Παλαιά Χώρα η ξεχασμένη πολιτεία

   Παλαιά Χώρα Αίγινας. Η Μεσσαιωνική πολιτεία που φιλοξένησε γαι δέκα αιώνες τους κατοίκους της Αίγινας. Το καταφύγιο των ανθρώπων από τις επιδρομές  των πειρατών. Το διοικητικό κέντρο της παλιάς  Αίγινας. Η έδρα  του επισκόπου Αιγίνης. Εκεί  που έζησε γαι δύο χρόνια ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου. Στα μονοπάτια της περπάτησαν η Αγία Αθανασία και Θεοδώρα. Το τοπίο που παρακίνησε τον επίσκοπο Πενταπόλεως Νεκτάριο Κεφαλά να έρθει στην Αίγινα και να ιδρύσει μοναστική αδελφότητα. Τόπος σφαγής και εξανδραποδισμού χιλιάδων ψυχών από τους πειρατές. Τόπος που γνώρισε πολλούς κατακτητές και επιδρομείς.

   Παλαιά Χώρα Αίγινας, ο νησιώτικος Μυστράς. Ο Μυστράς  του Αργοσαρωνικού. Μια πολιτεία ξεχασμένη σήμερα από Θεούς και ανθρώπους, παρατημένη στο έλεος του χρόνου, ο οποίος μοιάζει να είναι ο μόνος  που τη..... σέβεται(!).

     Επισκεφθήκαμε το λόφο  της Παλαιάς Χώρας  την Πέμπτη  του Πάσχα. Η καλοκαιρινή μέρα έδινε την ευκαιρία σε πολλούς να ανέβουν μέχρι εκεί. Πολλά αυτοκίνητα σταθμευμένα στο πλάτωμα  του Σταυρού. Πριν από εμάς είχαν σκαρφαλώσει  στο Κάστρο δύο  ομάδες Γάλλων  φοιτητών. Τους συναντήσαμε  καθώς εκείνοι κατέβαιναν και ευγενέστατοι μας καλημέριζαν στα Ελληνικά. Νοιώσαμε ντροπή. Εκείνοι πρόθυμοι και ευγενικοί να επισκεφθούν έναν  ιστορικό χώρο, για  τον οποίο ασφαλώς θα είχαν διαβάσει προηγουμένως και  τον αναζήτησαν  στην ενδοχώρα  της Αίγινας και εμείς αγενέστατοι ως οικοδεσπότες και απρόθυμοι να ετοιμάσουμε  το χώρο για να υποδεχθεί τους επισκέπτες του με την έναρξη  της καλοκαιρινής - τουριστικής περιόδου. Δηλαδή να  τον καθαρίσουμε υποτυπωδώς, να κάψουμε  τα αγκάθια  τις τσουκνίδες από  τους δρόμους που πνίγουν τα μονοπάτια και δεν σε αφήνουν να περπατήσεις. Να καθαρίσουμε  τις στέγες των ναών και τον περίβολό τους από τα αγριόχορτα. Να  απαλλάξουμε  το εσωτερικό κάποιων ανοιχτών ναϋδρίων από  το λιγδερό κιτς με τα λάδια και τα απόκερα, από σπασμένες καρέκλες, μουσαμάδες και θλιβερά ριντό στις πόρτες των ιερών.Στοιχειώδη δηλαδή πράγματα που κάνει κάθε καλός νοικοκύρης και νοικοκυρά στην αυλή και στο χωράφι του. Άλλωστε το χώρο "εποπτεύει" η Αρχαιολογική Υπηρεσία  και δεν επιτρέπονται οι όποιες παρεμβάσεις ιδιωτών. Μήπως και η ελάχιστη αποψίλωση και ο καθαρισμός;

    Η Επισκοπή κλειστή. Οι δύο ναοί που έχουν αποκατασταθεί (Άγιος Γεώργιος ο Καθολικός και Αγία Κυριακή) κλειδαμπαρωμένοι. Κανείς  υπεύθυνος πουθενά.

   Το βυζαντινό οικιστικό σύνολο (κάστρο, σπίτια, ναοί, καλντερίμια, απομεινάρια πύργων) μοναδικής ομορφιάς και ιστορικής αξίας  στο νησιωτικό χάρτη της Ελλάδας, εάν βρισκόταν αλλού θα είχε ασφαλώς καλύτερη αντιμετώπιση, αξιοποίηση και προβολή.

  Στην  "τουριστική" Αίγινα δίνεται η εντύπωση ότι κανένας φορέας δεν ενδιαφέρεται για τη διάσωση τςη Παλαιάς Χώρας. Ενός θησαυρού  τον οποίο πεισματικά κρατάμε στο περιθώριο των ενδιαφερόντων μας και προκλητικά, με την άγνοια και την αδιαφορία μας υποβαθμίζουμε.

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, ποίηση 1963 -2011

   Σε  505  σελίδες εκτείνεται το ποιητικό έργο της μεγάλης ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ, συγκεντρωμένο σε έναν επιμελημένο τόμο από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Παλαιοί και νεότεροι αναγνώστες του έργου της έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν όλο το ποιητικό έργο της περιόδου 1963 έως 2011.

   Σύμφωνα με τους ειδικούς, κανένα άλλο είδος γραπτού λόγου δεν αντέχει τόσο στο χρόνο, όσο η ποίηση. Και όταν το έργο ενός σημαντικού ποιητή μας προσφέρεται ολόκληρο σε έναν τόμο, διαπιστώνουμε πως στην ποίηση πρώτης γραμμής το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενοποιούνται. Τέτοια είναι η αίσθηση  της διάρκειας και του παντοτινού που αποκομίζουμε. Κι αυτή την αίσθηση έχει κάποιος σε πρώτη ανάγνωση της συγκεντρωτικής έκδοσης των ποιημάτων της Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ.

"ΑΙΓΙΝΑΙΑ" τεύχος 25 αφιέρωμα στον μουσικολόγο Μάρκο Δραγούμη

    Με εξώφυλλο του εικαστικού κ. Νεκτάριου Κοντοβράκη κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της "Αιγιναίας"  που φιλοφοξεί μέσα από μια σειρά άρθρων νέων πανεπιστημιακών δασκάλων και μη να παρουσιάσει στο κοινό το μεγάλο δημιουργό , δάσκαλο ποιητή  και μουσικολόγο κ. Μάρκο Δραγούμη. Το αφιέρωμα που καλύπτεται στις σελίδες 9 - 68 περιέχει πολλές φωτογραφίες από τη ζωή και το έργο του κ. Δραγούμη αλλά  ταυτόχρονα αναδεικνύει το πολύπλευρο έργο του και πολλές άγνωστες πτυχές του δημόσιου και ιδιωτικού βίου του. Ένα αφιέρωμα που έλειπε και έρχεται να τιμήσει τον μεγάλο Αιγινήτη για την προσφορά του στην ανάδειξη και προβολή της μουσική παράδοσης του νησιού. Τα κείμενα  υπογράφουν οι : Π.Πούλος Ε. Καλλιμοπούλου, Α. Λειβαδάς, Αλ. Μελέκγκογλου, Θ. Μωραΐτης, Λ. Εμπειρίκος, Μ.Γαλάνη - Κρητικού, Μ. Δραγούμης.

    Τα  υπόλοιπα άρθρα του τεύχους που καλύπτουν μια ποικίλη θεματολογία υπογράφουν οι: Α.Λεούση Χαρτοφύλακα, Β. Σωτηρακόπουλος, Ε. Χατζούδης, Δ. Ποταμιάνος, Λ.Πέππα - Σαρρηδημητρόγλου, Λ.Καπνιά- Αραποστάθη, Α. Ρόδη, Σ.Φραγκοπούλου, Πρ. Θεολογίδου.

    Η  "Αιγιναία" πωλείται  στα βιβλιοπωλεία της Αίγινας, στο Κέντρο Τύπου και σε επιλεγμένα σημεία.

"Απόβαση" έργο του Κ.Βαρώτσου στο Οτράντο

     Ένα καινούργιο έργο του Κώστα Βαρώτσου κοσμεί την πόλη του Οτράντο στην Ιταλία. Ένα έργο που πέρα από την καλλιτεχνική του αξία, φιλοδοξεί να μεταδώσει  μηνύματα για μία από τις πιο φοβερές μάστιγες των αιώνων, μα κυρίως των τελευταίων δεκαετιών, τη μετανάστευση.

     Αντιγράφουμε από το περιοδικό "Εφοπλιστής" τεύχος 253, σελίδα 23:

"Στις 28 Μαρτίου του 1997 συγκρούεται το ιταλικό πολεμικό SIBILLA με το αλβανικό πλοίο KATER  I RADES στα στενά του Οτράντο, 25 ναυτικά μίλα από τις ακτές της Απουλίας. Το αλβανικό πλοίο βυθίζεται. Στο ναυάγιο πεθαίνουν 81 άνθρωποι που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή, ανάμεσά τους 61 γυναίκες και παιδιά. Η μετατροπή του KATER I RADES  σε μνημείο σύμβολο της ματαναστεύουσας ανθρωπότητας ήταν μια ιδέα του Ινστιτούτου Μεσογειακού Πολιτισμού του Λέτσε και ο δήμαρχος του Οτράντο ανέθεσε τη μνημειώδη σύνθεση στον διεθνούς φήμης Έλληνα γλύπτη Κώστα Βαρώτσο. Έτσι προέκυψε το έργο "Απόβαση" (L' approdo). Ο γνωστός δημιουργός δηλώνει: "Δεν ήταν ένα έργο που θα βελτίωνε παλώς την αισθητική του δημόσιου χώρου, αλλά ένα μνημείο με παγκόσμια σημασία. Έπρεπε να ανταγωνιστώ τη φόρμα του πλοίου και το βάρος της τραγωδίας. Το αντικείμενο αυτό καθαυτό ήταν πολύ δυνατό, καθώς μέσα στην κοιλιά του πλοίου είχαν πεθάνει τόσοι άνθρωποι. Ήταν πολύ  δυνατή η ιστορία του, πολύ δυνατό φορμαλιστικά το ίδιο το πλοίο. Δεν ήθελα να το αντιμετωπίσω με τραγικότητα, αλλά με τη θετική διάσταση. Να μη γίνει μοιρολόι, αλλά η ανάσταση για τους νεκρούς, ώστε το πλοίο να ταξιδέψει και πάλι σε μια άλλη διάσταση" Ένα έργο ιδιαίτερο για το οποίο χρησιμοποιήθηκαν περίπου 22 τόνοι γυαλί, ένα υλικό που συνομιλεί με το χώρο και το νερό. "Το αγκάλιασα με γυαλί για να του δώσω ρευστότητα στο χώρο και κίνηση. Κίνηση προς τα μπρος σε όλα τα επίπεδα. Κίνηση φυγής από την παγίδα θανάτου στην οποία βρίσκεται όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά όλη η Ευρώπη. Ειδικά αυτή τη στιγμή, που η Γηραιά Ήπειρος, απειλημένη από τις οικονομικές δυσκολίες, γίνεται εσωστρεφής και επικίνδυνη".

Στα χωριά του Πηλίου η Ομάδα Περιβαλλοντικής του 2ου Γυμνασίου

   Η λαϊκή αρχιτεκτονική μεγαλούργησε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας όταν οι κάτοικοι του Βόλου ανέβηκαν στις πλαγιές του Πηλίου και θέλοντας να αποφύγουν τους Τούρκους έκτισαν εκεί τους οικισμούς τους. Ασχολήθηκαν με το εμπόριο την κτηνοτροφία ακόμα και με τη βυσροδεψία και κατόρθωσαν να προκόψουν. Η μεγάλη ακμή των χωριών του Πηλίου σημειώνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας όπου και κτίζονται πολλά αρχοντικά, στα οποία οι τεχνίτες χρησιμοποιούν την πέτρα και φέρνουν σχέδια ανοικοδόμησης που παραπέμπουν στη Μακεδονική τεχνοτροπία. Σήμερα συναντάμε πολλά τέτοια παλαιά αρχοντικά αλλά και νεότερα σπίτια που μιμούνται στη μορφή, την όψη και τη διακόσμηση τα παλαιότερα.

   Πλακόστρωτες πλατείες, εκκλησίες, μονοπάτια, δρόμοι, βρύσες, γεφύρια ακολουθούν  αυτή  την αρχιτεκτονική.

    Η επίσκεψη της Ομάδας Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος που αναπτύσσει αυτή τη σχολική χρονιά και έχει σχέση με την πέτρα.

 Η Εκκλησία της Πορταριάς και το καμπαναριό της

  Η Εκκλησία στην πλατεία της Μακρυνίτσας.

  Βρύση και πλακόστρωτο στη Μακρυνίτσα

Το 2ο Γυμνάσιο Αίγινας στο Πήλιο

   Μέλη της Ομάδας Περιβαλλοντικής του 2ου Γυμνασίου Αίγινας το τριήμερο 10 -11 - 12 Απριλίου ταξίδεψαν μέχρι το Πήλιο. Με έδρα τη θαυμάσια πόλη του Βόλου οι μαθητές επισκέφθηκαν το Μουσείο Θεόφιλου (αρχοντικό οικογένειας Κοντού - 2η φωτογραφία) στην Ανακασιά του Πηλίου, την Πορταριά, τη Μακρυνίτσα και τις Μηλιές. Θαυμάσιες εντυπώσεις απεκόμισαν οι μαθητές από την επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο Μακρυνίτσας, (τελευταία φωτογραφία), που σημειωτέον είναι το σπίτι στο οποίο γυρίστηκε η παλαιά ταινία "Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά", αλλά και από την υπέροχη πλατεία  - το μπαλκόνι όπως λέγεται του Πηλίου.

   Στην Πορταριά από ομάδα μαθητριών του Δημοτικού Σχολείου του χωριού ακούσαμε τα σπάνια κάλαντα του Λαζάρου, ενώ η χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του Πηλίου, τα πέτρινα μονοπάτια, οι εκκλησιές και τα γεφύρια προκάλεσαν πολλές και ποικίλες εντυπώσεις. Στα πλαίσια  της επίσκεψης δόθηκε χρόνος για περίπατο στην παραλία και τους πεζόδρομους του Βόλου. Επίσης καθ' οδόν οι μαθητές επισκέφθηκαν την Ι.Μονή Αγάθωνος (1η φωτογραφία)  αλλά και την περιοχή του Γοργοπόταμου με την ιστορική γέφυρα της περιοχής.

 Στη Μακρυνίτσα, στο μπαλκόνι  του Πηλίου για γλυκό του κουταλιού και ψώνια στα μαγαζιά  του χωριού.

   Στο Γοργοπόταμο

 Στο Λαογραφικό Μουσείο Μακρυνίτσας

Ο "Επιτάφιος" του Γ.Ρίτσου στο Σύλλογο Γυναικών Αίγινας

   Η αίθουσα και η αυλή του Συλλόγου Γυναικών Αίγινας φιλοξένησαν χθες Τετάρτη 30 Απριλίου μια εξαιρετική εκδήλωση που ετοίμασαν και παρουσίασαν καλλιτέχνες της Αίγινας. Η αίθουσα δεν στάθηκε αρκετή να χωρέσει όλους όσους επέλεξαν να αποχαιρετήσουν τον Απρίλη μυσταγωγούμενοι με την ποίηση του 'Επιτάφιου" του Γ.Ρίτσου και την μουσική του Μ.Θεοδωράκη. Κόσμος και στην αυλή, στα σκαλιά παρά  τη "δροσιά" της επερχόμενης νύχτας. Η κ. Αρετή Πηγιαδίτη και ο κ.Κ.Σταυρόπουλος παρουσίασαν το ποιητικό έργο και την ιστορία του μέσα από τις διαδοχικές εκτελέσεις και ενορχηστρώσεις των Μ.Χατζιδάκι, Μ. Θεοδωράκη και Σ.Ξαρχάκου, συνοδεύοντας τα κείμενά τους με εικόνες φωτογραφίες και χαρακτικά. 

     Στη συνέχεια η ορχήστρα αποτελούμενη από τους Σ. Σώρρο Α.Πηγιαδίτη, Δημ. .Εικοσιπεντάκη και Alexander Spitzing, απέδωσε πολλά αποσπάσματα από το έργο του Μ.Θεοδωράκη. Τα τραγούδια ερμήνευσε μοναδικά η κ. Ειρήνη Κουνάδη η οποία μας γοήτευσε με τη μεστότητα και  τη σεμνότητα που προσέγγισε το έργο των δύο δημιουργών. Ενδιάμεσα ο κ.Κ.Σταυρόπουλος απήγγειλε αποσπάσματα από τον "Επιτάφιο". Την έρευνα των κειμένων είχε η κ. Αρετή Πηγιαδίτη.

     Μια όμορφη βραδιά, ένα άρτιο καλλιτεχνικά αποτέλεσμα. Στιγμές που όλοι χρειαζόμαστε μέσα στο γκρίζο των ημερών. Ένα ξέφωτο ποίησης  και μουσικής

 Τις φωτογραφίες μας παραχώρησε ο κ. Ανέστης Κορνέζος.