Παρασκευή 27 Μαΐου 2016

Έτοιμος ο "Απόλλων"


  Έτοιμος ο "Απόλλωνας" με τα νέα του σινιάλα, αυτά της νέας  του εταιρείας  της  "2waysferries". Το μπλέ χρώμα πιό ανοιχτό, ενώ οι τσιμινιέρες βάφτηκαν λευκές από κόκκινες που ήταν πριν. Αν και το πλοίο δεν είναι αμφίδρομο όπως τα υπόλοιπα της εταιρείας, ωστόσο αυτό δεν εμπόδισε την εταιρεία να το εντάξει στο στόλο της.
  Ο "Απόλλωνας" σύμφωνα με το πρόγραμμα δρομολογίων θα ανηφορίσει όπως κάθε καλοκαίρι τα τρία τελευταία χρόνια προς τις Σποράδες όπου θα αναχωρεί καθημερινά  για Σκιάθο, Σκόπελο, Αλόνησο από το λιμάνι  του Αγίου Κωσταντίνου.





Ξενάγηση μαθητών στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας

     Ξενάγηση στο αυριανό σχολείο τους πραγματοποίησαν οι μαθητές  της Στ΄τάξης   του Δημοτικού Σχολείου Βαθέος. Συνοδευόμενη από το δάσκαλό τους και Διευθυντή του σχολείου κ. Τσολάκο Γεώργιο, επισκέφθηκαν το 2ο Γυμνάσιο  στην Κυψέλη όπου  περιηγήθηκαν στις αίθουσες, στα εργαστήρια και στους υπόλοιπους χώρους του σχολείου.
   Οι μαθητές και οι μαθήτριες  του Δημοτικού Σχολείου ενημερώθηκαν για τον τρόπο λειτουργίας  του Γυμνασίου αλλά  και  την ιστορία  του σχολείου  και  του αύλειου χώρου, όπου έγινε ιδιαίτερη αναφορά  στον κήπο  και  το φυτώριο  που είχε  στον ίδο χώρο δημιουργήσει ο δάσκαλος του Δημοτικού Σχολείου Κυψέλης Ιωάννης Ηλιόπουλος.
    Είναι  η πρώτη φορά  που πραγματοποιείται μια τέτοια επίσκεψη και οφείλεται στην πρωτοβουλία  του κ. Τσολάκου Γεώργιου. Σκοπός της κίνησης  αυτή είναι η ομαλή μετάβαση των μαθητών από τη μια σχολική βαθμίδα  στην επόμενη.

Πέμπτη 26 Μαΐου 2016

Ιουλία Περσάκη, το αφιέρωμα στην Αιγινήτισσα λογοτέχνη από την "Καθημερινή"



του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ
από: kathimerini.gr
    Οι ευτυχείς ανακαλύψεις, μικρής ή μεγάλης κλίμακας, έρχονται πολλές φορές από ’κεί που δεν το περιμένεις. Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, μία ομάδα δημοσιογράφων από τον αθηναϊκό Τύπο βρεθήκαμε προσκεκλημένοι του Δήμου Αίγινας και της Κοινωφελούς Επιχείρησής του, προκειμένου να παρακολουθήσουμε τις προετοιμασίες του Φεστιβάλ Φιστικιού, που φέτος ετοιμάζει μεγάλο αφιέρωμα στον Γιάννη Μόραλη, τους μαθητές του αλλά και τη σχέση του μεγάλου μας καλλιτέχνη με την Αίγινα. Κατά την ξενάγησή μας στο ―παραγνωρισμένο― νησί, ακούστηκε το όνομα της Ιουλίας Περσάκη (1895-1980), μιας χαμηλών τόνων διηγηματογράφου του Μεσοπολέμου, η οποία έζησε στην Αίγινα μεγάλο μέρος της ζωής της. Το μικρόβιο του αναζητητή προσωπικοτήτων που έζησαν στη σκιά της Ιστορίας χτύπησε μέσα μου επιτακτικά.
    Ποια είναι, λοιπόν, η Ιουλία Περσάκη, για την οποία μέχρι προχθές δεν είχα ακούσει τίποτα; Γεννημένη στην Αθήνα, το 1910, σε ηλικία 15 ετών δηλαδή, παντρεύτηκε έναν Έλληνα χρηματιστή και τον ακολούθησε στο Παρίσι, όπου σπούδασε νεοελληνική λογοτεχνία στη Σορβόννη και συνδέθηκε με την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου, μετέπειτα σύζυγο του Κώστα Βάρναλη. Δημοτικίστρια η ίδια, από το Παρίσι διατήρησε επαγγελματική σχέση με τα περιοδικά «Νουμάς» και «Πυρσός», ενώ ανήκε στις υπογραφές του Μανιφέστου Διαμαρτυρίας, το 1919, υπέρ της καθιέρωσης της δημοτικής γλώσσας, αντιτασσόμενη, μεταξύ άλλων, στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαο Πολίτη και τις ενστάσεις του.
   Όταν, το 1920, επέστρεψε στην Ελλάδα, αποφάσισε ν’ αποτραβηχτεί από το λογοτεχνικό «σινάφι» της εποχής και έτσι μετέβη στο εξοχικό της στην Αίγινα. Εκεί, ανέπτυξε σχέσεις με τον Νίκο Καζαντζάκη, με τον οποίο μάλιστα αντάλλασσαν επιστολές, παρότι δεν έμεναν σε μεγάλη απόσταση στο νησί, πιθανόν με τη βοήθεια ενός αγοριού που το χαρτζιλίκωναν για να τους κάνει τον αγγελιαφόρο. Οι σχέσεις των δύο λογοτεχνών παρέμειναν φιλικές, κατά πληροφορίες, ιδίως εάν λάβουμε υπόψη μας τις αναφορές για την αφοσιωμένη καθημερινότητα του Καζαντζάκη στο γράψιμο ―και μόνο― από τις πληροφορίες που μας δίνει η τότε σύζυγός του Γαλάτεια στο θυμωμένο της και μάλλον εκδικητικό της «Άνθρωποι και Υπεράνθρωποι», που δημοσιεύθηκε λίγο προτού πεθάνει ο μεγάλος συγγραφέας το 1957.
     Η Ιουλία Περσάκη, έκτοτε, έγραφε ασταμάτητα. Επικεντρώθηκε στην καθημερινότητα της Αίγινας, στους ανθρώπους της, στη ζωή στο νησί. Μια κάποια αίσθηση είχαν προκαλέσει οι «Ιστορίες της κάθε μέρας» που δημοσίευσε το 1959 από την εκδόσεις της Εστίας, ―και όπως μας πληροφορεί, με πολλή χαρά, η ποιήτρια και μεταφράστρια Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, από τις εκδόσεις της Εστίας ετοιμάζεται ανθολογία, επιμελημένη και προσεγμένη, από το έργο της― με το περιοδικό της οποίας, «Νέα Εστία», είχε έτσι κι αλλιώς σχέση, δημοσιεύοντας αποκλειστικά διηγήματα. Τα αμιγώς ηθογραφικά διηγήματα της Ιουλίας Περσάκη είναι σαν μια λογοτεχνική ανασύσταση των ημερών της. Συγκινητική, ευθύβολη, με αυθεντική λαϊκότητα, φορές φορές στα όρια του μελό της εποχής, η συγγραφέας ανήκει στους προδρόμους της μεσοπολεμικής γενιάς συγγραφέων, ενώ παρέμεινε στη σκιά της λογοτεχνίας και, ίσως, μέχρι σήμερα ξεχάστηκε.
     Ο κριτικός Αλέξης Ζήρας τη συμπεριέλαβε, ευτυχώς για μας, στον έργο του «Η μεσοπολεμική πεζογραφία: Από τον πρώτο ώς τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σοκόλη το 1993. Λήμμα για την Ιουλία Περσάκη υπάρχει στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Ελληνικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων Χάρη Πάτση (χ.χ.), αλλά και στο Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων Πατάκη (2007). Αναζητώντας περισσότερα στοιχεία για την Περσάκη, βλέπω ότι κριτικές για τα διηγήματά της έχουν γράψει, μεταξύ άλλων, οι Φώτος Πολίτης (1927), Αλέξανδρος Κοτζιάς (1966), Κλέων Παράσχος (1927) και Μιχαήλ Περάνθης (1965).
    Στο λήμμα του λεξικού των εκδόσεων Πατάκη αναφέρεται ότι η Ιουλία Περσάκη χαρακτηρίζεται από τον «εξευγενισμό του τετριμμένου και του καθημερινού». Σκέφτομαι ότι η λογοτέχνις αυτή προσπάθησε να καταγράψει τη σύγχρονη, μικρογραφική ιστορία του νησιού και των ανθρώπων του, να κρατήσει ζωντανό ένα κάποιο ψήγμα της Αίγινας και του Σαρωνικού, της γλώσσας της εποχής. Ακόμη κι αν η ίδια ίσως εντάσσεται στους «πεζογράφους στη σκιά των μεγάλων», το έργο της αξίζει μιας δεύτερης ευκαιρίας ― ενδεχομένως για να μάθουμε ένα παρελθόν για πάντα χαμένο, γραμμένο από τα χέρια εκείνων που σιγανά και ταπεινά δημιούργησαν, προσπάθησαν και «έφυγαν»• ακόμη κι αν, τελικά, το έργο τους δεν ανήκει στα πρωτοκλασάτα της νεοελληνικής ή άλλης λογοτεχνίας.

Τετάρτη 25 Μαΐου 2016

Ο Άλμπερ Καμύ στο ναό της Αφαίας.

  Σε συνέχεια  της προηγούμενης ανάρτησής μας  που αναφερόταν στην επίσκεψη  του συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ  στην Αίγινα,  ο  κ. Νεκτάριος Κουκούλης  είχε την ευγενή καλωσύνη να μας προσφέρει  την πολύ σπάνια αυτή φωτογραφία από  το αρχείο www. elia.gr που απεικονίζει το συγγραφέα  στο ναό  της Αφαίας. Ο Καμύ εικονίζεται στη μέση όρθιος να ακουμπά στον κίονα. Και η στάση αυτή μπορεί να έχει και κάποια σημειολογία.
   Ο κ. Νεκτάριος Κουκούλης καταξιωμένος εκπαιδευτικός και πρωτοπόρος σε εκπαιδευτικά προγράμματα και δραστρηιότητες διαθέτει ένα σπάνιο και ανεξάντλητο αρχείο που αφορά  τον πολιτισμό της Αίγινας. Χθες , Τετάρτη 25 Μαΐου  στο Σύλλογο Γυναικών Αίγινας  είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια άριστα τεκμηριωμένη παρουσίαση για το σπίτι του Αλέξανδρου Ροδάκη  που πλαισιώθηκε από  φωτογραφικό υλικό , εκδόσεις και βίντεο. Μια παρουσίαση που προκάλεσε γόνιμη συζήτηση και προβλημματισμό.

Ο Άλμπερ Καμύ στην Αίγινα του '55

 
      Η εγγύτητα τούτου του τόπου με την πρωτεύουσα έγινε η αιτία του ερχομού και της γνωριμίας με το νησί σπανίων ανθρώπων. Μια τύχη που δεν την είχαν άλλοι προορισμοί της πατρίδας μας όταν σε αυτούς η πρόσβαση ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Άλλη μια πλευρά αξιοποίησης και ευκαιρία προβολής της Αίγινας που δυστυχώς μένει αναξιοποίητη. Γιατί πραγματικά ποιος τόπος δε θα ζήλευε και δεν θα διαφήμιζε το πέρασμα του  νομπελίστα (1957) Άλμπερ Καμύ τον Απρίλιο του 1955 από την Αίγινα. Τις στιγμές  του Γάλλου συγγραφέα  του Ξένου, της Πανούκλας, των Δίκαιων, Του μύθου του Σίσυφου του επαναστατημένου ανθρώπου, στο νησί  περιγράφει η Λητώ Κατακουζηνού που συνόδευσε με τον άνδρα της Άγγελο το Γάλλο συγγραφέα στην Αίγινα. Το βιβλίο με τον τίτλο: «Συντροφιά με τον Albert Camus» κυκλοφορεί από το Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού.
Παραθέτουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
   « Εικοσιεννιά τ’ Απρίλη (1955)   Αεράκι ανάλαφρο, θαλασσινό.
    Ευωδιές από πεύκο, θυμάρι, ρείκι και χαμομήλι. Παπαρούνες σπαρμένες ολούθε στα πόδια μας κι ανάμεσα σ’ αυτήν την ομορφιά ο ναός της Αφαίας Θεάς. Στοχαστικός, γαλήνιος, αιώνιος. Ο Camus  με τη χλωμάδα ακόμα πιο έντονη στο πρόσωπό του ξεμάκρυνε από μας, και βάδισε σαν υπνωτισμένος προς τα ερείπια. Μοναχική φιγούρα στον έρημο χώρο. Τον βλέπαμε  να κινείται αργά, τελετουργικά, ν’ ατενίζει με δέος τη μετόπη, ν’ αγγίζει με ευλάβεια τις δωρικές κολόνες κι ύστερα ν’ αγναντεύει  κάτω τη θάλασσα, να λυγίζει το γόνυ σαν σε προσκύνημα κι αναπάντεχα ν’ απλώνει το κορμί του πάνω στις ζεστές απ’ τον ήλιο πλάκες και ν’ απομένει ακίνητος, με τα μάτια σφαλιστά σα νεκρός. Βαθιά  ταραγμένοι από τούτη τη συγκλονιστική παρουσία του Camus σ’ αυτόν τον ιερό χώρο, καθίσαμε σ’ ένα βράχο και στοχαζόμασταν. Με τα μάτια μου πάνω στο ακίνητο κορμί του συλλογιζόμουνα κατά που θα μπορούσε να πετάει  η λεύτερη σκέψη του τούτη την ώρα. Τάχα  το φωτεινό πνεύμα του να φτερουγίζει ανάμεσα στο χτες και το σήμερα; Να  ταξιδεύει άραγε στα βάθη  του χρόνου, ψάχνοντας τις χαμένες του ρίζες; Τις ρίζες που έπλασε και έθρεψε το ξάστερο μυαλό του, η καθάρια φιλοσοφία του, η αγάπη του για το κάλλος και το μέτρο; Εκείνες τις πνευματικές ρίζες, τις ριζωμένες βαθιά από αιώνες στο χώμα το ελληνικό;
   Όλο  το πρωινό πέρασε έτσι, δίχως καμιά παρουσία να ταράξει το εξαίσιο ταξίδι  του Camus μέσα στο χρόνο. Κι εμείς πότε να σεργιανάμε τριγύρω, πότε να ξαπλώνουμε κάτω από πεύκο και να θυμόμαστε σκέψεις, φράσεις απ’ το Καλοκαίρι, το βιβλίο του που τόσο πολύ αγαπήσαμε και που το’ χαμε τελευταία ξαναδιαβάσει. Φέρναμε στη μνήμη μας λόγια, γραφές, έννοιες που φανέρωναν τη μεγάλη ευαισθησία του, την καρδιά του, την ψυχή του……………………  Ένα μαυριδερό, ξυπόλητο αγόρι, μ’ ένα πολύχρωμο μπουκέτο από αγριολούλουδα στο χέρι του, ξεφύτρωσε ξαφνικά ανάμεσα στα ερείπια κι ήρθε και στάθηκε πάνω απ’ τον Camus και πριν εμείς προλάβουμε να το απομακρύνουμε, εκείνο τον ρώτησε. «Κοιμάσαι καλέ; Κοιμάσαι;» Ο φίλος μας άνοιξε τα μάτια του, είδε το αγόρι να του προσφέρει τα λουλούδια, ανασηκώθηκε κι ονειροπαρμένος όπως ήτανε, του χαμογέλασε αμυδρά,  ψιθύρισε ένα «ευχαριστώ» και χώνοντας το πρόσωπό του μέσα στ’ αγριολούλουδα, ρούφηξε λαίμαργα το παρθενικό τους άρωμα. Ωστόσο το χέρι του αγοριού έμενε πάντα εκεί απλωμένο. Ο Camus το πρόσεξε κι απόρησε.
«Τι ζητάς όμορφο ελληνόπουλο; Τι ζητάς;» και συνέχισε με αγωνία. «Όχι μπαρούτι, ποτέ πια μη ζητήσεις μπαρούτι, σε ικετεύω. Μονάχα αγάπη να ζητάς, αγάπη…» κι ύστερα τ’ αγκάλιασε και το φίλησε τρυφερά. Στις εξωπραγματικές σφαίρες που ταξίδευε κείνη την ώρα ο Camus , πώς να σκεφτεί τα ευτελή και τα γήινα; Πώς να πάει ο νους του στο παραδάκι; Το αγόρι  παραξενεμένο κοίταξε με τα μεγάλα, εκφραστικά  μάτια του τον αλλόκοτο ξένο που του μιλούσε ακαταλαβίστικα, το κρατούσε αγκαλιά δίχως όμως να του βάζει και τίποτα στο χέρι, που εξακολουθούσε να το έχει απλωμένο. Τότε πλησιάσαμε εμείς κι ο Άγγελος του’ χωσε με τρόπο στη χούφτα του μερικές δραχμούλες. «Στο ναό μένεις;» τον ρώτησε ο Camus. Και  τ’ αγόρι κοιτάζοντάς μας με αγανάχτηση αναρωτήθηκε.
  «Μπιτ χαζός είναι ο κύριος, στα χαλάσματα θα μένω; Έχω σπίτι εγώ, να εκεί… κάτω στη θάλασσα» κι έδειξε με το χέρι του μια καλύβα. «Θάλαττα, θάλαττα» φώναξε ο Camus και πετάχτηκε πάνω με την έξαψη να χρωματίζει το πρόσωπό του. Κοίταξε προς τα κάτω κι άρχισε να κατηφορίζει τρέχοντας με το ένα χέρι ψηλά κουνώντας το μπουκέτο με τα λουλούδια σαν πολύχρωμη σημαία και με το άλλο να τραβάει το αγόρι που τα είχε ολότελα χαμένα.
   Η Αγία Μαρίνα τότε ήταν ακόμα μια πανέμορφη, παρθένα αγκαλιά και η θάλασσά της κρουσταλλένια………..»
απόσπασμα από σχετικό άρθρο του Γ. Μ. στην εφημερίδα "ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ", τεύχος 111

Τρίτη 24 Μαΐου 2016

Το σπίτι έχει τη δική του ιστορία. Εκδήλωση για το σπίτι του Ροδάκη στο Μεσαγρό.


     Το σπίτι του Αλέξανδρου Ροδάκη θα έπρεπε κανονικά να είναι ένα από τα πρώτα κτίρια που θα επισκεπτόταν ένας επισκέπτης στην Αίγινα. Πρόκειται για  το καλύτερο δείγμα λαικής αρχιτεκτονικής της ενδοχώρας της Αίγινας. Ένα σπίτι το οποίο κατοικείτο μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες και σήμερα είναι παραδομένο στο έλεος του χρόνου.
     Για να προλάβουμε τις συνήθεις καταγγελτικές φράσεις τύπου: "τί κάνει το Κράτος, το Υπουργείο, ο Δήμος;" ας συμπληρώσουμε πως το σπίτι ανήκει  στους απογόνους της οικογένειας Ροδάκη οι οποίοι όμως αδυνατούν να το συντηρήσουν. Και πραγματικά πρέπει να συντηρηθεί πρέπει να προλάβουμε την κατάρευσή του πριν είναι αργά, διότι αν συμβεί αυτό θα έχουμε χάσει ανεπιστρεπτί μια μεγάλη ψηφίδα του πολιτισμού και της λαογραφίας της Αίγινας.
   Ο κ. Νεκτάριος Κουκούλης ως εκπαιδευτικός πρώτα και ασχολούμενος με τα κοινά αργότερα, είχε προβάλει το θέμα όσο κανένας και είχε πρώτος κινητοποιήσει πανεπιστημιακούς, φοιτητές και ερευνητές στην κατεύθυνση  της σωτηρίας  του κτίσματος. Ένα χρόνο τώρα η προσπάθεια αυτή συνεχίζεται από τον κ. Παντελή Γιαννούλη ο οποίος όπου σταθεί και όπου βρεθεί εκφράζει την αγωνία του για το μέλλον του σπιτιού. Παράλληλα έχει δημιουργηθεί επιτροπή υπό τον κ.Μομφεράτο με σκοπό να υπάρξει μια μεγαλύτερη προβολή της ανάγκης και του επείγοντος της διάσωσης  του κτίσματος.
   Στα πλαίσια της ενημέρωσης  για το θέμα αυτό πραγματοποιείται αύριο Τετάρτη 25 Μαΐου στην αίθουσα του Συλλόγου Γυναικών Αίγινας ειδική εκδήλωση για το σπίτι του Ροδάκη στην οποία θα μιλήσει ο κ. Νεκτάριος Κουκούλης.
   Παραθέτουμε  το κείμενο  της πρόσκλησης με τη σημείωση ότι το σπίτι  του Ροδάκη είναι εν πολλοίς άγνωστο  ακόμα όχι μόνο ανάμεσα  στους νέους Αιγινήτες αλλά και στους παλαιότερους. Η αυριανή εκδήλωση είναι μια μεγάλη ευκαιρία.


 
   "Ο Σύλλογος Γυναικών Αίγινας σας προσκαλεί σε μία ενδιαφέρουσα ομιλία με θέμα "Ο Αλέξανδρος Ροδάκης ζώντας στο σπίτι του, στο Μεσαγρό, την καθημερινότητα της προπολεμικής Αίγινας". Ένα οδοιπορικό στο σημαντικό μνημείο λαϊκής αρχιτεκτονικής τέχνης,της Αίγινας. Τετάρτη 25 Μαΐου και ώρα 7μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου. Ομιλητής ο κύριος Νεκτάριος Κουκούλης"
 

 Η πρώτη φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του κ. Ν. Κουκούλη και έχει αναρτηθεί στη προσωπική του σελίδα στο fb ενώ οι επόμενες προέρχονται από ανάλογες δημοσιεύσεις  στα Saronic magazine και Aeginalight.




Δευτέρα 23 Μαΐου 2016

"Σούρουπο στην Αίγινα"

    Το προηγούμενο καλοκαίρι παρουσιάζοντας για τέταρτη φορά  την έκθεση για τα βιβλία  της Αίγινας στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης είχαμε χρησιμοποιήσει στην αφίσα και τις προσκλήσεις το εξαιρετικό αυτόν πίνακα. Η δυσδιάκριτη υπογραφή  του καλλιτέχνη στην αριστερή άκρη του πίνακα δεν μας επέτρεπε  να διαβάσουμε καθαρά το όνομα του, με αποτέλεσμα πολλοί επισκέπτες να μας ρωτούν επίμονα  για την πατρότητα  του πίνακα. Ώσπου πριν από λίγες ημέρες η μανιώδης ερευνήτρια  του διαδικτύου, καθηγήτρια κ. Αννίτα Λεούση - Χαρτοφύλακα  τον ανακάλυψε και επιτέλους διαβάσαμε σωστά  το όνομα  του ζωγράφου.
   Πρόκειται  λοιπόν για  τον Νάξιο  στην καταγωγή Πολύκλειτο Ρέγκο, έναν  σπουδαίο καλλιτέχνη όπως θα συμπεράνετε από το βιογραφικό  του με μεγάλες επιδράσεις  στο έργο του από το Ν.Λύτρα αλλά και από τους αγιογράφους  του Αγίου Όρους. Στα  βιογραφικά  του στοιχεία  δεν αναφέρεται  ότι έζησε στην Αίγινα, ωστόσο έχει ζωγραφίσει  κι έναν άλλο πίνακα με Αιγινήτικο τοπίο. Πρόκειται και πάλι  για τοπίο  της ενδοχώρας  του νησιού με τον τίτλο: "Το μοναστήρι του Αγίου Κυπριανού" και χρονολογία 1927. Όμως  εκείνη  την εποχή μοναστήρι  του Αγίου Κυπριανού  δεν υπήρχε στην Αίγινα. Ενδεχομένως να πρόκειται  - και το τοπίο θυμίζει έντονα  -  ή για  το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου ή της Χρυσολεόντισας.
  Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός  ότι ο Ρέγκος απεικονίζει  τοπία  της ενδοχώρας, με  καλλιεργημένα χωράφια, αγρούς με λιγοστά δέντρα και αγροτόσπιτα και όχι κάποια παραλιακό τοπίο ή θαλασσινό.


 Λίγα  βιογραφικά  στοιχεία:
  
Γεννήθηκε το 1903 στη Νάξο και το 1913 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη.[1] Σπούδασε την περίοδο 1920-1926 στη Σχολή Καλών Τεχνών δίπλα στον Νικόλαο Λύτρα ενώ από μετά το γάμο του το 1930, συνέχισε τις σπουδές του για μια πενταετία στο Παρίσι όπου μαθήτευσε στην Ακαδημία Grande Chaumiere, στο Λούβρο αλλά και στο εργαστήριο χαρακτικής του Δημητρίου Γαλάνη. Επίσης επισκέφτηκε μουσεία διάφορων χωρών μελετώντας από κοντά έργα σπουδαίων ζωγράφων. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη όπου έζησε μέχρι το θάνατο του στις 3 Νοεμβρίου 1984.
Η ζωγραφική του, που περιλαμβάνει τοπία και προσωπογραφίες, νεκρές φύσεις και ηθογραφικές σκηνές, μυθολογικά θέματα και θρησκευτικές παραστάσεις, χαρακτηρίζεται από ένα προσωπικό ύφος που συνδυάζει στοιχεία από τα διδάγματα των δασκάλων του, το έργο του Μαλέα και του Παπαλουκά, τα έργα της πρώιμης αναγέννησης, τη βυζαντινή τέχνη αλλά και τα σύγχρονα ρεύματα.



Το 1926, χρονιά που αποφοίτησε από την ΑΣΚΤ, εξέθεσε για πρώτη φορά έργα του κατά την Έκθεση των Τεσσάρων στην Αθήνα μαζί με τους Σπύρο Βασιλείου, Αντώνη Πολυκανδριώτη και Σπύρο Κόκκινο. Το 1934 εξέδωσε στο Παρίσι λεύκωμα με 21 ξυλογραφίες εμπνευσμένες από το Άγιο Όρος, το οποίο προλόγισε ο Κάρολος Ντηλ. Πραγματοποίησε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός συνόρων (ΗΠΑ, Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Αυστρία, Αργεντινή κλπ) και απέσπασε αρκετές διακρίσεις όπως το χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα στο Ετήσιο Σαλόνι Χαρακτικής της Ανκόνας το 1966. Το έργο του περιλαμβάνει εικόνες της καθημερινότητας, τοπιογραφίες, απεικόνιση νεκρής φύσης αλλά και έργα εμπνευσμένα από μυθολογικά, ιστορικά και θρησκευτικά θέματα. Στο έργο του χαρακτηρίζεται από ένα προσωπικό ύφος που συνδυάζει τις επιρροές από τη μαθητεία του, τα έργα της πρώιμης αναγέννησης, τη βυζαντινή τέχνη και τα σύγχρονα του ρεύματα.
Ο Ρέγκος διακρίθηκε και σε άλλους τομείς καθώς ήταν αρθρογράφος σε περιοδικά τέχνης, ραδιοφωνικός παραγωγός, αγιογράφος, εικονογράφος λογοτεχνικών περιοδικών, μέλος διαφόρων κριτικών επιτροπών και καθηγητής σχεδίου στο ΑΠΘ από το 1951 ως το 1969.
Έργα του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία, οργανισμούς και συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού ( Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου, Boston City Hall, κλπ ).
 

Οι σφουγγαράδες της Αίγινας και η εορτή των Εισοδίων στην Κυψέλη.

   Τέτοια εποχή πριν πολλές δεκαετίες, όταν η Αίγινα διέθετε έναν ολόκληρο στόλο από σφουγγαράδικα σκάφη, τα αιγινήτικα καΐκια φορτωμένα με ...