Οδός Αιγίνης

 Τελικά υπάρχει μεγάλο  ενδιαφέρον για τις επιδόσεις των φετινών κολυμβητών την ημέρα των Θεοφανίων, αν κρίνουμε από τη φοβερή επισκεψιμότητα που γνωρίζει το blog τις τελευταίες ημέρες. Παρά το τσουχτερό κρύο και τον αέρα που φυσούσε ο π. Νεκτάριος Κουκούλης όπως συνηθίζει τα τελευταία χρόνια, επιβιβάστηκε στο μεγάλο αλιευτικό σκάφος "Μαρία" ιδιοκτησίας Ν. Μπήτρου και από την κουπαστή του, όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες, έριξε το Σταυρό στο λιμάνι του Λεοντίου. Πολλοί οι θαραλλέοι που τόλμησαν τη βουτιά, ο Στέλιος, ο Γιάννης, ο Κώστας, ο Σοφοκλής, ο Γιώργος, ο Φίλιππος.    Αυτός που τελικά τον έπιασε ήταν ο Κυψελιώτης Φίλιππος Μπήτρος γιός του Ν. Μπήτρου, σπουδαστής στο α' έτος  της Σχολής Εμποροπλοιάρχων Σύρου, ο οποίος για το λόγο αυτό καθυστέρησε την αναχώρησή του από την Αίγινα για τη Σύρο, κατά μία ημέρα.      Αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια, όπως στο Λευτέρη Μαρίνη που έπιασε το Σταυρό στη Σουβάλα και στο Γιώργο Μπέρδο στο Μαρ...

  Δεν είναι ασυνήθιστο στα νησιά. Παλαιότερα στο κοντινό μας Αγκίστρι ο αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Δεμενόπουλος (σημερινός μητροπολίτης Παροναξίας), ανέσυρε μαζί μετο Σταυρό ένα μεγάλο χταπόδι την ημέρα των Θειφανίων. Φέτος το ίδιο περιστατικό επαναλήφθηκε στη Μύκονο. Αντιγράφουμε από την εφημερίδα "Ημηρεσία":     "Με ανοιχτό το στόμα έμειναν όσοι είχαν πάει να παρακολουθήσουν τον καθαγιασμό των υδάτων τα Θεοφάνεια στην Άνω Μερά στη Μύκονο. Ο παπάς έριξε το σταυρό στη θάλασσα στην παραλία Καλαφάτη και όχι δεν τον έπιασαν όσοι βούτηξαν αλλά ένα μεγάλο χταπόδι το οποίο... τους έβαλε τα γυαλιά. Το μαλάκιο τυλίχτηκε για τα καλά γύρω από το σταυρό, αναγκάζοντας τους παρευρισκόμενους να επέμβουν για το βγάλουν. Μάλλον το χταπόδι  πέρασε για θήραμα το Σταυρό - και ο παπάς μέσα σε λίγα λεπτά είχε γίνει ο καλύτερος ψαράς του νησιού! Η αλήθεια είναι ότι τα χταπόδια συνηθίζουν να προσκολλάνε σε κάθε τι που γυαλίζει. Και  του χρόνου

Του ανταποκριτή μας κ. Δ. Παπαλεονάρδου. Με το παραδοσιακό ελληνικό και ορθόδοξο τρόπο εορτάστηκαν τα Θεοφάνια στο ελληνικότατο χωριό PORT DE BOUC 45χλμ από τη Μασσαλία.Μια παραθαλάσσια κωμόπολη όπου το 80% του πληθυσμού είναι Ελληνικής καταγωγής άνθρωποι του μόχθου που έφτασαν μετά τη κατοχή στη Γαλλία.Οι περισσότεροι είναι Δωδεκανήσιοι κυρίως Καλύμνιοι ,Καρπάθιοι και Καστελοριζιώτες αλλά και Μικρασιάτες.Άνθρωποι με έντονο το θρησκευτικό  στοιχείο και τη παράδοση.Έτσι λοιπόν και φέτος τα θεοφάνεια στον Ορθόδοξο Ιερό ναό της Αγίας Ακατερίνης ο ιεροδιδάσκαλος και εφημέριος  του χωριού π.Παναγιώτης Βήττας,ένας δραστήριος ιερέας τέλεσε τη Θεία  Λειτουργία και την ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού με τη συμμετοχή εκατοντάδων πιστών. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας οι πιστοί μετέβησαν στη παραλία του Galai de port όπου τελέστηκε ο Αγιασμός των  Υδάτων.Δύο νέοι με καταγωγή από την Κάλυμνο ανέσυραν το Σταυρό και παρέλαβαν από τον παπά Παναγιώτη επιστήθιο ξυ...

   Η παράδοση συνεχίζεται από τους νέους Αιγινήτες που αψηφώντας τα παγωμένα νερά του λιμανιού και τον κρύο βοριά βουτούν για να πιάσουν το Σταυρό. Η παράδοση συνεχίζεται παντού στην Ελλάδα και αποτελεί μια ακόμα έκφραση ευσέβειας και γνήσιου Ορθόδοξου και Ελληνικού πνεύματος.    Χθές ημέρα των Θεοφανείων πολλά παιδιά στην Αίγινα, στην Κυψέλη, στη Σουβάλα, στο Μαραθώνα βούτηξαν για το Σταυρό. Ο εικονιζόμενος Μανώλης Μακαρατζής ήταν αυτός που κατάφερε να πιάσει το Σταυρό στο εσωτερικό λιμανάκι της Αίγινας. Ο Μανώλης τα προηγούμενα χρόνια - όπως μας είπε - έπεφτε στους Αγίους και έπιανε το Σταυρό, στην ενορία του πατέρα του του παπά - Φανούρη Μακαρατζή. Φέτος κατέβηκε στην Αίγινα και από τη στιγμή εκείνη ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί στη θαλάσσια κούρσα των Θεοφανείων. Γυμνασμένος ο ίδιος, άλλωστε είναι τελειόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, ήταν έτοιμος από καιρό. Του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια όπως και στα υπόλοιπα τολμηρά παιδιά κάθε ηλικίας.  ...

"Άλλος με τη βάρκα μου"... "άλλος με τη βλογημένη"... φώναζε η Αλίκη Βουγιουκλάκη ως Μανταλένα  στην αξέχαστη ομώνυμη ταινία. Μια πανέμορφη ηθογραφία γυρισμένη εξ' ολοκλήρου στην Αντίπαρο, όπου ο "καπάτσος' και ευρηματικός παπάς του νησιού (Παντελής Ζερβός) για να βοηθήσει τη φτωχή οικογένεια της πρωταγωνίστριας με τα πολλά ορφανά, την έσπρωξε την μέρα των Θεοφανίων στη θάλασσα και έπιασε το Σταυρό. Από την άλλη μέρα το πρωί όλοι οι νησιώτες για να περάσουν απέναντι στην Πάρο προτιμούσαν να πάνε με τη "βλογημένη" Μανταλένα. Έτσι τα ορφανά χόρτασαν ψωμί. Μπορεί βέβαια το παιχνίδι να ήταν στημένο όμως ο σκοπός ήταν ιερός.    Αλησμόνητη ταινία που βασίζεται στην τελετή  της ρίψης του Σταυρού στη θάλασσα. Τη θυμηθήκαμε σήμερα ανήμερα των Θεοφανίων , μαζί με τη γλυκύτητα και την ανεμελιά των αθώων εκείνων χρόνων. Για την ιστορία να αναφέρουμε πως  τόσο η Α. Βουγιουκλάκη όσο και  ο Π. Ζερβός κατέκτησαν για την ερμηνεία τους το Α' και...

  Την ημέρα αυτή οι παλαιοί Αιγινήτες την αποκαλούν και "της Αγιάσης", επειδή αγιάζεται όλος ο κόσμος. Την παραμονή τα παιδιά πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούσαν τα κάλαντα των Φώτων: "Σήμερα τα Φώτα κι οι φωτισμοί και χαρά μεγάλη κι αγιασμοί.  Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό είν' η Παναγιά μας η Δέσποινα,  με τα θυμιατούρια στα δάκτυλα κι ο Αϊ - Γιάννης κεριά κρατεί, και η Παναγιά παρακαλεί: - Άγιε μου Γιάννη και Βαφτιστή, δύνασαι βαφτίσεις Θεού παιδί; - Δύναμαι και θέλω και προσκυνώ και τον Κύριο μου παρακαλώ: Σήμερα θ' ανέβω στους ουρανούς να καταπατήσω τα είδωλα να καταθυμιάσω τον ποταμό και θε να βαπτίσω Σε τον Χριστό". Τα παιδιά τραγουδούσαν αυτή την ημέρα και τα Καλήμερα, που ήταν και αυτά Κάλαντα της ημέρας: " Σήμερα τ α Φώτα κι οι  φωτισμοί και χαρά μεγάλη τ' αφέντη μας . Καλήμερα, καλήμερα και πάντα καλημέρα και την καλημερίζουμε ετούτη την ημέρα. Αφέντη μου πεντάφεντε πέντε φορές αφέντης, πέντε φορές αφέντεψες κα...

    Ένα διήγημα για τα Φώτα, όπως πολύ εύστοχα ο λαός μας αποκαλεί τη μεγάλη εορτή των Θεοφανείων, αποτελεί το διήγημα του Γ. Μπήτρου με τίτλο: "Χαρά Θεού" που κυκλοφόρησε το 2010 και παρουσιάστηκε μαζί με τα υπόλοιπα τρία διηγήματα την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου στην αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας.       Η  ιστορία μας μεταφέρει στην Αίγινα του σήμερα με πρωταγωνιστή τον έφηβο Αντώνη, ο οποίος προσπαθεί να διατηρήσει την οικογενειακή παράδοση που θέλει κάθε χρόνο κάποιο μέλος της οικογένειας την ημέρα των Φώτων να πέφτει στη θάλασσα και να πιάνει το Σταυρό. Η διήγηση αρχίζει από τις αρχές του Νοέμβρη και παρουσιάζει όλη την προετοιμασία του Αντώνη μέχρι την ημέρα των Φώτων, την καθημερινότητα, τις συγκρούσεις, τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, τις αντιδράσεις των φίλων, των οικείων και των συγγενών. Κυρίως όμως εστιάζεται στην αντιπαλότητα κάποιων ομάδων παιδιών που διεκδικούν για πάρτη τους το Σταυρό, θεωρώντας "ασέβεια" ή ιεροσυλία...

   Καθώς πλησιάζει η μέρα των Θεοφανείων και οι γιορτές τελειώνουν σιγά - σιγά αναλογιζόμαστε  τις ημέρες που πέρασαν και πάλι πολύ γρήγορα, κάνουμε απολογισμούς και ελπίζουμε για κάτι καλύτερο στο μέλλον. Μέσα σε αυτό το μίζερο και πάμφτωχο εορταστικό διάκοσμο και πέρα από τις συμβατικές εκδηλώσεις που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο και σε αυτές αναμασιούνται πρόσωπα, καταστάσεις, ευχές, συμβολικά δώρα και ψυχρές χειραψίες θα πρέπει να ομολογήσουμε πως αν κάτι ξεχώρισε πραγματικά και άφησε όχι μόνο πολύ καλές εντυπώσεις αλλά και προσδοκίες για κάτι καλύτερο στο μέλλον ήταν η πρωτοβουλία του Aegina Rising  που ζέστανε, ομόρφηνε και χάιδεψε τις ψυχές μας με την απλότητα, την γενναιοψυχία και την ειλικρίνεια των προθέσεων του. Ένα σμάρι νέα παιδιά που ένωσαν τον αυθορμητισμό, τις ιδέες, το κέφι, τη γιορτινή διάθεση τους και προχώρησαν ένα βήμα παρακάτω. Τους ευχαριστούμε....    Ευχόμαστε να συνεχίσουν και να προχωρήσουν  και σε άλλες παρόμοιες πρωτοβο...

     Η κ. Μαίρη Γαλάνη Κρητικού κεντά τα δικά της Θεοφάνεια στο λιμάνι της Αίγινας. Τα  Θεοφάνεια των παιδικών της χρόνων και όχι μόνο. Οι γλυκές αποχρώσεις του μπλε ανακατεύονται όμορφα και αρμονικά με τους πολύχρωμους εορταστές, τα μικρά και μεγάλα  πλεούμενα, την εξέδρα με τους ιερείς αλλά και τα παγανά που κατά την παράδοση "ξορκίζονται" εκείνη την ημέρα. Κυρίαρχη θέση η εμβληματική φιγούρα του Αη - Νικόλα του θαλασσινού στο "έμπα" του λιμανιού και μικροί κολυμβητές που ανταγωνίζονται για το ποιός θα πιάσει το Σταυρό από τη θάλασσα. Το έργο της κ. Γαλάνη είναι μεγάλων διαστάσεων και έχει εκτεθεί στο Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας και στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης το καλοκαίρι του 2011.      Ήταν τότε που η τελετή του αγιασμού των υδάτων και της ρίψης του Σταυρού στη θάλασσα γινόταν στην προκυμαία του ΝΟΑ και έτσι υπήρχε απλωσιά για τους κολυμβητές, όχι σαν τώρα που στριμώχνονται όλοι ανάμεσα στα βαρκάκια στο εσωτερικό λιμανάκι που τα νε...

 Τον 4ο αιώνα μ. Χ. ο επίσκοπος Καισαρείας Βασίλειος αντιμετωπίζει το οξύτατο πρόβλημα της φτώχειας και της πείνας στην περιοχή του. Γνωρίζοντας ότι κάποιοι συμπολίτες του καλοπερνούν έχοντας πληρότητα αλλά και μεγάλο περίσευμα αγαθών, εξαπολύει μύδρους εναντίον τους στην προσπάθειά του να τους πείσει να βοηθήσουν τους φτωχούς. Γράφει λοιπόν τα παρακάτω:       "Αυτό κάνουν οι πλούσιοι. Μαζεύουν τα αγαθά που είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους και τα θεωρούν αποκλειστικά δικά τους....Αν αυτός που απογυμνώνει τον ντυμένο ονομάζεται λωποδύτης, αυτός που δεν ντύνει το γυμνό, αν και μπορεί να το κάνει, δεν είναι τό ίδιο; Το ψωμί που φυλάς στην αποθήκη σου είναι του φτωχού. Τα ρούχα που κρατάς κρυμμένα στην αποθήκη σου είναι του γυμνού. Τα υποδήματα που σαπίζουν αχρησιμοποίητα είναι του ξυπόλυτου. Τα χρήματα που κρύβεις βαθιά στη γη είναι του φτωχού. Λοιπόν, τόσους αδικείς όσους θα μπορούσες να βοηθήσεις και το αρνήθηκες".    Τα παραπάνω λόγια ...

Το ροΐδι - το πέταλο - το ποδαρικό - η κρεμμυδασκέλα    Α.  Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς οι Αιγινήτες πήγαιναν στην εκκλησία για να λειουργηθούν και έπαιρναν μαζί τους ένα ροΐδι (ρόδι). Όταν επέστρεφαν στο σπίτι τους έσπαγαν το ρόδι μπροστά στην πόρτα του σπιτιού, για να είναι - όπως έλεγαν - το σπίτι γλυκό και γεμάτο σαν ρόδι.    Β.     Ένα πέταλο αλόγου  έβαζαν πάνω από την πόρτα για να πάει καλά ο χρόνος    Γ.      Την Πρωτοχρονιά οι Αιγινήτες δεν αντάλασσαν επισκέψεις ο ένας στο σπίτι του άλλου "μη τυχόν και δεν έχουν καλό ποδαρικό". Όποιος τύχαινε και ερχόταν στο σπίτι τους, τον έβαζαν και έμπαινε με το δεξί πόδι. Στο Μεσαγρό, όσοι επισκέπτονταν φιλικά σπίτια έφερναν κι ένα ρόδι μαζί τους, το οποίο έσπαγαν στο κατώφλι του σπιτιού, ώστε με τον ερχομό  του χρόνου να έρθει και η ευτυχία σε αυτό το σπίτι. Για να γίνει όμως αυτή η επίσκεψη έπρεπε από την προηγούμενη μέρα να ειδοποιηθούν οι ν...