Η Αγία Παρασκευή στο Μεριστό της Αίγινας

   Μια από τις ομορφότερες πέτρινες εκκλησίες της Αίγινας βρίσκεται στην περιοχή του Μεριστού, έξω από την πόλη της Αίγινας και είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή. Βυζαντινό κτίσμα σταυροειδούς ρυθμού πεντάτρουλη, κάτι  που δεν συναντάμε στις εκκλησιές της Αίγινας. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου παραπέμπει σε παρόμοια κτίσματα  της πόλης όπως στο ναό του Αγίου Διονυσίου στο Νοσοκομείο, στη Μυρτιδιώτισσα, στον Άγιο Νικόλαο το Στεριανό. Εκκλησιαστικά ανήκει στη δικαιοδοσία  του Μητροπολιτικού Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου.

   Ο ναός κάλλιστα θα μπορούσε και λόγω μεγέθους αλλά και θέσης να είναι ενοριακός. Ο όγκος του με τους πέντε κόκκινους τρούλους δεν περνά απαρατήρητος, άλλωστε ο ναός βρίσκεται σε ένα από τα πιό πολυσύχναστα σημεία του νησιού. Το κτίσμα χαρακτηρίζεται από συμμετρία, και ο  εσωτερικός του χώρος είναι καλαίσθητος.

  Τέλος ο όμορφος και περιποιημένος περίβολος εξυπηρετεί τις ανάγκες του μεγάλου πανηγυριού που στήνεται σχεδόν επί τριήμερο γύρω από το ναό.

Η Αγία 'Αννα στο Μεσαγρό

 Φωτογραφίες από το Saronic magazine.gr

    Εορτάζει σήμερα η  Αγία Άννα στο Μεσαγρό. Bρίσκεται στο τέλος του οικισμού του Μεσαγρού στο δρόμο προς την Αφαία και την Αγία Μαρίνα. Εκκλησιαστικά ανήκει στην Ι.Μονή του Αγίου Χριστοφόρου της οποίας αποτελεί "κάθισμα" σύμφωνα με την εκκλησιαστική ορολογία. Το μικρό αυτό  μοναστηράκι της Αίγινας  τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει ζωή χάρη στην παρουσία του αρχιμανδρίτη π. Δαμασκηνού Μούρτζη ο οποίος εγκαταβιώνει εκεί μαζί με το μοναχό Δαυΐδ. 

  Η  Αγία  Άννα είναι ένα μικρό προσκύνημα όπου καταφεύγουν πολλοί συνάνθρωποι μας. Απόδειξη οι εκατοντάδες των προσκυνητών που συρρέουν όταν πανηγυρίζει η Αγία Άννα η μητέρα της Παναγίας στις 25 Ιουλίου (Κοίμησις της Αγίας Άννας) και στις 9 Δεκεμβρίου (Σύλληψις της Αγίας Άννας) αλλά και σε άλλες περιπτώσεις. 

   

Οι άξιοι ναυτικοί του Σαρωνικού.

  Η χθεσινή ημέρα άφησε έναν τραγικό απολογισμό ο οποίος ακόμα δεν έκλεισε. Θεατές  του δράματος όλοι μας αναλογιζόμαστε,  πως το "ξέγνοιαστο" καλοκαίρι για πολλούς συνανθρώπους μας έγινε εφιάλτης. Ο θάνατος, η ορφάνια, το ξεσπίτωμα, η απόλυτη καταστροφή, ο όλεθρος. Μια σύγχρονη Πομπηΐα. Και όλα αυτά μέσα σε λίγες ώρες.

   Στα  δικά μας, εδώ στη μέση  του Σαρωνικού ο καιρός έδειξε και πάλι  το απειλητικό του πρόσωπο με τα ασυνήθη για την περιοχή και την εποχή θαλάσσια κύματα, τη δίνη  του αέρα, και την  επικινδυνότητα του κεντρικού λιμανιού του νησιού. Κάποιοι ανέφεραν ότι η ορμή του ανέμου έφθανε κατά τόπους  και τα 9 μποφώρ. Άξιοι ναυτικοί, αξιωματικοί και πληρώματα, κατόρθωναν να  δέσουν τα πλοία και να αποβιβάσουν και επιβιβάσουν επιβάτες και οχήματα. Συνηθισμένοι άλλωστε και έμπειροι σε παρόμοιες καταστάσεις όταν λυσσομανά ο πουνέντης και το....."λιμάνι" χάνεται κάτω από τα κύματα.

   Τους αξίζει  ένα τεράστιο μπράβο και ευχαριστώ. Σε όλους ανεξαιρέτως. Στα πληρώματα και των πέντε συμβατικών πλοίων. ....... Αλλά  ποιός να  τους τα δώσει;

Αναδημοσιεύουμε από το Facebook  το κείμενο και τη φωτογραφία  του κ. Νίκου Χαλδαίου.

 Του  κ. Νίκου Χαλδαίου από την προσωπική σελίδα του στο Fb.

Εξερχόμενοι από τον Πειραιά εχθές το απόγευμα τα σημάδια του καιρού δέν προμύνηαν τίποτε καλό. Το θερμικό αυτό ανοδικό που υπήρχε ήδη από προχθές ενισχύθηκε από τήν αποπνέουσα θερμότητα τής φοβερής σε μέγεθος καί έκταση πυρκαϊάς τής περιοχής των Γερανίων πολλαπλασιάστηκε με τον καταβάτη Βόρειο καί ανατροφοδοτούσε συνεχώς το υψηλό βαρομετρικό δίνοντας ανέμους φοβερής εντάσεως, με πολύ κυματισμό στήν περιοχή. Συνεχείς καί επίμονες ριπές ανέμου, κατάσταση θαλάσσης τρικυμιώδης με σημαντικό ύψος κύματος τρία έως τέσσερα μέτρα και σε μεγάλη απόσταση μεταξύ κορυφών καί κοιλάδος είναι κάτι το πολύ σπάνιο για τόν Σαρωνικό. Δυστυχώς τα αποτελέσματα είναι ήδη γνωστά. Δέν θα συνεχίσω με άλλες αναρτήσεις καί βίντεο σήμερα πολύ πιο ενδιαφέροντα από τίς φωτογραφίες. Είναι ημέρα Εθνικού πένθους για όλους.

"Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης" απόψε στο 8ο Φεστιβάλ Θεάτρου

   Μια μεγάλη κωμωδία  του συγγραφικού δίδυμου των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου  και ένας μεγάλος  και λαμπερός  θίασος φιλοξενείται απόψε Δευτέρα 23  Ιουλίου στο  8ο Φεστιβάλ Θεάτρου, στην αυλή του 2ου Δημοτικού  Σχολείου Αίγινας.

 Ο Θανάσης ένας φτωχός και αγράμματος επαρχιώτης έρχεται στην Αθήνα αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Η Ρένα Νταλκά μεγάλο αστέρι του Μπουζουκιού τον βοηθάει να βρει δουλειά. Σερβιτόρος, φωτογράφος βοηθός φαρμακοποιού, αστυφύλακας μέχρι και διατητής αγώνων πυγμαχίας. Από γκάφα σε γκάφα κι από πλάκα σε πλάκα δεν καταφέρνει να στεριώσει πουθενά.

Με τους : Σπύρο Πούλη, Κώστα Καζάκος, Σοφία Βογιατζάκη, Νικολέττα Καρρά, Τάκη Βλαστό, Ανδρέα Κωνσταντινίδη, Κατερίνα Θεοχάρη, Βασίλη Γιακουμάρο, Μαριλένα Ράδου.

 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ 

Σκηνοθεσία: BAΣIΛHΣ ΘΩMOΠOYΛOΣ

Σκηνικά: ANTΩNHΣ XAΛKIAΣ

Kοστούμια: NIKOΛ ΠANAΓIΩTOY

 Φωτισμοί: ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Βοηθός σκηνοθέτη: ΤΙΝΑ ΒΑΡΒΑΡΕΣΟΥ

 Eνορχήστρωση: NIKOΣ ΞYΔHΣ

 Φωτογραφίες: ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (STUDIO ΑΜΥΝΤΑ 13)

Το "Αφαία" και η επιστράτευση του '74

 Στις  20  Ιουλίου του 1974 το καλοκαίρι κόπηκε στα δύο. Ξαφνικά όλα άλλαξαν. Οι άντρες αναστατωμένοι, οι γυναίκες να  τρέχουν στα μπακάλικα να φωνίσουν κάθε είδους  τρόφιμα, ράφια να αδειάζουν, κάποιοι νεότεροι με το χαρτί της  επιστράτευσης να φεύγουν βιαστικά, τα ραδιόφωνα να μεταδίδουν συνεχώς τις εξελίξεις  και εμείς μικρά παιδιά να παρακολουθούμε  τον πανικό και το  φόβο ζωγραφισμένο στα πρόσωπα  των μεγάλων.

   Εκείνη η μέρα άφησε ανοιχτές πληγές στην Κύπρο, πολλά  αναπάντητα ερωτηματικά κρυμμένα ερμητικά στο "Φάκελο Κύπρου", εκατοντάδες  αγνοούμενους, μαυροφορεμένες  γυναίκες στην Κύπρο, ένα νησί κομμένο στα δύο. Μια πράσινη γραμμή. Ένα  "γιατί".

   Η  επόμενη μέρα ήταν διαφορετική. Το καλοκαίρι ξαφνικά είχε  σταματήσει. Δεν υπήρχε  η ανεμελιά, η χαρά. Στη θέση  τους είχε βολευτεί η ανησυχία  και η αγωνία για  τις επόμενες μέρες που θα ακολουθούσαν.

   Οι περισσότεροι που έζησαν τα γεγονότα  τότε,  γνωρίζουν πως εξελίχθηκαν τα πράγματα.

   Εμείς  που κατεβαίναμε  για μπάνιο στη θάλασσα  δεν βλέπαμε πιά  χαρούμενα πρόσωπα αλλά ούτε και πολλούς ανθρώπους στην παραλία.

   Τα  καραβάκια που καθημερινά όργωναν  τη θάλασσά  μας στα τακτικά  τους δρομολόγια είχαν αραιώσει. Έπειτα μάθαμε πως τα είχαν επιστρατεύσει και αυτά για να μεταφέρουν αυτοκίνητα  του στρατού  και εφόδια στα νησιά  του Αιγαίου. Ανάμεσα σε αυτά  και τα δύο Αιγινήτικα φέρυ - μπωτ, το "Αίγινα" και  το "Αφαία"  που τράβηξαν κι αυτά μαζί με άλλα για το Αιγαίο. Μας φαινόταν απίθανο αλλά ήταν αληθινό. Μάθαμε πως πήγαν Ικαρία  και Σάμο. Ώσπου έπεσε στα χέρια μας αυτή η φωτογραφία να δείχνει  το "Αφαία" φορτωμένο με στρατιωτικά αυτοκίνητα από  τις μέρες εκείνες.

Μια σπάνια  πραγματικά φωτογραφία  που μας έδωσε την αφορμή  για αυτό  το σημείωμα.

Αυλαία απόψε για το 8ο Φεστιβάλ Θεάτρου, με το "Γάμο του Καραχμέτη"

 Απόψε έχουμε γάμο; Γιατί όχι!!! Και μάλιστα  το "Γάμο  του Καραχμέτη"  δια  χειρός Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το έργο είναι η εναρκτήρια παράσταση του 8ου Φετσιβάλ Θεάτρου Αίγινας που φιλοξενείται στην αυλή  του 2ου Δημοτικού Σχολείου της Αίγινας.

Ώρα έναρξης: 21.15.

Η ιστορία του διηγήματος λαμβάνει χώρα στη Σκιάθο την εποχή της Τουρκοκρατίας. Ο Κουμπής ένας από τους προεστούς του χωριού και φίλος του Τούρκου ναυάρχου, μετά από δεκαπέντε έτη στείρου γάμου με τη Σεραϊνώ φλέγεται από την επιθυμία να αποκτήσει παιδιά. Το σχέδιό του είναι να απαγάγει τη γειτόνισσά του τη Λελούδω που είναι μόλις τριάντα ετών και να δωροδοκήσει ένα παπά ή να τον βιάσει με φοβέρα να τους στεφανώσει.

Το τέλος της ιστορίας αναδεικνύει τη Σεραϊνώ, τη γυναίκα του, σε Αγία ψυχή και την προβάλλει σαν παρήγορη μαρτυρία για τη δυνατότητα εξαγιασμού του βέβηλου κόσμου μας.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Όλια Λαζαρίδου

Σκηνικά- Κοστούμια: Όλια Λαζαρίδου, Δάφνη Ρόκκου

Παίζουν:

Μαρία Δαμασιώτη

Νικόλαος Γεώργιος Χαλδαιάκης

Στην κορυφή της Δωρούσας στέκει περήφανος ο Άι -Λιάς.

  Όσο  υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αψηφούν τη ζέστη και στον κόπο και κατακαλόκαιρο ξυπνούν αχάραγα και ξεκινούν  για να λειτουργήσουν το εκκλησάκι  τους, τότε τούτος ο τόπος δεν έχει να φοβάται. Γιατί θα υπάρχουν πάντα αυτοί οι βιγλάτορες  που συνεχίζουν την παράδοση, ανοίγουν τις εκκλησιές και τις λειτουργούν, κτυπούν  την καμπάνα που όλο  τον υπόλοιπο χρόνο σιγά, ανεβάζουν την ελληνική σημαία  σε έναν πρόχειρο ιστό.

  Εικόνες  Ελλάδας. Εικόνες καλοκαιριού και στο πιό απομακρυσμένο νησί  του Αρχιπελάγους.

 Έχουν και τα μικρά νησάκια  του Σαρωνικού τα ξωκλήσια τους. Η Δωρούσα, η Μετώπη, η Κυρά, οι Λαούσες, η νησίδα στον Τούρλο έχουν στα  βράχια  τους έναν άγρυπνο φρουρό, έναν βιγλάτορα, έναν βαρδιάνο  που φρουρεί και προστατεύει τη μικρή γη τους. Ένα  κάτασπρο εκκλησάκι  απέριτο με το καμπαναριό του και την ελληνική σημαία να ανεμίζει  με τα πρώτα χάδια του αγέρα.

 Πρωινή ανάβαση στον Αι -Λιά πριν ακόμα ο ήλιος δυσκολέψει τα πράγματα.

 Ευχαριστούμε τον κ. Βαγγέλη Αντωνίου για τις όμορφες φωτογραφίες.

  Στη Δωρούσα δύο δεκαετίες τώρα στις 20 Ιουλίου ανήμερα του Προφήτη Ηλία ο παπά -Λευτέρης ξεκινά αχάραγα με τους ευλαβείς προκσυνητές και ανεβαίνει στην κορυφή του νησιού Δωρούσα και λειτουργεί τον Άη -Λιά. Ξεκινά χαράματα για να φτάσει στην Απόνησο και από κει με σκάφος περνά απέναντι στο βράχο της Δωρούσας. Από κει κι έπειτα ξεκινά η ανάβαση "στο Χριστό στο Κάστρο", γιατί αυτό μας θυμίζει η ανάβαση του παπά , του ψάλτη και των προσκυνητών  στον βιγλάτορα Προφήτη Ηλία της Δωρούσας.

   Το νησί βρίσκεται ακριβώς πίσω από το Αγκίστρι στον κόλπο της Επιδαύρου. Η θέα είναι μοναδική. Η ομορφιά απερίγραπτη. Ας αφήσουμε  τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους. Υποκλινόμεθα στον άοκνο και ανύσταχτο ιερέα που στο κατακαλόκαιρο αψηφά κόπο, ζέστη, ανάβαση για να λειτουργήσει αυτό το ταπεινό εκκλησάκι.

Αναρωτιέται κανείς πως ανέβασαν όλα αυτά τα υλικά για να κτιστεί ο ναός οι ταπεινοί και ευλαβείς αυτοί άνθρωποι  που συνεχίζουν γενιά με τη γενιά να μην αφήνουν κάθε χρόνο αλειτούργητο  το μικρό ξωκκλήσι.