«Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ» Μια νέα μεγάλη τοιχογραφία για το Λιμάνι της Αίγινας από το Λεωνίδα Γιαννακόπουλο και το WeLoveAegina

 

Εγκαίνιάζεται την Κυριακή 29 Μαΐου στις 11 .00  το πρωί στο λιμάνι  της Αίγινας η τοιχογραφία με θέμα: "Ο Θησαυρός της Αίγινας" από τον διακεκριμένο εικαστικό  Λεωνίδα Γιαννακόπουλο.

Η εικαστική πρωτοβουλία  καθώς και η παραγωγή ανήκουν στον ταξιδιωτικό οδηγό We love Aegina  και στη δημιουργό του Ελίνα Αργύρη.  Με την πρωτοβουλία αυτή η κ. Αργύρη γιορτάζει  τα πέντε χρόνια συνεχούς και συνεπούς προβολής του νησιού μέσω του διαδικτύου.

Η  τοιχογραφία υλοποιήθηκε με στη στήριξη του Δήμου Αίγινας και του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου.

 

 

Δύο παραστάσεις 21 και 22 Μαΐου για το θεατρικό έργο: "Εσένα μόνο"

Φωτογραφίες  Ειρήνη Κουνάδη - Ανέστης Κορνέζος.

Ήταν ένα συγκλονιστικό Σαββατοκύριακο με δύο παραστάσεις που άγγιξαν  ευαίσθητες χορδές προκάλεσαν συγκίνηση, γέλιο, λύτρωση.

Ο λόγος  για τη Θεατρική παράσταση του έργου "Εσένα μόνο"  του Γ. Μπήτρου με τις κ. Νένα Τρικοπούλου και Στέλλα Πάσχα,  που συνεχίζεται και αυτό το Σαββατοκύριακο  21  και 22 Μαΐου στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης με ώρα έναρξης 20.30 μ.μ.

Για  την υπόθεση του έργου, έχουν γραφτεί πολλά  αλλά και για  την απήχηση του στα αφιερώματα  του Aegina portal και  των κ.Ανέστη Κορνέζου στη σελίδα  του στο Face book "Φωτογραφία και Τέχνη".

Το έργο διαπραγματεύεται την προσπάθεια μιας  γυναίκας, που αφιέρωσε  τη ζωή της στη δική της οικογένεια, στους ανθρώπους της, τη μάνα, και τον πατέρα της, να ξεφύγει και να ονειρευτεί  την επιστροφή της στο αγαπημένο  της νησί. Μας προσκαλεί και μας παρασύρει  σε ένα ταξίδι αναμνήσεων, σε ένα ταξίδι ζωής κατά  τη διάρκεια   του οποίου  θυμάται πρόσωπα, καταστάσεις, έρωτες, αγάπες τα νεανικά και ξένοιαστα καλοκαίρια  της στην Πάρο.

Τις παραστάσεις παρακολούθησαν ανάμεσα  σε άλλους, η αντιδήμαρχος κ. Μαίρη Κουκούλη, η Δημοτική Σύμβουλος κ. Καίτη Σαλπέα, ο επικεφαλής της παράταξης "Αίγινα πρώτη πρωτεύουσα" κ. Νίκος Αλεξίου, ο Πρόεδρος του  Εφορευτικού Συμβουλίου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης κ. Γιώργος Καλόφωνος, ο Πρόεδρος του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας ο "Καποδίστριας" κ. Βασίλης Μουσουλέας, οι ηθοποιοί κ. Άννα Γεραλή και Όλια  Λαζαρίδου.

 

Ο Άγιος Κωνσταντίνος στο Σφεντούρι της Αίγινας.

                                   

  Η  εορτή  του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης πάντα αποτελούσε  το μεταίχμιο δύο εποχών. Επισήμως στις συνήθειες  των ανθρώπων και ιδιαίτερα  των νοικοκυρών σήμαινε  το οριστικό τέλος  του χειμώνα και της άνοιξης και το πέρασμα στο καλοκαίρι. Αυτό σήμαινε  ότι  τα χειμωνιάτικα ρούχα, τα σκεπάσματα, τα στρωσίδια και τα χαλιά έπαιρναν το δρόμο  για  το πατάρι ή όπου αλλού αποθηκεύονταν μέχρι  τον επόμενο χειμώνα.

Το ίδιο ίσχυε και στο στρατό, όπου αξιωματικοί και απλοί  στρατιώτες αποχωρίζονταν τα χειμωνιάτικα και ενδύονταν τις καλοκαιρινές στολές  τους.

   Οι  εποχές ασφαλώς έχουν αλλάξει και οι συνήθειες αυτές  δεν ισχύουν απόλυτα. Όμως η εορτή παραμένει  να  μας θυμίζει  τους δύο αγίους  της Εκκλησίας  που στη χάρη  τους πολλοί ναοί είναι αφιερωμένοι.

 Στην Αίγινα υπάρχουν κάποιοι ναοί  αφιερωμένοι  στη μνήμη  τους. Ας θυμηθούμε  το πιο απομακρυσμένο. Αυτόν που βρίσκεται ψηλά  στο Σφεντούρι, ανάμεσα στις ξερολιθιές τα ταπεινά πανέμορφα αγροτικά σπίτια  και τα οικόσιτα ζώα.

  Η θέα μιας μικρής εκκλησιάς στο βουνό ή στη θάλασσα πάντα γαληνεύει και ηρεμεί. Τα μικρά κάτασπρα ξωκλήσια αναπόσπαστη  ψηφίδα  της ελληνικής υπαίθρου συγκεντρώνουν πάντα την αγάπη και τη συμπάθεια  των ανθρώπων. Μικρά χαριτωμένα κτίσματα, σε κλίμακες ανθρώπινες, ζεστά, καθαρά, ανεπιτήδευτα ενισχύουν την παράδοση του λαού και αφήνουν να εκφραστεί αυτή η λαϊκή, ατόφια θρησκευτικότητα των απλών ανθρώπων  του μόχθου και της βιοπάλης. Κτισμένα σε αυλές, σε ιδιόκτητα χωράφια, κοντά σε πηγάδια ή αλώνια, σε βράχους και ακροθαλασσιές, κάτω από τον ίσκιο ενός πεύκου ή μιας γριάς βελανιδιάς, προσμένουν το διαβάτη να τα φωτίσει ανάβοντας  το καντήλι τους με ένα ταπεινό κεράκι. Προσμένουν να ακούσουν τις προσευχές και τον ψάλτη ήχο για να αγαλλιάσουν οι μορφές  των Αγίων στους οποίους είναι ταμένα. Και σαν έρθει η μέρα  της γιορτής του να στηθεί στον αυλόγυρο το πανηγύρι  που θα συγκεντρώσει  - εκ περάτων - τους φίλους και τους συγγενείς, τους χωριανούς και τους κοντοχωριανούς.
   Ένα  τέτοιο ξωκκλήσι  στέκεται  ψηλά  στο Σφεντούρι. Είναι ένα από αυτά  που γιορτάζουν σήμερα, ημέρα μνήμης  των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
  Λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξη του και ακόμη περισσότεροι ντόπιοι τα εκκλησάκια  που Σφεντουρίου. Ο λόγος είναι ότι δύσκολα αποφασίζει κάποιος να ανέβει μέχρι το Σφεντούρι το ορεινό χωριό της νότιας Αίγινας με την καταπληκτικότερη θέα προς την πλευρά αυτή του Σαρωνικού προς Μέθανα, Πόρο και Πελοπόννησο. 

 

   Ο Άγιος Κωνσταντίνος στο Σφεντούρι λοιπόν πανηγυρίζει σήμερα και είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε τις άγνωστες ομορφιές  του νησιού μας και τα παραδοσιακά πανηγύρια  που στήνονται στα χωριά μας.

    Το κτίσμα αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής που ακολουθεί τις καθιερωμένες γραμμές για ένα ξωκλήσι. Η καθαριότητα στον περίβολο και η γενικότερη εικόνα του μαρτυρούν τη φροντίδα και την αγάπη των κατοίκων για τον Άγιο Κωνσταντίνο.

 Φωτογραφίες από την τελευταία επίσκεψη μας στο χωριό στις  27/3/21  με τον πρωτοσύγκελο της Ι. Μητροπόλεως αρχιμ. Νεκτάριο  Δαρδανό.

Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο Μεσαγρό.

                                   

 Ο Άγιος Κωσταντίνος που εορτάζει σήμερα 21 Μαΐου είναι μαζί με την Παναγία  την Πολίτισσα οι δύο πιο γνωστοί ναοί του Μεσαγρού. Βρίσκεται στο δρόμο που οδηγεί από  το κέντρο του Μεσαγρού προς  τη Βαγία, στα Χαλδαίικα, στην κατεύθυνση προς το νέο Δημοτικό σχολείο και Γυμνάσιο της περιοχής. Μαζί με την Παναγία  είναι οι δύο ενοριακοί ναοί που λειτουργούνται κάθε Κυριακή εναλλάξ. 

   Οι κάτοικοι  έχουν προσέξει ιδιαίτερα το κτίσμα και απ' ότι φαίνεται στη φωτογραφία διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Ο ναός έχει μεγάλη ιστορία. Σύμφωνα με τους ντόπιους υπολογίζεται ότι κτίστηκε πριν από 180 χρόνια και έχει σχέση με την κατοίκηση των παλαιών Αιγινητών στην Παλαιά Χώρα. Όταν την εγκατέλειψαν πολλοί από αυτούς που διατηρούσαν κτήματα στους Μέσα Αγρούς (Μεσαγρό) έκτισαν  την εκκλησία αυτή.

   Μικρά εκκλησάκια αφιερωμένα στην εορτή του Αγίου Κωσταντίνου και Ελένης συναντάμε στον Ασώματο και στο Σφεντούρι.

Στην Αρχαία Κόρινθο οι μαθητές του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.

Μια σχολική εκδρομή μετά από τρία  χρόνια! Η πανδημία μας στέρησε  τη χαρά  της εξόρμησης σε χώρους ιστορικούς και με μεγάλη περιβαλλοντική ομορφιά.

Την Πέμπτη  19  Μαΐου οι μαθητές και οι μαθήτριες  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας επισκέφθηκαν τον αρχαιολογικό χώρο  της Κορίνθου. Η αρχαία Κόρινθος μια πολιτεία με μεγάλη ιστορική διαδρομή που ήκμασε  τον 6ο και 7ο αιώνα π.Χ. με τα δύο λιμάνια  της, με την δίολκο και την ξεχωριστή της θέση στην αρχαία Ελλάδα, βρίσκεται έξω από  τη σημερινή πόλη της Κορίνθου και στη σκιά  της Ακροκορίνθου, του φρουρίου που έλαβαν χώρα πολλές σημαντικές εχθροπραξίες  της  Επανάστασης.

Σήμερα  στον αρχαιολογικό χώρο ο επισκέπτης μπορεί να ξεναγηθεί  στο σημαντικό Αρχαιολογικό Μουσείο, με  τα υπέροχα ψηφιδωτά, τους πεσσούς, τους κούρους και πολλά  ευρήματα από τάφους και σαρκοφάγους. Να περιηγηθεί στο ναό του Απόλλωνα, στην αγορά  και να δει το βήμα  του Αποστόλου Παύλου ο οποίος διέμεινε  στην πόλη ενάμιση χρόνο εργαζόμενος και διδάσκοντας  το Χριστιανισμό.

Η Κόρινθος έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την Αίγινα λόγω της αποστολής  του Κρίσπου του αρχισυνάγωγου στην Αίγινα από τον Παύλο για να κηρύξει το Χριστιανισμό.

Μαθητές και μαθήτριες απήλαυσαν τον αρχαιολογικό περίπατο  στην αρχαία Κόρινθο και ήταν μια καλή ευκαιρία για ανατροφοδότηση της γνώσης  τους.

 

Ιούλιος και Ιουλιανός, οι Άγιοι από την Παχεία Ράχη.

  

 Στο χωριό της Παχιοράχης στην Αίγινα πανηγυρίζουν οι κάτοικοι την εορτή των δύο Αγίων, Ιούλιου και Ιουλιανού, στις  19  Μαΐου. 

Οι Άγιοι Ιουλιανός και Ιούλιος οι οποίοι κατάγονταν πιθανότατα από την ευρύτερη περιοχή της Παχείας Ράχης. Το 319 μ. Χ. γεννιέται ο Ιουλιανός  και το 330 μ. Χ. ο αδελφός του Ιούλιος  από πλούσια χριστιανική Αιγινήτικη οικογένεια. Τη στοιχειώδη εκπαίδευση την έλαβαν στην Αίγινα. Στη συνέχεια παρακολούθησαν ανώτερες σπουδές στην Αθήνα, όπου και σπούδασαν μαζί με το Μέγα Βασίλειο, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Ιουλιανό, τον μετέπειτα αυτοκράτορα  του Βυζαντίου, τον ονομαζόμενο   «παραβάτη».

   Ο  Ιούλιος και ο Ιουλιανός, θαυμάζοντας το έργο του Αποστόλου Παύλου, αποφάσισαν να τον μιμηθούν. Μετά τη χειροτονία τους  στην Αθήνα, άρχισαν τη μεγάλη πορεία τους κηρύσσοντας την χριστιανική πίστη στα αφιλόξενα κράτη της Βαλκανικής, στη Βοημία, την Πολωνία και την Ουγγαρία.  Αναφέρεται ότι χειροτονήθηκαν το 365 μ. Χ. ο Ιούλιος σε ιερέα και ο Ιουλιανός σε διάκονο. Πριν φύγουν από την Αίγινα, σύμφωνα με την παράδοση, έκοψαν δύο ίσια ξύλα και τα έκαναν μπαστούνια, με τη βοήθεια των οποίων διέσχισαν τις περιοχές στις οποίες διέδωσαν το λόγο του Χριστού. Πρώτος προορισμός τους η Κόρινθος στην οποία ανέπτυξαν σημαντική δράση. Δεν παρέμειναν εξαιτίας του κινδύνου της σύλληψης και της θανάτωσης τους από τους οπαδούς του Αρείου. Έτσι άλλαξαν ρότα και το 377 μ.Χ. απέπλευσαν από την Κόρινθο με προορισμό την Κεντρική Ευρώπη.

 

 Σύμφωνα με μία παράδοση οι δύο Άγιοι  έφθασαν στην Ιταλία όπου τους συνέλαβε ο αυτοκράτορας Ουάλης και τους έστειλε στο Δούναβη, για να ενισχύσουν το Ρωμαϊκό  στρατό. Χαρακτηριστικό της δράσης τους και του ιεραποστολικού ζήλου τους είναι ένα περιστατικό που συνέβη σε ένα χωριό της περιοχής του Δούναβη. Εκεί είδαν όλους τους κατοίκους συγκεντρωμένους στην πλατεία και στη μέση ήταν δεμένος ένας νεαρός δαιμονισμένος. Οι ιερείς του χωριού ετοιμάζονταν να τον κάψουν, για να γλιτώσει το χωριό. Οι Άγιοι εξόρκισαν το δαιμόνιο και κάνοντας το σημείο του σταυρού τον θεράπευσαν. Όλο  το πλήθος έμεινε κατάπληκτο, η  τιμωρία ματαιώθηκε, ο νεαρός σώθηκε και το σημαντικότερο ήταν ότι πολλοί πίστεψαν στο Θεό του Ιούλιου και του Ιουλιανού, τον αληθινό Θεό που τους αποκάλυψαν.

    Στα  χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και ενώ πάπας Ρώμης ήταν ο Δαμάσος ο Α΄, τα δύο αδέλφια επισκέφθηκαν τη Ρώμη [370 μ. Χ.], με σκοπό να προσκυνήσουν τον τόπο που αποκεφαλίστηκε ο Απόστολος Παύλος, αλλά και τους τάφους των πρώτων χριστιανών. Εκεί οι Άγιοι συναντήθηκαν με δύο σημαντικά για την μετέπειτα πορεία τους πρόσωπα. Ο πρώτος ήταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος, από τον οποίο εξασφάλισαν  γραπτή άδεια να μπορούν ελεύθερα να διαδίδουν το Χριστιανισμό σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Και ο δεύτερος ήταν ο πάπας της Ρώμης, ο οποίος, διακρίνοντας τις ικανότητες τους, τους έστειλε στη Βόρεια Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο, για να  βοηθήσουν τον επίσκοπο της περιοχής Άγιο Αμβρόσιο. Ο επίσκοπος Αμβρόσιος τους ανέθεσε την Εκκλησία της Νοβάρας, που είχε ιδρύσει ο Άγιος Λαυρέντιος, στη Λομβαρδία.  Στην περιοχή αυτή επιτέλεσαν και το μεγαλύτερο έργο τους. Βάπτισαν χριστιανούς, έκτισαν ναούς – σύμφωνα με την παράδοση σχεδόν 100 ο καθένας τους- θεράπευσαν αρρώστους, γκρέμισαν ειδωλολατρικούς ναούς, απάλλαξαν τους πιστούς από το παγανιστικό πνεύμα κ.α. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι επανέφεραν την ειρήνη στην εκκλησία της Νοβάρας.

  Ύστερα από 50 χρόνια ιεραποστολικής εργασίας  θέλησαν να αποσυρθούν και να ασκητέψουν. Τα  δύο αδέλφια θα χώριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Ο Ιουλιανός έμεινε στο Γκοτζάνο στη λίμνη Ματζιόρε, ενώ ο Ιούλιος διάλεξε ένα ερημικό νησάκι το Κούσιο στη λίμνη  Όρτα. Το νησί που είχε διαλέξει ο Ιούλιος ήταν έρημο και απομονωμένο, ένας βράχος γεμάτος  ερπετά, όπου κανένας βαρκάρης δεν πλησίαζε από φόβο. Τότε ο Ιούλιος άπλωσε το ράσο του επάνω στο νερό και πέρασε απέναντι. Εκεί με τη βοήθεια του Θεού και με τη δύναμη του Χριστού, που σύμφωνα με το Ευαγγελικό χωρίο: «να πατάς επάνω σε φίδια και σκορπιούς» [Λουκ. 10,19], ο Άγιος τα υπέταξε.

   Ο Ιουλιανός  αρρώστησε βαριά και κοιμήθηκε σε ηλικία 72 ετών τον Ιανουάριο του 391 μ. Χ. Ο Ιούλιος έζησε ήρεμα για άλλα 10 χρόνια με προσευχή και νηστεία στο νησί του, το οποίο πήρε και το όνομά του. Η μνήμη του Αγίου Ιουλιανού εορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, του Αγίου Ιούλιου στις 31 Ιανουαρίου και η ανακομιδή των λειψάνων τους στις 19 Μαΐου. Στο χωριό της Παχείας Ράχης η μνήμη τους εορτάζεται στις 19 Μαΐου, όπου υπάρχει πλέον παρεκκλήσιο στον παλαιό ναό των Ταξιαρχών αφιερωμένο στη μνήμη τους. Στην Αίγινα επίσης εορτάζουν και στις 30 Ιουλίου  κατά τη σύναξη των Αιγινητών Αγίων στον ομώνυμο Ιερό Ναό στη περιοχή Λιβάδι, όπου φυλάσσονται και τμήματα από τα λείψανα των δύο Αγίων.

Το νησί του Αγίου Ιουλίου στη λίμνη Όρτα της Βόρειας Ιταλίας.   

Η εντυπωσιακή άγκυρα στο λιμάνι της Αίγινας και η συντήρηση της από τον πλοίαρχο του "Απόλλων Ελλάς"

Εντυπωσιάζει η παλαιά άγκυρα στο λιμάνι της Αίγινας  δίπλα  στην εκκλησία  του Αγίου Νικολάου του Θαλασσινού. Από μόνη της αποτελεί ένα ναυτικό μνημείο, ένα σύμβολο της ναυτοσύνης  των Ελλήνων και της ακμής  της ναυτιλίας μας.

Πριν χρόνια όταν ανασύρθηκε με τη βοήθεια γερανού, οι αρχαιολόγοι προσπάθησαν να ερευνήσουν την καταγωγή και την ηλικία  της. Δεν γνωρίζουμε ακόμα από ποιο πλοίο προέρχεται ούτε πως κατέληξε στην Αίγινα.

Εικασίες υπάρχουν αρκετές σε συνδυασμό με  τον ελλιμενισμό μεγάλων ξύλινων πλοίων ελληνικών και ξένων στο τότε λιμάνι  της Αίγινας κατά  τη διάρκεια  του απελευθερωτικού αγώνα  του '21 καθώς και κατά τη διάρκεια  της παρουσίας  του πρώτου Κυβερνήτη στην Αίγινα. Γκραβούρες και σχέδια της εποχής εκείνης  το καταδεικνύουν.

Η άγκυρα σήμερα κοσμεί το λιμάνι  της Αίγινας  σε ένα ιδανικό σημείο.

Πρόσφατα  ο πλοίαρχος  του "Απόλλων Ελλάς" κ. Παναγιώτης Μακαρατζής ανέλαβε με το πλήρωμα του τη συντήρηση και επισκευή  της άγκυρας.

Το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο θεώρησε σωστό να εκφράσει εγγράφως τις ευχαριστίες  του προς τον κ. Παναγιώτη Μακαρατζή για αυτήν την πρωτοβουλία  του που αποδεικνύει την ευαισθησία  του για  την ιστορία  και την παράδοση του τόπου μας