Κατασκηνωτικής εμπειρίας Πόρου, Εγκώμιον.

   Δημοσιεύουμε ένα κείμενο νοσταλγίας και ευχαριστίας του κ. Δημοσθένη Παπαλεονάρδου για τις Κατασκηνώσεις της Ι.Μητροπόλεως Ύδρας στον Πόρο. Ένα κείμενο που θα θυμίσει σε πολλούς στιγμές ανεπανάληπτες που σημάδεψαν την μετέπειτα επαγγελματική , οικογενειακή και κοινωνική τους ζωή. Κυρίως όμως ένα κείμενο γεμάτο αναφορές στα πρόσωπα εκείνα που στάθηκαν οι στυλοβάτες αυτής της Κατασκηνωτικής εμπειρίας και σήμερα είναι διακεκριμμένοι συμπολίτες μας κατέχοντας σημαντικές θέσεις και αξιώματα. Για άλλη μια φορά τα πρόσωπα είναι εκείνα που γράφουν ιστορία.

Του κ. Δημοσθένη Παπαλεονάρδου Πλοιάρχου Λ. Σ. Ναυτιλιακού Ακόλουθου Μασσαλίας

   Αυτές τις μέρες ο νους μας γυρνά πίσω χρόνια πολλά και μας θυμίζει τις ωραίες ευλογημένες μέρες στον καταπράσινο ευλογημένο χώρο των κατασκηνώσεων αρρένων της Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης στις ¨Στάνες"του Πόρου. «Στις στάνες των βουνών και τα λημέρια μια όμορφη ζωή καλοπερνώ» (ύμνος της κατασκήνωσης) σιγοτραγουδούσαμε μικροί μαθητές και ομαδόπουλα στις σκηνές που είχαν παχτωθεί στα βουνά πάνω από το ιστορικό μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής και κάτω από την σκέπη της Παναγίας μας. Πως να ξεχάσεις το πρωινό εγερτήριο που ακούγαμε τα κουδούνια των προβάτων που έβοσκαν γύρω από τη κατασκήνωση! Την εωθινή προσευχή στο ταπεινό προσευχητάρι κάτω από τα πεύκα κοντά στη πηγή με το δροσερό νεράκι.! Το αγιογραφικό ανάγνωσμα παρέα με πνευματικούς πατέρες της Μητρόπολης με προεξάρχοντα το Γέροντα Επίσκοπο των παιδικών μας χρόνων Ιερόθεο και ιδρυτή όλου αυτού του πνευματικού έργου προς τη νεότητα που ξεκίνησε από τις πρώτες μέρες της Αρχιερατείας του στη Κουβέρτα Ερμιονίδας, στο Τούρλο της Αίγινας και κατέληξε στις Στάνες του Πόρου, και τους διάκονο π. Εφραίμ ,νυν Ποιμενάρχη μας, π. Τιμόθεο Θανόπουλο, π. Δανιήλ Αεράκη, π. Νικόδημο Αεράκη, τον πνευματικό και εξομολόγο της Κατασκήνωσης τον πολλά προσφέροντα και πολλάκις κοπιάσαντα περί αυτών. Ποιός δεν θυμάται τις εργασίες στις απλοϊκές σκηνές και στο περιβάλλοντα χώρο, για να κερδίσει η κάθε ομάδα το σημαιάκι τιμής. Μπορείς να μην θυμηθείς το γραφικό μονοπάτι μέσα από τα πεύκα και τη χαράδρα που οδηγούσε στην αμμουδερή παραλία του μοναστηριού για να απολαύσεις το θαλάσσιο μπάνιο με τη χαρούμενη παρέα της κατασκήνωσης ,στο παιχνίδι της θάλασσας. Η επιστροφή από το ανηφορικό μονοπάτι δύσκολη αλλά σε οδηγούσε στη τραπεζαρία όπου η κυρία Κονδυλία μαζί με τη κόρη της Μοιρούλα και το επιτελείο τους είχαν ετοιμάσει τις λιχουδιές, το νόστιμο μεσημεριανό φαγητό. Ο απολαυστικός μεσημεριανός ύπνος με τη συναυλία των τζιτζικιών ήταν ένα διάλειμμα στη πορεία μιας κατασκηνωτικής μέρας. Και το απογευματάκι παιχνίδι μέχρι τη δύση όπου κάτω από το φώς του φεγγαριού διάλογοι πνευματικοί με μορφές της Ορθοδοξίας που ο Επίσκοπος μας καλούσε για το πνευματικό εφοδιασμό μας. Τους Επισκόπους Δρυινουπόλεως Σεβαστιανό, Παραμυθίας Παύλο, Τρίκκης Σεραφείμ γέροντα Αιμιλιανό ηγούμενο της Μονής Σίμωνος Πέτρας, γέροντα Γεώργιο Καψάνη ηγούμενο Μονής Γρηγορίου και πολλούς άλλους κληρικούς και λαϊκούς θεολόγους. Και εφοδιασμένοι με την πνευματική τροφή φτάναμε αισίως στη βραδινή τράπεζα με επιστέγασμα τη θεατρική παρουσίαση της ημέρας από στελέχη των ομάδων στο βραδινό διαγωνισμό της καλύτερης παράστασης όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι: Εμμανουήλ Γιαννούλης και Δημήτριος Βλάσσης ,σημερινοί άξιοι λειτουργοί του θυσιαστηρίου. Και γεμάτοι χαρά οδηγούσαμε τα βήματα μας στο βραδινό προσκυνητάρι κάτω από το Σταυρό του Κυρίου ,το φώς του καντηλιού και τη ευωδία του θυμιάματος για να ευχαριστήσουμε το Χριστό μας για τη ευλογημένη μέρα που μας χάρισε.

Όλα τα παραπάνω δεν θα δημιουργούνταν χωρίς τον ευλογημένο «στρατό» του Επισκόπου μας Ιεροθέου, που είχε στρατολογήσει μια ομάδα αξιόλογων στελεχών με όραμα, αγάπη, πίστη, που έδιναν τον εαυτό τους μέρα και νύχτα για να μας διδάξουν και να μας κάνουν άξια τέκνα της Εκκλησίας του Χριστού..........Ποιόν να πρωτοθυμηθεί κάποιος?.. Τον σεβαστό σε όλους μας π. Νικόδημο Αεράκη, πολιό ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως μας, που κρατούσε στους ώμους του το βάρος και την πνευματική ευθύνη της χριστιανικής διαπαιδαγώγησης των νέων. Τον τότε διάκονο π. Εφραίμ, σημερινό Ποιμενάρχη μας. Τον νεαρό φοιτητή της Θεολογίας Βασίλειο Κουτσού, τον σημερινό Καθηγούμενο της Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, ομαδάρχη της 2ης ομάδας, μειλίχειο και νουνεχή. Τον διάκονο π Συμεών Κούτσα, νυν Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης, που μας καθοδηγούσε με τις μεστές ομιλίες του. Τον Νικόλαο Δεμενόπουλο, νυν Μητροπολίτη Παροναξίας Καλλίνικο, με το χαρούμενο και ευπροσήγορο ανάστημα του. Τον φοιτητή Εμμανουήλ Σιγάλα ,νυν Μητροπολίτη Πολυανής και Κιλκισίου, ομαδάρχη της 6ης Ομάδας. Τον σοβαρό και μετρημένο Υπαρχηγό μας, Παναγιώτη Αγγελόπουλο ,σημερινό Εισαγγελέα Εφετών και εισαγγελέα της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, τον αδελφό του Σπυρίδωνα Αγγελόπουλο, σημερινό πρωτοπρεσβύτερο και Αναπλ Διευθυντή της Ριζαρείου Σχολής. Το ήδη μακαριστό Στυλιανό Μπουρμπαχάκη ,ιδρυτή του Συλλόγου Συμπαραστάσεως κρατουμένων «Ο Ονήσιμος», τον σχολικό σύμβουλο καθηγητή και συγγραφέα Νικόλαο Νευράκη με την ομάδα των παιδιών από τη Σύρο, μεταξύ των οποίων το λογοτέχνη- συγγραφέα πολλών βιβλίων και καθηγητή θεολογίας Μιχάλη Χατζηγεωργίου. Τον Αρχηγό μας Ανδρέα Κουμπή μετέπειτα Γυμνασιάρχη Σπετσών και σημερινό πρωτοπρεσβύτερο μαζί με τη μαγείρισσα μας ,σύζυγο του, Καλομοίρα Κουμπή, σημερινή Διευθύντρια του Ιστορικού Αρχείου Σπετσών. Τους  αδελφούς Τρύφωνα και Αθανάσιο Παπασταύρου σημερινούς Αρχιμανδρίτες Τιμόθεο, ιεροκήρυκα Ι. Μητροπόλεως Πατρών και Αθανάσιο ,ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Πειραιώς. Τον Εμμανουήλ Καλογερόπουλο ,σημερινό Αρχιμ. Ιερόθεο, Πρωτοσύγγελο της Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Τον σιωπηρό και πάντα σοβαρό οδοντίατρο Νικόλαο Βέττα ,μετέπειτα Νεκτάριο μοναχό της Μονής Σταυρονικήτα ήδη μακαριστό. Τον επί δύο κατασκηνωτικές περιόδους Ομαδάρχη μου Ιωάννη Κωστώφ, σημερινό Αρχιμανδρίτη και συνεχιστή του πνευματικού έργου του γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου. Το ακτίπητο δίδυμο κάθε κατασκηνωτικής βραδιάς Εμμανουήλ Γιαννούλη και Δημήτρη Βλάσση ,σημερινούς πρεσβυτέρους που μας διασκέδαζαν με τα κωμικά τους σκετσάκια. Το συγγραφέα και δόκιμο ιστοριογράφο καθηγητή φιλόλογο Ιωάννη Ησαία .Τον μοναχό Σπυρίδωνα Παυλόπουλο ,σημερινό ηγούμενο του Ησυχαστηρίου της Κεχαριτωμένης Τροιζήνος και πολλούς από τους σημερινούς αδελφούς του Ησυχαστηρίου ,τότε λαικούς. Η κατασκήνωση της Μητροπόλεως Ύδρας των ετών 1975-1980 ήταν ένα ευλογημένο κομμάτι της ζωής μας. Το εφαλτήριο για τους μετέπειτα πνευματικούς μας αγώνες, τις σπουδές μας και τη επαγγελματική μας σταδιοδρομία. Κοντά σε μια ευλογημένη ομάδα στελεχών και κατασκηνωτών που κοσμούν σήμερα την Εκκλησία του Χριστού, την κοινωνία μας και της Ελλάδα. Όμως η αιώνιος ευγνωμοσύνη μας ανήκει σε εκείνον, τον ένα ,τον οραματιστή, τον Άγιο Επίσκοπο και Μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεον ,που η καρδιά του παλλόταν για τους νέους και έδωσε για τα πνευματικά του τέκνα.

  

H εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Αίγινα

  Η Μεταμόρφωση του Κυρίου στο Όρος Θαβώρ είναι μια από τις μεγαλύτερες Δεσποτικές εορτές της Ορθοδοξίας  που δυστυχώς στη λαϊκή γλώσσα έχει "περάσει' ως εορτή της Σωτήρος. Ασφαλώς και δεν φέρει ευθύνη γι' αυτό ο απλός και καλοπροαίρετος πιστός αλλά η επί δεκαετίες, ίσως και αιώνες, αμέλεια  των πνευματικών μας ταγών να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, ώστε ο απανταχού προσκυνητής και εορταστής να γνωρίζει τι ακριβώς εορτάζει και πανηγυρίζει αυτή την ημέρα.

 

    Στην Αίγινα  εκτός από το ναό - Τάμα  του Έθνους που ανοικοδόμησε ο πρώτος κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και που είναι αφιερωμένος στη μεγάλη σημερινή  εορτή, πανηγυρίζουν - τους αναφέρουμε με τη σειρά των φωτογραφιών - το γραφικότατο ξωκλήσι στην περιοχή της Βαγίας, ο νέος περικαλλής ενοριακός ναός στην Αγία Μαρίνα και ίσως ο γνωστότερος της ημέρας ναός της Σωτήρος στην περιοχή Αγίους λίγο πριν την Μπαμπατσέα, ο οποίος και συγκεντρώνει τεράστιο πλήθος πιστών από όλο το νησί και εκατοντάδες παραθεριστές.

Το τάμα του Έθνους στην Αίγινα, είναι ο ναός του Σωτήρος στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο

Η μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμόρφωσης του Χριστού στο Όρος Θαβώρ που η Εκκλησία εορτάζει στις 6 Αυγούστου μας φέρνει στο νου το εκκλησάκι του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου (φυλακών) στην Αίγινα, το οποίο είναι αφιερωμένο στο μεγάλο γεγονός της ζωής του Χριστού. Συνάμα μας ηλεκτρίζει τη μνήμη όταν αυτό το ταπεινό απέριττο αλλά ιστορικό εκκλησάκι αποτελεί το "Τάμα του Έθνους" για την απελευθέρωση των Ελλήνων. Κάτι που όχι μόνο το επίσημο κράτος ξεχνά αλλά και η Εκκλησία της Ελλάδος  που κατά καιρούς σκέπτεται και συσκέπτεται για την ανοικοδόμηση σε καιρούς οικονομικής κρίσης  περικαλλούς ναού ώστε να εκπληρωθεί το "τάμα του Έθνους".
    Στην προμετωπίδα του εικονιζόμενου στην πρώτη φωτογραφία,  υπάρχει μέχρι σήμερα η  επιγραφή: «Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ  ΘΕΟΝ» 1828.  Σε εφημερίδες της εποχής αναφέρεται ότι η επιγραφή του θεμελίου λίθου  έγραφε: «Εκ μέρους του Ελληνικού έθνους ο Κυβερνήτης της Ελλάδος καθιερώνει τον Ναόν τούτον εις τον Σωτήραν της Ελλάδος Θεόν».  Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της νεότερης και ελεύθερης Ελλάδας φροντίζει από τα πρώτα του βήματα για την εκπλήρωση του "τάματος". Απασχολήθηκαν για την ανέγερση του όλου κτιριακού συγκροτήματος 2000 αμειβόμενοι εργάτες από πρόσφυγες που είχαν καταφύγει τότε στην Αίγινα. Το έργο στοίχισε 515.371 γρόσια και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1829 και εγκαινιάστηκε στις 6 Απριλίου 1829 παρουσία του κυβερνήτη και των συνεργατών του. Επομένως άρχισε να λειτουργεί ενάμιση χρόνο μετά την επέτειο της ναυμαχίας του Ναβαρίνου και τέσσερις μήνες πριν συγκληθεί στο Άργος η Δ΄ Εθνοσυνέλευση από τις 11 Ιούλιο μέχρι τις 6 Αυγούστου του 1829. Από τις συνεδριάσεις της  προέκυψαν 13 ψηφίσματα και μεταξύ αυτών είναι το Η΄ Ψήφισμά που αναφέρεται στο θέμα: «περί του τάματος του έθνους».

      Η επιγραφή του ναού αποδεικνύει ότι  «Το Τάμα του Έθνους» ήταν για το «συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός» και πραγματοποιήθηκε  με τον πρώτο ναό του Σωτήρος στη Αίγινα. Αυτός ο ναός ήταν πρώτιστα η έκφραση της ευγνωμοσύνης του έθνους για την νίκη των Συμμάχων στο Ναβαρίνο.  

Στιγμιότυπο από τέλεση Θείας Λειτουργίας στον Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.(εορτή Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου)

Η νησίδα στον Τούρλο της Βαγίας

   Ίσως να φαίνεται ξεχασμένη από Θεούς και ανθρώπους και οι μόνοι επισκέπτες της να είναι τα θαλασσοπούλια και τα κύματα που στέλνει ο βοριάς. Αντίθετα τους καλοκαιρινούς μήνες μονοπωλεί το ενδιαφέρον των διερχόμενων "σκαφάτων" και κάθε ηλικίας ιστιοπλόων. Ένα καταφύγιο, ένας απάνεμος και γαλήνιος κόλπος που δημιουργείται από τη Νησίδα με την απέναντι ακτή της Αίγινας, δίνει την ευκαιρία για λίγο ή περισσότερο χρόνο στους ταξιδευτές να ξεκουραστούν και να χαρούν το μπάνιο τους. Και τα σαββατοκύριακα του καλοκαιριού μπορεί κάποιος να μετρήσει δεκάδες σκάφη αγκυροβολημένα στα νερά αυτά.

   Ο λόγος λοιπόν για τη 'Νησίδα"  του Τούρλου λίγα μέτρα από τον οικισμό της Βαγίας. Απέχει από την ακτή της Αίγινας 300 περίπου μέτρα και θάλεγε κανείς ότι μπορεί να πλησιάσει το νησάκι αυτό είτε περπατώντας μέσα στο νερό μια που η θάλασσα είναι ρηχή και αμμώδης και μόνο σε ένα σημείο βαθαίνει γύρω στα 3 με 4 μέτρα, ή κολυμπώντας ή με κάποιο σκάφος. Στα ανατολικά της νησίδας σχηματίζεται ένας κολπίσκος και εκεί βρίσκουν καταφύγιο αλιευτικά σκάφη, γιώτ, ταχύπλοα που χρησιμοποιούν τον κόλπο αυτό ως ενδιάμεσο σταθμό πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους για άλλους προορισμούς του Σαρωνικού.

   Από τους ιστορικούς Γ. Κουλικούρδη και Κ. Σταμάτη, αναφέρεται πως η νησίδα  παλαιότερα ήταν ενωμένη με την Αίγινα. Το αρχαίο λατομείο που λειτούργησε στην περιοχή - όπως αναφέρεται - "χαμήλωσε" την επιφάνεια της ξηράς με αποτέλεσμα τα νερά της θάλασσας να εισέλθουν και με τη σχετική διάβρωση κατά τη διάρκεια των αιώνων να σχηματιστεί  η Νησίδα.

    Επάνω στη Νησίδα το μοναδικό κτίσμα είναι το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής  το οποίο φροντίζουν με επιμέλεια οι κάτοικοι της Βαγίας. Λιγοστή βλάστηση από θάμνους και αγριόχορτα δίνουν μια πινελιά πράσινου στο νησάκι, ενώ πινακίδες του Πολεμικού Ναυτικού υπενθυμίζουν  ότι η περιοχή είναι στρατιωτική και απαγορεύονται οι φωτογραφίσεις και οι βιντεοσκοπήσεις. Αντίθετα η βόρεια πλευρά του που κοιτά προς την Αττική λόγω των δυνατών κυμάτων που φέρνει ο βοριάς είναι γεμάτη κοφτερά βράχια. Η θάλασσα στο μικρό θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Νησίδας και Αίγινας είναι πεντακάθαρη χάρη στα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα της περιοχής.

   Ο υψωμένος Σταυρός και η γαλανόλευκη σημαία προσδίδουν στη Νησίδα μια εικόνα ακριτικού νησιού στο Αιγαίο. Ένας όμορφος θαλάσσιος περίπατος μέχρι τη Νησίδα του Τούρλου μας αποδεικνύει τις άγνωστες ομορφιές  της περιοχής μας.

"Ο προτελευταίος των Μόνικιν" του Π.Τακόπουλου στο Φεστιβάλ Θεάτρου με τον Ν.Καλαμό.

Ολοκληρώνει τις παραστάσεις του το 4ο Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας με το έργο του Πάρη  Τακόπουλου: "Ο προτελευταίος των Μόνικιν" σε ερμηνεία – σκηνοθεσία: Νίκου Καλαμό.

"Ο Μόνικιν είναι εις νέος 4.000 περίπου ετών, ενδεδυμένος με γαλανόλευκες πυτζάμες, ή μετά μέλανος ως ζωμού, σμόκιν, με πρόσωπον, φέρων εισέτι, ίχνη πανελλήνιας παλιγγενεσίας".

      Πρόκειται για τον κωμικοτραγικό μονόλογο ενός αυτοκτονικού χαρακτήρα, με τον εαυτό του και με άλλα πρόσωπα, με μπεκετικές και ιονεσκικές αναφορές, ο οποίος αναφέρεται - διακωμωδεί  την ελληνική πολιτική, κοινωνική και πνευματική πραγματικότητα. Ο Προτελευταίος των Μόνικιν είχε πρωτοπαρουσιασθεί στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κούν το 1978 με τον Δημήτρη Οικονόμου στο ρόλο του Μόνικιν, και αργότερα από τον Νίκο Καλαμό στο Νεοελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη, καθώς και επί μία εβδομάδα στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου το 2005, και στο Φεστιβάλ Λονδίνου του Θεάτρου Τέχνης το 2009, σε αγγλική μεταφορά από τον Πάρι Τακόπουλο, και έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από την ελληνική και ξένη κριτική, χαρακτηρισθείς από τον Φένεκ Μικελίδη ως ένα μικρό αριστούργημα παραλογίας, άγχους και απομυθοποίησης του Έλληνα.

     Στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας.
     Ώρα έναρξης : 21.15 μ. μ.
     Είσοδος  10 Ευρώ, 5 Ευρώ (φοιτητικό)

Για τον Προφήτη Ηλία στον Ασώματο.

  Μια διευκρινιστική και γεμάτη ευχαριστίες επιστολή μας έστειλε φίλη της "Οδού Αιγίνης" αλλά και έχουσα άμεση σχέση με το θέμα του Προφήτη Ηλία στον Ασώματο. Κρίναμε πως έπρεπε να δημοσιευτεί διότι περιέχει  αρκετά κατατοπιστικά - διαφωτιστικά στοιχεία όσον αφορά το εκκλησάκι και την αποκατάστασή του. Κυρίως φωτίζεται ο τρόπος που θα πρέπει να ακολουθείτε σε κάθε παρόμοια περίπτωση αποκατάστασης παλαιού κτίσματος κυρίως μικρών εκκλησιών .

   "Θαυμάσιο το αφιέρωμά σας στο εκκλησάκι του Προφ. Ηλία περιοχής Ασωμάτου. Και συγκινητικό.
Μικρή διόρθωση, ωστόσο (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χρειάζεται να ανασκευάσετε το άρθρο σας. Για προσωική σας ενημέρωση και μόνον).
Η συντήρησή του έγινε αποκλειστικά με έξοδα της οικογένειάς μας. Η ιδέα της αφαίρεσης του ασβεστοκονιάματος και αποκάλυψης ήταν δική μας (και δεν πάρθηκε εύκολα). Η συντήρηση των τοιχογραφιών έγινε από ειδικούς με την καθοδήγηση της αδελφής του συζύγου μου, καταξιωμένης συντηρήτριας έργων τέχνης με εξειδίκευση σε βυζαντινές εικόνες και τοιχογραφίες.
Tα επαινετικά σας σχόλια για το σφυρήλατο templum με κολακεύουν ιδιαίτερα γιατί έγινε δια χειρός Παναγιώτη Σαχτούρη σε σχέδιο δικό μου (επηρεάστηκα από το παμπάλαιο μανουάλι που κατάφερα να διασώσω πριν πολλά χρόνια) και αντικατέστησε το σαρακοφαγωμένο, χρωματιστό, ξύλινο που υπήρχε μέχρι και πριν την ανακαίνιση του ναϊσκου και το οποίο καθόλου δεν άρμοζε στην χρονική περίοδο στην οποία ανήκει το εκκλησάκι (170ς αι., circa 1670).
Όσο για το τρυφερό, απολαυστικό και συνάμα κατατοπιστικό αφιέρωμά σας στην ταινία της Αλ. Βουγιουκλάκη, ο σύζυγός μου ακόμη θυμάται, παιδάκι τότε, τη νεαρή ηθοποιό, εκεί στο εκκλησάκι, σε ώρα γυρίσματος, να του ζητάει φιστίκια από το κτήμα μας... Αναμνήσεις ανεξίτηλες
Συγχαίροντάς σας για την όμορφη, ενημερωτικότατη σελίδα σας, σας ευχαριστώ για την προσοχή σας."

Ν. Τ.-Σ.

Η "Χαρά" της Αίγινας

  Καλωσορίζουμε τον πιό αγαπημένο μήνα του χρόνου με φωτογραφίες ενός παλιού καραβιού που ήταν το αγαπημένο των παιδιών. Το 'Χαρά" της οικογένειας Μεταξά λόγω του ονόματος του προδιέθετε για τη χαρά και ξεγνοιασιά των καλοκαιρινών διακοπών. Περισσότερο αυτό αναφερόταν στα μικρά παιδιά που ξετρελαίνονταν μαζί του γιατί στη μεγάλη του πλώρη είχε και κούνιες. Δεν διαβάσατε καθόλου λάθος. Πως σήμερα υπάρχουν ηλεκτρονικά ή παιδότοποι στα μεγάλα πλοία; Στο 'Χαρά" υπήρχαν κούνιες.

   Το "Χαρά" όμως έμεινε στην ακτοπλοϊκή ιστορία της Αίγινας για τον καπνό του. Κάπνιζε πολύ και ήταν ευδιάκριτο από μίλια μακρυά. Καθημερινά με τρία δρομολόγια την ημέρα και την Κυριακή έως αργά το βράδυ. Ακούραστος εργάτης  της θάλασσας. Και η ρεκλάμα  του τότε έλεγε: "Ταξιδέψτε με το αθόρυβο "Χαρά".

     Δεκαετία '60. Παραλία Αίγινας και στην παλιά προβλήτα η κίνηση μεγάλη. Αναχωρεί το "Χαρά". Πιό πέρα δύο λεωφορεία της εποχής. Τα κτίρια του παραλιακού μετώπου της Αίγινας σε αρκετά καλή κατάσταση. Και ένα λιμάνι γεμάτο καΐκια και εμπορεύματα. Δίπλα στο "Χαρά" το αγκιστριώτικο καΐκι έτοιμο κι αυτό να σαλπάρει. Απεικονίζονται και τα δύο σε χρώματα που εκπλήσουν για εκείνη την εποχή. Τελικά ήταν το "Χαρά" κόκκινο; Ασφαλώς και δεν ήταν.

   Τότε τι συμβαίνει;

Απλά πρόκειται για μία επιχρωματισμένη (επιζωγραφισμένη) φωτογραφία της εποχής. Τεχνική που άλλωστε συνηθιζόταν αρκετά.

     Το 'Χαρά" λοιπόν ήταν λευκό, παρόλο που  ντουμάνιαζε την Αίγινα με τον καπνό του. 

   Ευχαριστούμε τον κ. Μ. Λαμπαδάριο για τη φωτογραφία του "κόκκινου  Χαρά" και τον  κ. Γ. Πρωτονοτάριο για την δεύτερη φωτογραφία  στην οποία  βλέπουμε και τις όμορφες τέντες των καταστημάτων της εποχής. "Τα σχόλια δικά σας" . Και οι δύο φωτογραφίες είναι καρποί της έκθεσης που πραγματοποιήθηκε  στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης  τον Αύγουστο του 2012.

  Στην επόμενη φωτογραφία το 'Χαρά" δεύτερο από δεξιά στο λιμάνι του Πειραιά, ανάμεσα στο 'Μαριώ", στο "Άγιος Νεκτάριος", στο "Αιγινάκι" κ.αλ.