρονόμων του Γεωργίου Μαγκλή. Σε αυτό το σπίτι μεγάλωσα. Όταν  πήγαμε στην Αθήνα το χρησιμοποιούσαμε ως θερινή κατοικία. Το σπίτι αυτό ήταν σε ένα κτήμα που απλωνόταν σε δύο επίπεδα. Στο επάνω μέρος ήταν το κυρίως σπίτι, ένα μαγγανοπήγαδο, μια μεγάλη στέρνα και στο βάθος ένα διώροφο μικρό σπίτι για το προσωπικό. Το σπίτι ήταν ένα μεγάλο διώροφο με τεράστιες κάμαρες, εσωτερική σκάλα και δύο μεγάλα χωλ. Το ένα κάτω στην είσοδο με άσπρα πλακάκια και το άλλο  επάνω. Σε αυτό ήταν το παράθυρο της θέας μου που κοίταγε προς τη θάλασσα και το Αγκίστρι, και προς το σπίτι του Κάτσα που ήταν δικαστικός. Εκεί πέρναγα τη μέρα μου στην αγκαλιά  της νταντάς μου.  Στο παράθυρο αυτό σε ηλικία τεσσάρων ετών πρωτομίλησα.  …… ο πατέρας μου αν και ήταν ο πλουσιότερος στην Αίγινα εκείνη την εποχή, ήταν έντονα πολιτικοποιημένος και καλλιεργημένος πνευματικά. Έκανε παρέα με το Βάρναλη και τον Πρεβελάκη. Μια  μέρα, στις αρχές του 1927 έφερε ο πατέρας μου με μία άμαξα έναν κύριο ψηλό και αδύνατο. Και έναν άλλο κοντό. Τους εγκατέστησε στο σπιτάκι του κήπου, το οποίο είχε ανακαινίσει. Ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης μαζί με τον φίλο του, το ζωγράφο Καλμούχο που είχε σπουδάσει   στο Παρίσι. Ήταν της  σχολής του Πικάσο, κυβιστής. Μας φώναξε ο πατέρας μου και μας είπε να μη φωνάζουμε γιατί είναι ένας κύριος στο σπίτι που είναι συγγραφέας και θέλει ησυχία.  Ο Καζαντζάκης είχε συμπάθεια στην Ευτυχία την αδελφή μου, γιατί  διάβαζε πολύ και της είχε χαρίσει αρκετά βιβλία  με ιδιόχειρες αφιερώσεις, τα οποία χάθηκαν μετά την κατοχή. Θυμάμαι μετά από ένα  ταξίδι του στη Ρωσία μου έφερε ένα  δώρο , ένα μικρό παιχνιδάκι. Έμεινε στο σπίτι μας μέχρι να  χτίσει το δικό του στα  Πλακάκια.  

    Ο  Καζαντζάκης δεν έμενε  πολύ καιρό στο  σπίτι, γιατί ταξίδευε ανά  τον κόσμο. Έμενε μόνο ο Καλμούχος πίσω.

Απόσπασμα από το βιβλίο  του Κ. Χάνου: "Η Οδύσσεια της ζωής μου στον 20ο αιώνα"