Επιστρέφει η Δημόσια Καποδιστριακή Βιβλιοθήκη Αίγινας στο κτίριο όπου ιδρύθηκε.

Ο  Ιωάννης Καποδίστριας ιδρύει την πρώτη Δημόσια Βιβλιοθήκη  στο χώρο  του Ορφανοτροφείου της Αίγινας. Η βιβλιοθήκη εκείνη εξελίσσεται με την πάροδο  του χρόνου  και την εγκατάσταση της έδρας της Κυβερνήσεως στην Αθήνα, σε Εθνική Βιβλιοθήκη.

Σήμερα 200 χρόνια μετά, η Δημόσια Καποδιστριακή Βιβλιοθήκη Αίγινας μετά από συντονισμένες, στοχευμένες και επίπονες προσπάθειες  του Εφορευτικού Συμβουλίου της και του προέδρου του κ. Γιώργου Καλόφωνου, αποκτά  μόνιμη στέγη μετά από απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού να παραχωρήσει έκταση  680 τετραγωνικών μέτρων από το Ορφανοτροφείο για τη χρήση της Βιβλιοθήκης.

Ακολουθεί  το Δελτίο Τύπου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Οριστική λύση στο πρόβλημα της στέγασης της Καποδιστριακής Δημόσιας Βιβλιοθήκης Αίγινας με γενναία απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού

 

 

Με την παραχώρηση από το Υπουργείο Πολιτισμού 680 τ.μ. του σημαντικού Καποδιστριακού μνημείου του Ορφανοτροφείου της Αίγινας, η Καποδιστριακή Δημόσια Βιβλιοθήκη Αίγινας αποκτά μόνιμη στέγη 860 συνολικά τ.μ., αν προσμετρήσει κανείς και τα 180 τ.μ. ωφέλιμου χώρου που θα της αποδώσει η επίσημη έδρα της, το εξ ίσου ιστορικό Εϋνάρδειο, μετά το πέρας της αναστήλωσής του.

Ασφυκτιώντας, σε μια προσωρινή στέγη μόλις 78 τ.μ., με το μεγαλύτερο μέρος των συλλογών της αποθηκευμένο στα υπόγεια του Δημοτικού Σχολείου του Βαθέως, και μοναδική προοπτική την μελλοντική στέγασή της στο Εϋνάρδειο, χώρο μεγάλης ιστορικής και αισθητικής αξίας, που όμως δεν επαρκούσε για να καλυφθούν οι ανάγκες της, η βιβλιοθήκη αδυνατούσε να ανταποκριθεί στο σημαντικό ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν οι δημόσιες βιβλιοθήκες στην σύγχρονη εποχή.

 Το Εφορευτικό Συμβούλιο της βιβλιοθήκης, ήδη από τον Οκτώβριο του 2020, όταν ξεκίνησε την θητεία του, έθεσε ως κύριο στόχο του την επίλυση του μεγάλου αυτού προβλήματος, με την στήριξη του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, στο οποίο ανήκει, και της Υπουργού κ. Νίκης Κεραμέως, η οποία αναγνώρισε την σημαντική αυτή ανάγκη και έδωσε προτεραιότητα στην επίλυσή της.

Θεωρήσαμε ότι το Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο —κτίριο όπου ιδρύθηκε η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη της χώρας μας— θα ήταν ο ιδανικός χώρος για να αναπτυχθεί μια σύγχρονη βιβλιοθήκη, πλάι στο Διαχρονικό Μουσείο της Αίγινας που θα καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του ιστορικού αυτού μνημείου που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Μετά την πρώτη θετική ανταπόκριση εκ μέρους της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνας Μενδώνη, υπήρξαν επαφές και διαβουλεύσεις σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των δύο υπουργείων που οδήγησαν στην υποβολή επίσημου αιτήματος από το Εφορευτικό Συμβούλιο, για την παραχώρηση του απαιτούμενου χώρου. Το αίτημα έγινε τελικά αποδεκτό, και ήδη το Υπουργείο Πολιτισμού έχει προχωρήσει στην αλλαγή χρήσης αυτόνομου τμήματος του Ορφανοτροφείου ώστε να στεγάσει το κύριο μέρος των συλλογών και των λειτουργιών της βιβλιοθήκης μας.

 Θα θέλαμε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στην Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη για την διορατικότητα και την ευαισθησία που επέδειξε, ανταποκρινόμενη άμεσα στο αίτημά μας. Μεγάλη η ευγνωμοσύνη μας και προς την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Νίκη Κεραμέως για την ουσιαστική στήριξη που παρέχει στην βιβλιοθήκη μας.

Θερμές ευχαριστίες απευθύνουμε επίσης στον Διευθυντή Μελετών και Εκτέλεσης Έργων του Υπουργείου Πολιτισμού κ. Κωνσταντίνο Φρισήρα, καθώς και στην Διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων κ. Στέλλα Χρυσουλάκη για την γόνιμη συνεργασία. Στο δικό μας υπουργείο απευθύνουμε ιδιαίτερες ευχαριστίες στην σύμβουλο της Υπουργού κ. Δέσποινα Μαυρή για την διαρκή και πολύτιμη βοήθεια, καθώς και στον Γενικό Διευθυντή Στρατηγικού Σχεδιασμού κ. Γιώργο Δασκαλογιάννη για την άψογη συνεργασία στην προετοιμασία του αιτήματός μας. Υπάρχουν πολλοί φίλοι της βιβλιοθήκης μας που κατανοούν και στηρίζουν την προσπάθειά μας. Εδώ θα αναφέρουμε ιδιαίτερα τον διακεκριμένο αρχιτέκτονα Βασίλη Γρηγοριάδη για την γενναιόδωρη βοήθειά του καθώς και την έγκυρη δημοσιογράφο και εκδότρια κ. Σοφία Γιαννακά, φίλη της Αίγινας και της βιβλιοθήκης μας, που βοήθησε καθοριστικά στην εκπλήρωση του αιτήματός μας.

 Έτσι η Καποδιστριακή Δημόσια Βιβλιοθήκη της Αίγινας –που αποτελεί αναβίωση στο νησί μας της πρώτης δημόσιας βιβλιοθήκης της χώρας, που ίδρυσε ο Ιωάννης Καποδίστριας και που κατέληξε να γίνει η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος– θα βρει οριστική στέγη σε δύο σημαντικά Καποδιστριακά μνημεία του νησιού, τα οποία έχουν στεγάσει διαδοχικά την πρώιμη μορφή της Εθνικής Βιβλιοθήκης: το Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο και το Εϋνάρδειο. Η λύση αυτή δίνει νέα πνοή στην δοκιμαζόμενη Καποδιστριακή Βιβλιοθήκη μας, επιτρέποντάς της να αναπτυχθεί και να εκσυγχρονισθεί, ώστε να αντιμετωπίσει με επιτυχία τις προκλήσεις της εποχής μας, αλλά και να εκπληρώσει πληρέστερα τον ρόλο που καλείται να επιτελέσει στο νησί της Αίγινας: ένα νησί με μεγάλο πλούτο ιστορίας και πολιτισμού.

 

 

200 χρόνια από το μαρτύριο των τριών Σπετσιωτών Αγίων.

Διακόσια χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το μαρτύριο (1822) των τριών Σπετσιωτών Αγίων, Νικόλαου, Ιωάννη και Σταματίου. Η Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδος και Τροιζηνίας έχει καταρτίσει πρόγραμμα  εορτασμού αυτής της σημαντικής για τις Σπέτσες επετείου.

Την Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου τιμήθηκε  η μνήμη των τριών Νεομαρτύρων με τη δέουσα εκκλησιαστική κατάνυξη, μεγαλοπρέπεια και τάξη στον ομώνυμο ναό των Αγίων στις Σπέτσες. Στις ιερές ακολουθίες  του Εσπερινού και του Όρθρου και στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία συμμετείχαν τρεις αρχιερείς ήτοι ο οικείος Μητροπολίτης Ύδρας κ. Εφραίμ, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος και ο Μητροπολίτης Λήμνου κ. Ιερόθεος τους οποίους πλαισίωσαν πολλοί κληρικοί της Μητροπόλεως  αλλά και προσκεκλημένοι για την πανήγυρη κληρικοί από άλλες Μητροπόλεις.

Ψυχή των εκδηλώσεων ο ιεροκήρυκας Σπετσών αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Νανακούδης ο οποίος έχει με πολύ κόπο και αγώνα έχει κατορθώσει να αναδείξει την ημέρα αυτή της 3ης Φεβρουαρίου ως μια από τις πλέον σημαντικές για  τις Σπέτσες ημέρα, αλλά έχει μετατρέψει το ναό σε ένα κόσμημα και υπόδειγμα εκκλησιαστικής αισθητικής.

Φωτογραφίες από το Γραφείο Τύπου της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας.

 

 

Ο Φλεβάρης αν θυμώσει μεσ' το χιόνι θα μας χώσει!

                               

Τελικά δεν είχαν άδικο όσοι  του έχουν φορτώσει πολλά! Με το καλημέρα και ο καιρός έδειξε και πάλι τα νύχια. Χιόνια από τη μια, δυνατοί νοτιάδες, καταιγίδες, απαγορευτικά στα πλοία  και τώρα βοριάδες  που τα αρνάκια παγώνουν.

Κυρίες και κύριοι ο .... κουτσοφλέβαρος λοιπόν έκανε ντεμπούτο με κρύα και βροχές. Ευτυχώς έχει μόνο 28 ημέρες αλλά έχει και Τσικνοπέμπτη!!!!

 Ο Φεβρουάριος  λοιπόν ή αλλιώς Φλεβάρης ή και Κουτσοφλέβαρος είναι ένας αγαπητός μήνας  για πολλούς ανθρώπους. Ένας μήνας αρκετά  χειμωνιάτικος με χιόνια αλλά και λιακάδες, με πολλά νερά και κρύο. Ωστόσο  δεν παύει να είναι και  γενναιόδωρος. Μας γεμίζει γιορτές όπως είναι οι αποκριές. Μας χαρίζει τα μπουμπούκια της αμυγδαλιάς και μας κλείνει το μάτι με τις πρώτες μεγάλες λιακάδες. Η μέρα ήδη  έχει μεγαλώσει και οι δουλειές στη φύση προκόβουν.

Όμως ας τα δούμε καλύτερα διαβάζοντας τα όσα γράφει στο βιβλίο της η κ. Λίνα Μπόγρη - Πετρίτου: "Τα λέμε  και στην Αίγινα"   

 Φεβρουάριος, δεύτερος μήνας του χρόνου στο Γρηγοριανό ημερολόγιο και τελευταίος του χειμώνα με 28 ημέρες και με 29 κάθε τέσσερα χρόνια. Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα  februare = εξαγνίζω, καθαρίζω, γιατί το μήνα αυτό γίνονταν στη Ρώμη καθαρτήριες γιορτές για τους νεκρούς.

Εμείς στα ψυχοσάββατα του Φλεβάρη πηγαίνουμε κόλλυβα (στάρι) στην εκκλησία για τις ψυχές.

Ο λαός μας τον είπε Φλεβάρη, επειδή από τις πολλές βροχές ανοίγει τις φλέβες του (τις «φλέβες» της γης) και γεμίζει με νερά τον κόσμο!

-Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει κι  αλησμόνησε να πάψει.

-Φλεβάρη, φλέβες μ’ άνοιξες.

-Ο Φλεβάρης με νερό, λούτσα μπαίνει στο χορό, γιατί μέσα στο Φλεβάρη συνήθως πέφτουν οι Απόκριες και έτσι πολλοί είναι εκείνοι που τον λένε μήνα χορευταρά και ξένοιαστο.

Είναι ο πιο μικρός μήνας του χρόνου σε διάρκεια, γι’ αυτό και τον ονόμασαν Κουτσοφλέβαρο!

Αν και για όλα φταίνε οι Ρωμαίοι! Από τη μια οι αλλαγές στα ημερολόγια (από το Ιουλιανό - παλιό- με το ηλιακό έτος, στο Γρηγοριανό -νέο- με το σεληνιακό έτος), κι από την άλλη για να μην υστερεί ο μήνας Αύγουστος  που ήταν αφιερωμένος στον Οκταβιανό Αύγουστο, από τον Ιούλιο που ήταν αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα, τον άφησαν με… 28 ημέρες!

Στη λαϊκή μας παράδοση όμως οι ιστορίες είναι διαφορετικές:

«Ο Μάρτης θέλησε να τιμωρήσει τη γριά, όταν καυχήθηκε πως δεν τον φοβάται πια με τα κρύα του, αφού είχε φτάσει στις 29 ο μήνας και τα κατσικάκια της γεννήθηκαν κι ήταν μια χαρά,

-Πριτς, Μάρτη μου, πάρ’ τα κατσικάκια σου, λέγεται ότι του είπε, κι αυτός ζήτησε και πήρε δανεικές δυο μέρες από τον αδερφό του, τον Φλεβάρη. Έτσι έκανε τις δικές του τριάντα μία, κι έφερε τόση κακοκαιρία και παγωνιά, που για να γλυτώσει η καημένη η γριά  αναποδογύρισε το μεγάλο λεβέτι (σιδερένιο καζάνι) και χώθηκε από κάτω! 

 Ο Μάρτης τα κατάφερε κι έκανε το δικό του, δεν κράτησε όμως το λόγο του κι επιστροφή δεν έγινε στη χάρη που ’χε ζητήσει.   

 «Δανεικά κι αγύριστα», δηλαδή, όπως σοφά χαρακτηρίζει ανάλογες περιπτώσεις ο λαός μας, και ο καημένος ο Φλεβάρης έμεινε λειψός με όλες κι όλες 28 μέρες! Κάθε τέσσερα χρόνια όμως, που κάνουνε τη μεγάλη σύναξη τα δώδεκα αδέρφια, ο γέρο-πατέρας τους τους βάζει να φιλιώσουνε. Ο Μάρτης γυρίζει μόνο τη μια μέρα πίσω, θυμωμένος όμως με τον Αύγουστο που δεν δίνει κι αυτός τη δική του, αποφασίζει τελικά να μη τη δώσει. Τούτα τα νιτερέσα και οι γκρίνιες με τα «χρεωμένα» αδέρφια αλλά και το παράπονο του άλλου που μένει λειψός, μας κάνουνε το χρόνο δίσεχτο, κακότυχο δηλαδή, όλοι τονε φυλάγονται κι ούτε που πρέπει να φυτεύουνε, να χτίζουνε, να παντρεύονται…»

-Το Φλεβάρη μη φυτέψεις ούτε να στεφανωθείς.

Τρίτη μέρα μη δουλέψεις. Σάββατο μη στολιστείς.       

 Για τις «λειψές» ημέρες του Φλεβάρη αλλά και τον άστατο καιρό του, ο λαός μας έχει μια δική του ιστορία:

«Κάποια χρονιά που στ’ αμπέλια η σοδειά ήτανε φτωχική και το κρασί λιγοστό, τρία απ’ τα παιδιά του γέρο- Χρόνου, ο Γενάρης, ο Φλεβάρης κι ο Μάρτης, είπανε να κάνουνε σιρμαγιά με το κρασί τους, και να το βάλουνε σ’ ένα μεγάλο βαρέλι. Και για να είναι όλα σωστά και νοικοκυρεμένα βάλανε  τρεις κάνουλες να παίρνει ο καθένας από τη δική του, για να μη «ρίχνει» τους άλλους! Πρώτος έριξε το κρασί του στο βαρέλι ο Φλεβάρης, έβαλε την κάνουλα κάτω κάτω, επειδή ήτανε ο πιο κοντακιανός και  ζήτησε να τραβήξει πρώτος.

Μόνο που… παρατράβηξε και δεν τους άφησε κόμπο! Θυμώσανε με το δίκιο τους τα άλλα δυο αδέλφια και, για να τον τιμωρήσουνε, του πήρανε από μια μέρα και τον άφησαν με 28! Και επειδή το μεθύσι του ήτανε μεγάλο, αφού «κατέβασε» όλο το βαρέλι, πού να’ χει μυαλό να κουμαντάρει με τάξη και  φρόνηση… τις καιρικές συνθήκες, για τούτο ο καιρός είναι άστατος!»

Μήνας των αμπελιών για τους αγρότες μας και «κλαδευτής». Το μήνα ανοίγει ο Άγιος Τρύφωνας, προστάτης των αμπελιών, που εικονίζεται

μ’ ένα κλαδευτήρι στο χέρι.

Κανείς δε δουλεύει στ’ αμπέλια εκείνη την ημέρα!

-Φλεβάρης κουτσοφλέβαρος και του τσαπιού ο μήνας.

-Όταν ανθίσει η αμυγδαλιά, αγρότες πάρτε τα τσαπιά.

Οι αγρότες μας θέλουν το μήνα με χιόνια γιατί,

-Το χιόνι του Φλεβάρη γεμίζει το αμπάρι.

-Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.

 Aλλά και με βροχές από τη δεύτερη κιόλας ημέρα του, που γιορτάζουμε την Υπαπαντή του Χριστού.

-Πεπαντή καλοβρεμμένη, με κοφίνια γιομισμένη.

Και ημέρα προτροπής για την έγκαιρη προετοιμασία της μεγάλης γιορτής, της Ανάστασης του Χριστού (να υφάνουν στον αργαλειό  το ύφασμα για τα ρούχα της Λαμπρής):

-Πεπαντή, Πεπαντή, βάλε το πανί στ’ αντί,

 αλλά και μετεωρολογικών παρατηρήσεων:

-Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας,

που σημαίνει ότι ο χειμώνας είναι ακόμα πίσω. Λένε, επίσης:

-Ζεστός Φλεβάρης, Πάσχα παγωμένο.

-Καλώς τον Κουτσοφλέβαρο, που ήρθε κούτσα κούτσα

κι απ’ τις πολλές του τις βροχές τα κάνει όλα λούτσα.

Όλος δε ο μήνας κρίνεται από τις τρεις πρώτες ημέρες του, για το αν θα επακολουθήσει καλοκαιρία ή κακοκαιρία και λένε,

-Τρεις καλές, όλες καλές. Τρεις κακές, όλες κακές.

Όπως και να ’χει όμως από τα μέσα του μήνα ο καιρός είναι πιο ζεστός,

-Στις 15 του Φλεβάρη βαρεί τ’ άλογο ποδάρι ή

-Στις 15 του Φλεβάρη θα ζεσταθεί το νύχι του βοδιού.

-Όταν γελάει ο Φλεβάρης, γελάει καλύτερα κι από καλοκαίρι.

Μήνας που φέρνει την ξενοιασιά και τους χορούς με το άνοιγμα του Τριώδιου, με τους μουσούδους (μασκαράδες), με τον Καρνάβαλο, και συμβουλεύουν:

-Αποκριές στο σπίτι σου, και Λαμπριά όπου λάχει.

Τι μας είπε ο «Σωτήρης»

Η απρόσμενη επίσκεψη του «Σωτήρη» στα ρηχά νερά  του Σαρωνικού  ήρθε να βάλει  σε κρίση την ανθρώπινη συμπεριφορά και νοοτροπία, να δοκιμάσει τη σκέψη μας και να υπενθυμίσει ίσως τα αυτονόητα.

Το μεγάλο άκακο θηλαστικό ήρθε κτυπημένο για να «τελειώσει» όπως συνηθίζεται στη φύση, όταν τα ζώα εξαντλημένα και οδηγούμενα από το αλάνθαστο ένστικτο τους, επιλέγουν τον τόπο του τέλους τους.

Όμως, η τυχερή φάλαινα έπεσε σε καλά χέρια.

Υπήρξαν  ΑΝΘΡΩΠΟΙ που κινητοποιήθηκαν για να σώσουν το ζώο. Κι εκείνο χωρίς αντίσταση, υπομονετικά δέχτηκε τη φροντίδα  τους. Υπάκουσε και έζησε  λίγες μέρες μέχρι που σήμερα εντοπίστηκε νεκρή στην Κυνοσούρα!

Η εμφάνιση του κήτους που έγινε για μέρες πρώτη είδηση  στα Μ.Μ.Ε. και αντικείμενο σχολιασμού στα κοινωνικά δίκτυα ήρθε να μας επισημάνει την κρίση του πολιτισμού μας.

Δεν ήταν ευκαιρία για να δείξουμε τα φιλοζωικά μας αισθήματα, ούτε  τις περιβαλλοντικές περιστασιακές ευαισθησίες μπροστά  στις κάμερες. Πολύ δε περισσότερο αφορμή για χιλιάδες likes και σχόλια  κάτω από φωτογραφίες και βιντεάκια.

Ο  άνθρωπος έχει τέτοιες ευκαιρίες  για να δείξει, για να κατανοήσει, για να επιβεβαιώσει τη μεγάλη του αποστολή μέσα στον κόσμο. Τον ουσιαστικό του ρόλο, αυτό  της συνέχειας  της δημιουργίας, της προστασίας και διαφύλαξης  της. Την παράδοση στις επόμενες γενεές ενός καθαρού πλανήτη. Ο άνθρωπος μπροστά και δίπλα στο μεγαλύτερο ζώο, αναδεικνύεται «βασιλιάς» και «μικρός Θεός». Είναι αυτός που είναι προορισμένος να διαχειριστεί  το περιβάλλον, είναι ο μεγάλος φύλακας του, ο συντηρητής.

Τέτοιες και παρόμοιες εικόνες  μαρτυρούν τον εκτροχιασμό του σημερινού ανθρώπου από την αποστολή του μέσα στον κόσμο. 

Ο άνθρωπος έχει ξεπεράσει τα όρια του! Η αλόγιστη χρήση  της τεχνολογίας, ο υπερκαταναλωτισμός, η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος, η αδιαφορία για  την πανίδα και χλωρίδα, για το ίδιο μας το σπίτι έχει οδηγήσει σε κρίση.

Τα ζώα κάθε φορά δέχονται  τις συνέπειες αυτών των καταστροφικών επιλογών του «κοσμοκράτορα» ανθρώπου.

Λαβώνονται, πονούν, πεινούν, διψούν, ικετεύουν αδιαμαρτύρητα, υπομένουν, εξαφανίζονται!

Κάποια από αυτά μας κτυπούν την πόρτα ως άλλοι άστεγοι και πρόσφυγες, ξεριζωμένα από το φυσικό τους περιβάλλον, από το σπίτι τους στο οποίο έχει εισβάλει  το μεγαλύτερο και πιο  επικίνδυνο θηρίο της γης. Ο άνθρωπος.

Η  φάλαινα που οι άνθρωποι ονόμασαν «Σωτήρη» δεν ήλθε  για να φωτογραφηθεί μαζί μας ούτε για να μας προσφέρει στιγμές ξεγνοιασιάς και χαλάρωσης. Ήλθε για να μας δώσει ένα μάθημα! Ίσως από τα τελευταία που μπορούμε να λάβουμε. Γιατί οι καιροί δεν περιμένουν. Κι εμείς δεν μάθαμε ακόμα να βλέπουμε και να ακούμε  τα σημάδια.

Τα σημάδια  του τέλους.  

 

Η εορτή της Υπαπαντής στο Όρος της Αίγινας.

                                         

Η  Υπαπαντή  του Κυρίου είναι μι από  τις μεγάλες  Δεσποτικές  εορτές  της Εκκλησίας, με την οποία ολοκληρώνεται ο κύκλος  των εορτών  της Γέννησης  του Χριστού.

Σαράντα ημέρες μετά  τη Γέννηση ο Ιωσήφ και η Μαρία οδηγούν  το βρέφος στο Ναό  των Ιεροσολύμων σύμφωνα με τον Εβραϊκό Νόμο. Το πρώτο αγόρι κάθε  Εβραϊκής  οικογένειας έπρεπε  να αφιερωθεί  στο Ναό, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Οι γονείς που δεν μπορούσαν  να αφιερώσουν το παιδί τους, το έφερναν στο Ναό και πρόσφεραν ως θυσία ένα ζευγάρι τρυγόνια ή  περιστέρια, ώστε να εκπληρώσουν το θρησκευτικό τους καθήκον και να αποδεσμεύσουν το πρώτο  τους  παιδί από αυτή τη "δέσμευση".

Στο ναό υποδέχεται το Χριστό ο γέροντας Συμεών  που είχε ζητήσει από  το Θεό να τον αξιώσει να υποδεχθεί  το Μεσσία. Ο Συμεών τότε αναφωνεί: "Νυν απολύεις  τον δούλον Σου Δέσποτα"

Μια ημέρα με πολλούς συμβολισμούς αλλά και Θεολογικές αλήθειες  η ημέρα  της Υπαπαντής του Κυρίου που αποτελεί αγαπημένη εορτή πολλών πιστών.

Στην Αίγινα η ημέρα αυτή τιμάται ιδιαίτερα  στις ενορίες αλλά και τα ξωκλήσια  του νησιού.

Ένα από αυτά  βρίσκεται στο Όρος  της Αίγινας σε ικανό υψόμετρο και ειδυλλιακή τοποθεσία.

Νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ένα μπαλκόνι με ατέλειωτη θέα. Έτσι θα μπορούσε  να χαρακτηρίσει κάποιος το πλάτωμα που υπάρχει δίπλα στο μοναδικό αυτό εκκλησάκι της περιοχής. Η θέα είναι μαγευτική και αγαλιάζει το νου και τη ψυχή του ανθρώπου.

   . Η Υπαπαντή είναι ένα εξαιρετικά φροντισμένο εκκλησάκι στα μισά  της διαδρομής (περίπου)  για την κορυφή του Όρους. Έχει δεχθεί επιμήκυνση ώστε να αυξηθεί ο εσωτερικός  του χώρος, αφού το πανηγύρι του είναι στην καρδιά  του χειμώνα. Καθαρό, περιποιημένο και με καινούργιες γλυκιές αγιογραφίες στο εσωτερικό του νέου τμήματος  του.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το λιτό πέτρινο πανηγυρόσπιτο δίπλα στο εκκλησάκι. Το τζάκι ακόμα αναμμένο από το πανηγύρι. Πολλοί πάγκοι στο εσωτερικό του και καθίσματα μαρτυρούν ότι οι επισκέπτες και οι προσκυνητές  του είναι πολλοί.

Η Υπαπαντή είναι ένας αγαπημένος προορισμός και Κυριακάτικος περίπατος  για όσους αγαπούν τη φύση της Αίγινας. Δεν έχετε παρά να σκαρφαλώσετε ως εκεί και να απολαύσετε τη μοναδική θέα προς  το δυτικό Σαρωνικό και τα νησάκια του να ταξιδεύουν γαλήνια στα ήσυχα νερά  του.

Η Υπαπαντή στο Λεούσειο Ίδρυμα.

                                     

Στη μεγάλη και πολυσύχναστη διασταύρωση του Λεουσείου συναντάμε δύο ναούς που εορτάζουν  τις δύο πρώτες ημέρες  του Φλεβάρη. Είναι ο Άγιος Τρύφωνας  που εορτάζει την 1η Φεβρουαρίου και η Υπαπαντή που εορτάζει στις 2 του μήνα.

  Σημείο αναφοράς ο μεγάλος ναός αν και λίγοι Αιγινήτες γνωρίζουν την πραγματική ονομασία του.

   Είναι ο λευκός ναός που βρίσκεται στον προαύλειο χώρο  του Λεουσείου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος. Είναι από τους νεότερους ναούς της Αίγινας και η μορφή και το σχήμα του παραπέμπει  σε αιγαιοπελαγίτικα εκκλησάκια. Πολλοί  διερχόμενοι αλλά  και παλαιοί  Αιγινήτες  αγνοούν  την ονομασία του ναού.

   Και αυτό οφείλεται στο γεγονός  ότι συνδέουν  το ναό  με το μικρό ξωκκλήσι  που βρίσκεται ακριβώς δίπλα  του. Τον μικρό Άγιο  Τρύφωνα  που σύμφωνα με  τους παλαιούς ήταν κοιμητηριακός ναός, αφού στην περιοχή  υπήρχε  κοιμητήριο  για τους κατοίκους  της πόλης της Αίγινας. 

   Ο  Άγιος Τρύφωνας αν και μικρότερος έχει κατορθώσει να επισκιάσει  τον νεότερο και μεγαλύτερο ναό. Ο Άγιος Τρύφωνας  εορτάζει  την 1η Φεβρουαρίου και είναι προστάτης  των αγροτών.
    Ωστόσο αν παρατηρήσει κάποιος θα διαπιστώσει  ότι και οι δύο ναοί έχουν  νησιώτικο ύφος. Ο μικρός Άγιος Τρύφωνας μονόχωρη - μονόκλιτη βασιλική με τις απαραίτητες εξωτερικές αντερίδες και ο μεγάλος τρουλαίος ναός μια σύγχρονη εκδοχή σταυροδειδούς ρυθμού με τρούλο.

 

Ο Άγιος Τρύφωνας στην περιοχή του Λεουσείου, εορτάζει σήμερα

                                                 

Φωτογραφία Καλλιρρόη Μπέση.

Σε απόλυτο νησιώτικο ύφος ο μικρός ναός του Αγίου Τρύφωνα που βρίσκεται στον αυλόγυρο του Λεουσείου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος.

Ο  ναός  με τη θολωτή σκέπη και τα εξωτερικά στηρίγματα των πλαϊνών του τοίχων θεωρείται από τους παλαιούς Αιγινήτες ως κοιμητηριακός ναός λόγω της ύπαρξης μικρού κοιμητηρίου στην περιοχή.

Σήμερα έχει επισκιαστεί από τη μεγάλη εκκλησία της Υπαπαντής  του Κυρίου και δύσκολα διακρίνεται από το δρόμο. Ωστόσο έχει κατορθώσει  να προσδώσει το όνομα  του στην περιοχή και με αυτόν τον τρόπο να "επιβληθεί".

Οι  φωτογραφίες  που ακολουθούν είναι  του κ. Χρήστου Νεστορίδη.

 

Ο ναός εορτάζει την 1η Φεβρουαρίου και είναι ο μοναδικός ναός  στην Αίγινα που τιμάται στη μνήμη  του Αγίου Τρύφωνος ο οποίος μαρτύρησε  τον  3ο αιώνα αφού είχε υποστεί πολλά και μεγάλα μαρτύρια από τους διώκτες  του.

Ο Άγιος Τρύφωνας ήταν γεωργός και μάλιστα εξέτρεφε χήνες. Θεωρείται προστάτης των γεωργών των κτηνοτρόφων και των αμπελουργών.

Η εορτή του σηματοδοτεί και την έναρξη πολλών γεωργικών εργασιών.