Ένα σχολείο για την Ιωάννα

   Ένα μικρό αφιέρωμα στη μαθήτρια της Γαύδου που ίσως άκουσε πως πρέπει να εγκαταλείψουμε τα μικρά νησιά.

 

Η μικρή Ιωάννα στη Γαύδο, απολαμβάνει "ιδιαίτερα μαθήματα" στο δημοτικό σχολείο του νησιού. Για ποιο λόγο; Είναι η μόνη μαθήτρια του σχολείου.

Δύο σχολεία δικά τους έχουν πέντε μαθητές στη Γαύδο. Πιο τυχερή η μαθήτρια της Α΄ δημοτικού που έχει κατ΄ αποκλειστικότητα τόσο τη δασκάλα όσο και το προαύλιο του σχολείου της.  Όπως δημοσιεύει το madeincreta.gr, η μικρή είναι μοναχοπαίδι στο σπίτι  αλλά και στο σχολείο. Η Ιωάννα, έχει την αποκλειστική προσοχή όχι μόνο των γονιών της αλλά και της δασκάλας της.

   Ο λόγος απλώς,  η Ιωάννα είναι η μοναδική μαθήτρια στο δημοτικό σχολείο της Γαύδου και εκ των πραγμάτων νιώθει "δικό" της το σχολείο, αλλά και "δική" της , τη δασκάλα. Βέβαια δικό της ένιωθε και το νηπιαγωγείο! Έχει συνηθίσει  τη "μοναξιά" της και μάλλον δεν την ενοχλεί , που δεν έχει με κάποιον να παίξει στο προαύλιο την ώρα του  διαλείμματος.

   Γενικώς, η Ιωάννα δεν έχει κάποιον συνομήλικό της να παίζει συνέχεια. Αν εξαιρέσει κανείς ένα αγοράκι 3, 5 χρονών, με το οποίο μοιράζονται κάποια απογεύματα μαζί , για να σπάσει λίγο η μονοτονία της αποκλειστικότητας. Συνηθισμένη η κατάσταση για την μικρή, πρωτόγνωρη για τη νεαρή δασκάλα, που από την "πολυκοσμία"  της σχολικής αίθουσας της συμπρωτεύουσας, η τύχη την ξενίτεψε στη Γαύδο, πριν τέσσερα χρόνια. Μετά τον πρώτο χρόνο της παρουσίας της , στη Γαύδο είχε κάνει αίτηση για απόσπαση, φέτος δεν υπέβαλλε καν αίτημα.

    Συνήθισε το νησί, την ηρεμία του και την ομορφιά του, καθώς είναι ένας τόπος που μπορεί να σε εκπλήξει.  Την πρώτη χρονιά που η δασκάλα κ. Κυριακή Τριανταφυλλίδου πήγε στη Γαύδο είχε πέντε μαθητές. Τις επόμενες δυο χρονιές που παρέμεινε στο σχολείο, είχε δυο μαθητές σε κάθε σχολικό έτος. Φέτος  όμως είναι αλλιώς. Θα μάθει γράμματα μόνο σε μια μαθήτρια.

Πρωτόγνωρο συναίσθημα

   "Η αλήθεια είναι ότι αυτό το συναίσθημα δεν το έχω νιώσει ξανά, είναι πρωτόγνωρο. Διαφορετικό είναι  να κάνεις μάθημα σε πέντε παιδιά, διαφορετικό σε δύο πόσο  μάλλον σε ένα. Και εγώ αλλά και η Ιωάννα, βρισκόμαστε στο στάδιο της προσαρμογής ακόμα  , αλλά προς το παρόν η ώρα περνάει ευχάριστα και για τις δυο μας, και η μαθήτρια μου είναι χαρούμενη", θα πει στο MadeinCreta η κ. Τριανταφυλλίδου.  

     Όσον αφορά στο μάθημα, αυτό γίνεται "κανονικά" όπως και στις αίθουσες με τα πολλά παιδιά, αλλά τελειώνει σαφώς πιο γρήγορα. Βέβαια η δασκάλα κάθεται δίπλα στο παιδί, τις περισσότερες ώρες και όχι στην έδρα. Δεν μπορεί να παραγνωρίσει κανείς, μάλιστα, το ότι το "ιδιαίτερο" μάθημα  έχει πολλαπλά οφέλη , αφού δεν υπάρχει το άγχος αλλά και η φασαρία των πολλών παιδιών. Το κυριότερο είναι ότι, η δασκάλα μπορεί άμεσα να αντιληφθεί τυχόν αδυναμίες  και να τις καλύψει.  Να δώσει γερές βάσεις  και να δείξει καλύτερα τα πρώτα γράμματα.

Υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, η Ιωάννα θα μπορούσε άνετα να τελειώσει όχι μία αλλά τις  δυο πρώτες  τάξεις του δημοτικού, αλλά αυτό δεν είναι σωστό να γίνει , κυρίως για το ίδιο το παιδί.  Οι κάτοικοι που διαμένουν στη Γαύδο το χειμώνα είναι περίπου 80. Τα παιδιά ελάχιστα, μετριούνται στα δάκτυλα των δυο χεριών. Μόνο τέσσερα φέτος φοιτούν στο γυμνάσιο ενώ υπάρχουν και άλλα τρία πολύ μικρότερα , που θα περάσουν την πόρτα του δημοτικού σε τρία και τέσσερα χρόνια.

    Όταν  αυτά τα παιδιά γίνουν για πρώτη φορά μαθητές η μικρή Ιωάννα θα τελειώνει το δημοτικό και θα ανοίγει τα φτερά της για το γυμνάσιο.  Πιο ήρεμη και χωρίς άγχος, είναι και η μητέρα της Ιωάννας η κ. Έλλη Αρκαλάκη που μπορεί το απόγευμα να απασχοληθεί με το παιδί της χωρίς να μπει  "ανάμεσά" τους το διάβασμα. "Μαμά μη μου διαβάζεις, εσύ , η κυρία το κάνει καλύτερα", λέει στη μαμά της η Ιωάννα, που αγαπάει πολύ τη δασκάλα της.

    Άλλωστε μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και οι σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ των παιδιών και των εκπαιδευτικών είναι διαφορετικές, σχέσεις "πολύ δυνατές" όπως θα πει, η δασκάλα της Γαύδου.

Σας άφησα κληρονομιά τη Ρω...φυλάξτε την καλά.

   Τόλμησαν να μας πουν να αδειάσουμε - εκκενώσουμε πιό κομψά - τα νησιά μας. Αυτά τα μικρονήσια με τους ακρίτες που φυλάνε άγονους βράχους. Βράχους όμως βρεγμένους από το δάκρυ και το αίμα των αγώνων. Βράχους που μαρτυρικά υπέμειναν εξορίες, διωγμούς, φτώχεια, πείνα και εγκατάλειψη αλλά ποτέ δεν κατέβασαν τη σημαία  τους γιατί ήταν βαθύτατα - από γεννησιμιού τους ίσως - Ελληνικοί.

   Ανεμοδαρμένοι - θαλασσοδαρμένοι - λουσμένοι στο φως του Αιγαίου και της Ελλάδας. Πάνω από όλα όμως ηρωικοί. Αυτοί οι βράχοι μέσα στην απομόνωσή τους από την ηπειρωτική Ελλάδα, χαμένοι στην κυριολεξία μέσα στο άπειρο του Αιγαίου και ξεχασμένοι κάποιες φορές ήταν προνομιούχοι γιατί κατοικούνταν και κατοικούνται από μεγάλους Έλληνες.

   Αυτές τις στιγμές ο νους γυρίζει πίσω. Και με πίκρα αναλογίζεται τη μεγάλη ΚΥΡΑ ΤΗΣ  ΡΩ, τη Δέσποινα Αχλαδιώτη που ύψωνε καθημερινά τη σημαία της στο νησάκι της, στο δικό της μετερίζι, στο δικό της ταμπούρι στη δική της Ελλάδα.

  Αλήθεια πως θα αντιδρούσε η μεγάλη αυτή Ελληνίδα στο άκουσμα των απάτριδων των ανέστιων και ανιστόρητων που έχουν αποθρασυνθεί και μας ζητούν ξεδιάντροπα να εγακταλείψουμε τα εδάφη μας;

  Ποιά ήταν όμως η Δέσποινα Αχλαδιώτη;
(Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο "πάρε - δώσε"

Η Ρω ή Ρώγη ή Ροπή, όπως την αναφέρουν διάφοροι χάρτες ή παλιά βιβλία, βρίσκεται 4 μίλια δυτικά από το Καστελλόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τoυρκικές ακτές.
Είναι το πρώτο νησάκι που βλέπει ο επισκέπτης από το πλοίο λίγο πριν φτάσει στο νησί προερχόμενος από τη Ρόδο, με την ελληνική σημαία να ανεμίζει και το Κάστρο να δεσπόζει στη μέση και ψηλά, σαν μάρτυρας μιας μακράς Ιστορίας πολυκύμαντης αλλά όχι ξεχασμένης.

Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν το Καστελλόριζο, την ονόμασαν «Καρά αντά», από το μελανωπό χρώμα των βουνών της.
Η ονομασία «Άι Γιώργης» δόθηκε από το μικρό εκκλησάκι με τη λιτή αιγαιοπελαγίτικη, μοναστηριακού ρυθμού, αρχιτεκτονική που μέχρι σήμερα σώζεται ιερό και αμόλυντο στο μικρό και πεταλοειδές λιμανάκι της Ρω.
Κοντά του υπάρχει μια μικρή αγροτική έκταση, που καλλιεργεί ο εκάστοτε διαμένων κτηνοτρόφος.
Η Pω ανήκει «κατά κυριότητα» στο Δήμο Μεγίστης, ο οποίος κάθε τέσσερα χρόνια την εκμισθώνει σε κτηνοτρόφο κάτοικο Καστελλορίζου με τη διαδικασία πλειοδοτικού διαγωνισμού.

Σ΄ αυτό το άγονο νησί, έζησε μια Ελληνίδα νησιώτισσα. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη.
Έγινε γνωστή στο πανελλήνιο ως «κυρά της Ρω» γιατί επί 40 χρόνια (από το 1943 ως το θάνατό της) ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα της Ρω κάθε πρωί και τη κατέβαζε με τη δύση του ήλιου, για να πει σ’ όλους, πως τούτος ο τόπος που πατούσε, απέναντι από τα τουρκικά παράλια, ήταν Ελλάδα.
Στη Ρω είχε εγκατασταθεί με τον άντρα της, Κώστα και την τυφλή μητέρα της από το 1924. Μετά το θάνατο και του άντρα της και της μητέρας της, η κυρα-Δέσποινα ή η «Κόρη της Ρω» όπως την έλεγαν στο νησί, κατόρθωσε μόνη της να κατοικήσει και να κρατήσει ελληνικό το νησάκι της, καλλιεργώντας και βόσκοντας εκεί τα λιγοστά ζώα της.

Το σπουδαιότερο είναι πως συνεργάσθηκε με τον Ιερό Λόχο και με άλλους αντιστασιακούς.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πήγε στο Καστελόριζο και εκεί έδρασε με τις αποστολές στρατευμάτων για τη Μέση Ανατολή, κρύβοντας και φυγαδεύοντας αξιωματικούς και στρατιώτες. Τότε, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του Καστελόριζου, είχαν φύγει για τα γύρω νησιά, την Κύπρο, την Αίγυπτο.
Όταν με διαταγή των Άγγλων εγκαταλείφθηκε ομαδικά το Καστελλόριζο, εκείνη παρέμεινε μόνη στη Ρω. Και με θάρρος και ψυχραιμία αντιμετώπισε όλους τους κινδύνους. Εξαιτίας αυτής της ηρωίδας, το μικρό αυτό νησί παρέμεινε ελληνικό, στο οποίο ύψωνε τη σημαία ή χαιρετούσε με αυτήν τα διερχόμενα πλοία. Κι εκείνα ανταπέδιδαν το χαιρετισμό με τα σφυρίγματα τους. Για τον ηρωισμό της έγραψε αρχικά ο Μιχάλης Χονδρός στα «Καστελλοριζιακά Νέα» το 1960.

Μετά τα γνωστά γεγονότα του 1974, όπου Τούρκοι τοποθετούσαν κρυφά τη σημαία τους, η γυναίκα και το νησάκι της έγιναν γνωστά παντού. Την τίμησε η Ακαδημία Αθηνών, το Πολεμικό Ναυτικό, η Βουλή των Ελλήνων, η Εθνική Τράπεζα, Δήμοι, Σύλλογοι και άλλοι φορείς.

Η ίδια η Δέσποινα Αχλαδιώτη, είχε ζητήσει να ταφεί μ΄αυτή τη σημαία:

Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ’ αγαπώ.

Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο.

    Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες…Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές.

Την ελληνική σημαία θέλω να μου τη βάλουν μαζί μου στον τάφο.

Η «κυρά της Ρω» απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982.
Στις 14 Μαΐου 1982, η Δέσποινα Αχλαδιώτη κηδεύτηκε με τιμές εθνικής ηρωίδας στο Καστελλόριζο και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.
Το φέρετρό της ήταν σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.
Η μνήμη της, λειτουργεί σα γέφυρα που ενώνει την αρχαία Ελλάδα των αποίκων του 9ου-8ου αιώνα π.Χ., το Βυζάντιο, την παράδοση και τον πολιτισμό χαμένων πατρίδων…

Σήμερα στο νησί υπάρχει ο τάφος της, τα δύο μικρά σπιτάκια όπου διέμενε και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, όλα δίπλα στο λιμανάκι.

Οι ανεμόμυλοι της Αίγινας

   Κυκλοφορεί η 2η έκδοση της εργασίας της Ομάδας Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας με τίτλο: "Οι ανεμόμυλοι της Αίγινας". Μια εργασία που αναφέρεται στην παλαιά αγροτική ζωή της Αίγινας και καταγράφει  όσα κτίσματα ανεμόμυλων έχουν απομείνει και είναι είτε εγκαταλελειμμένοι, ή ανακατασκευασμένοι, όπως ο εικονιζόμενος στο κτήμα Μελά. 

    Σήμερα στην Αίγινα υπάρχουν αρκετά "κουφάρια" ανεμόμυλων στο Μεσαγρό, Ανιτσαίο, Βλάχηδες, στον Ασώματο, στην περιοχή "Μύλοι" της Αίγινας. Οι ανεμόμυλοι είναι αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής κληρονομιά μας που δυστυχώς όμως μένουν ανεκμετάλευτοι, αναξιοποίητοι και εντελώς ξεχασμένοι.

   Το βιβλίο κυκλοφορεί εντός της εβδομάδας από το βιβλιοπωλείο 'Λυχνάρι".

Νέο Μουσείο Καπράλου

 "Ένα σπίτι για τον ποιητή της πέτρας και του ξύλου"

 

 Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφορεί σήμερα στο Κυριακάτικο 'Βήμα" ένα εμπεριστατωμένο δισέλιδο αφιέρωμα στην κατασκευή, τα σχέδια και τη λειτουργικότητα της νέας πτέρυγας του Μουσείου Καπράλου στην Αίγινα. Το άρθρο φέρει την υπογραφή της δημοσιογράφου κ. Μαρίας Θέρμου, η οποία πολλές φορές στο παρελθόν  με τα άρθρα της στην έγκυρη εφημερίδα έχει αποδείξει πόσο ειλικρινά και θερμά αγαπά το νησί. Δύο σελίδες προβολής της Αίγινας των μεγάλων καλλιτεχνών. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα αναφέρονται στο άρθρο μέσω του οποίου υπαινίσσεται  η κατεύθυνση της ανάπτυξης και αξιοποίησης τόσων πλεονεκτημάτων που διαθέτει το νησί. Δεν θα επαναλάβουμε εδώ το τετριμμένο "ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο, ούτε για το θησαυρό του και τις διάφορες φάλτσες παλαιάς κοπής κορώνες για ποιοτικά χαρακτηριστικά και προβολή". Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι ότι πόσο ανεκμετάλευτη παραμένει η πνευματική κληρονομιά τόσων ανθρώπων των γραμμάτων και της τέχνης που έζησαν, δούλεψαν και δημιούργησαν κάτω από το Αιγινήτικο φως. Μια κληρονομιά που δυστυχώς φαίνεται πως είναι δυσβάσταχτη και ασήκωτη ίσως για τους ώμους των κάθε λογής και εποχής αρχόντων μας.

  Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το άρθρο της κ. Μ. Θέρμου:

" Θυγατρικό της Πινακοθήκης, το μουσείο Καπράλου, που θα ανεγερθεί δίπλα στο εργαστήριό του, αντιμετωπίζει με σεβασμό τη φύση του νησιού και τα περίπου 6.000 εκθέματα.

   Ένα χαμηλό, κομψό και λειτουργικό κτίριο. Σε ύψος και όγκο απόλυτα συνυφασμένο με τον περιβάλλοντα χώρο αλλά και με όλο το νησί. Για το οποίο  μάλιστα υπάρχει ένα ειδικό "δώρο": μια τεράστια αίθουσα διαφανής από όλες τις πλευρές της ώστε να κατακλύζεται από το φως του ήλιου της Αίγινας προεκιμένου να εκτεθούν εκεί τα γλυπτά του Χρήστου Καπράλου τα οποία φιλοτεχνήθηκαν στο νησί......."....  "Πρόκειται για ένα αναπτυξιακό, πολιτιστικό πρόγραμμα, γιατί το Μουσείο Καπράλου μαζί με το Αρχαιολογικό Μουσείο και την Αφαία συγκροτούν ένα εξαιρετικό σύνολο που οδηγεί από την αρχαιότητα στη σύγχρονη δημιουργία επισημαίνοντας στον επισκέπτη ότι  δεν υπάρχει μόνο η αρχαία Ελλάδα αλλά και η συνέχειά της στο σήμερα" λέει η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης κυρία Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα.

"Αίγινα - Εθελοντής"

    Μια  σπουδαία δράση αναπτύχθηκε τον τελευταίο καιρό από το νεοσύστατο σχήμα "ΑΙΓΙΝΑ - ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ για τον άνθρωπο και το περιβάλλον",  με σκοπό  να βοηθήσει πολλές οικογένειες στην έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Η συγκέντρωση και προσφορά πολλών σχολικών ειδών σε οικογένειες που έχουν ανάγκη αποτελεί μεγάλη κοινωνική προσφορά. όπως μας υπογράμμισε πριν από καιρό η  κ. Σοφία Γιαννούλη, η προσπάθεια στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία αν κρίνει κανείςτο μεγάλο όγκο του υλικού που συγκεντρώθηκε αλλά και τα χρηαμτικά ποσά  που πρόσφεραν πολλοί ιδιώτες.

    Τσάντες, κασετίνες, τετράδια, στυλό, μπλοκ ζωγραφικής, γόμες, ξύστρες, χάρακες, κ.α. είναι ουσιαστικά για να κάνει κάθε παιδί ένα ομαλό και χαρούμενο ξεκίνημα στη νέα του σχολική χρονιά! έγραφε η ανακοίνωση αλλά δεν ήταν μόνο αυτά. 1500 Ευρώ συγκεντρώθηκαν  από προσφορές και δωροεπιταγές.

      Τέτοιες πρωτοβουλίες αξίζουν συγχαρητηρίων σε τέτοιες ζοφερές εποχές. Μας κάνουν όλους να αισθανόαμστε περισσότερο άνθρωποι και προσθέτουν ποιότητα στη ζωή μας.

   Για όποιον θέλει να επικοινωνήσει με το Σύλλογο  παραθέτουμε τη Διεύθυνση, το τηλέφωνο και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Αίγινα Εθελοντής.
Δ: Καποδιστρίου 9, Περιβόλα
Τ: 6974789516
E: aeginaethelontis@gmail.com

Έφυγε η αιωνόβια Κυψελιώτισσα Θειά - Ζωή.

  

Το βυζαντινό εκκλησάκι του Αη- Νικόλα στην Καβουρόπετρα έχασε σήμερα εκείνη τη γυναίκα η οποία το φρόντιζε για δεκαετίες. Την κυρά  - Ζωή. Εάν κάποιος ήθελε να το επισκεφτεί και να προσκυνήσει έπρεπε να κατέβει ως την αυλή της, λίγα μέτρα παρά κάτω και να της ζητήσει να του ανοίξει. Κλειδοκράτορας, νεωκόρος, εκλησσάρισα , όπως και να χαρακτηρίσει κανείς τη κυρά – Ζωή δεν θα έχει κάνει λάθος. Αυτή άσπριζε την εκκλησιά, άναβε τα καντήλια, ράντιζε με ανθόνερο τις εικόνες, καθάριζε τα λιγοστά καθίσματα και το πέτρινο δάπεδο. Άγρυπνος φρουρός να το προστατεύει και να το φροντίζει από τότε που η γύρω περιοχή ήταν ερημική με λιγοστά σπιτάκια και πολλά αμπέλια να απλώνονται στις αναβαθμίδες του εδάφους μέχρι τη θάλασσα και να κτυπά την καμπάνα όταν το λειτουργούσε ο παπάς του χωριού. Στο χειμωνιάτικο πανηγύρι του Αη – Νικόλα η κυρά – Ζωή το στόλιζε και το ευπρέπιζε έτσι όπως ταίριαζε στο απέριττο και λιτό κτίσμα.

   Σήμερα το πρωί 2 Οκτωβρίου η κυρά – Ζωή Λορέντζου αποχαιρέτησε γλυκά τον αγαπημένο της λόφο με το άσπρο ξωκλήσι. Η ψυχούλα της πέταξε για λίγο πάνω από τα λιγοστά πεύκα του λόφου κι ανέβηκε προς τον ουρανό έχοντας ζήσει 102 χρόνια επίγειας ζωής.

  Ίσως η τελευταία αιωνόβια της Κυψέλης και της Αίγινας ολόκληρης. Μπροστά από τα μάτια της πέρασαν χρόνια δύσκολα, πόλεμοι, συμφορές, κακουχίες, πείνα, φτώχια. Χρόνια που η Αίγινα άντεξε με πείσμα. Έζησε πολλά και όμορφα χρόνια. Είδε την πλαγιά του Αη - Νικόλα να γεμίζει σπίτια, να αλλάζουν οι εποχές μαζί τους και οι άνθρωποι με τις συνήθειες τους. Αποχαιρέτησε για πάντα πρόσωπα οικεία και φιλικά που έφυγαν πριν από αυτήν. Ανέστησε τα παιδιά της  και ευτύχησε στα βαθύτατα γεράματά της να απολαύσει τη λατρεία και τη φροντίδα των δικών της ανθρώπων που την διακόνησαν μέχρι τέλους. Ευτυχισμένη κοντά στα παιδιά, στα αγαπημένα εγγόνια και τα δισέγγονά της.

   Θα θυμόμαστε με αγάπη τη  λεβέντισσα Θειά – Ζωή και πάντα θα έχουμε στο νου την εικόνα της καθιστή στο κρεβάτι της χωρίς γυαλιά να πλέκει το βελονάκι της.

Click .... στο Γυμνάσιο Μεσαγρού

 Την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Φιστικιού το Γυμνάσιο του Μεσαγρού παρουσίασε στην αυλή του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας, το πρόγραμμα που εκπόνησε την προηγούμενη σχολική χρονιά σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού με τίτλο: "Click .... στην ιστορία" δηλαδή  κλικ στην τοπική ιστορία του Μεσαγρού. Αποτέλεσμα αυτού του προγράμματος ήταν οι μαθητές να συλλέξουν στοιχεία για την τοπική ιστορία, τη λαογραφία, τον πολιτισμό, τα παλαιά επαγγέλματα του Μεσαγρού μαζί με πολύτιμο φωτογραφικό αρχειακό υλικό. Με ένα κινητό στο χέρι χορηγία της Vodaphone Hellas προς το Γυμνάσιο και το ΙΜΕ και μια φωτογραφική μηχανή πλησίασαν παλαιούς Μεσαγρίτες, έμαθαν για τα οχυρά του Τούρλου, το σπίτι του Ροδάκη, τους τελευταίους αγγειοπλάστες, το θησαυρό της Βαγίας.

   Στο πλευρό των μαθητών   εμψυχωτές, συντονίστριες και συνοδοιπόροι των παιδιών η διευθύντρια του σχολείου κ. Μπέση - Γκίνη Αναστασία και οι καθηγήτριες Λεούση Αννίτα και Σπυροπούλου Βασιλική. Μαζί με αυτό το πρόγραμμα στο σχολείο "έτρεξαν" και άλλα δύο προγράμματα, Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και Πολιτισμού. Το τελευταίο με τίτλο: "Ταξιδεύοντας με τους μύθους και τους θρύλους της Πόλης" έδωσε στα παιδιά τη δυνατότητα να επισκεφθούν την Κωσταντινούπολη για ένα επταήμερο πέρσι τον Απρίλιο.

   Αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά, αλλά πρωτίστως στην Διευθύντρια κ. Μπέση και στους άξιους συνεργάτες της. Είναι αλήθεια ότι στο Γυμνάσιο Μεσαγρού πνέει άλλος άνεμος. Άνεμος δημιουργίας και χαράς. Και όπως φαίνεται θα έχουμε πολλά ακόμα να περιμένουμε από το συγκεκριμένο σχολείο. Γιατί - όπως από προσωπική πείρα γνωρίζουμε - το σχολείο απέκτησε καθηγητές που εκδαπανώνται για τα παιδιά,  και αφιερώνουν χρόνο πέρα από το σχολικό ωράριο.

   Καλή συνέχεια.