Τετάρτη 1 Ιουνίου 2016

Οι διάσημες γάτες της Ύδρας



   Οι πιό  διάσημες  ίσως γάτες  του κόσμου είναι αυτές  της Ύδρας. Πολυ-φωτογραφημένες - πασίγνωστες, ναζιάρες αλλά και λίγο σνομπ ενίοτε  σε υποδέχονται στο λιμάνι  και  με  το νωχελικό  βλέμμα  τους σου επιβάλλουν να  τις σεβαστείς αλλά και να συνυπάρξεις  μαζί  τους  για όσο χρόνο  παραμείνεις  στο βασίλειό τους, την Ύδρα.
    Με  πολύ χαρά πληροφορηθήκαμε μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες  του Saronicmagazine πως διοργανώθηκε στο νησί ειδική εκδήλωση  για  τις  γάτες  της Ύδρας  η οποία περιελάμβανε την παρουσίαση ειδικού ντοκυμαντέρ και λευκώματος.
Από:  Φωνή της Ύδρας - .saronicmagazine.com
 "Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση που διοργάνωσε το Φιλοζωικό Σωματείο «Η Κιβωτός της Ύδρας» στην αίθουσα δημοτικών συμβουλίων του Δήμου, με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.

   Δυο καταξιωμένες γυναίκες  -κάθε μια στον τομέα της- η Emma Baus πασίγνωστη δημοσιογράφος και ντοκιμαντερίστρια ζώων και η Γερμανίδα Gabriela Staebler, παγκοσμίως αναγνωρισμένη φωτογράφος άγριων ζώων, παρουσίασαν τη δουλειά τους και καταχειροκροτήθηκαν.
    Πιο συγκεκριμένα η Emma Baus δημιουργός του ντοκιμαντέρ που ήταν γυρισμένο στη Γαλλία, την Ιαπωνία και την Ύδρα, έδειξε τη ζωή των γατών στα τρία αυτά μέρη, μέσα από λήψεις με υπέροχες εικόνες του νησιού μας.
     Η δε Gabriela Staebler που έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο «Ύδρα, το νησί των γατών», Hydra, Island of cats, με φωτογραφίες αποκλειστικά από το νησί μας και τη ζωή των γατών πάνω σ’ αυτό, έκανε την παρουσίαση του βιβλίου της, μιλώντας για το έργο της και εκφράζοντας την αγάπη της για τις γάτες που την ενέπνευσαν μοναδικά και αποτύπωσε σ’ αυτό, εικόνες τόσο γνώριμες και φυσικά τόσο αγαπημένες.
    Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία της «Κιβωτού της Ύδρας» που ενθουσίασε το κοινό που πλαισίωσε την εκδήλωση και το οποίο ήρθε σε επαφή με τη δημιουργικότητα των δυο καταξιωμένων γυναικών και παράλληλα με την οπτική που προσέγγισαν οι ίδιες τις γάτες, που είναι αναπόσπαστα δεμένες με τη ζωή και το τοπίο του νησιού μας.
    Συγχαρητήρια στην «Κιβωτό» για την πρωτοβουλία και όλη την εν γένει προσπάθεια που καταβάλλει το Δ.Σ., έχοντας αναλάβει εθελοντικά το έργο της προστασίας και διαχείρισης των ζώων του νησιού μας".







Επετειακές εκδηλώσεις στην Τροιζήνα για την Γ΄ Εθνοσυνέλευση


    Από  το saronicmagazine.com

    Το Σάββατο και την Κυριακή, 28 και 29 Μαΐου, ολοκληρώθηκαν με μεγάλη επιτυχία στην Τροιζήνα (Δαμαλάς) οι επετειακές εκδηλώσεις για την Γ΄ Εθνοσυνέλευση του 1827. Την Περιφέρεια Αττικής εκπροσώπησε ο Αντιπεριφερειάρχης Νήσων κ. Παναγώτης Χατζηπέρος, ο οποίος κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του χωριού.
     Ο κ. Χατζηπέρος μετέφερε τον χαιρετισμό της Περιφερειάρχη κ. Ρένας Δούρου και συνεχάρη τον Δήμαρχο κ. Κώστα Καραγιάννη, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων, καθώς και όλους τους συντελεστές για την άρτια διοργάνωση των εκδηλώσεων. Τόνισε δε στο χαιρετισμό του ότι οι πρόγονοι μας πριν από 189 χρόνια στον ιερό αυτό χώρο πήραν πολύ σημαντικές αποφάσεις που σηματοδότησαν την πορεία της νεώτερης ιστορίας της πατρίδας μας. Οι άνθρωποι αυτοί μέσα από τις φλόγες, την στάχτη του πολέμου και του διχασμού, μέσα σε ένα εχθρικό διεθνές περιβάλλον, ομονοούντες όπως ελάχιστες φορές, πήραν τις πιο κάτω σημαντικές αποφάσεις :
• Συνέταξαν το πιο προοδευτικό και φιλελεύθερο ΠΡΩΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ Σύνταγμα της Ελλάδας για εκείνη την εποχή. Στο Σύνταγμα αυτό πέραν της ισονομίας, ισοπολιτείας, ανεξιθρησκίας κλπ. περιελάμβανε και τη ΜΗ επαγγελματοποίηση των πολιτικών.
• Έκαναν την άριστη επιλογή, όπως απεδείχθη, Κυβερνήτη. Επέλεξαν τον Ι. Καποδίστρια, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που τέθηκαν από τον ξένο παράγοντα, ο οποίος είχε όραμα για την οργάνωση του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους το οποίο είναι ακόμα και σήμερα επίκαιρο. Ο Ι. Καποδίστριας προσπάθησε να οργανώσει και να βοηθήσει την πρωτογενή παραγωγή, που είναι ζητούμενο και σήμερα, έφτιαξε σχολεία, βελτίωσε τις υποδομές, οργάνωσε τον πρώτο τακτικό στρατό, έφτιαξε τον πρώτο ναύσταθμο του Ελληνικού κράτους στον Πόρο και πολλά άλλα.
• Επέλεξαν και όρκισαν Αρχιστράτηγο και Ναύαρχο .
• Επέλεξαν και όρκισαν προσωρινή κυβέρνηση και καθόρισαν σαν έδρα της κυβέρνησης το Ναύπλιο.
Τέλος, ο Αντιπεριφερειάρχης Νήσων δήλωσε ότι η σύμπνοια, η ομόνοια και η ομοψυχία των Ελλήνων είναι το ζητούμενο στοιχείο για να πάει η πατρίδα μπροστά. Αυτό είναι το μήνυμα που βγαίνει από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Πέραν από τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης προς τους αγωνιστές αυτούς, πρέπει να παραδειγματιζόμαστε από το φωτεινό τους παράδειγμα. Και βέβαια πρέπει να κάνουμε όλες εκείνες τις ενέργειες για την ανάδειξη και αξιοποίηση του χώρου της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης.
   




Τρίτη 31 Μαΐου 2016

Ιούνιος, μήνας της δίαιτας, των εξετάσεων αλλά και θεριστής ή κερασάρης

   Καλό μήνα σε όλους μας και καλό καλοκαίρι μια που επίσημα πλέον από σήμερα έχουμε καλοκαίρι. και αυτό είναι ολοφάνερο μια που ο Ιούνιος είναι ο μήνας με τις μεγαλύτερες ημέρες και μικρότερες νύχτες.
    Ο Ιούνιος είναι ο μήνας που σηματοδοτεί μικρές αλλαγές στη ζωή μας. Όπως να αποφασίσουμε να κάνουμε δίαιτα  γιατί οι παραλίες περιμένουν και τα καλοκαιρινά ρούχα να μην μας χωράνε. Άλλωστε η πασχαλινή κραιπάλη ένα μήνα πριν μας φόρτωσε με... περιττά κιλά.
   Για τους μαθητές ο Ιούνιος είναι ο μέγας εξεταστής γιατί είναι ταυτισμένος με απολυτήριες - προαγωγικές - γενικές εξετάσεις, Είναι ωστόσο και ο μήνας των μεγάλων αποχαιρετισμών  της  μαθητικής ζωής. Πόσοι μαθητές θα αλλάξουν στέγη από Δημοτικό σε Γυμνάσιο  και από Γυμνάσιο σε Λύκειο και από Λύκειο σε Ανώτατες Σχολές;
      Όμως ας σημειώσουμε και τα ευχάριστα.
    Ο μήνας  όπου πολλοί κάνουν το πρώτο τους μπάνιο και οργανώνονται  για τις επερχόμενες διακοπές.
     Ο μήνας που τελειώνει η πολύ δουλειά και αρχίζει η περίοδος της ξεγνοιασιάς.
     Ο μήνας που όλοι ονειρεύονται διακοπές,  σε παραλίες με  φραπεδιές κάτω από ομπρέλες.
    Ο μήνας που γίνονται σχέδια, φρεσκάρονται τα καλοκαιρινά, που κάποια από αυτά μπορεί και να μην "μπαίνουν" άρα ο μήνας που αποφασίζονται  και οι μεγάλες δίαιτες.
     Ο μήνας που φέρνει στο προσκήνιο τα μαγιώ, τα βατραχοπέδιλα και τα μπρατσάκια..
    Ο μήνας που τα σχολεία  τελειώνουν αλλά και ο μήνας  της μεγάλης αγωνίας για τα αποτελέσματα των εξετάσεων..... κάθε είδους!!!
     Παλαιότερα  ο Ιούνιος ήταν ο μήνας του θερισμού και της συγκομιδής πολλών προϊόντων κυρίως φρούτων από τα δέντρα. Άρα  ένας μήνας  που  είχε πολύ δουλειά κάτω από  τον ήλιο αλλά και που σηματοδοτούσε  τις επόμενες  αγροτικές δουλειές  όπως το αλώνισμα.
     Σήμερα ο  Ιούνιος σηματοδοτεί την έναρξη της τουριστικής περιόδου. Τραπεζάκια έξω λοιπόν, φρεσκοασβεστωμένες αυλές και δρομάκια με μπουκαμβίλιες ολάνθιστες και γεράνια υπερφορτωμένα με λουλούδια.
    
   Για  το λαογραφικό μέρος  του θέματος να θυμηθούμε ότι ο Ιούνιος πήρε το όνομα του από την Ήρα τη γυναίκα του Δία που στα λατινικά ονομάζεται Juno. Στην Ελλάδα ο Ιούνιος έχει ταυτιστεί με το ξεκίνημα πολλών και κοπιαστικών αγροτικών εργασιών. Στα Γρεβενά τον αποκαλούν κερασάρη επειδή μαζεύουν το κεράσι, ενώ στις νοτιότερες περιοχές και στα νησιά ονομάζεται Θεριστής.
   Μη ξεχνάμε ότι τούτο το μήνα έχουμε ένα μεγάλο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος ενώ στις 24 εορτάζει ο Αη - Γιάννης όπου σε πολλά μέρη ακόμα της πατρίδας μας ανάβουν τις γνωστές φωτιές.Τέλος γιορτάζουν ο Πέτρος και ο Παύλος στις 30 του μήνα.

Η ασπρόμαυρη Αγία Μαρίνα... ένας άλλος τόπος.

     Αγνώριστη όλη η περιοχή της Αγίας Μαρίνας. Πευκόφυτη  με τα τελευταία δένδρα να κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα.  Είναι  οι εποχές  πριν τις μεγάλες δόξες  και  τα καλοκαίρια  της αθωότητας  που προηγήθηκαν της μεγάλης τουριστικής  επέλασης. Δίκαια αγαπήθηκε και τραγουδήθηκε τόσο  πολύ η Αγία Μαρίνα. Μια περιοχή τόσο διαφορετική από  την υπόλοιπη Αίγινα.
   

     Ο αείμνηστος Γρηγόρης Συριώτης με την παρέα  του φωτογραφημένος με φόντο την παραλία  της Αγίας Μαρίνας. Αν προσέξετε  και η βάρκα (η ξύλινη) ονομάζεται "Αγία Μαρίνα"  δίπλα ένα κρικραφτ της εποχής.

   Τα  μικρά καραβάκια μεταφέρουν  τους  επισκέπτες  από τον Πειραιά. Εκτός από το θρυλικό "Έλενα" ή το "Εριέττα"  ανακαλύπτουμε και το "Αγγέλικα". Αργότερα  θα προστεθεί και ο "Μιχαήλ", ο "Γλάρος"  για να φθάσουμε  στα  χρόνια  της  "Ελβίρας".



Δευτέρα 30 Μαΐου 2016

Η Αγία Μαρίνα ....κάποτε

  Δεν χρειάζεται να αναρωτιέται κάποιος γιατί η Αγία Μαρίνα προσέλκυσε από πολύ νωρίς τα βλέμματα και το ενδιαφέρον τόσων επισκεπτών. Αρκεί να ρίξει μια ματιά σε παλιές καρτ- ποστάλ και εικόνες της περιοχής όπως αποτυπώνονται με το μοναδικό συνδυασμό του γαλάζιου της θάλασσας και του πράσινου του πευκοδάσους. Εικόνες που μας έρχονται από τις δεκαετίες  του '50, του '60 και του '70 πριν αρχίσει η τρελή κούρσα της ανοικοδόμησης και της τουριστικής ανάπτυξης.

   Πριν από αυτές πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες μαρτυρούν έναν τόπο στην κυριολεξία παρθένο, όπου δεν υπάρχουν κτίσματα παρά μόνο  το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στην άκρη  του κόλπου και κάποιοι χωρικοί να ανεβάζουν με γαιδουράκια τους λιγοστούς τουρίστες από κάποιο πλοιάριο προς το ναό της Αφαίας. Αυτοί οι λιγοστοί ήταν διάσημοι επισκέπτες όπως η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Τέηλορ ή η συγγραφέας Βιρτζίνια Γουλφ.
   Η μεγαλύτερη αμμουδερή σε μήκος παραλία  του νησιού προσέλκυσε χιλιάδες επισκεπτών τα επόμενα χρόνια με αποτέλεσμα την αλματώδη ανάπτυξη της περιοχής με ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, καταστήματα κάθε είδους από σουβενίρ έως ταβέρνες καφετέριες και νυχτερινά club.Μικρά καραβάκια (Έλενα, Εριέττα, Μιχαήλ, κ.αλ.) συνέδεαν τον Πειραιά με την Αγία Μαρίνα με αποτέλεσμα τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα η Αγία Μαρίνα να είναι ο απόλυτος προορισμός για μια ημερήσια εκδρομή.
   Μέχρι που τα πράγματα άλλαξαν. Όλοι γνωρίζουμε  τους λόγους και τις αιτίες  του οικονομικού μαρασμού που ακολούθησε. Σήμερα γίνονται σοβαρές προσπάθειες και οι προσφερόμενες υπηρεσίες έχουν κατά πολύ βελτιωθεί. Θαλάσσια συγκοινωνία  υπάρχει και ελπίζουμε να συνεχιστεί. Και μην ξεχνάμε πως είναι η μοναδική παραλία του νησιού που κάθε χρόνο εξασφαλίζει την πολυπόθητη γαλάζια σημαία.
    Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο πανηγύρι  της Αγίας Μαρίνας  στις 17 Ιουλίου αλλά πλέον ένας δραστήριος  πολιτιστικός σύλλογος έχει αναλάβει δράση  για να αναδειχθεί ο τόπος και οι ομορφιές του.
    Η Αγία Μαρίνα εξακολουθεί να γοητεύει και να προσφέρεται  για διακοπές επιπέδου καθώς συνδυάζει το πευκοδάσος και την καθαρή αναοιχτή θάλασσα προς το πέλαγος. Επίσης ο επισκέπτης μπορεί να πραγματοποιεί πολλές καθημερινές αποδράσεις προς τα κοντινά μνημεία ή αξιοθέατα. Να θυμίσουμε ότι μέσα στο πευκοδάσος υπάρχει ο σπουδαίος ναός  της Αφαίας και  το Μουσείο αλλά και το ακμαίο γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Μηνά, ενώ σε κοντινές αποστάσεις είναι η Παλιαχώρα της Αίγινας, ο Άγιος Νεκτάριος και το ψαροχώρι της Βαγίας.

 Οι πανέμορφες φωτογραφίες προέρχονται κατά κύριο λόγο από το μοναδικό αρχείο  του εκπαιδευτικού κ. Νεκτάριου Κουκούλη, το αρχείο  του αείμνηστου Γρηγόρη Συριώτη και τις κατά καιρούς αναρτήσεις στο fb παλαιών φωτογραφιών  της κ. Α. Χαρτοφύλακα - Λεούση.



Κυριακή 29 Μαΐου 2016

Αρχιτεκτονική και τουρισμός. Ξενοδοχείο Apollo.



                                                         Του Αναστάση Παπαδάκη.
                                                            Από  το Aegina Light.gr
                  Ευχαριστούμε  τον κ. Παντελή Γιαννούλη για  την αποστολή  του άρθρου. 
Καλοκαιριάζει. Ο δρόμος οδηγεί στην Αγία Μαρίνα. Βουτιά στη σκιά των πεύκων και ανάδυση στο φως, στο καλοκαίρι, σε ένα περασμένο καλοκαίρι από αυτά που ο κόσμος διασκέδαζε στο Ζορμπά, στον Κόκορα, στο La mirage κτλ. Οι ιστορίες που έχω ακούσει από γονείς και θείους για την Αγία Μαρίνα μπλέκονται με τις εικόνες παλιών ελληνικών ταινιών και ζωντανεύουν με τα πρώτα κτίρια που θα συναντήσεις, πείθοντας σε ότι κάποτε θέλαμε να γίνουμε μοντέρνοι.

 Από τη μικρή εκκλησία στην άκρη της παραλίας φαίνεται όλος ο οικισμός. Από εκεί φαίνεται και το ξενοδοχείο Apollo. Πάνω στα λευκά βράχια της ακτής ανάμεσα στο μπλε και το πράσινο ξεπηδά γενναία ένα λευκό πρίσμα, τίποτε παραπάνω.
     Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Νίκο Βαλσαμάκη το 1969 και αποπερατώθηκε το 1971. Οργανώνεται σε κάτοψη Γ η οποία σχηματίζει αυλή με νότιο προσανατολισμό για τον καλύτερο ηλιασμό του κτιρίου και φυσικά για να εκμεταλλευτεί την πανοραμική θέα στη θάλασσα. Αναπτύσσεται σε τρεις ορόφους με το ισόγειο να συγκεντρώνει όλες τις δημόσιες χρήσεις (reception, café-bar, αίθουσα συνεστιάσεων κτλ) και τους άλλους δύο ορόφους, που οργανώνονται τα δωμάτια.
     Οι όψεις ακολουθούν την λειτουργία μιας που τα μπαλκόνια των δωματίων που εξέρχονται με προβόλους δημιουργούν μια δεύτερη κυψελωτή επιδερμίδα η οποία παίζει με το φως και τη σκιά, με το κενό και το πλήρες.
    Εσωτερικά, στο ισόγειο οι λειτουργίες ρέουν στο χώρο δίχως ενδιάμεσους τοίχους χαρίζοντας τέτοια διαύγεια που έχεις την αίσθηση ότι το έσω και το έξω (από τη μια δάσος και από την άλλη θάλασσα) είναι ένα. Στους πάνω ορόφους οι διάδρομοι και οι βοηθητικοί χώροι βρίσκονται στην πίσω πλευρά (δάσος) έτσι ώστε όσο το δυνατόν περισσότερα δωμάτια να απολαμβάνουν την θέα της θάλασσας. Οι χώροι είναι διακοσμημένοι λιτά. Το γυμνό σκυρόδεμα στην οροφή είναι ανάγλυφο από τα νερά του ξυλότυπου. Το δάπεδο στο ισόγειο είναι από λευκό μάρμαρο, ενώ οι τοίχοι πλήρωσης έχουν επενδυθεί από ‘πεταχτό’ σοβά που πλαισιώνεται από μικρές εσοχές (σκοτίες) μετατρέποντας κάθε τοίχο σε καμβά. Η επιλογή του ‘πεταχτού’ σοβά σημειωτέον, έχει επιλεγεί για πρακτικούς λόγους δηλαδή για να μην λερώνεται εύκολα το λευκό χρώμα των τοίχων και γιατί επιβραδύνει την αποθήκευση θερμότητας από τον ήλιο στους εξωτερικούς τοίχους. Μέσα σε αυτούς τους χώρους που το λευκό και το γκρι κυριαρχούν, τα έπιπλα με τα έντονα χρώματα τους, δημιουργούν μια ευχάριστη αντίθεση. Πορτοκαλί φωτιστικά, μπορντό και πράσινα καθιστικά, λευκοί καναπέδες με μπλε μαξιλάρια. Οι γραμμές, τα χρώματα και τα υλικά των επίπλων δημιουργούν έναν αδιαίρετο κόσμο μαζί με το κτίριο, όχι τυχαία μιας που σχεδιάστηκαν όλα από τον Νίκο Βαλσαμάκη σε μια λογική total design του ξενοδοχείου.
   Ο Νίκος Βαλσαμάκης υπήρξε ανανεωτής της ελληνικής αρχιτεκτονικής, μιας που εισήγαγε καινούργιες μορφές και τρόπους κατασκευής από το εξωτερικό προσαρμόζοντας τα στην ελληνική πραγματικότητα. Σχεδίασε πλήθος κτιρίων με πολλά από αυτά να είναι ξενοδοχεία. Το Αμαλία στην Ολυμπία και το Αμαλία στους Δελφούς είναι ίσως τα πιο χαρακτηριστικά.
    Τα περισσότερα, αν όχι όλα που αναφέρονται παραπάνω δεν είναι γραμμένα σε κάποια μονογραφία για τον Ν. Βαλσαμάκη, τα άκουσα από τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, κο Γεώργιο Αλεβίζο και την κόρη του κα Κάλλη Αλεβίζου οι οποίοι κρατούν ζωντανό τον μύθο του Apollo. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο Ν. Βαλσαμάκης άλλαξε θέση στο δευτερεύον κλιμακοστάσιο μετά την πρόταση του κου Γιώργου συμβάλλοντας έτσι στη καλύτερη λειτουργία της reception.
   Στους χώρους του Apollo βρίσκεται ένα καλοκαίρι του 70α έτσι ακριβώς όπως το σχεδίασε και το υλοποίησε ο αρχιτέκτονας Νίκος Βαλσαμάκης.
<<Nicos Valsamakis>> έκδοση-επιμέλεια Elias Constantopoulos, Λονδίνο 1984 9η έκδοση 
«Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα 1950-1974» γράφων Βασίλης Κολώνας, απόσπασμα από τον κατάλογο της Ελληνικής συμμετοχής στην 14η Biennale της Βενετίας ‘‘Τοπία Τουρισμού: Ανακατασκευάζοντας την Ελλάδα’’, επιμέλεια Αίσωπος Γιάννης, Νικολοβγένης Ανδρέας, Οικονόμου Ευγενία, εκδώσεις Δομές, Αθήνα 2015.
Σκίτσα: Νίκος Βαλσαμάκης από την προσωπική συλλογή του Γεώργιου Αλεβίζου
Φωτογραφίες: Αναστάσης Παπαδάκης 

Παρασκευή 27 Μαΐου 2016

«Ελλάδα και Μάης μαζί» Όταν η Βιρτζίνια Γούλφ ήρθε στην Αίγινα.

   Συνεχίζοντας την αναφορά μας στις μεγάλες προσωπικότητες που επισκέφθηκαν την Αίγινα παραθέτουμε το άρθρο που είχαμε δημοσιεύσει στην εφημερίδα "Νέα Εποχή"  και συμπεριλαμβανόταν στον κατάλογο με τα βιβλία της Αίγινας από την τελευταία έκθεση που είχε πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης  τον προηγούμενο Αύγουστο.
 «Πήγαμε στην Αίγινα  στις 6 Μαΐου: ο ήλιος και το γαλάζιο διώχνουνε σιγά σιγά την ομίχλη, βρήκαμε με τον Λέναρντ έναν έρημο όρμο που τον έγλειφε το νερό, αχνό και διάφανο – όχι, όχι αχνό – αλλά διάφανο σαν υγρό ζελέ, που απλώνεται και τρέμει πάνω σε πέτρες κι αχιβάδες κι ανεμώνες. Ο Λέναρντ έτρεξε παραπατώντας στις πέτρες και βούτηξε, εγώ πλατσούριζα. Τα γυμνά μου πόδια καίγανε στην άμμο. Τ’ άφησα να καούνε λίγο κι έτσι στεγνώσανε. Αυτή η θάλασσα ήταν παρθένα. Από το Ναό το νησί έμοιαζε με νησί της νότιας θάλασσας, όπου γυμνοί ιθαγενείς μαζεύονται να δουν τα πλοία που φτάνουν. Η Μάρζτερυ – που η ανθρωπιά της όλο και μεγαλώνει, ή ίσως βρίσκει ευκαιρία να εκφραστεί – λυπήθηκε που μας φέρανε τόσα γαϊδούρια και πήραμε μόνο δύο. Και τα κορίτσια πιάνανε τα χέρια μου και λέγανε συνέχεια, Καβάλα, καβάλα, πολλή ζέστη, πολλή ανηφόρα. Κάναμε λοιπόν πως τουρτουρίζαμε – είπαμε ότι καβάλα θα κάνει πολύ κρύο. Και τα παιδάκια κρατούσαν κρίνους και κίτρινα αγριολούλουδα».
  Αίγινα 1932. Μια μεγάλη επισκέπτρια πατά την Αιγινήτικη γη και αιχμαλωτίζεται από την καθάρια ομορφιά του τοπίου, την αγνότητα των ανθρώπων, τη φύση και την αστραφτερή θάλασσα. Κρατά σημειώσεις, όπως και από τις υπόλοιπες περιπλανήσεις της σε πολλά σημεία, αξιοθέατα, αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Η Βιρτζίνια Γουλφ μια γυναίκα θρύλος, μια εμβληματική συγγραφέας, καταγράφει στο σημειωματάριό της με ενάργεια, τα χρώματα της Αίγινας, που εμείς μόνο μέσα από παλιές ξεθωριασμένες ασπρόμαυρες σπάνιες φωτογραφίες μπορούμε να δούμε.
   «  Ω η βροχή, η βροχή! Αυτό την άλλη μέρα στην Αίγινα. Αυτό το όμορφο μαλακό νησί, με το ηλιοψημένο μονοπάτι, τη θάλασσα, την ακρογιαλιά, τα μικρά ροζ και κίτρινα σπίτια, το θυμάρι, την απότομη λοφοπλαγιά, το Ναό, σκελετώδη, κυρίαρχο, τους κόλπους ξέχειλους από θάλασσα – όλα αυτά δεν ήταν παρά ψύχρα, ομίχλη, βροχή, Αμερικάνοι μαζεμένοι γύρω από έναν κοκαλιάρη καθηγητή και μεις ζαρωμένοι κάτω από ένα πεύκο που άφηνε τη βροχή να περνάει. Αλλά ακόμη κι έτσι, ο Ρότζερ έλεγε «Σπουδαίο, σπουδαίο», ένας ναός από ψαμμόλιθο, καλύτερος από το Σούνιο. Καταπληκτικό το τι μπορεί να κάνει μια μεγαλοφυΐα σε έναν τόσο μικρό χώρο – ιδού οι τέλειες αναλογίες – και η βροχή μας ανάγκασε να κατηφορίσουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν για το πλοίο μας. Είχανε πιάσει κόκκινα ψάρια και χταπόδια. Πως; Λοιπόν, ρίχνουνε κρεμμύδια, ψωμί και τα λοιπά στο βυθό και τα ψάρια μαζεύονται, ύστερα ρίχνουνε δυναμίτη και μπαμ! – γίνεται μια έκρηξη, τα ψάρια ανεβαίνουνε στην επιφάνεια ψόφια, και τα καμακώνουνε. Αυτό απαγορεύεται. Αλλά  δεν σε βλέπει κανείς εδώ γύρω. Αυτά μας τα είπε ο θερμαστής με το όμορφο ελληνικό χαμόγελο – το χαμόγελο που έχουν οι μουλαράδες και οι ταξιτζήδες. Διότι ο Ρότζερ και η Μάρτζερυ πηγαίνανε καβάλα και προσφέρανε ένα λίαν παράδοξο θέαμα, καθώς ταρακουνιόντουσαν ανηφορίζοντας το λόφο…. Οι άνθρωποι είναι απελπιστικά φτωχοί κι έρχονται και προσφέρουν λουλούδια, και παίρνουν υπολείμματα του φαγητού».

  « Ποτέ δεν είδα τόσα πολλά λουλούδια - στην Αίγινα χτες ολόκληρο το βουνό ήτανε κόκκινο από τα ηλιάνθεμα και τις παπαρούνες – έκοψα μία, αλλά τα πέταλα της είναι σχεδόν μαραμένα. Η θάλασσα μπαίνει παντού – φτάνεις στην κορφή ενός βουνού και να αποκάτω η θάλασσα. Και πέρα μακριά βουνά χιονισμένα, και μικροί κόλποι όπως όταν η Εύα – όχι η Περσεφόνη – λουζόταν στα νερά τους. Ούτε ένα καλύβι, ούτε ένα χαμόσπιτο, ούτε ένα καφενείο. Κρυστάλλινη θάλασσα και πεντακάθαρη άμμος είναι σχεδόν το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο – εσύ ξέρεις πόσες φορές το χω πει αυτό – πρόσθεσε και γριές με τα κοφίνια τους…. Αλλά δεν θα ξοδευτώ σε λέξεις. Πρέπει να ‘ρθουμε εδώ του χρόνου οπωσδήποτε…»
   Ταξιδιωτικές εντυπώσεις πριν από 84 χρόνια. Διαβάζοντας  το ημερολόγιο που κράτησε και τα γράμματα που έγραψε από την Ελλάδα η Βιρτζίνια Γουλφ, την άνοιξη του 1932, έχεις την εντύπωση πως αυτό που περιγράφεται δεν είναι η Ελλάδα, είναι μια άλλη χώρα.
   Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ύψιλον» σε μετάφραση Μαρίας Τσάτσου. Ευχαριστούμε την κ. Μαίρη Γαλάνη Κρητικού που μας το συνέστησε. Οποιαδήποτε απόπειρα σχολιασμού του κειμένου της Β. Γούλφ από μέρους μας θα συνιστούσε ασέβεια.

Γ. Μπήτρου, «Νέα  Εποχή»,   τεύχος  106.

Οι σφουγγαράδες της Αίγινας και η εορτή των Εισοδίων στην Κυψέλη.

   Τέτοια εποχή πριν πολλές δεκαετίες, όταν η Αίγινα διέθετε έναν ολόκληρο στόλο από σφουγγαράδικα σκάφη, τα αιγινήτικα καΐκια φορτωμένα με ...