Το παλιό σχολείο του χωριού λειτουργούσε σε ενοικιασμένο
οίκημα του ιερέα Παναγιώτη Τρίμη και βρισκόταν απέναντι από την
εκκλησία. Στο σχολείο έρχονταν και παιδιά από τα γύρω χωριά. Υπήρξαν
εποχές που ο αριθμός των μαθητών έφτασε του εξήντα (60). Από τις
τελευταίες δασκάλες του χωριού ήταν η
Ειρήνη Τόλη που στο χωριό την έλεγαν
«Λούλα». Έμενε μόνιμα στο χωριό παρά το γεγονός ότι ήταν παντρεμένη με τρία παιδιά που τα είχε αφήσει στην Αθήνα.
Έφευγε από το χωριό μόνο στις διακοπές και για την μεταφορά της χρησιμοποιούσε μια
γαϊδάρα. Το όνειρο της «Λούλας» ήταν κάποια στιγμή να κτιστεί ένα
μεγαλύτερο σχολείο.
Η Μαρία Μπακομήτρου
διαδέχθηκε τη Ειρήνη Τόλη και μάλλον
ήταν η τελευταία δασκάλα του χωριού.
Το σημερινό οίκημα του σχολείου είναι το καινούργιο σχολείο που κτίστηκε λίγο πριν το ’60. Αναφέρεται πως
όταν έκλεισε το σχολείο είχε εβδομήντα (70) μαθητές.
Η δασκάλα
πολλές φορές πραγματοποιούσε εκδρομές στις γύρω περιοχές.
Αγαπημένοι προορισμοί η Πέρδικα και το μοναστήρι της Παναγίας. Και στις δύο περιοχές
οι μαθητές πήγαιναν με τα πόδια χρησιμοποιώντας γνωστά μονοπάτια.
Αναφέρεται πως κάποτε στο χωριό ήρθε για εκδρομή μαζί με μαθητές του σχολείου
του, ο γνωστός για την αυστηρότητά του
δάσκαλος της Κυψέλης αρχιμ. Ιωάννης Ηλιόπουλος, κρατώντας ένα μπαστούνι. Η
φήμη του
είχε φθάσει στο χωριό και κυρίως αυτή
που έλεγε πως συχνά ξυλοφόρτωνε
τους μαθητές του.
Τα αδέλφια
Ζαφειρία και Χρήστος Μαργαρώνης δώρισαν ένα οικόπεδο δίπλα στο λιοτρίβι
τους για να κτιστεί το καινούργιο σχολείο.
Για την κατασκευή του τα υλικά στο χωριό
ανέβηκαν από το μονοπάτι του Μαραθώνα φορτωμένα σε ζώα.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γ. Μπήτρου: "Παχεία Ράχη, η ιστορία, οι άνθρωποι, οι Άγιοι"