Αλλαγή τοπίου στην παραλία της Κυψέλης.

   Το κλάδεμα των δέντρων είναι ο λόγος  που άλλαξε εντελώς το τοπίο  στο παραλιακό μέτωπο της Κυψέλης. Από  το ψητοπωλείο "Τσακ - μαμ" μετά  τους Αγίους Αναργύρους, στην περιοχή της παραλίας "Προσήνεμο" και  στην παραλία  μετά  την "Πλάνακο" και τα ναυπηγεία, τα αλμυρίκια  έχουν κλαδευτεί, έχουν καθαριστεί με αποτέλεσμα να αλλάξει  εντελώς  το τοπίο προς τη θάλασσα. Η ορατότητα  προς  τη θάλασσα  και τις αντικρινές ακτές έχει βελτιωθεί. Επίσης  τα κλαδέματα δεν αφέθηκαν στο έλεος του Θεού αλλά σε μικρούς σωρούς και με ελεγχόμενες  φωτιές  τα έκαψαν.

 Εκεί  που ήταν μικρά  αλσύλια όπως στο 'Προσήνεμο" και  κοντά  στα "νησάκια" πλέον έχουν μείνει μόνο οι κορμοί  των δέντρων. Το θέαμα  των γυμνών κορμών μπορεί να μας ξενίζει, να μην το έχουμε συνηθίσει αλλά ας ευχηθούμε και λόγω της άνοιξης  που έρχεται ότι  τα δέντρα  θα έχουν αναπτύξει κλαδιά και φυλλωσιά και θα αναλάβουν και πάλι την πρωτύτερη εικόνα  τους.

  Και  το τελευταίο το αναφέρουμε διότι έχουμε  την εντύπωση ότι για το σωστό κλάδεμα  των δέντρων οι αρμόδιες υπηρεσίες  του Δήμου θα έχουν συμβουλευτεί κάποιο  γεωπόνο και ειδικό.

    Ας  ευχηθούμε  οι προσπάθειες αυτές  να συνεχιστούν ενόψει  της  καλοκαιρινής περιόδου όπου στις παραλίες αυτές συγκεντρώνεται μεγάλη ποσότητα  από  φύκια  και δημιουργείται πολύ δυσοσμία. Ιδιαίτερα  και το έχουμε  αναφέρει πολλές  φορές  γύρω από το λιμανάκι της Καβουρόπετρας ( και από τις δύο πλευρές)  και προς  την "Πλανάκο"¨η κατάσταση είναι τραγική από  φύκια πολλά και ογκώδη αποθέματα  και σκουπίδια που έχει φέρει  η θάλασσα.

 

Απεργία πλοίων 23 και 24/2

 Την Τρίτη  23  και την Τετάρτη  24  Φεβρουαρίου λόγω της απεργίας  της  Π.Ν.Ο δεν θα πραγματοποιηθούν δρομολόγια πλοίων από και προς  τον  Πειραιά.

Ελπίζουμε οι απεργιακές  κινητοποιήσεις  να μην συνεχιστούν και  τις επόμενες  ημέρες, όπως κάθε  φορά  φημολογείται, και να μην  επιβαρύνουν την ήδη βαριά  κατάσταση που όλοι  βιώνουμε.

ΤΡΙΩΔΙΟ, το μόνο που άνοιξε σήμερα.

                                         

    Το εκκλησιαστικό  γεγονός που δεν υπόκειται σε ανθρώπινους νόμους εορτάζεται σε χρόνο ενεστώτα, κάθε φορά, κάθε χρονιά  που η εκκλησιαστική τάξη ορίζει. Μια  τάξη που έχει σφυρηλατηθεί μέσα στους αιώνες και έχει σμιλευτεί από την άσκηση και τους αγώνες μυριάδων αγίων ψυχών.

Το  Τριώδιο ως μεγάλο εκκλησιαστικό γεγονός, ως μια από τις σημαντικότερες περιόδους του εκκλησιαστικού χρόνου άρχεται σήμερον, με την Κυριακή  του Τελώνου και Φαρισαίου. Το πνευματικό Τριώδιο ανοίγει σήμερα και ως τέτοιο γεγονός  δεν διέπεται ή δεν υπαγορεύεται από διατάξεις, περιορισμούς, προβλεπόμενα μέτρα, συνθήκες. Είναι  γεγονός  που απευθύνεται  στη ψυχή του κάθε  πιστού. Είναι κατάσταση εσωτερική. Είναι μια μακρά  περίοδος αγώνα και προετοιμασίας  για  την Ανάσταση.

                                                 Η  πρώτη σελίδα  του βιβλίου του Τριωδίου.

Οι μορφές  που προβάλει  η Εκκλησία σήμερα. Ο Τελώνης και ο Φαρισαίος.

Τριώδιο  λέγεται λοιπόν η εποχή πριν από το Πάσχα, κατά την οποία η Εκκλησία   μας προετοιμάζει    για τον εορτασμό του Πάσχα.. Το  Τριώδιο έχει πάρει την ονομασία του από το βιβλίο της Εκκλησίας που περιλαμβάνει  την υμνολογία της περιόδου αυτής. Το βιβλίο του Τριωδίου ανοίγει το απόγευμα του Σαββάτου , στον Εσπερινό   για την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ. Όλη αυτήν την εποχή ότι διαβάζουμε και ψάλλουμε στην Εκκλησία προέρχεται από αυτό το βιβλίο.

     Κάθε Κυριακή του Τριωδίου η Εκκλησία με το ανάλογο Ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας    θυμίζει κάποιες αρετές τις οποίες πρέπει να αποκτήσουμε  όπως:

-          Την  Κυριακή  του Τελώνου και Φαρισαίου (η σημερινή) μας θυμίζει την ταπείνωση του Τελώνη.

-          Την  Κυριακή  του Ασώτου  μας θυμίζει  την μετάνοια και την επιστροφή.

-          Την Κυριακή  της Αποκριάς μας θυμίζει την αγάπη, η οποία είναι   το κριτήριο με το οποίο ο Θεός θα μας κρίνει κατά την Δευτέρα Παρουσία.

-          Την  Κυριακή  της Τυροφάγου μας θυμίζει την συγχωρητικότητα   και την συγνώμη.

Ειδικότερα τα σημερινά πρότυπα  του Φαρισαίου και του Τελώνη πολλά μηνύματα κομίζουν στο σημερινό άνθρωπο. Ο μεν Φαρισαίος που χρησιμοποιεί την Εκκλησία ως πεδίο προβολής, αναγνώρισης και κοινωνικής αποδοχής. Στοχεύει στους ανθρώπους και όχι στο Θεό. Κατά βάθος θέλει να αρέσει περισσότερο στους ανθρώπους και όχι στο Θεό. Επιζητεί την καταξίωση και τον έπαινο των ανθρώπων. Ο δε Τελώνης κρύβεται από  τους ανθρώπους. Εισέρχεται στο ναό για να  ταπεινωθεί απέναντι στο Θεό. Δεν τον ενδιαφέρει η δημόσια εικόνα του, ούτε η προβολή, ούτε τα καλά λόγια που θα πουν γι' αυτόν οι άνθρωποι αν τον δουν να προσεύχεται στο ναό. Ο Τελώνης θέλει να τον προσέξει ο Θεός γι' αυτό ταπεινώνεται. Στοχεύει στην ουσία, στην αιωνιότητα και όχι στα πρόσκαιρα φώτα της ανθρώπινης κοινωνίας.

Ο πρώτος ξεχειλίζει από κομπασμό και περηφάνια, ο δεύτερος από απλότητα και ταπείνωση. Ο πρώτος υψώνει εαυτόν και συντρίβεται στα μάτια Θεού και ανθρώπων, ο δεύτερος ταπεινώνει εαυτόν και υψώνεται  στα μάτια του Θεού.

Επιπλέον δρομολόγια από τον 'Απόλλωνα"

 Δύο επιπλέον δρομολόγια  έχουν προγραμματιστεί  με το πλοίο "Απόλλων Ελλάς".  Σήμερα  Σάββατο 20 Φεβρουαρίου στις  18.00 από Πειραιά προς Αίγινα και επιστροφή προς Πειραιά  στις 19.30.

Ενώ αύριο Κυριακή ένα ακόμα  δρομολόγιο από Πειραιά  στις 20.00  το βράδυ προς Αίγινα. Το πλοίο  θα διανυκτερεύσει και θα αναχωρήσει για Πειραιά  τη Δευτέρα  το πρωί στις 06.30. Συνεπώς η πρώτη αναχώρηση από Πειραιά  για Αίγινα τη Δευτέρα είναι στις  08.15.

Ο "ΔΑΜΙΑΝΟΣ" θα έρθει στην Αίγινα;

΄Ένα αλλιώτικο πλοίο έχει  δηλωθεί για  δρομολόγηση  στο Σαρωνικό  την επόμενη δρομολογιακή περίοδο 2021 -2022.

Το όνομα  του  "ΔΑΜΙΑΝΟΣ"  και είναι δεμένο  στα Αμπελάκια  Σαλαμίνας  εδώ και τεσσεράμιση χρόνια όπως έχει γράψει ο κ. Παντελής  Φύσσας  στην έγκυρη  σελίδα  του στο διαδίκτυο απ' όπου και οι φωτογραφίες. Το πλοίο είναι κατασκευής  του 2015 και  ήρθε από τη Δανία που είναι και η χώρα κατασκευής του.

Από την εποχή που ήρθε - δηλωμένο  ως φορτηγό -  δεν έχει δρομολογηθεί  σε καμία  γραμμή. Για  την επόμενη  δρομολογιακή περίοδο έχει  ζητήσει έγκριση δρομολογίων στη γραμμή Πειραιάς - Αίγινα.

Ίδωμεν!

Αξίζει πάντως να σημειώσουμε ότι πάντα  τέτοια εποχή υπάρχουν πολλές  δηλώσεις  δρομολόγησης πλοίων, όπως είδαμε και πέρσι  για  τη γραμμή της Σουβάλας αλλά  στο τέλος δεν πραγματοποιούνται.

Για  την ιστορία  αξίζει να αναφέρουμε  πως εκτός από τα υπάρχοντα πλοία  της  γραμμής που έχουν δηλωθεί  για δρομολόγηση, η Saronic Ferries  έχει  δηλώσει τη δρομολόγηση  του "ΑΝΤΙΓΟΝΗ"  που αναμένεται με πολλές προσδοκίες  για  τη γραμμή της  Σουβάλας.

Τέλος  βλέπουμε και πάλι να έχουν αιτηθεί  δρομολόγηση από τις εταιρείες  τους τα γνωστά μας πλοία  "ΑΡΤΕΜΙΣ"  και  "ΣΥΜΗ" (πρώην Ευτυχία). Κάτι  που είχε  συμβεί και πέρσι.

 

Η Αγία Φιλοθέη στα Πλακάκια της Αίγινας.

   Εορτάζει σήμερα  το ναΰδριο της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας που βρίσκεται στην περιοχή Πλακάκια της Αίγινας.

     Παλαιότερα φαινόταν από το καράβι το βυζαντινό εκκλησάκι της Αγίας Φιλοθέης, όταν το πλοίο «έστριβε» στο φανάρι του Μπούζα. Πραγματικό αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα. Ένας μικρός ναΐσκος βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, αποπνέει μια αριστοκρατική καταγωγή και θυμίζει έντονα τους ανάλογους ναούς  της Πλάκας των Αθηνών και του Θησείου.

   Πρόκειται για το ναΰδριο της Οσίας Φιλοθέης Μπενιζέλου η οποία έζησε από το 1522 έως το 1589, όταν οι Τούρκοι την οδήγησαν στο μαρτύριο μετά από μια μεγάλη πνευματική προσφορά και διακονία στην Τουρκοκρατούμενη Αθήνα και τη γύρω περιοχή της Αττικής. Η Εκκλησία ανήκει – σύμφωνα με τον μελετητή της εκκλησιαστικής ιστορίας της Αίγινας, κ. Σ. Δημητρακόπουλο – στην οικογένεια Δραγούμη, στο υπόγειο της οποίας φυλάσσονται τα οστά του μεγάλου πατριώτη και μακεδονομάχου Ίωνα Δραγούμη. Η Εκκλησία είναι κτισμένη σε κτήματα που είχε η Οσία στην Αίγινα. Όπως συμπεραίνεται από την έρευνα του κ. Σ. Δημητρακόπουλου η Οσία Φιλοθέη ήταν σύγχρονη του Αγίου Διονυσίου επισκόπου Αιγίνης και η οικογένειά της απέκτησε δεσμούς με την Αίγινα λόγω της κτηματικής της περιουσίας.

 

Αναφέρεται  στο σημείο αυτό  ότι η οικογένεια  Μπενιζέλου κατείχε  και την έκταση  που κτίστηκε η εκκλησία  της Ομορφοκλησιάς  στον Ασώματο.

 

   Σήμερα το πανέμορφο εκκλησάκι παραμένει κλειστό και με κόπο μπορεί κανείς να το εντοπίσει πίσω από  τις παραθεριστικές κατοικίες που το έχουν κυριολεκτικά «πνίξει». Το ευτύχημα είναι ότι εξωτερικά φαίνεται να διατηρείται καλά. Ωστόσο ένας τέτοιος ιστορικός ναός αξίζει της προσοχής και της μεγαλύτερης φροντίδας μας.

Παραθέτουμε το βίο και το οσιακό τέλος της Αγίας έτσι όπως καταγράφεται στον Ορθόδοξη Συναξαριστή.

 Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το έτος 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη τότε Αθήνα. Οι ευσεβείς γονείς της ονομάζονταν Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου. Η μητέρα της ήταν στείρα και απέκτησε την Αγία μετά από θερμή και συνεχή προσευχή.

   Ο Κύριος που ικανοποιεί το θέλημα εκείνων που Τον σέβονται και Τον αγαπούν, άκουσε την δέησή της. Και πράγματι, μια ημέρα η Συρίγα μπήκε κατά την συνήθειά της στο ναό της Θεοτόκου για να προσευχηθεί και από τον κόπο της έντονης και επίμονης προσευχής την πήρε για λίγο ο ύπνος. Τότε ακριβώς είδε ένα θαυμαστό όραμα. Ένα φως ισχυρό και λαμπρό βγήκε από την εικόνα της Θεομήτορος και εισήλθε στην κοιλιά της. Έτσι ξύπνησε αμέσως και έκρινε ότι το όραμα αυτό σήμαινε στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από λίγο καιρό η Συρίγα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο τη μονάκριβη θυγατέρα της.

  Μαζί με την Χριστιανική ανατροφή, έδωσαν στην μοναχοκόρη τους και κάθε δυνατή, για την εποχή εκείνη, μόρφωση. Έτσι η Ρηγούλα (ή Ρεβούλα, δηλαδή Παρασκευούλα), αυτό ήταν το όνομά της προτού γίνει μοναχή, όσο αύξανε κατά την σωματική ηλικία, τόσο προέκοπτε και κατά την ψυχή, όπως λέει το συναξάρι της.
   Σε ηλικία 14 χρονών, οι γονείς της την πάντρεψαν, παρά την θέλησή της, με έναν από τους άρχοντες της Αθήνας. Αργότερα, αφού πέθαναν οι γονείς και ο σύζυγός της, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο πόθο της. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό, γίνεται μοναχή και παίρνει το όνομα Φιλοθέη.
   Κατ' αρχήν, ύστερα από εντολή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, τον οποίο είδε σε όραμα, οικοδόμησε ένα γυναικείο μοναστήρι με αρκετά κελιά, στο οποίο και έδωσε το όνομα του Αγίου για να τον τιμήσει. Στο μοναστήρι πρόσθεσε και άλλα αναγκαία οικοδομήματα και εκτάσεις και το προικοδότησε με μετόχια και υποστατικά, που υπερεπαρκούσαν για τη διατροφή και συντήρηση των μοναζουσών.
   Το παράδειγμά της, λοιπόν, να αφιερωθεί στον Χριστό, το ακολουθούν και άλλες νέες. Σε λίγο διάστημα, η μονή έφθασε να έχει διακόσιες αδελφές. Η μονή της Οσίας Φιλοθέης γίνεται πραγματικό λιμάνι. Εκεί βρίσκουν προστασία όλοι οι ταλαιπωρημένοι από την σκλαβιά. Εκεί οι άρρωστοι βρίσκουν θεραπεία, οι πεινασμένοι τροφή, οι γέροντες στήριγμα και τα ορφανά στοργή.
Η Οσία, παρά τις αντιδράσεις των Τούρκων, οικοδομεί διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα, νοσηλευτήρια, ορφανοτροφεία, «σχολεῖα διὰ τοὺς παίδας τῶν Ἀθηναίων, διὰ ν’ ἀνοίξη τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν πρὸς τὴν παράδοσιν καὶ τὴν δόξαν τῶν προγόνων των». Πρωτοστατεί σε όλα αυτά τα έργα η ηγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει με τα λόγια και με τη ζωή της. Στηρίζει τους πονεμένους σκλάβους με την προσευχή της. Ιδιαίτερες είναι οι φροντίδες της για να σώσει από τον εξισλαμισμό ή την αρπαγή των Τούρκων τις νέες Ελληνίδες. Το έργο της, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583 μ.Χ.), από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια.
Η όλη όμως δράση της Αγίας Φιλοθέης εξαγρίωσε κάποτε τους Τούρκους. Κάποια στιγμή την συλλαμβάνουν και εκείνη με πνευματική ανδρεία ομολογεί: «Εγώ διψώ να υπομείνω διάφορα είδη βασανιστηρίων για το όνομα του Χριστού, τον οποίο λατρεύω και προσκυνώ με όλη μου την ψυχή και την καρδιά, ως Θεό αληθινό και άνθρωπο τέλειο και θα σας χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αν μπορείτε μια ώρα πρωτύτερα να με στείλετε προς Αυτόν με το στεφάνι του μαρτυρίου». Ύστερα από την ηρωική αυτή απάντηση προς τους κατακτητές, όλοι πίστευαν ότι η πανευτυχής και φερώνυμη Φιλοθέη εντός ολίγου θα ετελειούτο διά του μαρτυρικού θανάτου. Όμως, κατά θεία βούληση, την τελευταία σχεδόν στιγμή πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοί και καταπράυναν τον ηγεμόνα με διάφορους τρόπους. Έτσι πέτυχαν να ελευθερώσουν την Αγία.
Αφεθείσα πλέον ελεύθερη, η Αγία Φιλοθέη, επέστρεψε αναίμακτη στο μοναστήρι της, όπως επί Μεγάλου Κωνσταντίνου ο μυροβλύτης Νικόλαος και πολλούς αιώνες αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Φρόντιζε δε, όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής της ψυχής αλλά και των άλλων, αφού τους μεν ενάρετους τους στερέωνε στην αρετή, τους δε αμαρτωλούς τους βελτίωνε ηθικά και τους οδηγούσε στη μετάνοια. Και αποκλειστικά για το σκοπό αυτό πέρασε στη νήσο Τζια (Κέα), όπου προ πολλού είχε οικοδομήσει μετόχι, για να αποστέλλει εκεί τις μοναχές εκείνες που φοβούνταν για διαφόρους λόγους να διαμένουν στην Αθήνα. Στην Τζια έμεινε αρκετό χρόνο και κατήχησε θεαρέστως τις ασκούμενες αδελφές στην ακριβή τήρηση των κανόνων της μοναστικής ζωής. Μόλις τελείωσε το έργο της εκεί, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα.

  Έτσι λοιπόν, η Αγία Φιλοθέη, αφού έφθασε στην τελειότητα και στην πράξη και στην θεωρία, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα, από τα οποία, προς απόδειξη του θαυματουργικού της χαρίσματος, θα μνημονεύσουμε ένα μόνο, το ακόλουθο: Ζούσε στην εποχή της ένας νέος, ποιμένας προβάτων, ο οποίος από πολύ μικρός είχε συνηθίσει στις κλεψιές και στις ραδιουργίες. Ο νέος αυτός, κατά παραχώρηση του Θεού, κυριεύθηκε από τον Σατανά. Εξ αιτίας τούτου περιφερόταν στα βουνά και στις σπηλιές γυμνός και τετραχηλισμένος, θέαμα όντως ελεεινό. Πολλές φορές, όταν συνερχόταν από την τρέλα, στην οποία τον είχε οδηγήσει ο Σατανάς, σύχναζε στα γύρω μοναστήρια για να βρει θεραπεία στην ασθένειά του. Δεν μπορούσε όμως να πετύχει τίποτε. Κάποιοι, που τον ευσπλαγχνίστηκαν, τον οδήγησαν στην Αγία Φιλοθέη η οποία, ύστερα από πολύ και εκτενή προσευχή τον λύτρωσε από εκείνη τη διαβολική μάστιγα. Έπειτα, αφού το νουθέτησε αρκετά, τον εισήγαγε και στην τάξη των μοναχών. Και έτσι ο νέος εκείνος, αφού εκάρη μοναχός, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με μετάνοια και άσκηση, θαυμαζόμενος απ' όλους.
   Μάταια οι Τούρκοι προσπαθούν να ανακόψουν την δράση της. Ώσπου μια νύχτα, στις 2 Οκτωβρίου του έτους 1588 μ.Χ., πήγαν στο μονύδριο που είχαν οικοδομήσει στα Πατήσια (έτυχε τότε να εορτάζεται η μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και η Αγία μαζί με τις άλλες αδελφές βρίσκονταν στον ιερό ναό επιτελώντας ολονύκτια αγρυπνία) και πέντε από αυτούς ανέβηκαν στον εξωτερικό τοίχο και πήδησαν μέσα στην αυλή. Στην συνέχεια εισέβαλαν στο ναό, όπου άρπαξαν την Αγία και την μαστίγωσαν με μανία και βαναυσότητα και την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της.

 Έξω από το ναό, στα δεξιά της εισόδου του, σώζεται η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υποκύπτει στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589 μ.Χ.
   Είκοσι ημέρες μετά από την κοίμηση της Αγίας, ο τάφος της ευωδίαζε. Ακόμη, όταν μετά από ένα έτος έγινε η ανακομιδή, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο και ακέραιο. Επιπλέον ήταν γεμάτο με ευωδιαστό μύρο, τρανή και λαμπρή απόδειξη της θεάρεστης και ενάρετης πολιτείας της, προς δόξα και αίνο του Θεού και καύχημα της πίστεώς μας. Το ιερό λείψανό της βρίσκεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Στο μνήμα της απάνω βρεθήκανε γραμμένα τούτα τα λόγια: «Φιλοθέης υπό σήμα τόδ' αγνής κεύθει σώμα, ψυχήν δ' εν μακάρων θήκετο Yψιμέδων».
H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 - 1600 μ.Χ.).  

 
Το αρχοντικό στο οποίο μεγάλωσε η Αγία Φιλοθέη.
 

 

Χιόνια στα καμπαναριά του Πειραιά.

Τα χιόνια  στον Πειραιά έλιωσαν. Οι εικόνες όμως θα μείνουν ανεξίτηλες από  το χιονισμένο λιμάνι, τους δρόμους και τα κτίρια  της πόλης. Το χιόνι κάλυψε τα πάντα, έφτασε μέχρι την άκρη της Πειραϊκής και ακούμπησε τη θάλασσα.

Αν  όμως κάποιες εικόνες προκαλούν το θαυμασμό μας ή δημιουργούν ζεστασιά και θαλπωρή και μοιάζουν χριστουγεννιάτικες είναι  των χιονισμένων εκκλησιών του Πειραιά που με τα αναμμένα  φώτα τους σχηματίζουν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Χιόνια  στο καμπαναριό λοιπόν!

Οι φωτογραφίες έχουν αναρτηθεί στη σελίδα στο Face book "Τα παιδιά του Πειραιά" και είναι των Γιώργου Αρτέμη, Κώστα Κωνσταντινίδη, Ελένης Κυπ.

Στην πρώτη είναι η εκκλησία  του Αγίου Σπυρίδωνα, η δεύτερη  του Αγίου Νικολάου, η τρίτη της Αγίας Σοφίας, το εκκλησάκι  της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων και  ο Σταυρός  στην Πειραϊκή.