Ο πύργος της Χρυσολεόντισσας

   Με την ευκαιρία της παρουσίασης του προγράμματος της Ομάδας Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας με θέμα: "Το κάστρο και οι πύργοι της Αίγινας", θα δημοσιεύσουμε σε αποσπάσματα κάποια μέρη από την εργασία των μαθητών.

    Στο κέντρο του μοναστηριού ορθώνεται επιβλητικός  ο Πύργος, ο οποίος είναι γνωστός ως πολεμίστρα. Αυτός ο Πύργος βρίσκεται στην δεξιά πλευρά του Ναού έχει περίπου 20 μέτρα ύψος, είναι τετράγωνος και έχει διαστάσεις 5,70Χ6.00 μ. και τρία πατώματα. Χτίστηκε γύρω στο 1403 και ο κύριος σκοπός του ήταν να προφυλάσσει τους μοναχούς από τις επιδρομές των ληστών και των πειρατών

 Πριν από την επισκευή και επέκταση του μοναστηριού, ο Πύργος αποτελούσε το βόρειο άκρο του κτιριακού συγκροτήματος. Κάποιες νεότερες προσθήκες χαμηλά στη νότια πλευρά του, έχουν κάπως μεταβάλει την παλαιά του μορφή. Ο κάθε όροφος έχει ένα δωμάτιο. Το κάθε δωμάτιο διαθέτει ένα παράθυρο στη δυτική πλευρά του. Η εσωτερική επικοινωνία των ορόφων – δωματίων γίνεται με μια εσωτερική κάθετη ξύλινη σκάλα. Η είσοδος στον πύργο γινόταν από μια πόρτα στην ανατολική πλευρά του, στην οποία οδηγεί σήμερα μια πέτρινη σκάλα. Ωστόσο ένα μικρό πορτάκι έχει ανοιχθεί στο ισόγειο του Πύργου και διευκολύνει την πρόσβαση σε αυτόν από τον πρόναο του καθολικού. Ένας από τους ορόφους του παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε για ηγουμενείο.

  Κοιτάζοντας τη στέγη του διακρίνουμε μια προεξοχή – ένα γείσο – από γρανιτένιες πέτρες και θολωτές οπές. Είναι οι πολεμίστρες από τις οποίες οι μοναχοί όταν πολιορκούνταν από πειρατές έριχναν ζεματιστό νερό ή λάδι στους επιδρομείς. Στις τέσσερις γωνίες  υπάρχουν τρεις μαρμάρινες ανθρώπινες κεφαλές και μια λιονταρίσια. Ο πύργος ανακαινίστηκε διακόσια περίπου χρόνια από την ανοικοδόμησή του. Τότε βρέθηκε και η παρακάτω επιγραφή:

« ΗC ΔΟΞΑΝ ΧΡΙCΤΟΥ Α.Χ.Α. ΕΤΕΛΗΟΘΗ Ο ΠΗΡΓΟC ΤΗC ΥΠΕΡΕΒΛΟΓΗΜΕΝΗC  ΔΕCΠΗΝΗC ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΗΠΑΡΘΕΝΟΥ  ΜΑΡΙΑC  ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΕ(ΟΝ)ΤΗΟΥ, Ο ΑΝΑΚΕΝΗΤΗC ΚΗΡ-ΑΡCΕΝΙΟC ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟC ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΩ(Ν) ΠΑΠΑ ΚΗΡ-ΜΑΚΑΡΗΟ ΚΕ Ο ΑΔΕΛΦΟC  ΠΑΡΘΕΝΙΟC  ΗΕΡΟΔΙΑΚΟΝ ΚΕ ΧΤΗΤΟΡ»

  Η παραπάνω επιγραφή παρέχει πληροφορίες για τους κτήτορες και μοναχούς της Μονής, αλλά αποκαλύπτει με τα ορθογραφικά λάθη της, την απαιδευσιά του τεχνίτη.

  Σήμερα ο Πύργος βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Οι εσωτερικοί του χώροι πολλές φορές φιλοξενούν επισκέπτες και προσκυνητές της Μονής. Ωστόσο ένα παχύ στρώμα ασβέστη καλύπτει τον εξωτερικό του τοίχο. Πράγματι θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον η αποκατάσταση του στην αρχική του μορφή. Κάτι που ίσως αποκαλύψει κι άλλα χρήσιμα στοιχεία για την ανοικοδόμησή του, τη χρήση και την ιστορία του.

"Το κάστρο και οι πύργοι της Αίγινας"

Η Ομάδα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας παρουσιάζει στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου την εργασία της με θέμα: "Το κάστρο και οι πύργοι της Αίγινας", την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου και ώρα 18.30 μ. μ. Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με έκθεση φωτογραφίας από τις εξορμήσεις της ομάδας, ενώ η θεατρική ομάδα του σχολείου θα παρουσιάσει το θεατρικό έργο: " Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή η ... Κανέλλα"

Μια αγνώριστη Αίγινα.

   Μια από τις πλέον σπάνιες φωτογραφίες της δεκαετίας του '60.  Στην κυριολεξία μια αγνώριστη Αίγινα. Λίγα σπίτια στην ενδοχώρα, ακόμα πιό λίγα δέντρα. Η παραλία αγνώριστη. Το λιμάνι μικρό, χωρίς τις επεκτάσεις της "επταετίας", αλλά ικανό να εξυπηρετεί τα μικρά πλοία της γραμμής που έμπαιναν και έδεναν μπροστά στο 'Αιάκειον" και στην παλιά προβλήτα.Ένα μικρό φέρυ έχει ήδη ξεκινήσει για Πειραιά, ενδεχομένως να είναι το "Άγιος Νικόλαος". Μπροστά στις σημερινές καφετέριες τέσσερα λεωφορεία διακρίνονται. Ναι.... τότε υπήρχαν λεωφορεία, όπως και πολλά μικρά πλοία. Τα μαγαζιά της παραλίας με λιγοστές τέντες, η επιβλητική σκιά του γωνιακού κτιρίου της οικογένειας Βογιατζή και παραπάνω ο αγέρωχος  'Αγιος Νικόλαος ο Στεριανός. Στην Αύρα  κάποια χαμηλά κτίρια και ένα σινεμά..... Άλλες εποχές, περασμένες αλλά αξέχαστες και αξεπέραστες για όσους τις έζησαν από μια Αίγινα γεμάτη απλότητα και ανθρωπιά.

   Η φωτογραφία προέρχεται από την έκθεση για τα παλαιά πλοία του Αργοσαρωνικού που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.

Πως αποφύγαμε τη βύθιση της Αίγινας

      

Στην αρχαιότητα για να φθάσει ένα καράβι από  τα λιμάνια της δυτικής Ελλάδας στην αρχαία Αθήνα  θα έπρεπε  να διαπλεύσει την Πελοπόννησο, επιχειρώντας ένα χρονοβόρο και αρκετά επικίνδυνο ταξίδι για τα μικρά ξύλινα πλεούμενα εκείνων των καιρών. Ο άλλος ήταν να  διασχίσει  την ……….ξηρά. Για την ακρίβεια να συρθεί πάνω στην περίφημη «Διολκό» που ήταν ειδικά κατασκευασμένη για αυτόν τον σκοπό και ένωνε τις δύο θάλασσες, του Σαρωνικού και του Κορινθιακού.

 Σύμφωνα με μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων ο  πρώτος που οραματίστηκε την διάνοιξη θαλάσσιου καναλιού, ήταν ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, γύρω στο 602 π.Χ. Γρήγορα  όμως εγκατέλειψε τα σχέδια του φοβούμενος ότι με το μεγαλεπήβολο σχέδιό του θα προκαλούσε την μήνιν των Θεών. Άλλωστε η γνωστή  πυθία των Δελφών την οποία είχε φροντίσει να συμβουλευτεί  τον είχε προειδοποιήσει σχετικά: « Ισθμόν δε μη πυργούτε μηδ’ ορύσσετε. Ζευς γαρ έθηκε νήσον ή  κ’ εβούλετο» Ο χρησμός  της  στάθηκε ικανός να σταματήσει τα σχέδια του φιλόδοξου τύραννου. Το 307 π.Χ. ο Δημήτριος ο Πολιορκητής  σκέφτεται να προχωρήσει στη διάνοιξη του καναλιού αλλά  τούτη τη φορά οι Αιγύπτιοι μηχανικοί του είναι αυτοί που τον αποτρέπουν. Ο λόγος είναι ότι αν  ενωθούν  οι δύο θάλασσες, τότε λόγω διαφοράς στάθμης, τα νερά θα καταπόντιζαν την Αίγινα και πολλές ακτές του Σαρωνικού εφόσον η στάθμη του Κορινθιακού είναι πιο υψηλή.

   Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή ο Ιούλιος Καίσαρας το 44  π.Χ. και ο Καλιγούλας το 37 π.Χ. κάνουν τα σχέδια τομής του Ισθμού, αλλά εγκαταλείπουν το εγχείρημα τους  για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους. Σε αυτά τα σχέδια στηρίχτηκε ο Νέρωνας ο οποίος ξεκίνησε στις 28 -11 – 67 μ.Χ. τις εργασίες διάνοιξης και από τις δύο άκρες [Κορινθιακός – Σαρωνικός], χρησιμοποιώντας χιλιάδες  εργάτες, μεταξύ των οποίων και 6.000 Εβραίους από τη Γαλιλαία. Το πρώτο κτύπημα το έκανε ο ίδιος ο αυτοκράτορας με χρυσή αξίνα. Οι εργασίες εκσκαφής προχώρησαν σε μήκος 3.300 μέτρων. Σταμάτησαν όμως όταν ο Νέρων γύρισε στη Ρώμη για να αντιμετωπίσει την εξέγερση του στρατηγού Γαλβά όπου και δολοφονήθηκε. Μια ανάγλυφη πλάκα που φαίνεται ακόμη και σήμερα στο πρανές της διώρυγας κοντά στη Ποσειδωνία αποδίδεται στην εποχή του Νέρωνα. Μετά από αυτά και πολλά άλλα σχέδια και προσπάθειες, φτάνουμε στο 1869 όπου η κυβέρνηση του ελεύθερου ελληνικού κράτους υπό τον Θρ. Ζαίμη ψήφισε σχετικό νόμο περί «διαρύξεως του Ισθμού».

  Το 1870 υπογράφεται σύμβαση με τους Γάλλους E. Piat  και M. Chollet. Η  σύμβαση αυτή όμως ατόνησε και μετά από 12 χρόνια   συστάθηκε η «Διεθνής Εταιρεία της Θαλασσίου Διώρυγας της Κορίνθου» υπό τον Ούγγρο στρατηγό Στέφανο Τυρρ, επίτιμο υπασπιστή του βασιλιά της Ιταλίας Βίκτωρος Εμμανουήλ. Η έναρξη των εργασιών έγινε στις 23 – 4 -1882 παρουσία του βασιλιά Γρωργίου του Α’  και πολλών  επισήμων. Ως πιο οικονομική και συμφέρουσα κρίθηκε η χάραξη που είχε σχεδιάσει και εφαρμόσει ο Νέρωνας με μήκος 6.300  μέτρα. Η ιστορία  είχε κάνει  και πάλι  το θαύμα της. Αφού εξαντλήθηκαν όλα  τα κεφάλαια της αρχικής εταιρείας το έργο ανέλαβε ελληνική εταιρεία υπό τον Ανδρέα Συγγρό. Τελικά στις 25 Ιουλίου 1896 η κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη τελεί με ιδιαίτερη λαμπρότητα τα εγκαίνια. Προσπάθειες που ξεκινούν από τα βάθη της ιστορίας ολοκληρώθηκαν 2.496 χρόνια μετά [602 π. Χ. – 1896 μ. Χ.].

   Σήμερα η διώρυγα κόβει σε ευθεία γραμμή τον Ισθμό της Κορίνθου σε μήκος 6.346 μέτρων. Το πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσας είναι 24, 6 μέτρα και στο βυθό της 21, 3 μέτρα, ενώ το βάθος κυμαίνεται από 7,5 έως 8 μέτρα. Ο συνολικός όγκος των χωμάτων που εξορύχτηκαν για την κατασκευή της διώρυγας έφτασε τα 12 εκ κυβικά μέτρα.  Ένα σημαντικό έργο το οποίο από τότε που  έγινε έχει δεχτεί επεμβάσεις βελτίωσης. Το 1996  έγιναν πανηγυρικοί εορτασμοί  για τα 100  χρόνια λειτουργίας της. Ωστόσο οι διαστάσεις της δεν εξυπηρετούν τα μεγάλα δεξαμενόπλοια και κρουαζιερόπλοια που εξακολουθούν να διαπλέουν την Πελοπόννησο. Και  μην ξεχνάμε  το σημαντικότερο. Η Αίγινα  τελικά…..  δεν βυθίστηκε μετά τη διάνοιξη της διώρυγας. Για να αποδειχτεί  μετά από χιλιάδες χρόνια ότι η Πυθία  ίσως  να εξυπηρετούσε  τα συμφέροντα κάποιων  που δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη διάνοιξη του Ισθμού…………….

Βαλεντίνος... ένας πολύ παλιός θρύλος

 Ο Άγιος Βαλεντίνος δεν μνημονεύεται πουθενά στο ορθόδοξο εορτολόγιο και, όπως ήταν φυσικό, η ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν τον παραδέχτηκε. «Ο άγιος αυτός είναι για μας ανύπαρκτος. Είναι μια μυθοπλασία δυτικής προέλευσης», δηλώνουν άνθρωποι της Εκκλησίας. Με τη σειρά της και η Καθολική Εκκλησία στην αναθεώρηση του γενικού εορτολογίου της το 1969 υποβίβασε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σε τοπική εορτή, επειδή δεν γνώριζε σχεδόν τίποτα για τον βίο του, παρά μόνο ότι ετάφη στη Βία Φλαμίνια της Ρώμης στις 14 Φεβρουαρίου.
 Η ταύτιση του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου με την Ημέρα των Ερωτευμένων ξεκίνησε από την Αγγλία του ύστερου Μεσαίωνα, έχοντας παγανιστικές και χριστιανικές αναφορές.  Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου γιόρταζαν τα Λουπερκάλια προς τιμή του θεού Φαύνου (του Πάνα των Ελλήνων). Οι Ρωμαίοι θυσίαζαν κατσίκια και σκυλιά, ενώ νεαρά αγόρια χτυπούσαν με λωρίδες από δέρμα κατσίκας τις νεαρές κοπέλες για να τους μεταδώσουν τη γονιμότητα. Μία ανάλογη γιορτή υπήρχε και στην Αρχαία Αθήνα τον μήνα Γαμηλιώνα (αντιστοιχούσε στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιανουαρίου και το πρώτο του Φεβρουαρίου), τα Θεογάμια, προς τιμή του Δία και της Ήρας.

  Η γιορτή καταργήθηκε από την Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.Χ., ως ειδωλολατρική. Στη θέση της στις 14 Φεβρουαρίου μπήκε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου, μάρτυρα της χριστιανικής πίστης από τη Ρώμη, με απόφαση του Πάπα Γελάσιου.  Ο Βαλεντίνος, σύμφωνα με τον θρύλο, υπήρξε ιερωμένος του 3ου αιώνα, ο οποίος σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγών δεχόταν να παντρέψει νεαρούς στην ηλικία ερωτευμένους, γλιτώνοντας με αυτό τον τρόπο τους άρρενες από τη στρατιωτική θητεία. Με άλλα λόγια, επρόκειτο για πραγματικό προστάτη των ερωτευμένων και των αντιρρησιών συνείδησης, θα λέγαμε σήμερα! Ένας άλλος θρύλος λέει ότι όσο καιρό ο Βαλεντίνος ήταν μέσα στη φυλακή, αρνούμενος να αποκηρύξει την πίστη του, ερωτεύτηκε την τυφλή κόρη του δεσμοφύλακά του, στην οποία μάλιστα έστειλε κι ένα γράμμα με την υπογραφή: Με αγάπη από τον Βαλεντίνο σου.
    Το νόημα που έχει σήμερα η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου την απέκτησε στα χρόνια του ύστερου Μεσαίωνα, γύρω στον 14ο αιώνα. Την πρώτη γραπτή αναφορά την έχουμε το 1382 στο ποίημα Το Κοινοβούλιο των Πτηνών (Parlement of Foules) του πατέρα της αγγλικής λογοτεχνίας Τζέφρι Τσόσερ. Το ποίημα των 699 στίχων είναι ένα ενύπνιο εμπνευσμένο από την παράδοση, κατά την οποία κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου τα πουλιά συγκεντρώνονται μπροστά στη θεά της φύσης για να διαλέξουν ερωτικούς συντρόφους.   Το 1840 ήταν κοινός τόπος η ανταλλαγή, μεταξύ των ερωτευμένων, μικρών χειρόγραφων σημειωμάτων με ευχές (valentines). Το ίδιο χρονικό διάστημα η γιορτή διαδόθηκε και στην Αμερική, όπου η ανταλλαγή ευχετήριων καρτών βοηθήθηκε από τη βιομηχανοποίηση και τα φθηνά ταχυδρομικά τέλη. Με την πάροδο του χρόνου το επιχειρηματικό δαιμόνιο και η πολιτιστική επιβολή των αγγλοσαξόνων έδωσαν στη γιορτή τον οικουμενικό χαρακτήρα που γνωρίζουμε σήμερα   Τα τελευταία χρόνια η εμπορευματοποίηση της γιορτής έχει φθάσει στο κατακόρυφο. Ο τζίρος του Αγίου Βαλεντίνου μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεπέρασε το 2010 τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια, το ισόποσο του ΑΕΠ της Μποτσουάνα.

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ

      Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου προκαλεί αντιδράσεις στον μη Χριστιανικό κόσμο. Στην Ινδία οι φανατικοί ινδουιστές και μουσουλμάνοι αντιτίθεται στη γιορτή. Τη θεωρούν πολιτιστικό μίασμα και προϊόν της παγκοσμιοποίησης. Στο Πακιστάν, το τοπικό ισλαμικό κόμμα ζητά την κατάργησή της, καθώς, όπως υποστηρίζει, αντιβαίνει τον Ισλαμικό Πολιτισμό. Την ίδια άποψη έχουν και οι συντηρητικοί κύκλοι του θεοκρατικού Ιράν.

Παύλος ο Αιγινήτης

    Στις  αρχές  του 7^ου  αιώνα  μ.Χ. γεννήθηκε στην Αίγινα ένας από τους  πιο φημισμένους Έλληνες γιατρούς. Το νησί της Αίγινας ανήκε τότε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και δεν κατείχε σπουδαία θέση μια που η παλιά του δόξα είχε σχεδόν λησμονηθεί. Η μικρή και ασήμαντη Αίγινα υπαγόταν στην επαρχία της Αχαίας, με πρωτεύουσα την Κόρινθο, στην οποία ανήκε και εκκλησιαστικά. Αργότερα εντάχθηκε στο θέμα της Ελλάδας., για το οποίο οι Βυζαντινοί δεν έδιναν καμιά  ιδιαίτερη σημασία. Ο  Παύλος εγκαταλείπει το νησί του και εγκαθίσταται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου λαμβάνει σπουδαία μόρφωση. Η αγάπη  του για την ιατρική επιστήμη τον  αναδεικνύει σε μέγα χειρούργο  και ερευνητή για την εποχή του. Υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος εγκυκλοπαιδιστής της αρχαίας Ελληνικής Ιατρικής. Το έργο του «Επιτομής Ιατρικής βιβλία επτά» περιέχει  σχεδόν κάθε ιατρική γνώση της εποχής του. Για τη συγγραφή του έργου του βασίστηκε σε μεγάλη έκταση στις συγγραφές προγενέστερων Ελλήνων γιατρών όπως του Γαληνού, του Ορειβασίου και του Αετίου. Τα  βιβλία του εντυπωσιάζουν με τον τρόπο γραφής και τις παρατηρήσεις του, που είναι σαν να τις έγραψε σύγχρονος  γιατρός. Ως γυναικολόγος  συνέδεσε την Ελληνική και Αραβική Ιατρική. Με την κατάληψη της Αιγύπτου από τους Άραβες το 641, το έργο του μεταφράζεται στην Αραβική με το τίτλο «Συλλογή Πλειάδων». Ειδικά το έκτο από τα επτά βιβλία του που είναι η πιο εμπεριστατωμένη χειρουργική που διασώθηκε από όλη την αρχαιότητα, αντιγράφτηκε από τον περίφημο Άραβα γιατρό και χειρούργο  Αλμπουκασίμ από την Κορδούη , τον επιλεγόμενο και «Ιπποκράτη» της Αραβικής ιατρικής. Το βιβλίο αυτό κατόπιν μεταφράστηκε από τον   Grimm το 1519 από τα Αραβικά στα Λατινικά και έφερε την  επανάσταση στη Δύση. Ξανατυπώθηκε στα Λατινικά το 1541 και χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την συγγραφή των «πέντε βιβλίων της χειρουργικής» του πατέρα της Γαλλικής χειρουργικής  Ambroise Pare.

     Συνεπώς μέσω των  λατινικών μεταφράσεων της αραβικής χειρουργικής ο Παύλος ο Αιγινήτης γίνεται η κινητήριος δύναμη για την αναγέννηση της χειρουργικής στη Δύση. Ο Παύλος  περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια λιθοτομές, τρυπανισμούς, αμυγδαλεκτομές, παρακεντήσεις του θώρακα και της κοιλίας, αφαιρεί το μαστό σε περίπτωση καρκίνου, καλύπτει όλο το φάσμα της οφθαλμιατρικής και της στρατιωτικής ιατρικής. Στις εγχειρήσεις βουβωνοκήλης συστήνει να αφαιρεθεί ο όρχις. Τούτο γίνεται συνήθεια στους  Άραβες και συνεχίζεται στη Δύση το 16^ο  και 17^ο αιώνα. Μετά τον   7^ο  αιώνα, που  έζησε ο Παύλος, ενώ υπάρχουν καταξιωμένοι γιατροί  δε βρίσκουμε πιά μεγάλους συγγραφείς – χειρούργους.

   Το έργο του  Παύλου  του Αιγινήτη συνέβαλε στην πρόοδο της Βυζαντινής και Ευρωπαικής Ιατρικής, αφού το έργο μεταφράστηκε καταρχήν στα Αραβικά  και κατόπιν σε πολλές  ευρωπαϊκές γλώσσες, λόγω της διδασκαλίας του έργου του στις ιατρικές σχολές του Μονπελιέ. Επίσης μέρος από το έργο του Παύλου του Αιγινήτη έχει διασωθεί σε χειρόγραφα στο Άγιον  Όρος, στις βιβλιοθήκες της  Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας[3] και στη Ι. Μ. Ιβήρων, ακόμα στην Πατριαρχική Βιβλιοθήκη των Ιεροσολύμων και στη βιβλιοθήκη Αλεξίου Κολυβά.

   Ο σημερινός μελετητής αλλά  και  κάθε απλός Αιγινήτης που επιθυμεί να γνωρίσει αυτή τη μεγάλη  και  άγνωστη πνευματική προσωπικότητα του νησιού μπορεί  να ανατρέξει  στο διαδίκτυο και στην  διεύθυνση: «Paul  from  Aegina» ή  να  πληκτρολογήσει  στο Google και στη σελίδα : www. Karaberopoulos.gr, καθώς επίσης και στη σελίδα:  www.  paroron,gr.

Ακόμα και οι πάπες παραιτούνται...

 Αίσθηση προκάλεσε η ανακοίνωση από το κράτος  του Βατικανό της παραίτησης  του υπέργηρου Πάπα Βενέδικτου. Ο ίδιος στο κείμενο του επικαλείται λόγους υγείας. Έστω κι αν είναι έτσι η πράξη του αυτή είναι γενναία και δείχνει το δρόμο της υπευθυνότητας της συναίσθησης και της ευθύνης που πρέπει να διακρίνει ακόμα και τους εκκλησιαστικούς ηγέτες.
   Παραθέτουμε το κείμενο και στα Αγγλικά.

«Αγαπητοί Αδελφοί,
Αφού εξέτασα κατ 'επανάληψη τη συνείδησή μου ενώπιον του Θεού, έχω πλέον τη βεβαιότητα ότι οι δυνάμεις μου λόγω προχωρημένης ηλικίας δεν είναι πλέον σε θέση για την κατάλληλη άσκηση των καθηκόντων μου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι τα καθήκοντα αυτά, λόγω της ουσιώδους πνευματικής φύσης τους, θα πρέπει να πραγματοποιούνται όχι μόνο με λόγια και πράξεις, αλλά και με προσευχή και σωματική καταπόνηση
Ωστόσο, στο σημερινό κόσμο, που υπόκειται σε τόσες πολλές γρήγορες αλλαγές και τις ερωτήσεις για τη ζωή της πίστης, η δύναμη του μυαλού και του σώματος είναι απαραίτητα πλεονεκτήματα, τα οποία κατά τους τελευταίους μήνες, έχουν επιδεινωθεί σε μένα στο βαθμό που αναγνωρίζω την ανικανότητά μου τελέσω επαρκώς τα καθήκοντά μου.»

Εκπρόσωπος του Βατικανού υπογράμμισε πως η παραίτηση του Βενέδικτου δεν σχετίζεται με προβλήματα που είχαν αναδυθεί κατά την θητεία του.
Ο 85χρονος ποντίφικας ανέλαβε τα ηνία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τον Απρίλιο του 2005, έπειτα από το θάνατο του Ιωάννη Παύλου του 2ου. Υπενθυμίζεται πως το η παπική θέση αποτελεί κανονικά ισόβιο αξίωμα.
Το κονκλάβιο των Καρδιναλίων που θα επιφορτιστεί με την εκλογή του νέου πάπα αναμένεται να συνεδριάσει στα μέσα Μαρτίου.
Πρώτος διάδοχος του αποστόλου Πέτρου που παραιτήθηκε από την ηγεσία της Εκκλησίας ήταν ο Άγιος Ποντιανός, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του κατά τις διώξεις των Χριστιανών από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υποχρεώθηκε σε παραίτηση και αργότερα μαρτύρησε.
Έπειτα από το Σχίσμα του 1054, ακολούθησαν ο άγιος Σελεστίνος, ο οποίος παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1294 (στο έργο Θεία Κωμωδία, ο Δάντης τον τοποθέτησε στην Κόλαση για την απόφασή του αυτή), και ο πάπας Γρηγόριος ο 12ος.

 Dear Brothers,

I have convoked you to this Consistory, not only for the three canonizations, but also to communicate to you a decision of great importance for the life of the Church. After having repeatedly examined my conscience before God, I have come to the certainty that my strengths, due to an advanced age, are no longer suited to an adequate exercise of the Petrine ministry. I am well aware that this ministry, due to its essential spiritual nature, must be carried out not only with words and deeds, but no less with prayer and suffering. However, in today’s world, subject to so many rapid changes and shaken by questions of deep relevance for the life of faith, in order to govern the bark of Saint Peter and proclaim the Gospel, both strength of mind and body are necessary, strength which in the last few months, has deteriorated in me to the extent that I have had to recognize my incapacity to adequately fulfill the ministry entrusted to me. For this reason, and well aware of the seriousness of this act, with full freedom I declare that I renounce the ministry of Bishop of Rome, Successor of Saint Peter, entrusted to me by the Cardinals on 19 April 2005, in such a way, that as from 28 February 2013, at 20:00 hours, the See of Rome, the See of Saint Peter, will be vacant and a Conclave to elect the new Supreme Pontiff will have to be convoked by those whose competence it is.
Dear Brothers, I thank you most sincerely for all the love and work with which you have supported me in my ministry and I ask pardon for all my defects. And now, let us entrust the Holy Church to the care of Our Supreme Pastor, Our Lord Jesus Christ, and implore his holy Mother Mary, so that she may assist the Cardinal Fathers with her maternal solicitude, in electing a new Supreme Pontiff. With regard to myself, I wish to also devotedly serve the Holy Church of God in the future through a life dedicated to prayer.
From the Vatican, 10 February 2013

BENEDICTUS PP XVI