Φωτεινή - Πέτρος - Δήμητρα

   Το τρίπτυχο των ονομάτων μονοπωλούσε  το ενδιαφέρον των καλεσμένων και πως να μη συνέβαινε κάτι τέτοιο εφόσον η μέρα ήταν αφιερωμένη σε αυτούς. Τα τρία ονόματα που ήταν γραμμένα στις μπουμπουνιέρες και  στα τραπέζια της δεξίωσης. Το Σάββατο 23 Μαΐου ήταν η δική τους μέρα, η πιό σημαντική και ουσιαστική της ζωής τους. Ο  θρησκευτικός γάμος  τους  αλλά  και  η βάφτιση της κόρης  τους Δήμητρας.

   Και  τα δύο μυστήρια τελέσθηκαν στο ξωκκλήσι  της Μεταμορφώσεως  του Σωτήρος  στους Αγίους με εκατοντάδες καλεσμένους  να μετέχουν στη χαρά  της οικογένειάς τους. Φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες του Πέτρου και της Φωτεινής από Αίγινα, Αθήνα, Κύπρο και Κέρκυρα έδωσαν το παρόν στο προσκλητήριο της ευτυχίας  τους.

   Τους ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδοι στη νέα  τους ζωή και να ζήσουν ευτυχισμένοι, αγαπημένοι και υγιείς μέχρι  τα βαθειά γεράματά  τους.

Το "Αφαία" μέσα από τα καρτ- ποστάλ

   Έχω  την εντύπωση πως δεν υπάρχει άλλο πλοίο αυτής της κατηγορίας που να έχει τυπωθεί τόσες φορές σε καρτ- ποστάλ εποχής, όσο το ιστορικό  πλεόν "Αφαία" όπως το χαρακτηρίζει το περιοδικό "Εφοπλιστής". Πραγματικά η ύπαρξη αυτών των τεσσάρων εικόνων μαρτυρεί του λόγου μας το αληθές αλλά και κάτι παραπάνω. Το πόσο συνδέθηκε αυτό το καράβι με το λιμάνι της Αίγινας, την ίδια την Αίγινα και  τους κατοίκους της, το πόσο  σημαντική ήταν η παρουσία  του όλα τα χρόνια  της παρουσίας  του και κυρίως η μεγάλη συμβολή του στην ανάπτυξη της Αίγινας. Το τελευταίο αυτό πρέπει να κατανοηθεί λόγω της αδιάκοπης και συνεχούς παρουσίας  του χειμώνα- καλοκαίρι στη γραμμή με τρία δρομολόγια καθημερινά και κυρίως με τις καθημερινές διανυκτερεύσεις  του στην Αίγινα και το πρωϊνό πρώτο δρομολόγιο του  προς Πειραιά, με το οποίο εξυπηρετούνταν πλήθος επιβατών που ταξίδευαν για δουλειές ή άλλες ανάγκες  τους. Χιλιάδες επιβατών, προσκυνητών, παραθεριστών και επισκεπτών της Αίγινας πέρασαν από τα σαλόνια και τα καταστρώματά του.

   Παράλληλα μέσα από τις έγχρωμες αυτές κάρτες απεικονίζεται το λιμάνι και η παραλία  της πόλης του νησιού. Οι σταδιακές αλλαγές  που φέρουν οι δεκαετίες μαζί και οι μεγαλύτερες ανάγκες. Η αλλαγή στα σημεία προσέγγισης  των πλοίων, τα σκάφη που ελλιμενίζονται, τα νέα κτίρια, οι προσθήκες στην παραλία, τα παλαιά  καταστήματ, η σταδιακή αύξηση των αυτοκινήτων.

  Αποπνέουν μια ηρεμία αυτές οι εικόνες, μια ανθρωπιά, μια κλίμακα διαφορετική από τη σημερινή. Όλα πιό μικρά, πιό ανθρώπινα, πιό ζεστά, πιό κοντινά. Οι σχέσεις  των ανθρώπων  διαφορετικές, πιό γνήσιες, πιό αληθινές.

   Η απόσταση Αίγινας - Πειραιά ένα ταξίδι  τότε, μια ευκαιρία  μέσα στο σαλόνι  του πλοίου ή  στο κατάστρωμα να συνομιλήσεις, να δεις ανθρώπους, να αστιευτείς, να μάθεις τα νέα  των άλλων, ίσως και τα κουτσομπολιά. Όλα αυτά σήμερα μοιάζουν μακρινά και ίσως περίεργα. Και όμως μιλάμε για τρεις ή τέσσερις δεκαετίες πριν. Όταν το πλοίο έμπαινε στο γαλήνιο λιμάνι  και έδενε  ανάμεσα  στα ψαροκάικα και τις ταπεινές βάρκες και  όλη αυτή η μανούβρα σε εισήγαγε  στον κόσμο και την ατμόσφαιρα  της νησιώτικης πολιτείας. Κι ας λυσσομανούσε απέξω από τον Αη - Νικόλα και ας άφριζε ο πουνέντης. Εσύ πλέον ήσουν ασφαλής μέσα  στο λιμάνι της Αίγινας. Στην αγκαλιά  της......

   Περισσότερα  για  το "Αφαία" μπορεί ο αναγνώστης να διαβάσει στην ανάρτησή μας: "Αφαία" τα εγκαίνια  46 χρόνια πριν" της 22 Ιουλίου  του 2012.

 

Πειραιάς: Το λιμάνι των τριήρων.

   Στον Πειραιά συμβαίνουν πολλές ενδιαφέρουσες πολιτιστικές εκδηλώσεις μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται  όχι μόνο η ιστορία  του πρώτου λιμανιού και η διαχρονική παρουσία του αλλά κυρίως ο αρχαιολογικός πλούτος της πόλης που ακόμα παραμένει άγνωστος στο πλατύ κοινό.

   Τρανό παράδειγμα  η γωνία που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την προβλήτα των πλοίων του Σαρωνικού. Στο σημείο αυτό αφού κατεδαφίστηκαν τα κτίρια  με σκοπό να ανεγερθεί μεγάλο σύγχρονο κτίριο, ανακαλύφθηκε μέρος  του νεώριου του Πειραιά, σύμφωνα με δημοσιεύματα, μέρος από τις αρχαίες εγκαταστάσεις στις οποίες συντηρούσαν τα πλοία.

    Περισσότερα όμως θα μπορούσαμε να μάθουμε ανα επισκεφθούμε τις επόμενες μέρες το Ναυτικό Μουσείο στη Ζέα  το οποίο συμμετέχει στους εορτασμούς της «Ευρωπαϊκής Ημέρας Θάλασσας 2015», με την πραγματοποίηση περιοδικής έκθεσης με τίτλο «Πειραιάς: Το λιμάνι των τριήρων».

 Η έκθεση θα υλοποιηθεί με τη συνεργασία της πολυεθνικής ερευνητικής ομάδας Zea Harbour Project που, υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου της Δανίας στην Αθήνα, πραγματοποίησε αρχαιολογικές έρευνες στην ξηρά αλλά και στον υποθαλάσσιο χώρο της Ζέας και της Μουνιχίας την περίοδο 2002-2012. Τα σημαντικά αποτελέσματα αυτών των ερευνών για την ιστορία και την τοπογραφία των αρχαίων λιμένων του Πειραιά, θα εκτεθούν για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την 27 Μαΐου 2015, ημέρα Τετάρτη και ώρα 19:30.

Το Σάββατο και την Κυριακή θα πραγματοποιηθούν δωρεάν ξεναγήσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα. (Στην πρόσκληση περιλαμβάνεται και το προγραμμά των ξεναγήσεων και των εκπαιδευτικών)  

ΠΗΓΗ: www.saronicmagazine.com

Προϊσταμένη παντός καιρού.

    Καθημερινά καλημερίζει τους αμέτρητους φίλους  της στο Fb με φωτογραφίες  από  το μικρό ταξείδι  της  μεταξύ Αίγινας - Αγκιστρίου. Περιμένοντας  το πλοίο έχει φωτογραφίσει στιγμιότυπα από το πρωινό ξύπνημα  των δύο λιμανιών. Κάθε μέρα η ίδια διαδρομή πρωί  - μεσημέρι ή απόγευμα προκειμένου να ανταπεξέλθει στα καθήκοντά της  ως προισταμένης του κοινοτικού ιατρείου στο Αγκίστρι. Μπορεί ο βοριάς ή ο πουνέντης να δυσχεραίνουν τη μετάβαση στο πευκόφυτο νησί, μπορεί να βρέχει  ή το κρύο να είναι τσουχτερό,  εκείνη ανεξάρτητα από καιρό δίνει καθημερινά το παρόν της, επιβαίνοντας σε κάθε τύπο πλοίου ή σκάφους προκειμένου να είναι στη θέση της. Στις τελευταίες Δημοτικές εκλογές οι κάτοικοι  του Αγκιστρίου την τίμησαν με την ψήφο τους  και  την ανέδειξαν μέλος  του Δημοτικού Συμβουλίου Αγκιστρίου.

   Η κ.  Άρτεμις Λαβούτα επί σειρά ετών βασικό στέλεχος  του Κέντρου Υγείας Αίγινας με μεγάλη προσφορά  στο χώρο της υγείας έχει επιλέξει συνειδητά  το Αγκίστρι  ως τόπο εργασίας θέλοντας έτσι να προσφέρει  τα μέγιστα  σε ένα νησί  που έχει ανάγκες, ανεξάρτητα  της εγγύτητας  του με την Αίγινα και τον Πειραιά. Γιατί μη ξεχνάμε ότι πάντα ο χειμώνας είναι δύσκολος για  τις μικρές  κοινωνίες.

   Ο φακός  μας  τη συνέλαβε μέσα  στο ιπτάμενο δελφίνι προς Αγκίστρι την Τετάρτη 6 Μαΐου.

Στην Ανάληψη στην Κυψέλη

  Στον Ποριατάδο  - στα  ψηλά  της Κυψέλης -  ξεχωρίζει  το γραφικό ξωκκλήσι της Ανάληψης το οποίο εορτάζει σήμερα. Χθες  το απόγευμα και καθώς  ο ήλιος έβαφε  με τα πλέον μεθυστικά χρώματά  του το δειλινό, τελέστηκε ο εσπερινός της εορτής - απ' όπου και οι  φωτογραφίες - με τη συμμετοχή πολλών κατοίκων της περιοχής. Στην τελετή που προηγήθηκε  της απόδοσης  του Πάσχα, ο εφημέριος π. Νεκτάριος Κουκούλης μοίρασε  κόκκινα αυγά σε όλους.

   Έναν  ιδιαίτερο πανηγυρικό  τόνο  κάθε χρόνο λαμβάνει  αυτός ο εορτασμός  της Ανάληψης  όχι  μόνο  εξαιτίας  της μεγάλης συμμετοχής  προσκυνητών αλλά και επειδή σηματοδοτεί  τον ερχομό του καλοκαιριού  και  είναι η αρχή πολλών καλοκαιρινών πανηγυριών. Το πανηγύρι αυτό θεωρείται από τα παλαιότερα της Κυψέλης.

   Ο  επισκέπτης  μπορεί  να θαυμάσει από το σημείο αυτό την πανοραμική θέα  προς  τη Δυτική πλευρά  της Αίγινας και  τον ορίζοντα  να  τελειώνει στα αντικρινά  βουνά της Αττικής και  της Πελοποννήσου.

Η Ανάληψη στο Όρος της Αίγινας

 

 Γιορτάζει αύριο Πέμπτη 21 Μαΐου  το ναΰδριο της Ανάληψης στο Όρος  της Αίγινας. Όρος  Θεών και ανθρώπων, το μοναδικό αυτό βουνό της Αίγινας, το υψηλότερο και απρόσιτο για  τους πολλούς, μιας που πρέπει να διαθέτεις όρεξη και πολλά κουράγια για να σκαρφαλώσεις ως την κορυφή του. Όταν όμως το καταφέρεις η θέα  που θα αντικρίσεις θα σε μαγέψει. Όλος ο Σαρωνικός στα πόδια  σου. Όλος ο Σαρωνικός ο μικρός ο μέγας, με τα νησιά, τις νησίδες και τα πάμπολλα πλεούμενα  να τον οργώνουν

   Όρος  Θεών και ανθρώπων λοιπόν σε υψόμετρο μόλις 532 μέτρων. Και όμως πόσα πράγματα έχει να δει ο οδοιπόρος. Σουβάλες, αρχαία ιερά, ξωκκλήσια, πέτρινα μονοπάτια, αλώνια. Με δυό λόγια αυτή είναι η άλλη Αίγινα, η άγνωστη, που κανείς δεν γνωρίζει ή δεν φαντάζεται πως θα συναντήσει. Η πιό όμορφη πλευρά του νησιού. Αξίζει να την ανακαλύψετε.

    Σε αυτόν τον ορεινό όγκο της Αίγινας λοιπόν είναι αφιερωμένο ένα από τα αναρίθμητα κεφάλαια της ελληνικής μυθολογίας. Σύμφωνα, λοιπόν, με τη μυθική παράδοση, ο πρώτος βασιλιάς του νησιού και γενάρχης του γένους των Αιακιδών, ο Αιακός, καρπός του έρωτα του Δία για τη Νύμφη Αίγινα (κόρη του ποτάμιου θεού Ασωπού), ανέβηκε στο ψηλότερο βουνό του νησιού, για να παρακαλέσει εκ μέρους όλων των Ελλήνων τον πατέρα του να στείλει την πολυπόθητη βροχή ύστερα από την καταστροφική ξηρασία που είχε πλήξει την Ελλάδα. Ο Δίας ανταποκρίθηκε στην επίκληση του γιου του, κι ο φημισμένος για τη δικαιοσύνη του αιγινήτης βασιλιάς, θέλοντας να τον ευχαριστήσει, ίδρυσε στην κορυφή του βουνού ιερό αφιερωμένο στον Ελλάνιο Δία.

    Όσοι επισκέπτονται σήμερα την Αίγινα και αποφασίζουν να γνωρίσουν από κοντά το Ελλάνιο όρος βλέπουν δίπλα στα ερείπια του ιερού του Ελλάνιου Δία την εκκλησία των Ταξιαρχών και, σε μικρή απόσταση από τον αρχαιολογικό χώρο, το ξωκλήσι της Υπαπαντής - Παναγίας Μυρτιδιώτισσας.

   Όσοι πάλι αγαπούν τις πεζοπορικές διαδρομές μπορούν να ακολουθήσουν το μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του Ελλάνιου όρους, σε υψόμετρο 532. Εκεί, δίπλα στο ξωκλήσι της Αναλήψεως ή  και  Προφήτη Ηλία, θα απολαύσουν την υπέροχη θέα σε ολόκληρη την Αίγινα και τα παράλια της Αττικής.

Δύο Άγιοι από την Παχιά Ράχη της Αίγινας: Ιούλιος και Ιουλιανός.

  Στο χωριό της Παχιοράχης στην Αίγινα αύριο Τετάρτη 19 Μαΐου, πανηγυρίζουν οι κάτοικοι την εορτή των δύο Αγίων, Ιούλιου και Ιουλιανού. 

  Οι Άγιοι Ιουλιανός και Ιούλιος οι οποίοι κατάγονταν πιθανότατα από την ευρύτερη περιοχή της Παχείας Ράχης. Το 319 μ. Χ. γεννιέται ο Ιουλιανός  και το 330 μ. Χ. ο αδελφός του Ιούλιος  από πλούσια χριστιανική Αιγινήτικη οικογένεια. Τη στοιχειώδη εκπαίδευση την έλαβαν στην Αίγινα. Στη συνέχεια παρακολούθησαν ανώτερες σπουδές στην Αθήνα, όπου και σπούδασαν μαζί με το Μέγα Βασίλειο, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Ιουλιανό, τον μετέπειτα αυτοκράτορα  του Βυζαντίου, τον ονομαζόμενο   «παραβάτη».

   Ο  Ιούλιος και ο Ιουλιανός, θαυμάζοντας το έργο του Αποστόλου Παύλου, αποφάσισαν να τον μιμηθούν. Μετά τη χειροτονία τους  στην Αθήνα, άρχισαν τη μεγάλη πορεία τους κηρύσσοντας την χριστιανική πίστη στα αφιλόξενα κράτη της Βαλκανικής, στη Βοημία, την Πολωνία και την Ουγγαρία.  Αναφέρεται ότι χειροτονήθηκαν το 365 μ. Χ. ο Ιούλιος σε ιερέα και ο Ιουλιανός σε διάκονο. Πριν φύγουν από την Αίγινα, σύμφωνα με την παράδοση, έκοψαν δύο ίσια ξύλα και τα έκαναν μπαστούνια, με τη βοήθεια των οποίων διέσχισαν τις περιοχές στις οποίες διέδωσαν το λόγο του Χριστού. Πρώτος προορισμός τους η Κόρινθος στην οποία ανέπτυξαν σημαντική δράση. Δεν παρέμειναν εξαιτίας του κινδύνου της σύλληψης και της θανάτωσής τους από τους οπαδούς του Αρείου. Έτσι άλλαξαν ρότα και το 377 μ.Χ. απέπλευσαν από την Κόρινθο με προορισμό την Κεντρική Ευρώπη. Σύμφωνα με μία παράδοση οι δύο Άγιοι  έφθασαν στην Ιταλία όπου τους συνέλαβε ο αυτοκράτορας Ουάλης και τους έστειλε στο Δούναβη, για να ενισχύσουν το Ρωμαϊκό  στρατό. Χαρακτηριστικό της δράσης τους και του ιεραποστολικού ζήλου τους είναι ένα περιστατικό που συνέβη σε ένα χωριό της περιοχής του Δούναβη. Εκεί είδαν όλους τους κατοίκους συγκεντρωμένους στην πλατεία και στη μέση ήταν δεμένος ένας νεαρός δαιμονισμένος. Οι ιερείς του χωριού ετοιμάζονταν να τον κάψουν, για να γλιτώσει το χωριό. Οι Άγιοι εξόρκισαν το δαιμόνιο και κάνοντας το σημείο του σταυρού τον θεράπευσαν. ΄Ολο  το πλήθος έμεινε κατάπληκτο, η  τιμωρία ματαιώθηκε, ο νεαρός σώθηκε και το σημαντικότερο ήταν ότι πολλοί πίστεψαν στο Θεό του Ιούλιου και του Ιουλιανού, τον αληθινό Θεό που τους αποκάλυψαν.

    Στα  χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και ενώ πάπας Ρώμης ήταν ο Δαμάσος ο Α΄, τα δύο αδέλφια επισκέφθηκαν τη Ρώμη [370 μ. Χ.], με σκοπό να προσκυνήσουν τον τόπο που αποκεφαλίστηκε ο Απόστολος Παύλος, αλλά και τους τάφους των πρώτων χριστιανών. Εκεί οι Άγιοι συναντήθηκαν με δύο σημαντικά για την μετέπειτα πορεία τους πρόσωπα. Ο πρώτος ήταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος, από τον οποίο εξασφάλισαν  γραπτή άδεια να μπορούν ελεύθερα να διαδίδουν το Χριστιανισμό σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Και ο δεύτερος ήταν ο πάπας της Ρώμης, ο οποίος, διακρίνοντας τις ικανότητες τους, τους έστειλε στη Βόρεια Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο, για να  βοηθήσουν τον επίσκοπο της περιοχής Άγιο Αμβρόσιο. Ο επίσκοπος Αμβρόσιος τους ανέθεσε την Εκκλησία της Νοβάρας, που είχε ιδρύσει ο Άγιος Λαυρέντιος, στη Λομβαρδία.  Στην περιοχή αυτή επιτέλεσαν και το μεγαλύτερο έργο τους. Βάπτισαν χριστιανούς, έκτισαν ναούς – σύμφωνα με την παράδοση σχεδόν 100 ο καθένας τους- θεράπευσαν αρρώστους, γκρέμισαν ειδωλολατρικούς ναούς, απάλλαξαν τους πιστούς από το παγανιστικό πνεύμα κ.α. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι επανέφεραν την ειρήνη στην εκκλησία της Νοβάρας.

  Ύστερα από 50 χρόνια ιεραποστολικής εργασίας  θέλησαν να αποσυρθούν και να ασκητέψουν. Τα  δύο αδέλφια θα χώριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Ο Ιουλιανός έμεινε στο Γκοτζάνο στη λίμνη Ματζιόρε, ενώ ο Ιούλιος διάλεξε ένα ερημικό νησάκι το Κούσιο στη λίμνη  Όρτα. Το νησί που είχε διαλέξει ο Ιούλιος ήταν έρημο και απομονωμένο, ένας βράχος γεμάτος  ερπετά, όπου κανένας βαρκάρης δεν πλησίαζε από φόβο. Τότε ο Ιούλιος άπλωσε το ράσο του επάνω στο νερό και πέρασε απέναντι. Εκεί με τη βοήθεια του Θεού και με τη δύναμη του Χριστού, που σύμφωνα με το Ευαγγελικό χωρίο: «να πατάς επάνω σε φίδια και σκορπιούς» [Λουκ. 10,19], ο Άγιος τα υπόταξε.

   Ο Ιουλιανός  αρρώστησε βαριά και κοιμήθηκε σε ηλικία 72 ετών τον Ιανουάριο του 391 μ. Χ. Ο Ιούλιος έζησε ήρεμα για άλλα 10 χρόνια με προσευχή και νηστεία στο νησί του, το οποίο πήρε και το όνομά του. Η μνήμη του Αγίου Ιουλιανού εορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, του Αγίου Ιούλιου στις 31 Ιανουαρίου και η ανακομιδή των λειψάνων τους στις 19 Μαΐου. Στο χωριό της Παχείας Ράχης η μνήμη τους εορτάζεται στις 19 Μαΐου, όπου υπάρχει πλέον παρεκκλήσιο στον παλαιό ναό των Ταξιαρχών αφιερωμένο στη μνήμη τους. Στην Αίγινα επίσης εορτάζουν και στις 30 Ιουλίου  κατά τη σύναξη των Αιγινητών Αγίων στον ομώνυμο Ιερό Ναό στη περιοχή Λιβάδι, όπου φυλάσσονται και τμήματα από τα λείψανα των δύο Αγίων.

       Οι φωτογραφίες είναι από το εκκλησάκι προς τιμήν των δύο Αγίων το οποίο ήταν και η παλαιά ενορία  του χωριού  στην οποία έγινε και η κήρυξη της Επανάστασης  του 1821 από τους οπλαρχηγούς της περιοχής.