Αρχιτεκτονική και τουρισμός στην Αίγινα: Moondy Bay

από  το site  AeginaLight

Μόνο  χαρά και  ηθική ικανοποίηση μπορεί να μας προκαλεί  η πρόοδος ενός παλαιού μαθητή και καλού φίλου πλέον. Για  το λόγο αυτό αναδημοσιεύουμε από  το site AeginaLight  το τελευταίο  του άρθρο - εργασία στην Αρχιτεκτονική Σχολή όπου φοιτά. Η επιλογή του να ασχολείται με τα θέματα  της ιδιαίτερης πατρίδας  του μας γεμίζει ανακούφιση και ελπίδα πως η νέα γεννιά  των Αιγινητών  επιστημόνων θα ασχοληθούν σοβαρά και με ανάλογη αισθητική  για  το μέλλον του νησιού τους.

 του Παπαδάκη Αναστάση

    Από τις πιο αγαπημένες βόλτες στο νησί, είναι η διαδρομή από το λιμάνι, μέχρι την Πέρδικα. Από τη μια κτίρια και από την άλλη η θάλασσα. Κτίρια παλιά και καινούρια, μεγάλα και μικρά, λευκά και χρωματιστά, αντικατοπτρίζουν κοινωνικές συνήθειες και αξίες, επιτελούν κοινωνικές λειτουργίες και τελικά διαμορφώνουν το ίδιο το τοπίο που τα φιλοξενεί. Το μέτωπο των κτιρίων σταματά απότομα μετά τον Μαραθώνα όπως απότομα ξεκινά και πάλι με το Moondy Bay, του οποίου η ταμπέλα μαζί με τους ευκαλύπτους σηματοδοτούν την αρχή της Αιγινήτισσας.
     To Moondy Bay κατασκευάστηκε το 1963 με ιδιωτικά κεφάλαια σε σχέδια του αρχιτέκτονα Χαράλαμπου Σφαέλλου. Το ξενοδοχείο ακολουθεί τις αρχές του μοντέρνου κινήματος, όμως η κλίμακα (διώροφες πτέρυγες), η χρήση φυσικών υλικών (πέτρα) και ο εκτεταμένος σχεδιασμός υμιυπαίθριων χώρων (πέργκολες, μπαλκόνια) δημιουργεί ένα μοντέλο κοντά στην τοπική αρχιτεκτονική (μεσογειακός μοντερνισμός) που δεν ακολουθεί την αυστηρότητα του Bauhaus. 

Η ιδέα της ανάπτυξης ενός ξενοδοχείου σε πτέρυγες, πρωτοεφαρμόστηκε από τον Χ. Σφαέλλο το 1958 στο Miramare της Ρόδου. Η διαφορά είναι ότι ενώ οι πτέρυγες του Miramare ακολουθούν μια γεωμετρία, στο Moondy Bay είναι τοποθετημένες ελεύθερα στον χώρο και ενώνονται με  καμπύλους δρόμους κοντά στη λογική των κηπουπόλεων του μεσοπολέμου.

Στα δωμάτια ο Χ. Σφαέλλος ακολουθεί την πεπατημένη, τοποθετώντας στο πίσω μέρος (προς τον δρόμο) τους χώρους υγιεινής ενώ τα υπνοδωμάτια και οι υμιυπαίθριοι χώροι απολαμβάνουν την καλύτερη θέα. Η θέση του μπορεί να βρίσκεται σε απόσταση από τα κύρια  αξιοθέατα του νησιού (Κολώνα, ναός της Αφαίας) αλλά η άμεση σχέση του συγκροτήματος με τη θάλασσα συνάδει με το πνεύμα του τουρισμού μετά τον πόλεμο που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο ‘‘ελληνικό τοπίο’’. 

Για να γίνει όμως το κτίριο πιο κατανοητό, πρέπει να παρουσιαστεί το ιστορικό πλαίσιο.

 Μετά τον πόλεμο, σχεδιάζεται αναπτυξιακό πρόγραμμα το οποίο θα βοηθούσε την ελληνική οικονομία να ορθοποδήσει στηριζόμενη στη βιομηχανία και τον τουρισμό. Σχετικά με τον τουρισμό, το κράτος αντιλήφτηκε την ανασφάλεια του ιδιωτικού τομέα για επενδύσεις και έτσι χρηματοδότησε μια σειρά από έργα υποδομής όπως: δρόμους, λιμάνια, μαρίνες, αρχαιολογικά μουσεία καθώς και την αναμόρφωση ακτών και αρχαιολογικών χώρων. Το δημόσιο ξεκινά το πρόγραμμα των Ξενία την ίδια εποχή. Τα Ξενία είναι μια αλυσίδα ξενοδοχείων σχεδιασμένα από τους καλύτερους Έλληνες αρχιτέκτονες της εποχής, με απώτερο σκοπό να ακολουθήσει στη συνέχεια και ο ιδιωτικός τομέας. Ως πρότυπα για τα Ξενία λειτούργησαν τα Paradores, μια αλυσίδα ξενοδοχείων στην Ισπανία (ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Ελλάδας στον τουρισμό) τα οποία στην πλειονότητα τους ήταν παραχρήσεις ιστορικών κτιρίων (παλάτια, μοναστήρια, κάστρα). Τον σχεδιασμό και την κατασκευή των ξενοδοχείων ανέλαβε ο ΕΟΤ ο οποίος επανιδρύεται το 1950 (ιδρύεται το 1929) ενώ είναι η εξέλιξη του Γραφείου Ξένων και Εκθέσεων που ξεκινά την λειτουργία του το 1914. Ο Χ. Σφαέλλος προΐσταται της Τεχνικής Υπηρεσίας του ΕΟΤ από το 1951 έως το 1958 ενώ στη συνέχεια και έως το 1967 αναλαμβάνει ο Άρης Κωνσταντινίδης. Η προσπάθεια του κράτους τελικά απέδωσε καρπούς (τουλάχιστον στον τουρισμό) αφού στις επόμενες δεκαετίες ο αριθμός των επισκεπτών πολλαπλασιάζεται συν ότι μια σειρά από ιδιωτικές αλυσίδες ξενοδοχείων, πάντα στα πρότυπα των Ξενία άρχισαν να δημιουργούνται όπως τα: Αμαλία, Ηλέκτρα, Αστήρ κτλ.

 Ο Χ. Σφαέλλος σχεδίασε τα πρώτα Ξενία στην Καστοριά, στο Αργοστόλι, στη Θάσο, στην Κέρκυρα και στη Τσαγκαράδα ενώ σχεδίασε και μια σειρά από ιδιωτικά ξενοδοχεία και ξενώνες όπως: τα Asprakis Hotel και Iviskos Hotel στη Ρόδο, το Miramare στην Κέρκυρα, το Meloi Resort στην Πάτμο και άλλα πολλά.

 Ενώ στο Ναύπλιο, στις Σπέτσες και τον Πόρο κατασκευάστηκαν Ξενία, στην Αίγινα δεν έγινε κάτι τέτοιο. Το Moondy Bay ήρθε να καλύψει την ανάγκη των επισκεπτών για ανώτερης ποιότητας διαμονή με τις μοντέρνες ανέσεις του τότε. Ο μύθος του Moondy Bay θα μπορούσε να γίνει καλύτερα αντιληπτός μέσα από ταινίες εποχής όπως το «Νύχτες στο Miramare» του 1960, το «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» του 1964 ή το «Κάτι κουρασμένα παλικάρια» του 1967.

 Το Moondy Bay στην Αιγινήτισσα, όπως και το Apollo στην Αγία Μαρίνα είναι τα επιτυχημένα δείγματα στο νησί, της αρχιτεκτονικής των τουριστικών εγκαταστάσεων του 60, δηλαδή της αρχιτεκτονικής στην οποία βασίστηκε επί μακρών το μοντέλο του ελληνικού τουρισμού. Οι φωνές που μιλούν για ‘‘τουριστική αξιοποίηση’’ πληθαίνουν. Η μελέτη τέτοιων παραδειγμάτων (παρά το γεγονός ότι πολλά έχουν αλλάξει από τότε) μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στο πώς και πόσο να χρησιμοποιήσουμε το ‘‘ήλιος και θάλασσα’’ στην εποχή ‘‘μετά την κρίση’’ που έρχεται.

«ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΣΦΑΕΛΛΟΣ: ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ-ΑΝΑΠΤΥΞΗ», επιμέλεια Λούση Μπρατζιώτη, εκδώσεις Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα 2002.

«Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα 1950-1974» γράφων Βασίλης Κολώνας, απόσπασμα από τον κατάλογο της Ελληνικής συμμετοχής στην 14^η Biennale της Βενετίας ‘‘Τοπία Τουρισμού: Ανακατασκευάζοντας την Ελλάδα’’, επιμέλεια Αίσωπος Γιάννης, Νικολοβγένης Ανδρέας, Οικονόμου Ευγενία, εκδώσεις Δομές, Αθήνα 2015.

Μονοπάτι 4: Χρυσολεόντισσα - Άγιος Λεόντιος - Παχιά Ράχη.

  Ναι είμαστε στην Αίγινα. Βρισκόμαστε στον "Μπουρδέχτη" (ομβριοδέχτη). Στο μικρό οροπέδιο μετά την Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσολεόντισσας. Από το μοναστήρι ξεκινά το μονοπάτι που έχει λάβει το νούμερο "4" από τους υπέροχους ανθρώπους της "Ανάβασης" που ξεκίνησαν εδώ και χρόνια να καθαρίζουν τα παλιά μονοπάτια του νησιού με σκοπό να τα αναδείξουν ώστε να μη χαθούν και να αποτελέσουν εναλλακτικούς τρόπους περιπάτου πάνω στα βουνά και στο δάσος της Αίγινας.

   Αυτό το μονοπάτι ακολουθήσαμε την Κυριακή 3 Απριλίου με 20 παιδιά από την Περιβαλλοντική Ομάδα του 2ου Γυμνασίου Αίγινας. Ο καλός καιρός ήταν σύμμαχος καθώς και αρκετοί γονείς που μας διευκόλυναν στη μετακίνησή μας. Κάποια παιδιά θέλησαν να ανέβουν από τον Άγιο Νεκτάριο ως τη Χρυσολεόντισσα με τα πόδια. Και τα κατάφεραν.

   Το ανοιξιάτικο τοπίο με καταπράσινα τα λιγοστά λιβάδια και τις πλαγιές αιχμάλωτισε το βλέμμα μας. 

   Στάση στο μοναστήρι για το απαραίτητο προσκύνημα και το παραδοσιακό λουκούμι και αμέσως το δισάκι στο ώμο για  το μονοπάτι. Σε λίγη ώρα βρισκόμασταν στο οροπέδιο του Αγίου Λεοντίου ή αλλιώς "μπουρδέχτη". Οι Σουβάλες γεμάτες από νερό με πολλά κόκκινα ψαράκια μέσα.

      Μια μικρή στάση  και ξανά  στο μονοπάτι.

    Ανακαλύπτοντας τη σήμανση διασχίσαμε το μικρό οροπέδιο που ήταν γεμάτο μανιτάρια, χαμηλούς θάμνους, αγριοκρεμμύδες και ανθισμένους ασπάλαθους. Στην άκρη του αντικρύσαμε το επιβλήτικο Όρος. Η θέα μαγευτική. Ο οικισμός της Πέρδικας, η Μονή, το Αγκίστρι, τα Μέθανα, η Επίδαυρος.

   Στο γυρισμό ταράξαμε την ησυχία μιας ομάδας από μικρές πέρδικες.

   Φθάνοντας στο μοναστήρι ένα μικρό κοπάδι από πρόβατα έβοσκε ανέμελα στην απλωσιά  των χωραφιών της μονής.

   Η ομορφιά  της ορεινής Αίγινας ανεπανάληπτη και μοναδική  ξαφνιάζει τον ανυποψίαστο επισκέπτη και βάζει σε κρίση  όλους μας.

   Άραγε πως μπορούμε να διαφυλάξουμε αυτόν τον τόπο και να τον προστατέψουμε από όλους εκείνους που οραματίζονται την πλαστική ανάπτυξη.

 Λυπούμαστε που ο Δήμος της Αίγινας εγγράφως μας ανακοίνωσε πως  δεν διαθέτει πλέον το μικρό λεωφορείο για τις μετακινήσεις των μαθητών του νησιού τα Σαββατοκύριακα. Κάτι που γινόταν στο παρελθόν με αποτέλεσμα να διευκολύνονται οι εκπαιδευτικές επισκέψεις και τα προγράμματα που εκπονούν οι μαθητές.

 Το εκκλησάκι του Αγίου Λεοντίου.

Η σουβάλα.

Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών τιμά τον Γιώργο Καλό.

  Το πλούσιο συγγραφικό έργο του Γιώργου Καλού –άλλοτε υπουργού Παιδείας και βουλευτή περιφερείας Α΄ Πειραιά, συνεργάτη  του Saronic Magazine – παρουσιάζει η Εθνική Εταιρεία των Ελλήνων Λογοτεχνών στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 5 Απριλίου 2016 και ώρα 18.00 στη Στοά του Βιβλίου (Πανεπιστημίου – Αρσάκη).

Για το έργο του τιμώμενου συγγραφέα θα μιλήσουν οι:

Μερόπη Σπυροπούλου (ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών), 

Διονύσης Καλαμάκης (αναπληρωτής καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας της  Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών), 

Κώστας Παΐδας (επίκουρος καθηγητής Βυζαντινής  Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών) και

Πέτρος Κασιμάτης (δημοσιογράφος-ποιητής).
 

   Να  θυμίσουμε  ότι  τα δύο πρώτα του βιβλία  καθώς και  την  μυθιστορηματική  του τριλογία «Οι  αφανείς»  είχαν παρουσιαστεί σε δύο ειδικές εκδηλώσεις  στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.

 Πηγή:  Saronic Magazine.

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί η Εκκλησία  υψώνει το Ζωοποιό Σταυρό, στη μέση της Σαρακοστής, την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών. Στο θέμα αυτό μπορούμε να δώσουμε τρεις πνευματικές – πατερικές ερμηνείες.

Α΄: Επειδή στο διάστημα αυτό σταυρωνόμαστε κι εμείς αγωνιζόμενοι τον πόλεμο κατά των παθών. Η Εκκλησία  προβάλλοντας το Σταυρό και βλέποντας τα πάθος του Κυρίου, προσκαλεί και εμάς να συσταυρωθούμε μαζί Του.

Β΄: όπως ο οδοιπόρος μέσα στην έρημο πασχίζει να βρει έναν ίσκιο για να  ξαποστάσει, έτσι κι ο Σταυρός είναι για τον χριστιανό ο ίσκιος από κάθε κακό δίνοντάς  του δύναμη για τη ζωή του.

Γ΄: Όταν  ένας βασιλιάς περνάει από κάποιο μέρος προηγούνται  από αυτόν οι σημαίες και τα λάβαρα του για να ειδοποιήσουν το λαό, έτσι κι ο Ιησούς βαδίζοντας  προς τον  Άδη, νίκησε αυτόν και ανέβηκε πάλι στον ουρανό. Πριν όμως ανέβει, ο Σταυρός Του μας έδωσε δύναμη να πιστεύουμε σ’ Αυτόν.

   Στην υμνογραφία της Κυριακής αυτής μπορούμε να  αναζητήσουμε κι  άλλες απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα. Άλλωστε τα  ονόματα που έχουν δοθεί στον Τίμιο Σταυρό είναι πολλά και όμορφα: «θύρα του Παραδείσου, λιμένα σωτηρίας, φύλακα της  πάσης οικουμένης, τραύμα των δαιμόνων, κ.λ.» Ο κάθε χριστιανός που διασώζει τις θρησκευτικές αξίες και διατηρεί ζωντανή την πίστη του, αισθάνεται ένα ουράνιο μύρο να  αναβλύζει από το Σταυρό και να μοσχοβολά ολόκληρη την Εκκλησία. Ο χριστιανός όμως που είναι τυπικός,  ή χλιαρός, αδυνατεί να νιώσει αυτό το θεσπέσιο άρωμα.

  Στο ιε΄ κεφάλαιο της Εξόδου της Π. Διαθήκης διαβάζουμε ένα επεισόδιο όπου στη Μερρά, τα νερά  εν΄ςο ποταμού ήταν πικρά και  ο Ισραηλιτικός λαός δεν μπορούσε να πιεί. Τότε ο Θεός  είπε στον Μωυσή να  ρίξει μέσα το κοντάρι του. Τα νερά τότε έγιναν γλυκά και πόσιμα. Αυτή ήταν  μια προεικόνιση  της δύναμης του Σταυρού, ό οποίος Σταυρός θα αλλάζει την πικρή ασέβεια σε γλυκιά ευσέβεια.

  Ας  κάνουμε λοιπόν αυτά που λέει ο Αγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων και θα γευτούμε τη γλυκύτητα της ευσέβειας μας απέναντι Του: όταν τρως ή όταν πίνεις, όταν κάθεσαι κι όταν κοιμάσαι, όταν σηκώνεσαι, όταν περπατάς, όταν μιλάς και πάντοτε, σε κάθε στιγμή της ζωής σου κάνε το Σταυρό σου.

     Πραγματικά ο Τίμιος Σταυρός, που είναι το υψηλότερο σύμβολο και τρόπαιο της Ορθοδοξίας, δίνει πνευματικό βάρος και περιεχόμενο στη  βασανισμένη ζωή μας και μας δείχνει  το δρόμο που βγάζει στην Ανάσταση. Αν μπορούσαμε να  ανακαλύψουμε έναν εύκολο Χριστιανισμό, χωρίς θλίψη και δίχως Σταυρό, θα ήταν οπωσδήποτε ψεύτικος. Ο  Χριστιανισμός είναι «χαρμολύπη», είναι πάθος, είναι Σταυρός. «Κηρύσσομεν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον» λέει ο Απόστολος Παύλος. Και ο Χριστός ο ίδιος λέει «Όστις ου λαμβάνει τον Σταυρόν αυτού και ακολουθεί  οπίσω μου, ουκ έστιν μου άξιος» Αυτόν τον Σταυρό του όμως τον προσωπικό ο κάθε χριστιανός που πάσχει και υποφέρει, τον γλυκαίνει κοιτώντας το Σταυρό του Χριστού. Για να έχει μάλιστα και πιο κοντά του το άγιο αυτό σύμβολο, βάζει παντού τριγύρω του, σταυρούς:  στους τρούλους και στα καμπαναριά των εκκλησιών, στους τάφους των νεκρών και στα νεόκτιστα σπίτια, που ακόμα οι μαστόροι δουλεύουν στη σκεπή τους, στις σημαίες και στα λάβαρα, στα  ψηλά κατάρτια των πλοίων, στα ψωμιά που ζυμώνουν οι γυναίκες του χωριού και στις βρύσες που ξεδιψούν οι χωρικοί και οι περαστικοί, στα σταυροδρόμια και στα νοσοκομεία. Παντού  όπου και να γυρίσουμε το βλέμμα μας συναντούμε το σημείο του Σταυρού, πηγαίνοντας ή γυρνώντας από τη δουλειά μας, ξεκινώντας ή τελειώνοντας άλλη μια μέρα που ο Θεός  να  χάρισε.

Δύο τελευταίες παραστάσεις για τη "Ζηνοβία"

    Σήμερα και αύριο ολοκληρώνονται οι παραστάσεις  του Θεατρικού έργου του Γ.Μπήτρου: "Ζηνοβία, τι παίζει απόψε;" στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης με ώρα έναρξης 20.30 μ.μ.

      Η παράσταση που προσείλκυσε εκατοντάδες θεατές από τις 6 Μαρτίου που έκανε πρεμιέρα αφηγείται τη ζωή των ανθρώπων της Αίγινας του '70, μέσα και έξω από το ιστορικό σινεμά της Ζηνοβίας στην οδό Αφαίας 5. Η καθημερινότητα με  τα πάνω και τα κάτω της, οι αγωνίες και ο αγώνας για την επιβίωση, οι αγάπες και οι κρυφοί έρωτες, τα πάθη, τα μίση, οι φόβοι αλλά και η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή διατρέχουν  τις 22 σκηνές  του έργου.

     Στο επίκεντρο της δράσης ο ιστορικός κινηματογράφος "Αφαία" ιδιοκτησίας της Ζηνοβίας Αρχιμανδρίτου το γένος Μπήτρου.

Συναυλία Πολυφωνικής χορωδίας Αίγινας

     Οι εμφανίσεις  της Πολυφωνικής Χορωδίας Αίγινας  συνιστούν πάντα ένα πολιτιστικό γεγονός. Η ποιότητα  του  ακούσματος  και οι επιλογές  του προγράμματος της είναι ιδιαίτερες  καιπολύ προσεγμένες.

    Οι θαυμαστές της χορωδίας θα έχουν μια ακόμα ευκαιρία να  την απολαύσουν το Σάββατο  2 Απριλίου 2016 και ώρα 8.00 μμ στην αίθουσα Σοφία Μηλιώτη (Γενικό Λύκειο Αίγινας - Αγ.Βαρβάρα) σε  κοινή  συναυλία. με την   “Elsengrund chor” και  μαέστρο την Ούρσουλα Βρυζάκη. Την Πολυφωνική χορωδία διευθύνει ο κ. Γιάννης Βρυζάκης.

   Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ένα μνημείο με τη δική του ιδιαίτερη ιστορία.

      Αφορμή γι΄αυτό το σημείωμα μας έδωσε όχι μόνο η κατάθεση στεφάνων στο "Ηρώον" της πλατείας Εθνεγερσίας, αλλά και η ύπαρξη πολλών παλαιών  φωτογραφιών του αείμνηστου Γρηγόρη Συριώτη στη σελίδα  του στο Fb. Πως  θα μπορούσε να γίνει αλλιώς αφού σε κάθε Εθνική εορτή  γύρω από το μνημείο συγκεντρώνονταν οι επίσημοι, οι αρχές, οι φορείς και οι μαθητές  του νησιού. Κέντρο των εορτασμών λοιπόν το συγκεκριμμένο "Ηρώον"  που όπως μαρτυρούν οι φωτογραφίες για πολλές δεκαετίες  βρισκόταν  στο ΚΕ  - όπως λεγόταν παλιά -  η προβλήτα  το σημείο  που σήμερα είναι ο ΝΟΑ.

    Η  τοποθέτησή του στο σημείο εκείνο ίσως να ήθελε με αυτόν τον τρόπο να δείξει μια  συνέχεια  της ιστορίας  του συγκεκριμένου σημείου, μια  που εκεί ήταν παλιά  το "Μπούρτζι"  της Αίγινας το οποίο η Δημοτική αρχή  το γκρέμισε  το 1905 όπως αναφέρει η Γωγώ Κουλικούρδη.

   Το μνημείο αυτό φιλοτέχνησε το 1917 ο γνωστός Αιγινήτης γλύπτης Μιχαήλ Καρακατσάνης, γιός του Ιωάννη Καρακατσάνη και της Ξανθής Τσολάκου από την Παχειά Ράχη της Αίγινας.

   Όμως οι εποχές άλλαξαν. Η  Αίγινα  άρχισε να αναπτύσσεται, να αλλάζει. Η ανοικοδόμηση προχώρησε. Η  περιοχή μετά  την οικία Βογιατζή,  που μέχρι  τότε ήταν απλά μια παραλία όπου οι σφουγγαράδες έβγαζαν τα σκάφη τους  γαι συντήρηση και επισκευή, άλλαζε μορφή. Στη θέση του ιστορικού θερινού κινηματογράφου "Γλάρος"  άρχισε να στρώνεται μια καινούργια προβλήτα  για τα φέρυ - μπωτ  και  η περιοχή  με  τα υπέροχα  διώροφα νεοκλασσικά και  το μικρό πευκοδάσος άρχισε να διαμορφώνεται  σε πλατεία  στην οποία δόθηκε το όνομα: "πλατεία Εθνεγερσίας". Στο κέντρο της πλατείας αυτής μεταφέρθηκε από το ΚΕ το "Ηρώον". Σε αυτό το σημείο παραμένει ως σήμερα, αντίκρυ από την αφετηρία  των λεωφορείων και την πιάτσα  των ταξί.

   Στις δεκαετίες  που ακολούθησαν σημειώθηκαν πολλές αντιδράσεις  για  το ύφος και τα αναγραφόμενα πάνω στο μνημείο αυτό. Η επιγραφή "στον Εθνομάρτυρα Βασιλέα Γεώργιο Α' "  ενόχλησε κατά καιρούς πολλούς. Κάποτε  τη δεκαετία  του '80  το έβαψαν κόκκινο, όπως αναφέρουν παλαιότεροι.

    Οι συζητήσεις και οι αντιδράσεις  γύρω από  το "Ηρώον"  ίσως  το καθιστούν ένα από τα πιό αμφιλεγόμενα  νεότερα μνημεία της Ελλάδος.
    Σήμερα  εξακολουθεί να αποτελεί   το επίκεντρο  των εκδηλώσεων  στις Εθνικές εορτές και να συγκεντρώνει τα βλέμματα και  την προσοχή των περαστικών

   Η  κ. Αννίτα Λεούση Χαρτοφύλακα μέσα από το αρχείο  της κ. Νομικής Χαλεπήλια - Μιχαλοπούλου ανέδειξε  πολλές φωτογραφίες από  την αρχική μορφή της πλατείας  Εθνεγερσίας με το μνημείο στο κέντρο και ανάμεσα στα πευκάκια.

Φωτογραφίες από το αρχείο της κ. Νομικής Χαλεπήλια - Μιχαλοπούλου

 Η σημερινή μορφή του μνημείου στην πλατεία Εθνεγερσίας  της Αίγινας.