Η Μεσοσπορίτισα στην Παχιοράχη.

   Η Μεσοσπορίτισα στην Παχιοράχη  εορτάζει κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου στα  Εισόδια της Θεοτόκου. Σε αυτή τη μεγάλη εορτή της Παναγίας είναι αφιερωμένο το εκκλησάκι που συναντάμε στα αριστερά  του δρόμου καθώς έχουμε περάσει τη Παχιοράχη και κατευθυνόμαστε προς Ανιτσαίο. Χτισμένο με την πέτρα της περιοχής και αρμολογημένο από επιδέξια χέρια μαστόρων της πέτρας και της γης, το γαλήνιο ναΰδριο προσμένει  τους προσκυνητές  του κάθε χρόνο των Εισοδίων.

  Ταπεινό και απέριττο δίπλα στο κοιμητήριο του χωριού, γιορτάζει καταμεσίς  της σποράς  των αγρών. Το συντροφεύουν τα τρία  ψιλόλιγνα κυπαρίσια  της αυλής  του και οι ιερείς  του χωριού οι παπά - Τρίμηδες  που είναι αναπαυμένοι στον αυλόγυρο του και το λειτουργούσαν για έναν ολόκληρο αιώνα.

Φωτογραφίες: Δημοσθένης Παπαλεονάρδος

  Πιστοί πανηγυριστές από το Μαραθώνα και από  τα γύρω  μικρά χωριουδάκια τιμούν την  εορτή με τη συμμετοχή  τους. Συνεπής στην ετήσια εορτή ο εφημέριος της Παχιοράχης αρχιμανδρίτης π.Φιλόθεος χάρη στον οποίο  τα  ταπεινά εκκλησάκια  της  περιοχής έχουν πάρει  ζωή και λειτουργούνται  τακτικά.

   Το ναΰδριο  είναι ταπεινό αλλά άριστα  φροντισμένο και τη γνωστή  προέκταση  όπως συνηθίζεται προς  τα δυτικά  για τις ανάγκες  των πιστών, άλλωστε  το πανηγύρι είναι χειμωνιάτικο.

   Αν  κάποιος επισκεφθεί  το χώρο αξίζει να μπει  στο κοιμητήριο  που βρίσκεται  στα  βόρεια  του ναού και να  δει  το μικρό πέτρινο μνηνείο  που αναγράφει τα ονόματα των ιερέων της Παχιοράχης  της γνωστής οικογένειας  Τρίμη.

  Επίσης για  τους εραστές  της  φύσης  της  Αίγινας  στα  ανατολικά  του ναού υπάρχει  μια μεγάλη φυσικήδ εξαμενή νερού  ή αλλιώς  "Σουβάλα", από τις μεγαλύτερες  στην Αίγινα καθώς  και  τμήμα από πέτρινο μονοπάτι  που συνδέει  τη  Χρυσολεόντισσα  με τον οικισμό και  το Όρος.

Οι σφουγγαράδες της Αίγινας και η εορτή των Εισοδίων

 Τέτοια εποχή πριν πολλές δεκαετίες, όταν η Αίγινα διέθετε έναν ολόκληρο στόλο από σφουγγαράδικα σκάφη, τα αιγινήτικα καΐκια φορτωμένα με τα πολύτιμα σφουγγάρια επέστρεφαν στα σπίτια τους, στο νησί  τους. Η επιστροφή των πληρωμάτων έδινε αφορμή για μεγάλες γιορτές και τραπέζια στα σπίτια του νησιού.

   Η Γωγώ Κουλικούρδη αναφέρει πως ήταν τόσος ο πλούτος που άναβαν το πούρο τους με χαρτονόμισμα που είχαν ανάψει πριν. Αυτά με τους καπεταναίους και τους ιδιοκτήτες των σφουγγαράδικων καϊκιών. Αλλά και όσοι αποτελούσαν το πλήρωμα έφερναν πολλά όμορφα πράγματα στα σπιτικά  τους, με τα οποία στόλιζαν το νοικοκυριό τους, από αντικείμενα καθημερινής χρήσης, υφάσματα, εργαλεία κ. αλ.

   Στο χωριό  της Κυψέλης όπου ζούσαν πολλοί σφουγγαράδες  τότε στηνόταν σωστή γιορτή των Εισοδίων, όπου πανηγύριζε  ο παλαιός ναός.

   Σύμφωνα με μαρτυρία  του Σεβ. Μητροπολίτου Ύδρας και κυψελιώτη στην καταγωγή κ.κ. Εφραίμ, όλα  τα παιδιά μαζεύονταν στην πλατεία ανήμερα της εορτής και οι σφουγγαράδες  τους μοίραζαν παπούτσια. Μεγάλο δώρο για  τα  χρόνια εκείνα. Παπούτσια δεν υπήρχαν και πολλά παιδιά κυκλοφορούσαν ξυπόλητα. Τα παπούτσια τα κρατούσαν και τα φορούσαν τα  Χριστούγεννα.

   Άλλα ήθη, άλλες εποχές θα πει κανείς. Όμως η ανθρωπιά, το νοιάξιμο, η συλλογικότητα ήταν αυτό που έδινε ζωή και δύναμη να προχωρήσουν τότε οι άνθρωποι, να σταθούν στα πόδια  τους, να προκόψουν.

"Παναγίτσα" ο ναός που εγκαινίασε ο Άγιος Νεκτάριος.

  Η "Παναγίτσα" ο ναός που εγκαινίασε ο Άγιος Νεκτάριος είναι ο πιo  φωτογραφημένος ναός -λόγω θέσης - μετά τον Άη -Νικόλα  το θαλασσινό στην Αίγινα.

   Ο  όμορφος ναός  που κτίστηκε στη θέση μιας παλαιάς μικρής  εκκλησούλας  την οποία οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούσαν "Παναγίτσα" κτίστηκε  στις αρχές  του αιώνα. Η παλαιότερη - η μικρή - μνημονεύεται ότι υπήρχε το 1673  και κατεδαφίστηκε  το 1906 για να κτισθεί η σημερινή.

  Στην μικρή εκκλησία, κατά τη διάρκεια  του αγώνα  εκκλησιάζονταν κυρίως Στερεοελλαδίτες, Αιβαλιώτες, Μοσχονήσιοι και Ψαριανοί πρόσφυγες. Το 1841  έγινε επίσημα  ενοριακός ναός.

   Η ανέγερση της σημερινής εκκλησίας ολοκληρώθηκε  το 1912 - 1913 οπότε και εγκαινιάστηκε από  τον Άγιο Νεκτάριο.

   Η  θέση  του  παλαιού και του νέου ναού γειτνίαζε με  τα εργαστήρια  των  σφουγγαράδων  γι΄αυτό το 1899 αφιερώνεται από τους εργάτες της βιοτεχνίας σπόγγων μεγάλη εικόνα  των Τριών Ιεραρχών.

   Το εσωτερικό  του ναού κοσμείται από αγιογραφίες  του  Αιγινήτη αγιογράφου Σταμάτη Σταματιάδη, του Κ. Λιώνη αλλά και του φημισμένου Αγιορείτη Αγιογράφου  γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη. Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης η εικόνα  του Αγίου Σώζοντα στο τέμπλο  του ναού , έργο του Αγίου Σάββα του εν Καλύμνω.

   Ο ναός αρχιτεκτονικά  παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον  μ ετο πυργοειδές κωδωνοστάσιο, τον οκταγωνικό τρούλο με τα οκτώ παράθυρα αλλά και τους δύο μικρούς  τρουλίσκους. Το 1924 στο κωδωνοστάσιο τοποθετήθηκε ρολόι.

  Η  "Παναγίτσα" που εορτάζει  των Εισοδίων της Θεοτόκου στις  21  Νοεμβρίου είναι σημείο αναφοράς  για την πόλη της Αίγινας. Από  τις χαρακτηριστόκατες ψηφίδες  της παραλίας  που  ενέπνευσε  τους ζωγράφους  που έζησαν και δημιούργησαν στην Αίγινα όπως ο Σπύρος Βασιλείου και η Μαρία Πωπ. Στέκεται  στην άκρη  του λιμανιού  και προστατεύει  την πόλη αλλά ιδιαίτερα  τους ναυτικούς  της.

Διακρίνεται  στην εικόνα αυτή του 1910 ο ναός  χωρίς σκεπή. Οι εργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα. Σε πρώτο πλάνο  το μηχάνημα  που διαμορφώνει  το λιμάνι  της Αίγινας.

Εκδήλωση στην Αίγινα για τα 100 χρόνια της Γενοκτονίας των Ποντίων

Ο Σύλλογος Γυναικών Αίγινας διοργανώνει, με την υποστήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδος & Τροιζηνίας, εκδήλωση τιμής και μνήμης, αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019.

Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως ακολούθως:

09:45, Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Τέλεση μνημοσύνου

10:30, Δημοτικό Θέατρο Αίγινας

Προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ του Νίκου Ασλανίδη "Η μπάντα"
Παρουσίαση ποντιακών χορών από τον Σύνδεσμο Ποντιακών Σωματείων Νοτίου
Ελλάδος & Νήσων  Μουσική επένδυση από το καλλιτεχνικό σχήμα Εστουδιαντίνα Αίγινας

Ο π. Εφραίμ των φυλακών, των τοξικομανών και των μαύρων αδελφών.

 "Ευχαριστώ τους αδελφούς μου με το μαύρο χρώμα και τη λευκή ψυχή"

Αυτή η αποστροφή του ενθρονιστήριου λόγου του νέου ηγουμένου της Ι. Μονής Χρυσοπηγής Καπανδριτίου π. Εφραίμ Παναούση, μου προκάλεσε  το ενδιαφέρον να παρακολουθήσω την τελετή της ενθρόνισης του και να πληροφορηθώ τη μεγάλη δράση ενός κληρικού  που στην κυριολεξία ξαφνιάζει. Γιατί αν κάποιοι γνωρίζουν  τον π. Εφραίμ μόνο από το ραδιόφωνο της "Πειραϊκής Εκκλησίας", ή  έχουν χάσει  τα χνάρια του - όπως ο γράφων - μετά από πολλά χρόνια, τότε ομολογουμένως ξαφνιάζονται όταν πληροφορούνται ότι ο π. Εφραίμ κάθε Σάββατο είναι στον Ελαιώνα κοντά  στους τοξικομανείς, ότι μπαινοβγαίνει στις φυλακές για να βοηθήσει και να στηρίξει, ότι έχει μετατρέψει τη "Χρυσοπηγή" σε Ιεραποστολικό Κέντρο, ότι έχει ταξιδέψει πολλές φορές  στην Αφρική και έχει στηρίξει έμπρακτα  τις ιεραποστολικές προσπάθειες στην Ουγκάντα και αλλού.

Ο κόπος είναι μεγάλος και ο μόχθος είναι αβάσταχτος.Μόνο με την έμφυτη αγάπη ξεπερνάς αυτές  τις  καταστάσεις, χαλυβδώνεσαι και συνεχίζεις.

Με  πολύ συγκίνηση και χαρά πληροφορηθήκαμε την πρόοδο και το έργο του π.Εφραίμ που γνωρίσαμε πολλά  ... πολλά  χρόνια πριν στις Κατασκηνώσεις  στο Καπανδρίτι.

Χαιρόμαστε ειλικρινά και ευχόμαστε ο Θεός να τον στηρίξει στα νέα  του καθήκοντα και να συνεχίσει με αμείωτο ρυθμό  το μεγάλο ιεραποστολικό έργο.

Παραθέτουμε κάποιες από τις σκέψεις  του, έτσι όπως καταγράφηκαν στην εκπομπή "Ενοριακό Αρχονταρίκι" και δημοσιεύτηκαν από το "Ορθοδοξία info"

Πάντοτε η φυλακή, όταν περνάς απ’ έξω είναι ένας ιδιαίτερος τόπος, υπογράμμισε ο π. Εφραίμ. Δηλαδή τα συρματοπλέγματα, οι ταινίες που έχουμε δει, μας έχουν φτιάξει έναν κόσμο φυλακών, άβατο. Ο μύθος του άβατου αυτού, είναι πιο φοβερός από την ουσία του.

Μέσα στην Εκκλησία ανακαλύπτουμε ότι ό πρώτος ουρανοπολίτης είναι ένας εσταυρωμένος ληστής, ο οποίος μετανόησε και δεν έφερε δικαιολογίες στον Χριστό. Ένας κακούργος φυλακισμένος μπήκε πρώτος στον παράδεισο, ως μετανιωμένος βέβαια, αλλά είναι συγκλονιστικό αυτό το πράγμα. Και το οποίο ανατρέπει όλη αυτή τη θέα του κόσμου, ότι οι φυλακές είναι μια χωματερή ανθρώπων.

Από το Μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής υπάρχει μία ομάδα 20 περίπου ανθρώπων, με την ονομασία «Από καρδιάς», για δύο σωφρονιστικά καταστήματα. Κάθε Δευτέρα επισκέπτονται τον Αυλώνα, όπου βρίσκονται οι Φυλακές Ανηλίκων και κάθε Σάββατο το Κέντρο κράτησης νέων τοξικομανών στον Ελαιώνα.

Έχοντας μία πολύ καλή συνεργασία με την διοίκηση και τις κοινωνικές υπηρεσίες και των δύο καταστημάτων, έχουν βρει τον τρόπο μέσα από μια ομάδα χειροτεχνίας να προσεγγίζουν τους ανθρώπους.

Και μέσα από αυτήν την προσέγγιση να μπαίνουν μέσα στην καθημερινότητά τους, να δημιουργούν κάποιες παράλληλες εκδηλώσεις παίζοντας μουσική, τραγουδώντας μαζί τους, προσπαθώντας και την στιγμή να τους την κάνουν πιο ελαφριά και μαθαίνοντας πολλά πράγματα από αυτούς.

Όπως είπε ο π. Εφραίμ:

«Το ράσο στις φυλακές έχει έναν ρόλο παρηγορητικό. Και δίνει την αίσθηση ότι ο κληρικός είναι κάποιος που τους νοιάζεται, προσεύχεται γι’ αυτούς, τους μιλάει.

Το πιο σημαντικό γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι ή έγνοια που μπορεί κάποιος να τους δείξει και είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Ότι υπάρχει δηλαδή κάποιος που τους σκέφτεται, αφιερώνει το χρόνο του.»

Ότι αυτοί οι άνθρωποι έκαναν λάθη στη ζωή τους, δεν σημαίνει ότι είναι λάθη. Και ανακαλύπτουμε, συνέχισε, ότι υπάρχουν φωτεινές πλευρές στον εαυτό τους.

Από κάποιο σημείο και μετά αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχουν λόγο να κρυφτούν αυτοί οι άνθρωποι. Είναι μια κοινωνία ανθρώπων που ζει χωρίς την υποκρισία.

Και μάλιστα, υπογράμμισε ο π. Εφραίμ, επειδή δεν έχουν λόγο να κρύψουν όλα αυτά που έχουν κάνει, ο δρόμος για την μετάνοια τους, είναι πιο κοντινός από τον δικό μας.

Ακριβώς επειδή όλη τους η ζωή έχει εκτεθεί και πληρώνουν γι’ αυτό, για να μετανοήσουν θέλει πιο λίγο από εμάς. Εμείς έχουμε να περάσουμε και το βουνό της υποκρισίας για να φτάσουμε απέναντι.

Και προς το τέλος της συζήτησης τόνισε:

«Φεύγοντας κάθε φορά από εκεί, γυρίζουμε γεμάτοι, δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε καλύτεροι τους, είναι κάτι που ζήτησε ο Χριστός.

Η φυλακή είναι ένας χώρος που ζούνε άνθρωποι, δεν είναι μια χωματερή. Είναι άνθρωποι δικοί μας, της διπλανής πόρτας και της δικής μας πόρτας, δικά μας παιδιά.

Ο λόγος του Χριστού στο Ευαγγέλιο της κρίσεως βάζει στην τάξη των ανθρώπων που επισκεφθήκαμε, που νοιαστήκαμε, και τους φυλακισμένους, είτε φταίνε, είτε δεν φταίνε. Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να τους κρίνουμε γι’ αυτό που κάνανε. Συζητάμε από εκεί και πέρα.»

Η κα Αγγελική Δασούλα, εθελόντρια της ομάδας που έχει συσταθεί στην Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, υπό τον π. Εφραίμ, μοιράστηκε τις εμπειρίες της από την συμμετοχή της σε αυτήν την διακονία.

Ενώ σημείωσε πως η ίδια μπήκε στις φυλακές γιατί πίστευε ότι αυτά τα παιδιά στον Αυλώνα θα μπορούσαν να είναι τα δικά της παιδιά και οι εξαρτημένοι στον Ελαιώνα, δικοί της άνθρωποι.

Και όπως τόνισε, αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μακριά από εμάς.

Συνεχίζονται οι εργασίες συντήρησης του Αγίου Ευθυμίου στην Παλαιά Χώρα.

 Από το Saronic magazine.gr

Οι εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης του Ιερού Ναού του Αγίου Ευθυμίου στην Παλαιά Χώρα προχωρούν με κανονικούς ρυθμούς. Ο ναός ο οποίος είχε υποστεί μεγάλης έκτασης φθορές με ρωγμές και αποκολλήσεις και κινδύνευε με κατάρρευση, σώζεται ύστερα από την έγκαιρη επέμβαση των αρμόδιων υπηρεσιών της Αρχαιολογίας αλλά και τις πολλές  δημοσιεύσεις για την κατάστασή του που είχαν δει το φως της δημοσιότητας στα κοινωνικά δίκτυα.

   Και ενώ η πρώτη φάση υποστύλωσης πραγματοποιήθηκε, με  Τεχνική Έκθεση που δημοσιεύτηκε στη Διαύγεια εγκρίνεται η λήψη μέτρων προστασίας και άμεσων σωστικών επεμβάσεων για την αντιμετώπιση της ετοιμορροπίας των τοιχογραφιών του ναού του Αγίου Ευθυμίου.

Οι εργασίες αυτές κρίνονται απαραίτητες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών υποστύλωσης και πριν την έναρξη της δεύτερης φάσης των εργασιών άρσης της ετοιμορροπίας του ναού. Οι εργασίες  έχουν ως σκοπό να προστατευτεί ο τοιχογραφικός διάκοσμος του Ναού του Αγίου Ευθυμίου, ο οποίος κινδυνεύει από έντονες και διαμπερείς ρωγμές και αποκολλήσεις από τη λιθοδομή λόγω της κακής κατάστασης του ναού και των φθορών που έχει προκαλέσει ο χρόνος.

Η έκθεση συντάχθηκε από τον κ. Ανδρέα Μπέκο, Συντηρητή Έργων Τέχνης.

Το έγγραφο υπογράφει η κ. Στέλλα Χρυσουλάκη Διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων, Τμήματος Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης.

Το καφενείο της Τασίας. Μια όαση παλιάς Αίγινας στην παραλία.

 Ζεστά χρώματα, φωτεινά, παλιές φωτογραφίες και αντικείμενα, όμορφες γωνιές και πλακάκια σε πάγκους και έπιπλα συνθέτουν το σκηνικό διάκοσμο  του πιο γνωστού και αγαπημένου καφενείου της παραλίας της Αίγινας.

Η  Τασία και ο Γιάννης εδώ και μέρες δούλεψαν σκληρά για να φροντίσουν  το μαγαζί τους που αποτελεί σημείο αναφοράς για την Αίγινα. Ένα από τα ελάχιστα παραδοσιακά στέκια της Αίγινας που καθώς μπαίνεις ξαφνικά νομίζεις πως άνοιξες μια πόρτα ή ένα παράθυρο στην Αίγινα  του χθες. Σε εκείνη  το νησί που βασίλευε η ηρεμία, η ανθρωπιά, η γνήσια φιλία μα πάνω από όλα η απλότητα των ανθρώπων  που παρέες - παρέες κουβέντιαζαν και έπιναν το καφέ τους.

Το καφενείο  της Τασίας ανανεωμένο, φρεσκοβαμμένο και με επιμέλεια διακοσμημένο με όλα εκείνα τα ψιμύθια της παλιάς Αίγινας ανοίγει και πάλι σήμερα για να υποδεχθεί τους εκατοντάδες φίλους  του.

 Αξίζει να μπείτε και να χαρείτε τα χρώματα που διάλεξαν οι δυο τους για να βάψουν τις καρέκλες και τα τραπεζάκια, να δείτε  τα παλιά πλακάκια, να ταξιδέψετε με τα παλιά πλοία, να δείτε τη γωνιά που δημιούργησαν για να βλέπει κάποιος το λιμάνι, να γνωρίσετε την άλλη γωνιά εκεί που έβαζαν τον πάγο και το νερό και από το βρυσάκι έτρεχε κρύο και δροσερό νερό. Να πιείτε το καφεδάκι ή το τσίπουρο σας και να ταξιδέψετε νοερά στο χθες.

Συναντήσαμε χθες  το βράδυ την Τασία η οποία δέχθηκε να φωτογραφίσουμε το χώρο. Ήταν χαρούμενη και φανερά ικανοποιημένη  για το αποτέλεσμα και αυτό διακρινόταν σε κάθε  κουβέντα της. Το βλέμμα της με στοργή και αγάπη κοιτούσε  το χώρο για να προλάβει και την τελευταία λεπτομέρεια. Γιατί ο χώρος αυτός δεν είναι  η δουλειά  της ή το σπίτι της, είναι απλά το παιδί της

 Δύο μοναδικές γωνίες. Αριστερά ο πάγκος με τα όμορφα πλακάκια όπου ο θαμώνας μπορεί να κοιτάζει όλο το λιμάνι και απέναντι η γωνία που μπορεί να μοιάζει με πηγάδι αλλά εκεί έβαζαν την κολώνα του πάγου  για να παγώνει το νερό  τα καλοκαίρια. Χαμηλά υπάρχει και το βρυσάκι από το οποίο έτρεχε το δροσερό νερό.